ตอนที่ 6 ตามหา
ลิลินกลับมาเอากุญแจรถที่คอนโดกับเพื่อนในใจก็คิดกลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะตามหาเธอ แบบที่เพื่อนเธอพูด จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามเอากระเป๋ามาคืน หรือเพราะเื่เมื่อคืน มันก็ไม่ใช่เื่ยากที่เขาจะหาเธอเจอแต่ตอนนี้เธอยังไม่อยากเจอเขา ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นจะ อ้วน เตี้ย ลงพุง ตัวดำผมหยิกหรือเปล่า โอ๊ยถ้าเป็แบบที่คิดจะทำยังไงดีนี่
"พวกมึงกูขอความคิดเห็นพวกมึงหน่อยดิ" ลิลินรู้สึกว่าเธอกลัวที่จะต้องเผชิญหน้าตามที่เพื่อนบอกให้เธอเตรียมใจไว้
"อะไร" ธีร์ที่ทำหน้าที่ขับรถกำลังพาเพื่อนไปส่งที่คอนโดเพื่อไปเอากุญแจรถพูดขึ้นแต่อีกสองคนที่มาด้วยกัน ก็หันไปมองเพราะอยากรู้เหมือนกันว่าเพื่อนจะถามอะไร
"พวกมึงคิดว่าผู้ชายคนนั้นเขาจะตามหากูหรือเปล่าวะ" ลิลินถามเพื่อนอย่าง้าคำตอบ
"ถ้าเป็กูก็คงตามเพราะต้องเอากระเป๋ามาคืนมึง ส่วนเื่บนเตียงกูไม่แน่ใจเพราะมันก็ได้ซิงมึงไปซะด้วย อาจจะติดใจแล้วตามมาก็ได้" น้ำหวานออกความคิดเห็นทำให้ลิลินเริ่มกลัวมากขึ้นอีก
"กูว่านะเื่กระเป๋าน่ะเป็รองกูว่าซิงมึงเื่ใหญ่กว่า" ธีร์ในฐานะที่เขาเป็ผู้ชาย เขาคิดว่าเื่ซิงสำคัญกว่ากระเป๋า
"อือกูเห็นด้วยว่ะ" แตงโมก็เห็นด้วยกับธีร์ที่เห็นว่าซิงสำคัญกว่ากระเป๋า
"ไอ้แตงโมคืนนี้กูขอนอนกับมึงสักคืนด้วยได้มั้ย" ลิลินเริ่มไม่อยากที่จะกลับห้องและต้องอยู่คนเดียวขอเวลาทำใจให้แน่ใจก่อนว่าเขาคนนั้นจะไม่ตามหาเธอ
"ห้องมึงก็มีมึงจะมานอนห้องกูทำไม"
"คือ..กูกลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะตามมา นะ..นะขอกูนอนด้วยนะ"ลิลินอ้อนเพื่อนเต็มที่ ตอนนี้เธอยังไม่พร้อมจริงๆ
ถ้าเป็แตงโมนะ เธอเลือกที่จะเจอเพราะอยากรู้ว่าหน้าตาเขาเป็ยังไง เอาจริงๆถ้าคืนนั้นเป็แตงโมบอกเลยว่าไม่หนีออกมาแน่นอน ถ้าพอใจก็สานต่อแต่ถ้าไม่พอใจก็ขอตบสักทีสองทีแล้วเดินออกมาแบบสวยๆ
"เจอก็ดีไงมึงจะได้กระเป๋าคืนแล้วก็จะได้เห็นหน้าเขาด้วยไง ไม่ดีหรือไง" แตงโมเริ่มอยากรู้ว่าผู้ชายคนแรกของเพื่อนจะหล่อหรือเปล่าหน้าตาเป็ยังไง
"ก็ดีแต่กูขอทำใจอีกหน่อยได้มั้ย" ลิลินตอบเพื่อนไม่ใช่ว่าเธอจะหนีตลอด แต่แค่ขอเวลาตั้งตัวหน่อยก็เท่านั้นเอง
"แต่พรุ่งนี้มึงต้องไปรายงานตัวที่ฝึกงานแล้วนะ มึงฝึกที่เดียวกับไอ้น้ำหวาน กูว่ามึงไปนอนกับน้ำหวานดิจะได้ไปด้วยกันทีเดียวเลย" แตงโมไม่ได้ไม่อยากให้เพื่อนนอนด้วย แต่แค่หาทางเลือกที่ดีให้กับเพื่อนเท่านั้น
"อือไอ้ลินมานอนกับกูก็ได้นะแม่กูใจดีส่วนเื่นั้นแม่กูไม่สงสัยหรอก ก็บอกท่านไปว่าเราได้ที่ฝึกงานที่เดียวกันจะได้ไปพร้อมกันแค่นี้แม่กูก็โอเคแล้ว" น้ำหวานชวนเพื่อนอีกทีเพราะเห็นว่ามันสะดวกกว่าด้วย
"แต่กูเกรงใจแม่มึงอ่ะดิ"
"มึงจะคิดมากทำไมนอนบ้านกูนี่แหละ เดี๋ยวมึงขึ้นไปเอากุญแจรถ แล้วก็เอาเสื้อผ้าที่จะใส่ใส่กระเป๋าลงมาด้วยเลยแล้วกัน" น้ำหวานสรุป
"งั้นกูขอบใจมึงมากนะน้ำหวาน"
"ไม่เป็ไรเราเป็เพื่อนกันเื่แค่นี้จิ๊บๆ" น้ำหวานพูดพร้อมกับยิ้มให้ลิลินสำหรับคำว่าเพื่อนเื่แค่นี้สบายอยู่แล้ว
ทางด้านคริสเตียน
เขานั่งมองกระเป๋าของลิลินหญิงสาวที่ทิ้งความว่างเปล่าไว้ให้เขาเมื่อเช้า คริสเตียนได้ให้ลูกน้องไปตามหาเธอตามบัตรประชาชนกับบัตรนักศึกษา เขาเชื่อว่าต้องได้คำตอบภายในวันนี้แน่นอน
"ขวัญฤทัยมงคลสวัสดิ์ เดี๋ยวเราจะได้เจอกัน... สาวน้อย" คริสเตียนนั่งมองบัตรประจำตัวของเธอแล้วพึมพำออกมาเบาๆ เวลาผ่านไปครึ่งวัน ลูกน้องที่ให้ไปตามหาหญิงสาวกลับมารายงานเ้านายหนุ่มอีกครั้ง
"ก๊อกๆๆ"
"เข้ามา" เสียงอันทรงพลังเอ่ยอนุญาตให้คนข้างนอกเข้ามาได้และหวังว่าเขาจะได้คำตอบเป็ที่น่าพอใจ
"เจอตัวมั้ย" คริสเตียนถามลูกน้องสองคนที่กำลังยืนก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา
"ไม่เจอครับ" เดลกับลูกน้องพวกเขาได้ไปตามหาเธอที่มหาวิทยาลัยกับที่คอนโดแล้ว ตามที่อยู่ในบัตรแล้วแต่ไม่เจอตัวเธอเลย
"พวกมึงว่ายังไงนะ!!! " เสียงเข้มตะคอกออกมาอย่างหงุดหงิดไม่คิดว่าเขาจะได้ยินคำตอบแบบนี้ซ้ำๆ เหรออุตส่าห์รอมาตั้งครึ่งวัน
"แต่พวกเราได้ไปสืบมาแล้วครับว่าเธอพักอาศัยอยู่ที่นั่นจริงๆ ครับแต่ตอนที่ผมไปเธอพึ่งออกไป แล้วยังไม่กลับมา พวกผมก็เลยกลับมาก่อนครับ" เดลรีบรายงานตามที่ไปสืบมาก่อนที่เ้านายจะหงุดหงิดไปมากกว่านี้แต่เดลก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าผู้หญิงตัวเล็กคนเมื่อคืนไปทำอะไรให้เ้านายนักหนาถึงได้ดูอารมณ์ไม่ดีขนาดนี้ได้ ปกติถ้าผ่าน่เวลานั้นมาแล้วเ้านายเขาจะต้องอารมณ์ดีไม่มาก ก็มากๆ ไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อนแน่นอนจากที่เขาอยู่กับเ้านายมา มีครั้งนี้ครั้งแรก
"พวกมึงแน่ใจนะ"
"แน่ใจครับ"
"อือ...งั้นปล่อยเธอไปก่อนก็ได้... จะไปไหนก็ไป" ในเมื่อรู้ที่อยู่ของเธอแล้วก็ไม่จำเป็ที่จะต้องรีบ ปล่อยเธอไปก่อนก็ได้เดี๋ยวค่อยชำระทีหลังเพราะ่นี้งานของเขาค่อนข้างยุ่ง
"ครับนาย" คริสเตียนโบกมือไล่ แล้วก้มหน้าทำงานต่อแต่ก็ยังคงแอบมองกระเป๋าของเธอคนนั้นอยู่บ่อยๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น
คริสเตียนเข้าบริษัทไปทำงานตามปกติ วันนี้เขามีประชุมที่บริษัทแต่เช้าระหว่างที่เดินเข้าไปด้านในบริษัท เขาเห็นกลุ่มนักศึกษาฝึกงานเกือบๆ สิบคนได้แต่แล้วเมื่อสายตาบังเอิญเห็น หญิงสาวตัวเล็กคนนั้น คริสเตียนขมวดคิ้วแน่นแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขาหยุดเดินทันที ในขณะที่เดลก็เดินตามมาติดๆ และมองไปทางสายตาที่เ้านายมองไป
"ไอ้เดล" คริสเตียนเรียกลูกน้องเพื่อให้มันช่วยยืนยันว่าเขาไม่ได้ตาฝาดหรือคิดถึงเธอมากจนเกินไปเลยเกิดเป็ภาพหลอน
"นั่น!! เธอคนนั้นที่นายตามหา" ดวงตาคมเข้มหรี่ตาเล็กน้อยมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นคนที่เขาตามหา
"กูไม่ได้ตาฝาดไปใช่มั้ย" คริสเตียนถามเดลเพื่อที่จะให้เดลยืนยันกับเขาว่าผู้หญิงที่เขาเห็นคือเธอคนที่เขาตามหาจริงๆ
"ใช่เธอจริงๆครับนาย" เดลยืนยัน
"นี่สินะที่เขาบอกว่าโลกมันกลม" คริสเตียนยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะยังไงเธอก็หนีเขาไม่พ้น ดีแล้วเราจะได้สนุกกัน
"นายจะให้ผมตามเธอให้ขึ้นไปหาเลยมั้ยครับ" เดลถามเผื่อเ้านายของเขาจะใจร้อน
"ยัง.. มึงไม่เห็นหรือไงนี่เวลางาน" คริสเตียนหันไปตำหนิลูกน้องแต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก
"ขอโทษครับนาย"
"สนุกแน่สาวน้อย" สายตาคาดโทษถูกส่งไปให้หญิงสาวโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยแม้นแต่น้อยว่ากำลังมีชายหนุ่มรูปงามกำลังมองเธออยู่
"ตามกูมากูมีอะไรให้มึงทำ" แล้วคริสเตียนก็เดินขึ้นไปที่ห้องทำงานอย่างอารมณ์ดี
"ครับนาย" โดยมีเดลเดินตามไปติดๆ เมื่อเข้ามาถึงในห้องแล้วเขาก็นั่งลงที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่แล้วเอ่ยสั่งลูกน้อง
"พักเบรก่เที่ยงมึงไปตามเธอมาหากูหน่อย ให้เธอทานข้าวก่อนก็ได้แล้วค่อยขึ้นมา" เขาสั่งแล้วนั่งทำงานทันทีเขาจะไม่ใจร้ายกับเธอมากนัก ดูสิว่าถ้าเธอเห็นหน้าเขาเธอจะทำหน้ายังไง
"ได้ครับ" คริสเตียนเป็ผู้บริหารอายุน้อยเพราะได้รับธุรกิจมาจากผู้เป็บิดาที่จากโลกนี้ไปแล้วทำให้เขาต้องรับภาระอันใหญ่หลวงนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว พี่น้องก็ไม่มีจะมีก็แต่เดลที่คอยช่วยเขาทำงาน สักวันเขาจะต้องตอบแทนมัน...
2K
