หลังจากที่มะลิเอาต้นไม้ไปปลูกที่สวนแล้ว เธอก็เดินตรงกับไปที่ห้องพร้อมกับอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากำลังจะนอน ในจังหวะนั้นเองมะลิก็คิดเข้าข้างตัวเองว่า มาร์คอาจจะกำลังเมา เขาก็เลยทำอะไรไปโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ มะลิพยายามเตือนสติและคิดแบบนี้กับตัวเองเพื่อไม่ให้เธอคิดมาก เพราะยังไงแล้วเธอก็ต้องอยู่ในบ้านหลังนี้และก็ต้องเจอกับมาร์คทุกวันแบบนี้ตลอด เธอจึงเลือกที่จะผูกมิตรมากกว่าสร้างศัตรูนั่นเอง ก่อกๆๆๆ ก่อกๆๆๆ เสียงเคาะประตูรัวๆนั้น ทำให้มะลิสะดุ้งโหยงดีดตัวเองลุกขึ้นจากเตียง มะลิมองไปที่นาฬิกา ซึ่งตอนนี้เป็เวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว เธอคิดว่าอาจจะเป็มิลมาขอนอนกับเธออีกก็ได้ เธอจึงรีบลุกไปเปิดประตูให้ เเต่ทว่าทันทีที่เธอปลดล็อคประตู บานประตูก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนตัวเล็กๆของเธอกระเด็นไปชนกับขอบเตียงเข้า
"โอ้ย!!เจ็บจัง..พี่มาร์ค?..ม่ะมีอะไรรึป่าวคะ ทำไมถึงมาดึกขนาดนี้?"
"ฉันน่ะหรอมาดึกๆ..ที่นี่มันบ้านของฉันฉันจะเดินไปที่ไหน เข้าออกห้องไหนเมื่อไหร่ก็ได้..แล้วนี่เธอเป็ใคร เข้ามาทำอะไรในห้องของฉัน?"
"ไม่ใช่นะคะ นี่มันห้องของมะลิต่างหากล่ะคะ"
"มันจะเป็ห้องของเธอไปได้ยังไงก็ในเมื่อห้องนี้มันเป็ห้องของฉัน..อย่าพูดมากน่ารำคาญออกไปฉันจะอาบน้ำ!!" มะลิยืนทำหน้างงด้วยความสงสัยในตอนนั้นเอง มาร์คก็ไม่สนใจสายตาของมะลิอีกต่อไป เขาจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดตัวและเดินตัวเปล่าเข้ามาหามะลิใกล้ๆ
"ว้าย!!..จะทำอะไรคะพี่มาร์ค?"
"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ให้เรียกฉันว่าพี่..แล้วตอนนี้เธอก็ไสหัวออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว ออกไป!!" มาร์คใช้มือหนาๆกระชากแขนของมะลิแล้วเหวี่ยงเธอออกไปนอกห้อง พร้อมกับล็อคกลอนประตูแน่น เสร็จจากนั้น แทนที่เขาจะเดินไปอาบน้ำแต่ไม่ใช่ เขากลับเดินไปนอนแผ่หลาลงที่เตียงของมะลิและหลับไปในที่สุด ส่วนมะลิที่ยืนงงอยู่หน้าประตูนั้น เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอจะไปนอนที่ไหนได้บ้าง เวลานี้มันก็ดึกมากแล้วเธอไม่กล้าที่จะไปเคาะห้องของมิล เพราะเธอเกรงใจและอีกอย่างห้องของมิลก็อยู่ตรงข้ามห้องของเคนพอดี เธอกลัวว่าหากเธอเสียงดังไป อาจจะทำให้เคนตื่นได้ มะลิจำใจเดินลงไปชั้นล่าง เธอซุกตัวลงนอนที่โซฟากลางบ้านเพราะอย่างน้อยๆโซฟาก็นุ่มพอที่จะให้เธอนอนได้ ถึงแม้ว่าเธอจะหนาวเพราะไม่มีผ้าห่มบ้างแต่ก็ถือว่าสบายกว่านอนหน้าห้องของตัวเอง มะลินอนพลิกตัวไปมาเพราะเธอไม่สามารถทนอากาศหนาวได้ เธอพยายามหารีโมทแอร์เพื่อที่จะมาปิดแอร์ตรงบริเวณโถงกลางบ้าน แต่ด้วยความที่เธอเพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ เธอจึงยังไม่รู้ระบบไฟฟ้าของในบ้านหลังนี้มากนัก มะลิจำใจเดินกลับมาที่โซฟาและล้มตัวนอนลง เธอต้องทนนอนหนาวแบบนี้จนถึงเช้าเพราะเธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว มะลินอนพลิกตัวไปมาจนไม่รู้ว่าเธอหลับไปั้แ่ตอนไหนจนกระทั่งมีคนมาสะกิดตัวเธอ
"มะลิตื่น..มะลิ!! มาลิตื่นเร็ว" เสียงที่เธอได้ยินคือเสียงของมิลนั่นเอง วันนี้เป็เช้าวันเสาร์มิวเลยตื่นเช้าเพื่อที่จะลงมาทานอาหารเช้าพร้อมกับเคนนั่นเองและสักพักเคนก็เดินตามหลังมิลลงมาติดๆ มะลิงัวเงียเล็กน้อย เธอเอามือขยี้ตาพร้อมกับหันมาคุยกับมิล
"อ้าว..มิลเองหรอ.."
"ก็มิลน่ะสิ..ว่าแต่ทำไมมะลิถึงมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะ ทำไมไม่ขึ้นไปนอนที่ห้องดีๆ หรือว่าเมื่อคืนมะลินอนรอพี่มาร์คตรงนี้ทั้งคืนเลยหรอ?"
"เปล่าหรอก..พี่ชายของมิล เขากลับมาตั้งนานแล้วแหละ"
"อ้าว..แล้วทำไมมะลิถึงได้มานอนตรงนี้ล่ะ"
"ก็พี่ชายมิลบอกว่า..ห้องที่มะลินอนน่ะเป็ห้องของเขา เมื่อคืนเขาเคาะประตูเสียงดังมาก ตอนเเรกมะลิก็เข้าใจว่าเป็มิลมาขอนอนด้วย แต่พอเปิดประตูออกมาเท่านั้นแหละ พี่ชายของมิลก็เหวี่ยงมะลิออกมาจากห้องโดยที่มะลิยังไม่ได้ตั้งตัวอะไรเลย มารู้ตัวอีกทีมะลิก็ไม่มีที่นอนแล้ว"
"อ้าว!!..แล้วทำไมมะลิไม่ไปเคาะห้องมิลล่ะ"
"ก็มะลิเกรงใจนี่ อีกอย่างห้องมิลก็อยู่ตรงข้ามห้องของคุณลุงนี่นา มะลิกลัวว่าจะทำให้คุณลุงตื่นน่ะ"
"เ้ามาร์คนี่มันใช้ไม่ได้จริงๆเลย...ลุงขอโทษแทนลูกชายลุงด้วยนะหนูมะลิ..ต่อไปลุงจะไม่ให้เื่แบบนี้เกิดขึ้นอีก"
"นั่นสิ..พี่มาร์คคงเมาน่ะ อย่าไปถือสาเขาเลยนะมะลิ เอาเป็ว่าตอนนี้ มะลิรีบขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงมาทานข้าวกับมิลดีกว่านะ"
"มะลิจะขึ้นไปได้ยังไงล่ะ ก็ในเมื่อ..พี่ชายของมิล เขาล็อคประตูห้องมะลิไว้แบบนั้นน่ะ"
"จริงด้วย..ลืมไปเลยแฮะ..งั้นเดี๋ยวมิลจัดการพี่มาร์คให้เอง มานี่เร็ว" มิลดึงแขนมะลิเดินขึ้นไปชั้นบน พวกเขาสองคนเดินตรงไปที่หน้าห้องของมะลิและเคาะประตูเสียงดังเพื่อให้คนข้างในห้องรู้สึกตัวนั้นเอง กึ่กๆๆ ก่อกๆๆๆ กึ่กๆๆๆ ก่อกๆๆๆ ดูท่าทางเหมือนว่าเสียงเคาะประตูห้องรัวๆของมิล จะทำให้คนที่อยู่ในห้องรู้สึกรำคาญจนต้องเดินมาเปิดประตูให้ซะแล้ว
"เอ่ะอ่ะโวยวาย อะไรแต่เช้ายัยมิล พี่จะนอนมาเคาะประตูห้องพี่ทำไมเนี่ย?"
"ดูดีๆสิ นี่มันห้องพี่มาร์คที่ไหนเล่า..นี่มันห้องมะลิต่างหากล่ะ พี่มาร์ครีบออกมาจากห้องมะลิได้แล้ว รู้ตัวไหมว่าเมื่อคืนทำอะไรลงไปบ้าง?"
"พี่ทำอะไร พี่ก็แค่เข้ามานอนในบ้านของพี่ พี่ผิดตรงไหน?"
"ก็มันผิดตรงที่ห้องนี้ไม่ใช่ห้องของพี่..และคุณพ่อก็ยกห้องนี้ให้เป็ห้องของมะลิไปแล้วนั่นไงล่ะ..แต่ก่อนพี่เคยน่ารักกว่านี้นะพี่มาร์ค ทำไมพอพี่กลับมาครั้งนี้พี่ถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้..ยังจะมาทำหน้าบื่ออยู่อีกออกมาเดี๋ยวนี้เลย!!" มิลจัดการลากพี่ชายตัวแสบออกมาแล้วพาเขากลับไปที่ห้องของตัวเอง ส่วนมะลิเธอก็รีบเดินเข้าไปในห้องตัวเองและเก็บเสื้อผ้าของมาร์คออกมายื่นให้มิลทันที จากนั้นเธอก็รีบเดินกลับเข้าห้องและล็อคประตูทันที
"ฟู่วว..เจอกันครั้งแรกก็สร้างศัตรูซะแล้วนะมะลิ..ทำไงได้ล่ะ..นี่นะเหรอพี่มาร์ค พี่ชายที่แสนดีของเธอนะมิล เฮ้อ!! ชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้จริงๆหรอ ตายแน่ๆยัยมะลิเอ้ย!!" มะลิยืนสบถกับตัวเองอยู่พักใหญ่ก่อนที่เธอจะเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายของเธอให้สะอาด เธอรู้สึกได้ทันทีว่าเพียงแค่คืนเดียวเท่านั้นร่างกายของเธอก็ล้าและอ่อนเพลียไปหมด เธอใช้เวลานอนหนาวอยู่บนโซฟาเกือบ 8 ชั่วโมงร่างกายของเธอมันเย็นะเืและแข็งไปหมด เธอพยายามบอกกับตัวเองว่านี่เป็เพียงอุปสรรคเริ่มต้นเท่านั้น หากเธอยังสร้างกัลยานิมิตรที่ดีต่อมาร์คไม่ได้เธออาจจะต้องเจออะไรอีกมาก ในระหว่างที่เธอกำลังอาบน้ำเธอก็คิดไปด้วยว่าเธอจะทำยังไงถึงจะสามารถเป็มิตรกับมาร์คได้..ใครพอจะรู้วิธีเป็มิตรกับพี่มาร์คได้บ้าง comment ไว้หน่อยนะคะ..มาลุ้นและเอาใจช่วยกับน้องมะลิได้ใน EP หน้านะจ๊ะ
154
