ใบปอแม่ครัวร้านอาหารชื่อดัง ในกรุงเทพฯ ขณะกำลังปรุงอาหาร ถังแก๊สรั่วทำให้เกิดะเิ
และเธอก็มาอยู่ที่นี่ได้สามวันแล้ว
ตอนนี้เธอคือเสิ่นอันลั่ว อายุสิบหกปี มีน้องชายสองคน
ชื่อเสิ่นอันหยวน อายุสิบสองปี และเสิ่นอันหยาง อายุแปดปี
ท่านแม่ป่วยตายไปเมื่อหกปีก่อน
ส่วนท่านพ่อพึ่งมาตายจากไปเมื่อสามเดือนก่อน บ้านนางมีที่ดินสิบหมู่ อาชีพปลูกผักขาย
และตอนนี้นางกับน้องๆก็กำลังตัดผักไปขาย
นางพึ่งมาอยู่ได้ไม่กี่วันทั้งบ้านก็เหลือเงินไม่กี่ตำลึง ไม่ได้การจะต้องรีบหาเงินเข้าบ้าน
อาหารนางก็ทำเป็ ปลูกผักนางก็ทำได้ แม้แต่สบู่นางก็ทำเป็ ส่วนตัวนางเป็คนชอบงานฝีมือ
และลงเรียนงานฝีมือต่างๆที่เขาสอนเป็คลอสอยู่หลายอย่าง
เช้านี้นางจะพาน้องชายทั้งสองเข้าเมืองไปขายผักและหาซื้อสิ่งของที่จำเป็เข้าบ้าน
“อันหยวน อันหยาง พอแล้วเดี๋ยวจะไม่ทันเกวียนท่านลุงจง”
“ขอรับ/ขอรับ”
อันลั่วถือตระกร้าใส่ผักสองมือ ให้น้องชายทั้งสองถือคนล่ะตระกร้า
นั่งเกวียนไปคนล่ะอิแปะ อันลั่วคิดว่าเงินขายผักได้รอบนี้
นางจะซื้อหมูมาทำผงปรุงรส
โลกนี้ยังไม่รู้จักผงปรุงรส นางนี่ล่ะจะทำออกมาขาย
นางขายผักกำละสิบอิแปะ นางมัดมาขายวันนี้ห้าสิบกำ
ขายผักวันนี้ได้ห้าร้อยอิแปะ และตอนนี้นางมีเงินทั้งตัวต้องเรียกว่าทั้งบ้าน
มีห้าตำลึงกับอีกห้าร้อยอิแปะ ที่พึ่งจะขายผักได้
“อันหยวน อันหยาง วันนี้อยากกินอะไรบอกพี่ใหญ่ได้เลย”
“ข้าอยากกินบะหมี่ขอรับ”
“อันหยางของเราอยากกินบะหมี่หรือ งั้นก็ไปกินบะหมี่กัน”
สามพี่น้องก็เดินไปกินบะหมี่ก่อนค่อยไปซื้อของต่อ
“เถ้าแก่บะหมี่น้ำสามชามเ้าค่ะ”
เสิ่นอันลั่วกินบะหมี่ไปสองคำก็หยุดกิน มันเหมือนนางกินบะหมี่กับน้ำเปล่า
หารสชาติแทบไม่ได้ คนที่นี้กินกันแบบนี้ได้อย่างไร
หลังจากกินบะหมี่เสร็จ อันลั่วก็พาน้องชายไปร้านขายหมู
ซื้อเนื้อหมูมาหนึ่งชั่ง ห้าร้อยอิแปะ ขายผักวันนี้ซื้อเนื้อหมูหมดเลย
จากนั้นก็ไปซื้อเกลือกับน้ำตาลหมดอีกหนึ่งตำลึง
สุดท้ายซื้อข้าวสารอย่างดีไปอีกหนึ่งตำลึง
“กลับกันเถอะพี่ใหญ่จะทำอาหารอร่อยๆให้พวกเ้าทั้งสองกิน”
เมื่อซื้อของจนครบนางก็พาน้องชายเดินมาขึ้นเกวียนลุงจงที่หน้าประตูเมืองเพื่อกลับบ้าน
พอกลับถึงบ้านนางก็นำสิ่งของที่ซื้อมาเข้าไปเก็บจากนั้นเข้าครัวทำอาหารให้น้องชายทั้งสองกิน
วันนี้นางจะทำราดหน้าหมี่กรอบหมู ให้น้องชายทั้งสองกิน
เด็กสองคนกินไปคนล่ะสองชาม
“พี่ใหญ่ท่านทำอาหารได้อร่อยมากขอรับ"
เสิ่นอันหยวนเอ่ยปากชมพี่สาวที่ั้แ่ฟื้นขึ้นมาก็ทำอาหารอร่อยขึ้นจนน่าแปลกใจ
“ อันหยางเป็เด็กดีพี่สาวก็จะทำให้เ้ากินบ่อยๆ”
“ ขอรับข้าจะเป็เด็กดี เดียวข้าเก็บชามเองขอรับ"
ว่าแล้วเด็กดีก็เริ่มทำตัวเป็เด็กดีในทันใด
มื้อเย็นผ่านไปหลังจากน้องๆเข้านอน อันลั่วก็มาต้มเนื้อหมูเพื่อทำผงปรุงรส
เสิ่นอันลั่วนั่งทำผงปรุงรสอยู่สองวัน ในที่สุดผงปรุงรสของนางก็เสร็จเสียที
รสขาติก็ไม่ต่างจากโลกที่นางจากมา
เมื่อชิมดูแล้วว่ารสชาติได้ที่นางก็คิดจะนำมันไปขาย
“พรุ่งนี้พี่ใหญ่จะเอาเครื่องปรุงรสไปขายพวกเ้าสองคนอยู่บ้านกันดีๆนะ”
“ ขอรับ/ขอรับ”
" พรุ่งนี้ไม่ต้องรีบตื่น เดียวพี่ใหญ่ต้มโจ๊กไว้ ตื่นมาพวกเ้าก็แค่อุ่นก็กินได้แล้ว
นางต้องบอกน้องชายไว้ก่อนเพราะพรุ่งนี้นางจะออกจากบ้านแต่เข้า
เพราะนางมีหลายที่ต้องไป ไม่สะดวกจะพาพวกเขาไปด้วยกลัวพวกเขาจะเบื่อ
เช้าวันต่อมาอันลั่วก็ออกจากบ้านแต่เช้า มาขึ้นเกวียนหน้าหมู่บ้าน
นางไม่รู้จักใครเลยเลือกที่จะนั่งแล้วทำทีเป็หลับไป
พอถึงในเมืองอันลั่วก็จ่ายเงินแล้วถือตระกร้าเดินตรงไปยังร้านอาหาร
เจียงซินโหรว! นางเลือกร้านนี้ล่ะ
เมื่อเดินมาถึงหน้าร้านนางก็กับพนักงานต้อนรับลูกค้าหน้าร้านทันที
“พี่ชายคือข้ามาขอพบหลงจู๊นะเ้าค่ะ”
“เดี๋ยวข้าไปตามให้เ้ารอตรงนี้ล่ะ”
พนักงานหน้าร้านเห็นว่านางเป็เด็กสาวหน้าตาสวยคนหนึ่ง
และถือตระกร้าใบหนึ่งมีสิ่งของอยู่ในนั้น เขาคิดว่าหลงจู๊อาจจะสั่งของแล้วให้นางมาส่ง
เขาจึงรีบเดินไปบอกหลงจู๊ที่ด้านในทันที
“ขอบคุณเ้าค่ะ” เสิ่นอันลั่วกล่าวขอบคุณพร้อมกับยิ่มให้เขาไปทีหนึ่ง
ไม่นานก็มีชายอายุไม่น่าจะเกินห้าสิบปีคนหนึ่งเดินออกมา
“แม่นาง้าพบข้ามีเื่อะไรหรืิอ”
“ข้าทำเครื่องปรุงรสอาหารมาขายเ้าค่ะ”
“แล้วมันเป็อย่างไรไอ้เครื่องปรุงรสของเ้า”
หลงจู๊ของร้านสงสัยเขารู้จักแค่เกลือกับน้ำตาลที่ปรุงรสอาหารได้
แล้วไอ้ผงปรุงรสนี้มันหน้าตาเป็เช่นไรกัน
“ข้าขออนุญาตใช้ห้องครัวได้ไหมเ้าคะ ข้าจะทำให้ดูเ้าค่ะ”
“ได้ๆ่นี้ยังเช้ายังไม่มีลูกค้า”
หลงจู๊ของร้านคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบตกลงกับนางไป
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
“พาแม่นางผู้นี้ไปที่ห้องครัวเล็ก"
อันลั่วเดินตามพนักงานๆของร้านไปยังห้องครัวเล็กของร้าน
นางเลือกผัดผักบุ้งไฟแดง กับกระดูกหมูเปรี้ยวหวาน
เสร็จแล้วก็ยกไปให้หลงจู๊ชิมที่โต๊ะ
“หลงจู๊ท่านลองชิมดูเ้าค่ะ”
หลงจู๊ของร้านชิมแล้วก็ตกตะลึงในรสชาติของอาหาร อร่อยมากอร่อยจริงๆ
“ไปตามนายท่านมา” หลงจู๊หันไปสั่งพนักงานแล้วหันกลับมาคุยกับนางอีกครั้ง.
"แม่นางโปรดรอสักครู่ อาหารที่เ้าทำอร่อยมาก
ข้ามั่นใจว่าไม่มีที่ไหนจะอร่อยเท่าเ้าทำได้อีกแล้ว
เ้าไม่สนใจเป็แม่ครัวร้านเราหรอกหรือ"
“แค่มีผงปรุงรสนี่ก็สามารถปรุงอาหารได้อร่อยยิ่งขึ้นเ้าค่ะ พ่อครัวแม่ครัวที่นี้ก็ทำได้”
ผ่านไปครึ่งชั่วยามนายท่านของเจียงซินโหรวก็มาถึง เสิ่นอันลั่วนั่งหันหน้าไปทางประตู
จึงได้เห็นชายหนุ่มน่าจะสูง185ซม.ได้ แม่เ้าหุ่นดีชะมัด สูงยาว หล่อขาวไปอีก
โอ๊ยนึกว่าพระเอกหนังจีน
“นายท่านนี่แม่นางเสิ่นอันลั่วขอรับ อาหารสองจานนี้นางเป็คนทำ ”
อันลั่วทำเพียงลุกขึ้นแล้วก้มหัวลงเล็กน้อย
นายท่านทำเพียงยืนมองหน้านาง
“อาหารนี้นานแล้วเดียวข้าไปทำให้ใหม่เ้าค่ะ นายท่านโปรดรอสักครู่”
ผ่านไปหนึ่งเค่อ เสิ่นอันเล่อก็ออกมาพร้อมเมนูผัดสองจาน
“นายท่านลองชิมดูเ้าค่ะ”
นายท่านหยิบตะเกียบแล้วคีบผักใส่ปาก แล้วก็อีกจานทำแบบนั้นไปมาจนหมดจาน
“รสชาติเป็อย่างไรบ้างเ้าคะ”
“อืม.. ใช้ได้” ใช้ได้ห่าอะไรก็เห็นๆอยู่ว่ากินจนหมดจาน"
“ เครื่องปรุงรสที่เ้า้าจะขายเ้าจะขายอย่างไร”
" วันนี้ข้าทำมาหนึ่งไหเ้าค่ะ แต่ใช้ได้เป็เดือนเลยนะเ้าคะ
ไหนนี้ข้าขายสิบตำลึงทองเ้าค่ะ"
“ อาหารจานนี้เ้าเป็คนคิดค้นขึ้นมาหรือ"
“เ้าค่ะ เป็ข้าคิดค้นขึ้นมาเอง” ในโลกนี้ก็คือข้านี่ล่ะคิดค้น
“ ข้าสนใจสูตรอาหารของเ้า เ้าคิดจะขายไหม”
“ ท่านลองว่ามาจะให้ข้าเท่าไหร่”
“ข้าให้สูตรล่ะร้อยตำลึง”
“สองร้อยตำลึงเ้าค่ะ ข้าจะขายสูตรละสองร้อยตำลึง”
“ เ้าเอาอะไรมามั่นใจว่าอาหารของเ้าจะขายดีขนาดนั้น”
“ถ้าไม่ดีท่านไม่ถามซื้อข้าหรอกเ้าค่ะ”
“เ้ายังมีสูตรอาหารอื่นอีกหรือไม่”
“ พอมีเ้าค่ะ"
“ลองทำให้ข้าชิมอีกสักสองสามอย่างได้หรือไม่"
“ได้เ้าค่ะ” อันลั่วเดินเข้าครัวอีกรอบ
คราวนี้นางทำเกี๊ยวหมูสามรส ไก่ผัดพริก ปลาราดพริกเปรี้ยวหวานและผัดผักรวม
เสร็จนางก็ให้พนักงานของร้านมาช่วยยกออกไป
***โปรดอ่านเพื่อความบันเทิง***
****ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านค่ะ
1K
