ตอน ลางร้าย
โรงอาหาร
“หน้าตาเหมือนอดนอนมาทั้งคืนเลยนะแม่หมอ/มุกกี้ ตาดำเป็หมีแพนด้าทั้งคู่เลยอย่าบอกนะว่าแอบไปเที่ยวกันมาสองคนโดยที่ไม่ชวนฉัน”
“จริงเหรอ ฉันดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอโฟกัส”
มุกกี้รีบควานหากระจกในกระเป๋าออกมาส่องใบหน้าตัวเอง แล้วมองค้อนให้ฉัน
“เพราะเธอคนเดียวเลยนะแม่หมอตื่นมาร้องกรี้ดกลางดึก ทำให้ฉันต้องพลอยพักผ่อนไม่เพียงพอไปด้วยอีกคน”
มุกกี้หันมาค้อนขวับใส่ฉัน แล้วหันไปเติมแป้งแต่งสวยของเธอต่อ
“ฉันขอโทษ ฉันก็ไม่อยากฝันร้ายหรอกนะมุกกี้ เฮ้อ”
ฉันถอนหายใจยาวพรืดเมื่อนึกไปถึงเื่ความฝันเมื่อคืน
“ทำไมฉันไม่ฝันว่ามีผู้ชายหล่อๆ มาปล้ำมั้งนะ คงฟินน่าดูแหละ”
โฟกัสกระพริบตาปริบๆ ทำหน้าเคลิ้มฝันจนฉันอดมันเขี้ยวไม่ได้ ฉันเคยเล่าความฝันให้กับเพื่อนสองคนฟังเนื่องจาก้าระบายให้ใครสักคนฟัง จำได้ว่าพอฟังฉันเล่าทั้งมุกกี้และโฟกัสยังแซวเลยว่าฉันคงดูละครมากแล้วเก็บไปฝันเป็ตุเป็ตะ แต่พอพักหลังๆ ฉันฝันบ่อยขึ้นก็เหมือนว่าทั้งสองคนจะเริ่มเชื่อฉันขึ้นมาบ้าง
“เออ ไม่โดนกับตัวเองไม่รู้หรอกว่ามันสยองแค่ไหน”
“ฉันก็แค่พูดเล่นเฉยๆ เอง ล้อเล่นน่ะแม่หมออย่าทำหน้าบึ้งสิเดี๋ยวแก่เร็วไม่รู้ด้วยนะ ยิ้มๆๆ” โฟกัสยิ้มประจบ
“ชิ”
“เออ วันนี้ใครเห็นออเกรซบางเหรอยัง”
มุกกี้เก็บเครื่องสำอางใส่กระเป๋าแล้วหันมาถามฉันกับโฟกัส ออเกรซเป็เพื่อนสนิทของโฟกัสและมุกกี้ แต่สำหรับฉันแล้วเราสองคนไม่ได้สนิทกันเลย ตรงกันข้ามเหมือนออเกรซจะไม่ค่อยอยากคบหากับฉันสักเท่าไหร่ด้วยซ้ำ ที่เธอคุยกับฉันบ้างก็เพราะฉันเป็เพื่อนกับมุกกี้และโฟกัส
ออเกรซเป็ผู้หญิงที่สวยที่สุดในกลุ่มของพวกเราฐานะทางบ้านก็ดีมาก มีผู้ชายมาจีบแยอะมากแต่เธอก็ไม่สนใจใครเป็พิเศษคล้ายๆ จะบริหารเสน่ห์เล่นเฉยๆ ก็ไม่แปลกหรอกหากเธอจะไม่ชอบฉัน เพราะเราสองคนมีอะไรหลายต่อหลายอย่างที่ตรงกันข้ามเลย
“นั่นไงพูดถึงก็มาเลย ทางนี้ออเกรซ” มุกกี้โบกไม้โบกมือ
พวกเราทั้งหมดหันไปมองออเกรซที่เดินเข้ามา แต่ออเกรซที่ฉันมองเห็นในวันนี้ต่างออกไปราวกับคนละคน ใบหน้าของเธอหมองคล้ำไม่สดใสแถมยังมีกลุ่มพลังงานสีดำ แผ่กระจายออกมาจากตัวเธอเต็มไปหมด และจากที่ฉันััได้มันเป็พลังงานด้านลบที่สูบกินพลังชีวิต
“นึกว่าจะโดดเรียนซะอีก”
โฟกัสหยิบแก้วชาไข่มุกขึ้นดูด
“ฉันตื่นสายนิดหน่อย”
“แล้วกินอะไรมาเหรอยัง” มุกกี้เป็คนเอ่ยถามขึ้น ฉันสังเกตดูมุกกี้กับโฟกัสเหมือนว่าสองคนนี้จะไม่เห็นในสิ่งที่ฉันเห็นเกี่ยวกับออเกรซเลย
“ฉันไม่ค่อยหิว”
ออเกรซปรายตามองฉัน จังหวะเดียวกันนั่นเองเ้ากลุ่มพลังงานสีดำก็หมุนตัวอัดแน่นเป็กลุ่มก้อนก่อตัวขึ้นเป็ใบหน้าของผู้ชายซ้อนทับใบหน้าของออเกรซ แล้วหันมาแยกเขี้ยวยิงฟันให้กับฉันเสมือนมันรู้ว่าฉันมองเห็นมัน
วิ้งงงงง
“อะ”
“แม่หมอ เป็อะไรไปเหรอเปล่า”
ฉันรู้สึกตัวอีกทีเมื่อมุกกี้ตีแขนของฉัน พอมองไปรอบตัวเพื่อนทุกคนก็พากันลุกขึ้นจากโต๊ะกันหมดแล้ว เหลือเพียงฉันที่นั่งมึนงงอยู่คนเดียว
“ฝันกลางวันอยู่เหรอไง พวกเราเรียกตั้งหลายรอบแล้วนะไหวไหมเนี่ย”
ออเกรซทำเสียงรำคาญใส่ฉันแล้วเดินออกไปเป็คนแรกตามด้วยโฟกัสที่ส่งยิ้มแห้งๆ มาให้
“ไปกันเถอะแม่หมอ เธอไม่สบายเหรอเปล่า”
“ปะ… เปล่าฉันไม่เป็ไร เราไปกันเถอะ”
เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น?
476
![[จบ] ยอดพธูเทพบุตร [ Demigod’s Bride ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1644742482_58537617.webp)
