การกระทำของหลงเฉินสร้างความสับสนวุ่นวายขึ้นในฝูงชน ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา กระบวนท่าปีศาจวายุเก้าดัชนีที่รุนแรงของหยางหลิงเยวี่ยปะทะเข้ากับร่างของหลงเฉินในการโจมตีเพียงครั้งเดียว ด้วยปราณอันทรงพลัง ทุกครั้งที่นางโจมตีหลงเฉิน เสื้อผ้าของเขาจะฉีกขาด พร้อมกับเืสด ๆ ไหลทะลักออกจากปาก!
เมื่อเกิดเหตุการณ์อย่างกะทันหัน คนตระกูลหยางทั้งหมดจึงยืนขึ้น สีหน้าของพวกเขาต่างกระวนกระวายใจ โดยเฉพาะหยางเสวี่ยชิง สีหน้าของนางซีดเผือด นางกุมที่วางแขนเก้าอี้ไว้แน่นจนมันแตกเป็เสี่ยง ๆ
แม้แต่หยางหลิงชิงเองก็หน้าถอดสีและรีบรุดมายังลานประลอง!
“หยุดนะ! พี่หลิงเยวี่ย!”
วินาทีที่กระบวนท่าปีศาจวายุเก้าดัชนีปรากฏขึ้น เขาจะหยุดมันได้อย่างไร? ผู้นำตระกูลหยางกำลังจะเตรียมรับมือ แต่แล้วเขาก็มองเห็นสายตาของหลงเฉิน!
หลงเฉินจ้องเขม็งไปที่หยางหลิงเยวี่ย เืยังคงไหลออกมาจากปากอย่างต่อเนื่อง แต่สายตาของเขายังคงลุกโชน ทำให้ผู้นำตระกูลหยางรู้สึกใ
นี่เป็สีหน้าที่เด็ดเดี่ยวที่สุดที่เขาเคยเห็นในชีวิต!
เกรี้ยวกราด! สู้ไม่ถอย! หยิ่งยโส! บ้าระห่ำ! โเี้!
เหล่านี้คือสิ่งที่เขาเห็นในดวงตาของหลงเฉิน แม้ว่าตัวเขาเองจะมีฝีมือกล้าแกร่งกว่าหลงเฉินมาก แต่สายตาเช่นนี้กลับทำให้เขารู้สึกสั่นเทิ้มในหัวใจด้วยความกลัว
“หากเด็กคนนี้เติบโตขึ้น... ด้วยภาวะจิตใจของเขาในตอนนี้... ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ!”
หากผู้นำตระกูลหยางไม่ลงมือ ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไร แต่ในตอนนี้ หยางเสวี่ยชิงก้าวออกมาข้างหน้า แต่ถูกผู้นำตระกูลหยางห้ามไว้
ไม่มีใครสังเกตเห็นการกระทำของหยางเสวี่ยชิง แม้แต่นางเองก็ไม่รู้ตัว
เมื่อทุกคนคิดว่าหลงเฉินต้องตายแน่แล้ว ทันใดนั้น เมื่อหยางหลิงเยวี่ยใช้พลังถึงขีดจำกัด และดัชนีที่ 7 ของกระบวนท่าปีศาจวายุเก้าดัชนีก็ปะทะเข้ากับร่างของหลงเฉิน ทันใดนั้น เขาคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง และเหวี่ยงหมัดออกไป
หลังจากใช้กระบวนท่าปีศาจวายุเก้าดัชนี หยางหลิงเยวี่ยที่อ่อนล้าและหวาดกลัว ก็ถูกหมัดของหลงเฉินต่อยเข้าที่ท้อง นางกรีดร้องออกมาอย่างน่าสมเพช และกระเด็นออกจากลานประลองจนกระแทกลงกับพื้นเสียงดังสนั่น นางกระอักเืออกมาทันทีและหมดสติไป!
หยางอู่เดือดดาล แต่กลับถูกหยางชิงเสวียนห้ามเอาไว้
“พาหลิงเยวี่ยไปรักษาตัวก่อน ส่วนเ้าห้ามลงมือใด ๆ ทั้งสิ้น”
หยางอู่มองหลงเฉินด้วยสายตาเ็า จากนั้นจึงยอมทำตามคำสั่ง อย่างไรก็ตาม ลึก ๆ ในใจเขาได้วางแผนจัดการกับหลงเฉิน อย่างที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าหยางหลิงเยวี่ยเป็น้องสาวของเขา ปกติแล้ว แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ไม่เคยลงมือหรือตำหนินางสักครั้ง
ในขณะที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ทั้งลานประลองก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด ทุกคนจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มซึ่งยังยืนผงาดอยู่บนลานประลองเพียงคนเดียว
เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นด้วยพลังของปีศาจวายุเก้าดัชนี เผยให้เห็นแผ่นหลัง เืยังคงไหลออกมาจากปาก และาแที่หน้าอกก็ยังคงมีเืไหล เนื้อตัวของเขาชุ่มโชกไปด้วยเื
ถึงกระนั้นแล้ว เขายังยืนผงาดอยู่บนลานประลองอย่างมั่นคง ด้วยกระบวนท่าปีศาจวายุเก้าดัชนีไม่สามารถทำให้เขาถอยหลังไปได้แม้แต่ก้าวเดียว หลังจากเอาชนะหยางหลิงเยวี่ยได้ในการโจมตีสุดท้าย เขาก็ยังไม่ล้มลง ความโหดร้ายในรอยยิ้มเผยออกมาให้เห็นบนใบหน้าราวกับเทพา เขากวาดตามองไปทั่ว
เมื่อมองไปยังร่างที่ยืนอยู่บนลานประลอง ใบหน้าของหยางเสวี่ยชิงซีดเผือด นางผงะถอยหลังไป ภายในใจเกิดความสับสนมากมายราวกับระลอกคลื่นนับพัน
นางไม่กล้าสบตาหลงเฉินแม้แต่น้อย จึงได้หันหลังกลับ และออกไปจากที่นั่น!
หลงเฉินมองนางจากไปเงียบ ๆ
‘พวกท่านเห็นหรือยัง? รู้สึกกลัวหรือไม่? ใช่แล้ว! ข้าเป็คนตระกูลหลง! ข้าคือลูกชายของหลงฉิงหลาน พวกเราไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร! ทุกคนที่เคยดูถูกเหยียดหยามข้า พวกเ้ารู้เอาไว้เลยว่าสักวันหนึ่ง ข้า... หลงเฉิน จะกลายเป็ฝันร้ายของพวกเ้า! และวันนี้ก็เป็เพียงจุดเริ่มต้นของฝันร้ายเท่านั้น!’
‘หยางเสวี่ยชิง! จากวันนี้ไป ท่านจะเห็นหลงเฉินที่แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง! เขาจะเป็จุดศูนย์กลางของทุกคน ท่านไม่มีสิทธิ์ดูถูกเขาอีกต่อไปแล้ว เขาจะกลายเป็คนที่ทำให้ท่านประหลาดใจและต้องเคารพยำเกรง!’
ในใจของเขา คลื่นพลังมหึมาโหมกระหน่ำอยู่ภายใน
ครั้งนี้คือการาเ็สาหัสที่สุดที่เขาเคยได้รับ แต่มันก็เป็สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดในชีวิตของเขา! เพราะวันนี้เขาสามารถยืนผงาดบนลานแห่งนี้ และมองไปยังทุกคน!
ทุกคนทำได้เพียงมองไปที่ร่างที่อยู่บนลานประลอง พวกเขาใจนไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้
เพื่อที่จะชนะ เขาใช้ร่างของตนเองเพื่อปิดกั้นกระบวนท่าปีศาจวายุเก้าดัชนีของหยางหลิงเยวี่ย ไม่เคยมีใครกล้าทำอะไรบ้าระห่ำเช่นนั้น
หยางหลิงชิงวิ่งมาที่ลานประลอง แต่เพราะสิ่งที่เกิดขึ้น นางจึงชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นเืที่โชกชุ่มไปทั่วร่างของหลงเฉิน และเืที่ยังคงไหลทะลักออกมาจากมุมปากของเขา น้ำตาของนางก็เริ่มไหลรินลงมา
ท้ายที่สุด สายตาของหลงเฉินก็เลื่อนมาจับจ้องที่ผู้นำตระกูลหยาง เขาหัวเราะเบา ๆ และเอ่ยด้วยเสียงอันดัง
“หยางหลิงเยวี่ยพ่ายแพ้ในการต่อสู้ประลองความแข็งแกร่ง และข้าก็ยังยืนอยู่ตรงนี้ เช่นนั้นแล้วเราก็น่าเห็นได้ชัดว่าใครคือผู้ชนะ ท่านตา ได้โปรดมอบผนึกัให้ข้าด้วยเถอะ!”
“โปรดมอบผนึกัให้ข้าด้วย!”
เสียงที่ดังราวสายฟ้าก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้น
ชายผู้นี้เืท่วมไปทั้งตัว แต่เขาก็ยังไม่ล้มลง สายตาที่ลุกโชนนั้นทำให้ไม่มีใครกล้าดูแคลนเขาได้อีก จากวันนี้ไป เขาจะถูกจารึกเอาไว้ในใจของทุกคนอย่างแน่นอน
ผู้นำตระกูลหยางมีอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ไม่สามารถหลบเลี่ยงสายตาของผู้ที่อยู่บนลานประลองได้
แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง แสงสีครามก็พุ่งมาสู่ลานประลอง
“เ้าคนสารเลว! คืนชีวิตลูกชายข้ามา!”
คนผู้นั้นคือหยางหยุนเทียน ผู้ซึ่งบรรลุขอบเขตชีพจรัขั้นเจ็ด!
ในการประชุมตระกูล หลงเฉินได้สร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ แล้วหยางหยุนเทียนซึ่งยังอยู่ในตระกูลหยาง จะไม่รู้ได้อย่างไร?
ก่อนหน้านี้ ตอนที่หลงเฉินกำลังต่อสู้กับหยางหลิงเยวี่ย เขาจำต้องอดกลั้นเอาไว้ แต่เมื่อหลงเฉินกลายเป็ผู้ชนะและไม่ทันได้ตั้งตัว เขาจึงรีบรุดขึ้นไปยังลานประลองและ้าปลิดชีวิตหลงเฉิน!
หยางหยุนเทียนนั้นแข็งแกร่งกว่าหยางหลิงเยวี่ยมาก การฝึกฝนของเขาเกือบจะบรรลุขอบเขตชีพจรัขั้นแปด และเมื่อเขาเคลื่อนไหว ความแข็งแกร่งที่สามารถพลิกูเาและท้องทะเลได้ก็ถาโถมเข้าใส่หลงเฉินทันที
ทุกคนต่างคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ว่าหลงเฉินจะสามารถผนึกัได้อย่างไร แต่จู่ ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น ทุกคนจึงร้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
และหลงเฉินที่เพิ่งหนีพ้นจากอันตรายกลับต้องมาพบกับอันตรายที่ร้ายแรงยิ่งกว่า!
ก่อนหน้านี้ เมื่อหลงเฉินต่อสู้กับหยางหลิงเยวี่ย เขาลืมเื่ที่หยางหยุนเทียนพูดถึงไปเสียสนิท อาจกล่าวได้ว่าเขาประเมินจิตสังหารของหยางหยุนเทียนต่ำเกินไป
เดิมที เขาคิดว่าผู้นำตระกูลหยางจะปกป้องเขา แต่ในตอนนี้ เขาไม่สนใจอีกแล้ว ผู้นำตระกูลหยางอยู่ไกลออกไป และเมื่อหยางหยุนเทียนลงมือโจมตี มันคือการลอบโจมตีที่ไม่คาดคิด!
ชั่วขณะนั้นเอง ที่หลงเฉินกำลังอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง!
อย่างไรก็ตาม เขาเพิ่งเอาชนะหยางหลิงเยวี่ยได้และยังอยู่ในสภาพที่เลวร้าย การโจมตีอย่างกะทันหันของหยางหยุนเทียนเองก็รวดเร็วและรุนแรงมาก เขารู้ว่าหลงเฉินใช้ปราณไปจนหมดสิ้นแล้ว เขาจึงไม่ได้ใช้ทักษะการต่อสู้ที่ทรงพลังใด ๆ เพียงปราณแท้จริงของขอบเขตชีพจรัขั้นเจ็ด ก็เพียงพอที่จะจัดการกับหลงเฉินได้แล้ว
หมัดของหยางหยุนเทียนจู่โจมเข้ามาในทันที หลงเฉินคำรามก้องและใช้หมัดดาวตก 2 ครั้งรวด แต่เขายังคงกระอักเืออกมา
ทั่วทั้งร่างกายรู้สึกเ็ปราวกับถูกแผดเผา!
เขาเกือบจะหมดสติหลังจากเจอทั้งกระบวนท่าปีศาจวายุเก้าดัชนีและหยางหยุนเทียน แต่หยางหยุนเทียนกลับไม่้าเช่นนั้น เมื่อตระหนักได้ว่าเขาไม่สามารถฆ่าหลงเฉินภายในหมัดเดียว เขาก็ปรากฏตัวเบื้องหน้าหลงเฉินในครู่ต่อมา
“เ้าโจรชั่ว ลงนรกซะเถอะ!”
ในตอนนั้น หลงเฉินเริ่มขาดสติ วิสัยทัศน์ของเขาเลือนราง เขาเห็นเพียงสิ่งที่มีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกับั มันค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นในสายตาของเขา ...แล้วพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าหมัดดาวตกนับ 10 เท่า ก็พุ่งตรงเข้ามาในทันที!
“นี่คือ... ผนึกั...”
เขาไม่คิดว่าจะต้องมาตายเร็วถึงเพียงนี้ หลังจากครุ่นคิดดูแล้ว เขายังมีความรู้สึกไม่เต็มใจ แต่อย่างน้อยเขาก็ทำสิ่งหนึ่งได้สำเร็จ ซึ่งก็คือการทำให้ผู้หญิงคนนั้นมองเขาด้วยทัศนคติที่แตกต่างออกไป!
เขาคิดถึงหลงฉิงหลาน... คิดถึงหลิงซี…
ในเวลานี้ ความอบอุ่นถาโถมเข้าสู่ร่างกายของเขา หลงเฉินตระหนักได้ว่าเขาได้สติมากขึ้นกว่าเดิม ดวงตาของเขาเบิกโพลงขึ้นอย่างกะทันหัน เพียงเพื่อจะพบว่ากระบี่หลิงซีที่อยู่บนหูของตนเองมีขนาดใหญ่ขึ้น ภาพที่เห็นนั้นก็ราวกับนางฟ้าที่เคยปรากฏตัวให้เขาเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง
หลงเฉินยังคงเห็นแต่ข้างหลังของนาง แต่ครั้งนี้กลับชัดเจนยิ่งขึ้น …
เมื่อเขาออกมาจากอาณาเขตรกร้างของสัตว์อสูร หลิงซีก็หดตัวจากกระบี่หลิงซีกลายเป็ต่างหูหมุดและเสียบอยู่ที่หูของหลงเฉิน แม้ว่าหลงเฉินไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจมากไปกว่ากัน แต่เขาก็ยินยอมให้นางทำเช่นนั้น
หลิงซีเป็ห่วงความปลอดภัยของหลงเฉิน ดังนั้น นางจึงคืนร่างกลับเป็กระบี่อีกครั้งและปรากฏตัวออกมา
เดิมทีทุกคนคิดว่าหลงเฉินต้องตายด้วยน้ำมือของผนึกั แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือการที่จู่ ๆ ต่างหูก็กลายร่างเป็กระบี่อย่างไม่คาดคิด จากนั้น หญิงสาวที่งดงามราวนางฟ้าก็ปรากฏตัวขึ้น
“เ้าโง่ ทำให้เป็ห่วงอยู่เรื่อยเชียว ... หากเ้าทำแบบนี้อีกข้าจะไม่ช่วยเ้าแล้วนะ...”
เสียงของหลิงซีดังขึ้น
หลงเฉินกำลังนอนแผ่อยู่บนลานประลอง ขณะที่เขาเงยหน้าขึ้น เขาก็ยังมองไม่เห็นใบหน้าของหลิงซี แต่จากสีหน้าตกตะลึงของทุกคน เขารู้ว่านางจะต้องงดงามมากแน่ ๆ …
ลำแสงจำนวนหนึ่งพุ่งออกมาจากไอหมอกของกระบี่หลิงซี และปะทะเข้ากับการโจมตีของหยางหยุนเทียนด้วยเสียงดังสนั่น ในตอนนั้นเอง ผู้นำตระกูลหยางก็มีโอกาสออกมาขวางหน้าหยางหยุนเทียนไว้
ก่อนหน้านี้ การเคลื่อนไหวของหยางหยุนเทียนนั้นรวดเร็วมาก ไม่ว่าผู้นำตระกูลหยางจะแข็งแกร่งกว่าหยางหยุนเทียนเพียงใด เขาก็ไม่สามารถตามได้ทัน และยังทิ้งห่างอยู่เล็กน้อย
ในตอนนั้น หลงเฉินเกือบตายได้ทุกขณะ!
หลิงซีแปรเปลี่ยนเป็หมอกสีขาวอีกครั้งและคืนร่างเป็กระบี่หลิงซี กระบี่หลิงซีหดตัวเล็กลงเรื่อย ๆ และเสียบเข้าที่หูของหลงเฉิน หลงเฉินได้ยินเสียงที่อ่อนแรงอย่างมากของหลิงซี ดูเหมือนว่านางจะใช้พลังไปมากทีเดียว
“...ข้าต้องหลับแล้ว ข้าจัดการที่เหลือไม่ไหว...”
“เสี่ยวซี...”
เมื่อถูกนางช่วยไว้ถึง 2 ครั้ง 2 ครา หลงเฉินรู้สึกขอบคุณจากใจจริง
เขา้าแก้แค้น และ้าตอบแทนผู้ที่เขาติดหนี้บุญคุณด้วยเช่นกัน ในเมื่อหลิงซีช่วยเขาไว้ ในภายภาคหน้าเขาจะต้องตอบแทนนางอย่างแน่นอน
ในตอนนี้ เกิดเื่ไม่คาดคิดขึ้นมากมาย การปรากฏตัวของหลงเฉินเป็เหตุการณ์ไม่คาดฝัน และเขาสามารถเอาชนะหยางหลิงเยวี่ยได้ หยางหยุนเทียนลงมือโจมตีก็เป็อีกหนึ่งเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง แต่ส่งที่น่าประหลาดใจที่สุด คือหญิงสาวที่ปรากฏตัวออกมาจากกระบี่และช่วยหลงเฉินเอาไว้
ในใจของพวกเขา หลงเฉินค่อย ๆ กลายเป็คนลึกลับมากขึ้นเรื่อย ๆ
แม้แต่ผู้นำตระกูลหยางก็ไม่รู้ว่าเหตุการณ์เช่นนี้คืออะไร หลานของเขาผู้นี้ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจหลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าเขาเก็บงำความลับเอาไว้มากมาย
แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะตั้งคำถาม หยางหยุนเทียนควรจะฆ่าหลงเฉินไปแล้ว แต่เขาไม่คาดคิดว่าเด็กสาวผู้นั้นจะปรากฏตัวขึ้นมาและขวางการโจมตีของเขาไว้ และเมื่อเขาจะลงมืออีกครั้ง ผู้นำตระกูลหยางก็มายืนอยู่เบื้องหน้า …
ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ หยางหยุนเทียนมองผู้นำตระกูล และคำรามเสียงดัง
“ท่านพ่อ เขาทำให้หลานของท่านต้องตาย ลูกชายของข้า! วันนี้ท่านยังจะปกป้องเขาอีกหรือ? เหตุใดท่านถึงทำให้ข้าผิดหวังเช่นนี้?”
สายตาของผู้นำตระกูลหยางแปรเปลี่ยนเป็เ็า
“วันนี้เ้าก็อายุ 40 แล้ว ไม่ใช่เด็ก ๆ อีกต่อไป ข้าจึงไม่จำเป็ต้องพูดอะไรอีก ในเมื่อนี่คือการประชุมของตระกูลหยาง แขกทุกคนในเมืองพฤกษาหมอกมารวมตัวกันที่นี่ ข้าจะไม่ยอมเสียหน้าเป็อันขาด เราค่อยคุยเื่นี้กันวันหลัง เสวียนเอ๋อร์ พาเขาออกไป!”
ผู้นำตระกูลหยางแข็งแกร่งไร้เทียมทาน แม้ว่าหยางหยุนเทียน้าฆ่าหลงเฉินในทันที เขาก็ตระหนักว่าผู้นำตระกูลได้ลั่นวาจาแล้ว หากเขาไม่ทำตามและทำให้ผู้เป็บิดาขุ่นเคือง เขาคงไม่มีโอกาสฆ่าหลงเฉินอย่างแน่นอน
ดังนั้น หลังจากที่มองหลงเฉินด้วยสายตาเกรี้ยวกราด เขาทำได้เพียงสะกดกลั้นความโกรธและจากไป
เขารู้ดีว่าตราบใดที่หลงเฉินยังอยู่ในตระกูลหยาง เขาก็มีวิธีอีกนับหมื่นนับพันที่จะฆ่าหลงเฉินให้ได้
ในวันนี้ ผู้นำตระกูลหยางรู้สึกกังวลเกี่ยวกับชื่อเสียงของตระกูล แต่ในภายภาคหน้ายังมีโอกาสอีกมากมายนัก
เมื่อหยางหยุนเทียนจากไป ผู้นำตระกูลหยางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้เขาปวดหัวไม่น้อย และในตอนนนี้ เขามองหลงเฉินที่ยังนอนแผ่อยู่บนลานประลอง ขณะที่เขากำลังตรวจสอบอาการาเ็ เขาก็เห็นว่าหลงเฉินลุกขึ้นนั่ง เมื่อมองจากท่าทางแล้ว เขากำลังเข้าฌานอยู่!
จริงสินะ!
ก่อนหน้านี้ เขากินโสมูเาปีศาจเข้าไป พลังของสมุนไพรยังคงหลงเหลืออยู่ในร่างกายของเขา ดังนั้น แม้ว่าในครั้งนี้ การต่อสู้จะทำให้เขาาเ็สาหัส แต่พลังของสมุนไพรก็ถูกดึงออกมาอย่างเต็มที่เพราะเหตุนี้ หลังจากที่เขาทุกข์ทรมานกับอาการาเ็สาหัส หยกัลึกลับก็ได้ปล่อยปราณออกมาในปริมาณที่มากกว่าเดิม ภายใต้การผสมผสานของสองสิ่งนี้ หลงเฉินจึงรู้สึกว่าเขาแข็งแกร่งพอที่จะตัดผ่านไปสู่ขอบเขตชีพจรัขั้นห้าได้แล้ว!
และเขาก็บรรลุขอบเขตชีพจรัขั้นห้าต่อหน้าทุกคน!
***************
2K
