ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]

        “อวี๋เฉินอวี้!”

        เห็นร่างระหงอรชรขึ้นสังเวียนสัประยุทธ์ไปแล้ว ทุกผู้ทุกนามก็ตาเป็นประกายศิษย์ชายของสำนักต่างๆ ชักเริ่มไม่มั่นคง

        “คุณหนูอวี๋เฉินอวี้สู้เขา!”

        “ศิษย์พี่อวี๋เฉินอวี้ พวกเราสนับสนุนท่านอยู่”

        ...

        ต้องยอมรับว่าหนึ่งในหกมุกเม็ดงามแห่งนครหลวงอย่างอวี๋เฉินอวี้ชื่อเสียงโด่งดังเหนือสามัญเสียงกู่ร้องถึงได้ดังขึ้นจากทั่วทุกมุมสนาม

        เย่โยวในเขตสำนักวายุจักรพรรดิขมวดคิ้วหลิวอย่างไม่อาจห้าม ดวงตาฉายแววแปลกไปเล็กน้อย

        “คุณหนูเฉินอวี้ ยินดีที่ได้พบ”

        เฮ่อเสี่ยนน้ำเสียงเยียบเย็นเด่นชัด สีหน้าเองก็มืดมัวคล้ำเขียวเมื่อครู่เขาอัดอั้นตันใจจากการต่อสู้กับมู่เฟิงเป็นอย่างมาก

        อวี๋เฉินอวี้ขยับมือเล็กน้อย แสงขาวส่องสกาวแวบวาบแล้วกระบี่เล่มงามก็เผยโฉมในฝ่ามือหยกเรียวขาวตัวกระบี่ยาวกว่าสามฉื่อ ฝังเพชรวิจิตรสวยงาม อากาศธาตุบังเกิดเสียงสั่นไหวของโลหะมองปราดแรกก็รู้ว่ามิใช่ของธรรมดาสามัญ

        “เริ่มเลยเถิด”

        อวี๋เฉินอวี้เอื้อนเอ่ย ดวงหน้างดงามเรียบนิ่งไร้อารมณ์อันใด

        เฮ่อเสี่ยนดวงตาวาวแววเยือกหนาวหลายส่วนรังสีปราณเฉียบคมระเบิดออกมาจากร่าง “คุณหนูเฉินอวี้ ขออภัยด้วย”

        ฟ้าว!

        สิ้นคำ เฮ่อเสี่ยนปรี่เข้าไปดุจสายลมแรงพลังหยวนแท้โหมกระพือลุกลามไปยังกระบี่คมในมือขวา มันส่องแสงสว่างไสวเจิดจรัสวับวาว

        เฮ่อเสี่ยนบุกมาอย่างน่าครั่นคร้ามแต่อวี๋เฉินอวี้กลับยังยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน

        ฝูงชนมากมายใต้สังเวียนฉงนสงสัย ในใจคิดว่าอวี๋เฉินอวี้เป็นอะไรไป

        “นี่ คุณหนูเฉินอวี้ ท่านกลัวจนทำอะไรไม่ถูกเลยอย่างนั้นหรือ?”

        เฮ่อเสี่ยนหัวเราะเยาะ กระบี่คมปล่อยแสงประกายสีทองทิ่มแทงตาสลาตันแรงกล้าเย็นยะเยือก เงากระบี่เฉียบคมทะลุทะลวงอากาศธาตุจู่โจมใส่อวี๋เฉินอวี้

        กระบี่รวดเร็วถึงขีดสุด เย็นเยียบและเฉียบคม!

        กระนั้น ยามเฮ่อเสี่ยนอยู่ห่างจากอวี๋เฉินอวี้ไม่ถึงสิบเมตร แสงอ่อนโยนสีเขียวมรกตดั่งหยกก็ปรากฏเลือนรางจากในร่างอวี๋เฉินอวี้

        อวี๋เฉินอวี้เพ่งดวงตาคู่งาม ริมฝีปากเผยอขึ้นตะโกนเพราะพริ้ง“เถาวัลย์วิญญาณพันธนาการ”

        ตูม!

        เศษหินกระจุยกระจาย กระเบื้องบนสังเวียนระเบิดแหลกลาญ พืชเถาวัลย์สีเขียวทะลวงขึ้นมาจากใต้ดินพันรอบข้อมือขวาของเฮ่อเสี่ยนไว้ว่องไวราวสายฟ้าฟาด

        เคร้ง

        พลานุภาพกระบี่ของเฮ่อเสี่ยนถูกยับยั้งในพริบตากระบี่คมในมือหยุดลงกลางอากาศทั้งอย่างนั้น

        คมกระบี่กลืนกินแสงสว่างจรัสตาแต่กลับไม่อาจกล้ำกรายไปเบื้องหน้าได้เลย

        “นี่มัน?”

        “กายสัประยุทธ์รุกขชาติโบราณของคุณหนูเฉินอวี้หรือ?”

        ...

        ผู้ชมใต้เวทีเบิกตากว้าง ต่างคนต่างตื่นตระหนก

        เฮ่อเสี่ยนหน้าเปลี่ยนสีอย่างแรง เขารีบเปลี่ยนท่าบุก ส่งกระบี่คมไปมือซ้ายแทน

        ทว่า อวี๋เฉินอวี้ไม่คิดจะให้โอกาสเขาได้โต้กลับ

        ปึ้ง!

        อวี๋เฉินอวี้หมุนกายฉับไว กายาอ่อนช้อยวาดเป็นองศาสวยสดงดงามกลางอากาศเตะใต้คางศัตรูเข้าอย่างจัง

        เฮ่อเสี่ยนผู้ตั้งรับไม่ทันลอยละลิ่ว กลิ้งอยู่บนสังเวียนหลายตลบกว่าจะหยุดลงได้

        การสัประยุทธ์ จบลงอย่างเงียบเชียบ!

        ครั้นเห็นเฮ่อเสี่ยนนอนพังพาบลุกไม่ขึ้นแล้วเสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มดุจฟ้าร้อง

        “งดงาม ศิษย์น้องเฉินอวี้ฉกาจยิ่งนัก!”

        “ไร้ที่ติ ฮ่าๆ”

        ...

        ศิษย์ฟ้าประทานแห่งสำนักมหาหัสดียินดีปรีดาเป็นอันมากกระทั่งฉู่เหินแห่งสำนักดาราสวรรค์ยังอดประหลาดใจหลายส่วนไม่ได้ เทียบกันกับเมื่อสองเดือนก่อนแล้วอวี๋เฉินอวี้พลังก้าวหน้าขึ้นอย่างมาก

        แต่ก็ไม่ได้น่าแปลกใจอันใด นครหลวงกว้างใหญ่ล้วนอุดมด้วยปีศาจอัจฉริยะทุกรูปแบบ

        “ว้าว ไม่นึกเลยว่าคุณหนูเฉินอวี้จะเก่งกล้าสามารถปานนี้เสี่ยวเฟิงเฟิงผู้นี้ตัดสินใจแล้ว ต่อแต่นี้ไปนางคือเป้าหมายอันดับหนึ่งในใจข้า”

        “เฮ้อ ศิษย์พี่มู่เฟิง ท่านจะช่วยทำตัวปกติสักครู่จะได้ไหม?” หลี่ฮุยเย่ข้างกันถอนหายใจ

        “เดี๋ยวเถอะ สุดหล่อเฟิงผู้นี้ไม่ปกติตรงไหน? พวกเจ้าสิไม่ปกติ”

        ...

        เฮ่อเสี่ยนถูกศิษย์ใหม่สำนักจันทร์สกาวสองสามคนพยุงลงไปจากเวทีอย่างว่องไว

        ไม่นานนัก บุรุษหนุ่มคนใหม่ก็ขึ้นสังเวียนประลองยุทธ์

        “สำนักยมนาเขียว ฉางฮุย ขอศิษย์พี่เฉินอวี้โปรดชี้แนะด้วย!”

        “เริ่มกันเถิด”

        “ศิษย์พี่เฉินอวี้ระวังตัวด้วย!”

        ...

        สังเวียนที่เพิ่งหยุดนิ่งได้ไม่นานเกิดการต่อกรแสนดุเดือดขึ้นอีกครา

        กระบี่ในมืออวี๋เฉินอวี้เรืองแสงสีเขียวอ่อนโยน ประหนึ่งขุมพลังที่หยิบรับมาจากแก่นแห่งพฤกษาเพลงกระบี่ของอวี๋เฉินอวี้เหนือสามัญอยู่แล้วยามผนวกเข้ากับพลังกายสัประยุทธ์รุกขชาติโบราณอีกยิ่งถือไพ่เหนือกว่าทันตาเห็น

        ปึ้ง!

        เงากระบี่แกร่งกล้าฟาดฟันสังเวียน ฉางฮุยแห่งสำนักยมนาเขียวกระเด็นตกจากสังเวียนไป

        ในเวลาไม่ถึงสิบนาที อวี๋เฉินอวี้ก็ได้ชัยชนะถึงสองครั้งสองครา

        เรื่องฮึกเหิมนั้นของแน่ ไม่เพียงแต่ศิษย์สำนักมหาหัสดีเท่านั้นกระทั่งผู้สนับสนุนจากสำนักอื่นยังไม่วายกู่ร้องเอาชัยให้อวี๋เฉินอวี้

        “สำนักเมเปิ้ลน้ำเงิน ซ่งซือ ขอศิษย์พี่อวี๋โปรดชี้แนะสักเล็กน้อย!”

        ...

        เวลาไหลผ่านเลยไป

        บรรยากาศทั้งหอจวินไหลคึกคักขึ้นทุกชั่วขณะจิตเสียงจากทั้งบนและใต้สังเวียนทวีความดังขึ้นไม่หยุด

        ห้วงเวลาถัดจากนั้น อวี๋เฉินอวี้ทอแสงสุกใสโดยแท้จริง

        ประลองยุทธ์ห้าครา ศิษย์ฟ้าประทานจากห้าสำนัก

        ล้วนพ่ายแพ้ให้แก่อวี๋เฉินอวี้ทั้งสิ้น

        ผู้คนมากมายเห็นกับตาตนเองว่าพลังของคู่ต่อสู้ของอวี๋เฉินอวี้ทุกคนนั้นเข้าระดับเชื่อมหยวนหมดแล้วมิหนำซ้ำยังต่อสู้กันสุดฤทธิ์สุดเดช ไม่มีผู้ใดกล้าประมาทเลินเล่อ

        “ศิษย์พี่เฉินอวี้เลอเลิศจริงแท้!”

        “ข้าได้ยินมาว่าหลังจากการทดสอบของสำนักมหาหัสดีเป็นต้นมาคุณหนูเฉินอวี้ก็ถูกกระตุ้นอย่างเข้นข้น ตลอดสองเดือนจากนั้นนางฝึกปรือเพลงกระบี่สามชั่วยามแทบทุกวัน”

        “จริงหรือ นางถูกสิ่งใดกระตุ้นกัน?”

        “นางเกือบถูกหมีพิโรธทำร้ายในการทดสอบ เป็นหนามยอกอกในใจนางมาโดยตลอด”

        ...

        นอกจากเหรินชงสำนักวายุจักรพรรดิกับหยางอวี่ไท่ซูเสวี่ยโหรวสำนักยุทธจักรพรรดิ และคนกลุ่มน้อยไม่กี่คนที่สีหน้าไม่แปรเปลี่ยนแล้วที่เหลือล้วนแล้วแต่ถอนใจด้วยตกตะลึง

        “กระบี่สังหารวิญญาณไม้!”

        สิ้นเสียงตะโกนเย็นเยียบ แสงกระบี่แกร่งกร้าวหาใดเทียบก็วาดไปเบื้องหน้าปานคลื่นสมุทร

        ตูม!

        รังสีปราณแกร่งกล้าสาดเทออกมาจากกายอวี๋เฉินอวี้ ปราณกระบี่ไพศาลกวาดล้างสังเวียนไปครึ่งค่อนพลานุภาพราวคลื่นคลั่งพุ่งจู่โจมชายหนุ่ม

        ชั่วพริบตาก็ถล่มร่างนั้นลอยละลิ่วปลิวตกสังเวียนท่ามกลางสายตานับคู่ไม่ถ้วน

        อึง!

        พลันนั้น บรรยากาศในหอจวินไหลพุ่งสูงจนถึงจุดเดือดเช่นที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเสียงตะโกนกึกก้องดังเกรียวกราว

        “ชนะหกครั้งรวด!”

        “สวยงาม ยินดีกับศิษย์พี่เฉินอวี้ที่ชนะหกครั้งรวดด้วย!”

        ...

        ได้ยินเสียงดีใจจากรอบด้านแล้วเหรินชงในเขตสำนักวายุจักรพรรดิก็เท้าคางหัวเราะเหลาะแหละด้วยสนอกสนใจ “ฮึๆสู้เล็กสู้น้อยมานานพอแล้ว คงได้ฤกษ์เสียที”

        เหรินชงเหลือบหางตามองฉู่เหินที่ตำแหน่งของสำนักดาราสวรรค์แววอำมหิตเฉียบขาดระบายเต็มใบหน้า

         …………………………