คำพูดของวสันวิ่งเข้ามาชนที่กลางใจของโลกิอีกครั้ง มันทำให้เขานึกถึงใบหน้าของอิคคิวขึ้นมาอีกแล้ว จากใบหน้าที่มีเเต่รอยยิ้มกลับเปลี่ยนมาเป็นั่งหน้าเศร้า คอตกไม่พูดไม่จาอะไร วอลเปเปอร์ที่หน้าจอมือถือมันทำให้โลกิน้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้ง เพราะในที่สุดแล้วใจเขามันก็ยังนึกถึงอิคคิวอยู่ตลอด โลกินั่งมองรูปของอิคคิวอยู่นานจนกระทั่งกระดาษที่เขาวาดหน้าล้อเลียนไทม์ไว้ ปลิวเข้ามาติดหน้าของเขา โลกิเเกะออกมาดูก็อดขำให้กับรูปที่เขาวาดไม่ได้ เพราะในภาพคือรูปคนหัวโตๆมีเขี้ยวใหญ่ๆมีเขาบนหัวเล็กน้อย โลกิพยายามเรียกสติของตัวเองก่อนจะปิดหน้าจอมือถือไปและกันมาสนใจเอกสารที่กองอยู่ตรงหน้าต่อ เพราะเขาต้องรีบทำความเข้าใจภายในวันนี้ให้หมด เวลาปาไปเกือบ 6 โมงเย็นเสียงเคาะประตูห้องทำงานของโลกิก็ดังขึ้น มันคือเสียงของแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดห้องนั่นเอง
"สวัสดีค่ะ..แม่บ้านค่ะ!!" เสียงะโมาจากหน้าห้องเพื่อให้คนในห้องทราบว้าใครเป็คนเคาะประตู
"เข้ามาได้เลยครับ ห้องไม่ได้ล็อคครับ" โลกิตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนจะหันหน้ากลับมาอ่านเอกสารต่อ ขณะที่แม่บ้านกำลังทำความสะอาดกระดาษที่เขาวาดรูปมันก๋ปลิวตกลงไปที่พื้นสองแผ่น
"ขอโทษนะคะ กระดาษนี้คุณโลกิทิ้งรึป่าวคะ?" แม่บ้านหันแผ่นกระดาษมาให้โลกิดู จนเขาอดขำไม่ได้ทุกครั้งที่มองภาพนั้น โลกิดึง สติกลับมาและเก็บกระดาษที่เขาวาดรูปของไทม์ไปยื่นให้แม่บ้าน
"อันนี้ไม่ทิ้งครับ ผมฝากป้าเอาไปวางไว้ตรงชั้นนั้นให้ผมทีนะครับ"
"รูปน่ากลัวๆแบบนี้ เด็กที่ไหนวาดให้หรอคะ?"
"ไม่มีเด็กที่ไหนวาดให้ผมหรอกครับป้า"
"อ้าวแล้วคุณเอากระดาษพวกนี้มาจากไหนละคะ เเถมยังจะเก็บไว้อีก ใครมันชั่งกล้าวาดนะคะ เปลืองกระดาษเเย่เลย"
"ผมเป็คนวาดเองครับป้า ผมฝากป้าเอาไปวางตรงชั้นบนนั้นนะครับ ของคุณครับ" ป้าแม่บ้านชะงักไปเมื่อรู้ว่าภาพที่เขาพูดถึงเป็ฝีมือการวาดจากคนที่จ้ายเงินเดือนให้เขานั่นเอง เเต่โลกิเข้าใจดีว่าป้าแกไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น โลกิจึงไม่ถือสาอะไร เเต่เป็ตัวป้าแม่บ้านเองที่ตะกุกตะกักทำตัวไม่ถูก เพราะพึ่งจะด่าเ้านายไปเมื่อครู่สดๆ
"เป็ไรไปครับป้า...นิ้งเลยอ่ะ ทำความสะอาดต่อสิครับจะได้รีบไปพักไงครับ"
"เอ่อ คือว่า..ดิฉัน….."
"ไม่เป็ไรครับ ผมไม่ซีเรียสอะไรหรอกครับ ป้าอย่าคิดมากนะครับ ทำงานต่อเถอะครับ" แม่บ้านแอบลอบโล่งใจที่โลกิไม่เอาเื่อะไร เธอรับทำความสะอาดและรีบเดินออกไปทันที
"เดี๋ยวคนับป้า...นี่ครับผมให้!"โลกิเดินเข้ามาหาป้าพร้อมกับนื่นซองขาวให้ ป้าแม่บ้านทรุดนั่งพนมมือร้องไห้อย่างหนัก เพราะคิดว่าโลกจะไล่เธอออก
"อย่าไล่ดิฉันออกเลยนะคะคุณโลกิ ดิฉันปากไม่ดีเอง ให้โอกาสฉันเถอะนะคะ ฮือฮือ"
"ผมไม่ได้จะไล่ป้าออกนะครับ ป้าไปเอาเื่นี้มาจากไหน?"
"ก็คุณโลกิยื่นซองให้ป้าแบบนี้ ฮือฮือ ป้าขอโทษนะคะคราวหลังป้าจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ ฮือฮือ"
"อ๋อ555 ป้าเปิดซองดูก่อนสิครับ อย่าเพิ่งร้องไห้เลย" ป้ารีบปาดน้ำตาและมองหน้าโลกิแปลกๆ ก่อนจะเปิดซองดู ปรากฏว่าในซองคือเงินจำนวนหนึ่ง ป้ามองหน้าโลกิอย่างสงสัยและแปลกใจมาก
"ผมไม่เคยทำงานโรงแรม เเต่ผมก็พอรู้มาบ้างว่า เเขกที่มีน้ำใจต้องให้ทริปพนักงานด้วย และนั่นก็คือทริปที่ผมให้กับป้าไงละครับ ผมไม่ได้จะไล่ป้าออกซักหน่อยครับ"
"ก็จู่ๆคุณโลกิก็ยื่นซองขาวให้ป้านิคะ ป้าก็เลยใ!!"
"555ผมไม่รู้น่ะครับ ผมคิดว่าถ้ายื่นเงินให้เลยมันจะเป็การไม่ให้เกียรติป้าไงครับ เพราะป้าอายุเยอะกว่าผม ผมก็เลยเอาเงินใส่ในซองให้ เเละในห้องก็มีเเต่ซองขาวนี่ครับ เอาเป็ว่าผมขอโทษด้วยนะครับที่ทำป้าใครับ"
"ขอบคุณนะคะคุณโลกิ ป้าไปนะคะ" ป้ารับซองจากโลกิและเดินเข็นรถแม่บ้านออกไปอย่างดีอกดีใจ เพราะเงินที่โลกิให้ทริปนั้นมันก็มากพอสมควรสำหรับพนักงานแม่บ้านที่จะได้ โลกิอดยิ้มในความน่ารักของพนักงานของเขาไม่ได้ เขาเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานพร้อมกับกยิบแฟ้มรายชื่อพนักงานทั้งหมดมาดู จำนวนพนักงานทั้งหมดในตอนนี้คือ 522 คน โลกิจัดการเช็คทรัพสินของตัวเอง เพราะเขาตั้งใจจะให้โบนัสเล็กๆน้อยเพื่อเป็กำลังใจในวันเปิดโรงเเรมอย่างเป็ทางการนั่นเอง เวลาเกือบทุ่มกว่าๆโลกิเสร็จงานทุกอย่างเขาจึงรีบกลับไปที่ห้องเพื่ออาบน้ำตอน เพราะพรุ่งนี้เช้ามีงานใหญ่รอให้เขาไปจัดการอยู่ โลกิไม่ลืมที่จะโทรคุยกับเพื่อเพื่อให้ตัวเองสบายใจก่อนที่จะนอนพักผ่อนให้เต็มตื่นนั่นเอง
เช้าวันต่อมา โลกิตื่นเเต่เช้าถือถ้วยกาเเฟไปยืนจิบที่สวนหย่อมพร้อมกับปล่อยใจให้ซึมซับกับธรรมชาติอันสดชื่น เพราะต่อจากนี้อีกไม่ถึง 2 ชั่วโมง เขาจะได้เขาไปนั่งในที่ที่บรรยากาศอึดอัดนั่นเอง เวลาล่วงเลยมาถึง 9 โมงเช้า เสียงมือถือของโลกิดังขึ้นเขารีบหยิบขึ้นมารับสายทันทีที่รู้ว่าเป็เบอร์ของเมย์นั่นเอง
"ว่าไงครับ คุณเมย์?"
"(คุณโลกิคะ คุณไทม์ช่างภาพที่นัดไว้ มาถึงแล้วนะคะ)"
"ผมนัดประชุมบ่ายไม่ใช่หรอครับ นี่พึ่งจะเก้าโมงเองนะครับ"
"(เมย์เเจ้งคุณไทม์แล้วค่ะ เเต่เขายืนยันว่าจะนั่งรอน่ะค่ะ เอาไงดีคะ)"
"ถ้าเขาอยากนั่งรอ ก็ให้เขารอไปครับ" โลกิวางสายก่อนจะเดินไปที่หน้ากระจกและยืนมองหน้าตัวเองอย่างมีแผนขึ้นมาอีกครั้ง โลกิรีบกดมือถือโทรกลับหาเมย์ทันที
"ฮัลโหล คุณเมย์หรอครับ ผมเปลี่ยนใจละ พาเขาไปรอผมที่ห้องประชุมเดี๋ยวนี้เลยครับเดี๋ยวผมลงไปครับ"โลกิกดวางสายก่อนจะเดินไปเปลี่ยนเป็ชุดนอนและะโขึ้นเตียงนอนต่อ เขาตั้งใจจะแกล้งให้ไทม์นั่งรอเก้อนั่นเอง
"ชอบรอนักใช่ไหม จัดให้ตามคำขอ รอไปยาวๆเลยซัก 6 ชม.เป็ไง หึหึ ช่วยไม่ได้ อยากมาก่อนเวลาเอง" โลกินอนเล่นมือถือโดยไม่สนใจเลยว่าไทม์นั่งรออยู่ที่ห้องประชุม
"คุณไทม์คะ คุณโลกิบอกว่าให้คุณไทม์นั่งรอไปก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณโลกิลงมาค่ะ"
"เอ่อ!! เขาได้บอกไหมคะว่าอีกกี่นาทีกี่ชั่วโมง เพราะผมนั่งรอมาเกือบ 2 ชม.กว่าแล้วนะครับ"
"คือท่านไม่ได้เเจ้งเวลาไว้ค่ะ ท่านบอกเเค่ว่าเดี๋ยวจะลงมา ยังไงคุณไทม์นั่งรอไปก่อนนะคะ" ไทม์นั่งทำหน้าหงุดหงิดอย่างไม่สบอารมณ์ เวลาผ่านไปเกือบ 5 ชม. พนักงานฝ่ายออแกไนซ์ก็ทยอยเดินเข้ามาในห้องประชุมกัน ไทม์สะดุ้งตื่นรีบปาดคราบน้ำลายเพราะเขารอนานจนหลับไปหลายงีบเลยทีเดียว กินเวลาไปเกือบ 30 นาที ทีมงานทั้งหมดก็เข้ามาในห้องประชุมครบ มีเพียงโลกิเท่านั้นที่ยังมาไม่ถึง ไทม์เริ่มรู้สึกไม่พอใจเพราะเขารอนานมากๆแล้ว
"หัวหน้าคุณอ่ะเขาไม่มีนาฬิการึไง ทีมมาครบแล้วแต่เขายังไม่มาเลย ไม่ทราบว่าเขานอนยังไม่ตื่นรึป่าวครับ?"
"ซักครู่นะคะเดี๋ยวดิฉันตามท่านให้ค่ะ"
"รอ รอ นอซักครู่ นี่ผมรอมา 6 ชม.กว่าแล้วนะครับ ยังไม่เห็นแม้เเต่เงาของหัวหน้าคุณเลยนะ นี่ผมต้องรออีกนานแค่ไหนเนี้ย!!" ไทม์เริ่มหัวร้อนและไม่อยากรับงานนี้ต่อแล้ว เเต่เขาก็จวนตัวเพราะเขาได้เซ็นเอกสารและเงินมัดจำไปแล้ว ไทม์กำลังหงุดหงิดและจะเดินออกไปสงบจิตสงบใจข้างนอก แต่ทว่าเขากลับยืนมองคนตรงหน้าอึ้ง
"จะรีบไปไหนละครับ อีกหน่อยเขาจะประชุมกันแล้วนะครับ ผมขอโทษทุกคนด้วยที่ผมมาตรงเวลาเป๊ะนะครับ!! ผมนัดประชุมบ่ายโมงตรงทุกคนจำได้ใช่ไหมครับ และนี่ผมก็มาตางเวลาด้วย มีใครมีข้อสงสัยอะไรไหมครับ?" พนักงานทุกคนนั่งมองหน้าโลกิแปลกๆเพราะเขายังไม่ได้เเนะนำตัวกับใครในนี้เลย
"นี่นายมาทำอะไรที่นี่ เฝออกไปได้แล้วที่นี่เขาจะประชุมงานกัน เป็ยามก็ออกไปข้างนอกโน่นไป!!" ไทม์ยังคงไม่รู้ชะตากรรมใดใดจนกระทั่งเมย์เดินเข้ามา ส่วนโลกิก็เดินไปยืนที่หัวโต๊ะ ไทม์เดินกลับมานั่งที่โต๊ะและทำหน้าแปลกๆ
"มันอาจจะกระทันหันไปนะคะ เเต่เมย์ถือโอกาสนี้แนะนำเ้าของโรงแรมคนใหม่ นี้คุณโลกิค่ะ ลูกชายคนโตของคุณวสัน ต่อไปนี่คุณโลกิจะมาดูเเลที่นี่แทนคุณวสันค่ะ" ทันทีที่เมย์พูดจบโลกิก็นั่งลงที่หัวโต๊ะพร้อมกับกรีดสายตามามองหน้าของไทม์อย่างเย้ยๆ พร้อมกับสะเเหยะยิ้มให้เล็กน้อย ไทม์ตาเบิกกว้างใสุดๆเพราะเขาเพิ่งจะพูดกับโลกิไปว่าเขาเป็เพื่อนสนิทกับเ้าของโรงแรมนี้ ไทม์ช็อกนั่งตัวกร็งมองหน้าของโลกิอย่่งไม่ละสายตา ปากของเขาสั่นระริกเพราะเขาต้องมาทำงานกับคนที่เขาเพิ่งจะบอกว่าสนิทด้วยนั่นเอง ไทม์จะแก้ไขเื่นี้ยังไง แล้วโลกิจะจัดการกับเพื่อสนิทมโนคนนี้ยังไง ติดตามได้ใน Ep. หน้านะคะ
4K
