“ขอบคุณเ้าคะที่ช่วยท่านแม่ของข้า” หว่านชิงเยว่ขอบคุณิเฟยหลงเบาๆ เมื่อเขามายืนอยู่ข้างๆ นาง
บรรยากาศเริ่มเย็นลงแล้วหมิวเฟยหลงกลัวว่านางจะไม่สบาย อีกอย่างวันนี้ทั้งเขาและนางคงมีเื่ที่จะต้องคุยกันเยอะ จึงใช้ปลายนิ้วเกี่ยวนิ้วน้อยๆ ของนางก่อนจะจับไว้กระชับภายใต้แขนเสื้อตัวยาวคนภายนอกก็จะมองไม่เห็น
เขาเดินจูงมือของนางมาหยุดที่สวนด้านล่างโรงเตี๊ยมแล้วให้บ่าวของนางไปเอาเสื้อคลุมมาให้หว่านชิงเยว่คลุมเพื่อกันหนาว มี่อิงกับมี่ถงเว้นระยะเพื่อให้ทั้งคู่ได้คุยกันสะดวกแต่ก็อยู่ในสายตาของพวกนาง ิเฟยหลงจับบ่าทั้งสองข้างของนางให้นั่งลงก่อนจะนั่งลงใกล้ๆ
“เ้ามีอะไรจะถามพี่พร้อมจะตอบทุกเื่ที่เ้าอยากจะรู้”
“ทำไมท่านถึงไม่บอกชื่อจริงๆ ของท่าน”
ในเมื่อเขาให้ถามนางก็จะถามเพราะประวัติของหมอเทวดาซูจิ้นเหิงก็ไม่ต่างจากนางนักคือนิยายไม่ได้เอ่ยถึงเลย
“ชื่อจริงๆ ของพี่คือิเฟยหลงส่วนชื่อซูจิ้นเหิงคือชื่ออาจารย์ของพี่ที่เสียไปแล้ว ตอนที่พี่เริ่มรักษาคนครั้งแรกพี่อยากจะให้คนที่พี่รักษาขอบคุณอาจารย์ของพี่มากกว่าจึงได้ใช้ชื่อนั้นเป็ต้นมา ส่วนชื่อิเฟยหลงเป็ชื่อของพี่จริงๆ พี่ไม่เคยหลอกลวงเ้า สงสัยอะไรอีกหรือไม่ลูกแมวน้อย”
ปลายนิ้วเรียวยื่นไปคลึงตรงคิ้วที่ขมวดมุ่นอยู่ของหว่านชิงเยว่ให้คลายลงก่อนจะจับมือทั้งสองข้างของนางเพื่อให้ความอบอุ่นให้นางเพราะตอนนี้มือนางเย็นมาก
“หากข้าถามมันคงไม่ดีข้าให้ท่านบอกเองจะดีกว่าเ้าคะ”
“ได้พี่จะบอกเ้า แต่ถ้าบอกทั้งหมดพี่ว่าคืนนี้เ้าคงจะไม่ได้นอนแน่ๆ”
“เล่าแบบคร่าวๆ ก็ได้เ้าคะไม่ต้องลงรายละเอียดมากก็ได้”
เมื่อเห็นลูกแมวน้อยเริ่มขู่เขาอีกครั้งแสดงว่านางเริ่มหายโกรธเขาแล้ว ิเฟยหลงก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“เ้าเคยได้ยินเื่แคว้นิหรือไม่?”
หว่านชิงเยว่ส่ายหน้านางไม่เคยได้ยินชื่อแคว้นนี้จริงๆ ที่จำได้ในนิยายมีชื่อแคว้นหยางของพระเอก แคว้นเป่ยของนางเอก แคว้นฉินที่พยายามแทรกแซงแต่ไม่มีชื่อตัวละครกล่าวถึงเลย
“แคว้นิคือแคว้นที่ถูกสาป เมื่อหนึ่งพันปีมาแล้วแผ่นดินนี้มี เทพองค์หนึ่งปกครองทั้ง4แคว้นหวังให้มนุษย์ได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข การปกครองจึงแบ่งเป็4แคว้นคือ แคว้นหยาง แคว้นเป่ยแคว้นฉินและก็แคว้นิ
ตลอดมาหลายราชวงค์ แต่แล้ววันนึงผู้ปกครองของราชวงค์ิได้ทำผิดกฎที่ตั้งเอาไว้กฎที่มีก็คือ ทั้ง4แคว้นทุก100ปีจะต้องส่งบุตรชายและบุตรสาวอย่างล่ะหนึ่งคนเพื่อมอบให้เป็ผู้พิทักษ์ตำหนักเทพที่อยู่ทะเลสาปแห่งโชคชะตาตลอดชั่วชีวิตโดยห้ามกลับไปที่แคว้นของตัวเองจนกว่าจะสิ้นอายุขัย
แต่โอรสและพระธิดาของฮ่องเต้แคว้นิกลับไม่ได้ไปตามที่กำหนดเทพองค์นั้นจึงพิโรธมาก สาปให้บุตรหลานของราชวงค์ต้องมีอันเป็ไป หากมีโอรสจะมีชีวิตอยู่ได้ถึงอายุ25ปี ส่วนพระธิดาจะต้องมีอันต้องพลัดพลากจากคนที่รัก จนกว่าจะครบหนึ่งพันปีถึงจะสามารถพ้นคำสาปได้
แคว้นิของพี่ก็เลยอยู่แบบหลบซ่อนตัวตอนนี้ครบหนึ่งร้อยปีสุดท้ายพอดีพ่อกับแม่พี่กลัวว่าพี่จะอายุสั้นไม่มีลูกสืบสกุลจึง..จึงให้พี่แต่งงานรวมถึงมีสนมอีกมากมายในวังหลัง”
หยางิหลงกลั้นใจบอกความจริงนางออกไปเห็นนางไม่ได้พูดอะไรเขาจึงรีบอธิบายแต่ยังไม่ยอมปล่อยมือนางยังคงจับมือนางเอาไว้ไม่ยอมปล่อย
“กี่คนเ้าคะ” หว่านชิงเยว่ถามเสียงเย็น
‘ขนาดทำใจเอาไว้ว่าอาจจะมีคนรักหรือมีกิ๊กกั๊กไม่กี่คนนี่จะบ้าแล้ว มีเมียแล้วแถมบอกมีมากมายอีกกว่าจะมาถึงฉันไม่ต้องปีล่ะครั้งรึไง จะเอาไงดี ใจเย็นๆ ชิงเยว่'
“พี่ไม่ได้แต่งชายานะพี่มีแค่สนมที่เสด็จแม่จัดการให้ ตะตอนนั้นพี่ยังไม่ได้รักเ้าเลยนะลูกแมวน้อย พี่สัญญาพี่จะกลับไปยกเลิกวังหลังให้หมดพี่จะมีแค่เ้าคนเดียว”
จะเชื่อได้มั้ยเนี่ยเื่ที่เล่าก็เป็เื่จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้แต่มีเมียแล้วนี่จริงแน่ๆ มองคนที่จับมือนางอยู่ก็นึกหมั่นไส้ขนาดทั้งหยิกทั้งตียังไม่ยอมปล่อยอีก ไม่ปล่อยก็อย่าปล่อยไหนๆ ก็รู้แล้วต้องรู้ให้หมด
“แล้วท่านมาเป็หมอได้ยังไง”
“พี่ไม่อยากอยู่รอความตายแบบนั้นวันๆ คิดแต่จะมีทายาทให้เสด็จแม่พออายุ16พี่จึงได้หนีออกมาจนกระทั่งได้พบอาจารย์จึงฝากตัวเป็ศิษย์ตั้งตอนนั้นจนถึงตอนนี้”
ห้ะ! มีเมียมากมายั้แ่อายุ16จะไวไฟเกินไปแล้วมั้ง
“ขอข้ากลับไปตั้งสติคิดให้รอบคอบก่อนนะเ้าคะ เื่นี้มันเกินขีดจำกัดของข้าจริงๆ แต่ไม่ว่าจะยังไงข้าขอขอบคุณท่านอีกครั้งนะเ้าคะที่ช่วยท่านแม่ของข้า ข้าขอตัวไปนอนพักผ่อนก่อนนะเ้าคะพี่เฟยหลง”
ิเฟยหลงได้แต่มองนางเดินจากไปในใจของเขามันว้าวุ่นไปหมดแต่อย่างน้อยนางก็ยังเรียกเขาว่าพี่เฟยหลงอยู่ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ถอยหลังจากนางเด็ดขาด
168K
