โหลวฉางซีเก็บเอาลูกดอกที่ได้จากศพของนักฆ่าผู้หนึ่งเก็บกลับมาเพื่อตรวจสอบลูกธนูเ่าั้ดูธรรมดาแต่ทว่าลูกดอกที่พวกเขาใช้กลับเป็โลหะที่มีความพิเศษบางอย่างเพราะส่วนปลายมีสัญลักษณ์ที่นางดูแล้วไม่เข้าใจ
‘หากเอาให้อาซ้อ นางก็น่าจะดูออก’
เมื่อขบวนของมือปราบเมืองเชียนเยาเดินทางเข้าประตูก็ได้รับเสียงโห่ร้องต้อนรับจากชาวเมืองอย่างกึกก้องชัยชนะที่ได้รับการเล่าลือมาตลอดทางนั้นถูกส่งมาถึงเมืองเชียนเยาก่อนหน้าที่พวกเขาจะมาถึงได้พักใหญ่
“มือปราบสุดยอด!”
“พวกท่านช่วยขจัดภัย!”
โหลวฉางซีคิดว่าเคราะห์ดีที่คนในตัวเมืองยังเข้าใจว่าการมีอยู่ของสำนักโบตั๋นแดงเป็ภัยต่อความมั่นคงของแคว้นทว่าชาวบ้านที่พวกนางเดินทางผ่านมากลับมิมีผู้ใดชื่นชมยินดีแม้สักคน
“พี่สี่! ์อวยพรจริงๆท่านปลอดภัยกลับมา!ท่านแม่ใหญ่สวดมนต์ทุกค่ำเช้าเลยเชียวกลัวว่าท่านจะเป็อันตราย”
โหลวฉางซีหัวเราะร่วน“ถ้าเช่นนั้นเห็นที์คงรับคำขอท่านแม่ใหญ่ไปช่วยดูแลข้าถึงสำนักโบตั๋นแดงเป็แน่”
มือปราบหญิงรีบดึงแขนพี่สะใภ้เข้าไปในห้องนอนของตนแล้วควักเอาลูกดอกที่เก็บมาให้นางดู
“อาซ้อ! ท่านดูนี่!”
สวีเสี่ยวถงหยิบเอาลูกดอกนั้นขึ้นมาดูโดยละเอียด“ลูกดอกของสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟนี่?”
“อ๋า!ถ้าเช่นนั้นพวกเขาก็คงไปตามพวกมือปราบขึ้นเขาไปด้วยสิ แต่แปลกนะที่ไม่ยอมเผยตัว”
“ได้อย่างไรกัน?พวกเขามิได้มีหน้าที่โดยตรงก็คงทำแค่แอบติดตามพวกเ้าเพื่อจะได้รายงานให้กับหลวนฮองเฮาได้ทรงทราบเท่านั้น”
“แต่พวกเขายิงธนูและลูกดอกเหล่านี้ช่วยพวกเราในการเปิดทางด้วยนะเ้าคะโดยเฉพาะทางเข้าที่กลุ่มของข้าบุกไปด้านหลังจะว่าไปที่ข้าปลอดภัยมาได้ก็เพราะพวกเขา”
“อืม...ดีมากเชียวเ้าทิ้งลูกดอกเอาไว้นี่เถอะ เดี๋ยวข้าจะให้คนตรวจสอบ”
“ยังมีอีกอย่างเ้าค่ะที่ข้าเก็บได้ที่นั่น”
“อะไรหรือ?”
โหลวฉางซีหยิบหยกชิ้นหนึ่งออกมา“ข้าว่าของสิ่งนี้ดูมีราคาแพงเกินกว่าจะเป็ของมือปราบ ที่สำคัญข้าเห็นมันหล่นอยู่หน้าห้องใต้ดินดูเหมือนจะมีคนที่พกของสิ่งนี้เป็ประจำทำหล่นเอาไว้
สวีเสี่ยวถงชะงัก“ตรานี้เป็ของพรรคเทียมฟ้า เหตุใดจึงไปหล่นอยู่ที่สำนักโบตั๋นแดงได้?หรือว่า....”
“อาซ้อหากว่าพวกเขาที่แท้ก็คือหนึ่งในสามกลุ่มที่เหลือล่ะเ้าคะ”
“นั่นน่ะสินะ...ในเมื่อคหบดีถานที่ถูกบุตรชายคนโตบุกปล้นชิงทรัพย์แท้จริงก็คือเ้าสำนักโบตั๋นแดง ข้านึกไม่ถึงเลยจริงๆ”
สวีเสี่ยวถงที่ปิดคดีปล้นฆ่าในเรือนสกุลถานเมื่อหลายเดือนก่อนนึกถึงใบหน้าหวาดกลัวที่คหบดีถานแสดงออกในวันนั้นก็พลันนึกนับถือว่าคนเลวผู้นี้ยอมให้พ่อบ้านและคนคุ้มกันตายไปทั้งๆที่ช่วยเหลือได้เป็เพราะเขากลบเกลื่อนความสนใจเื่ที่ตนคือโจรเสียเอง
“อาซ้อเจอศพของบุตรชายคนเล็กคหบดีถานหรือไม่?”
“เอ๋?มีด้วยหรือ?”
หัวหน้ามือปราบหญิงเมืองเชียนเยาถึงกับฉงนนางคาดไม่ถึงว่าคุณชายน้อยผู้ดูบอบบางอ่อนแอนั่นที่แท้ก็คือรองหัวหน้าสำนักโบตั๋นแดงที่ถูกอู๋เจี้ยน ปลิดชีพ
โหลวซีห่าวมองดูภรรยาที่ขมวดคิ้วขณะจ้องมองลูกดอกในมือครั้นเข้าไปสอบถามนางก็เล่าให้ฟังคร่าวๆ
“ท่านพี่เห็นทีคนอีกสามกลุ่มที่ยังไม่ปรากฏตัวอาจจะตัดขาดจากสำนักโบตั๋นแดงไปก่อนเพราะเกรงตนเองจะเดือดร้อน”
“จริงอย่างเ้าว่าหากพรรคเทียมฟ้าเกี่ยวข้องล่ะก็ เมื่อเื่เริ่มเป็ที่รู้กันพวกเขาก็อาจจะตีตัวออกห่างเพื่อมิให้ชื่อเสียงพรรคฝ่ายธรรมะของตนเองเสียหาย”
สวีเสี่ยวถงพยักหน้า“ข้าคงต้องส่งคนไปสืบเื่นี้แล้ว”
โหลวฉางซีกลับมานอนพักที่บ้านได้เพียงหนึ่งคืนก็ต้องใเมื่อเห็น จู่จิ๋นอิ่งคนสนิทของเถ้าแก่ไฉมาตาม
“เถ้าแก่ของเรากลับมาแล้วขอรับเห็นว่า้าให้มือปราบโหลวไปช่วยดูแลรักษาความปลอดภัยที่โรงเตี๊ยม”
หญิงสาวหน้าม้านนางจำต้องเก็บเสื้อผ้าตามเขากลับไปห้องพักในโรงเตี๊ยมเหย้าไคซินตามสัญญาเมื่อพบกับไฉซีฮันเขาก็ยิ้มให้นางด้วยความยินดี
“มือปราบโหลว! ท่านกลับมาแล้ว! ข้าเพิ่งได้ยินข่าวหลังจากกลับมาที่นี่เมื่อเช้าสำนักโบตั๋นแดงน่ากลัวเหลือเกิน”
“เอ๋?ท่านจะกลัวทำไมในเมื่อเื่ยังไม่เคยเกิดในเมืองเชียนเยา?”
“ข้ากลัวสิ!ข้าได้ยินข่าวมาว่ายังมีคนอีกสามกลุ่มที่ร่วมขบวนการแบ่งแยกดินแดน พวกเขายังไม่ถูกเปิดโปงนี่?”เขากระซิบเบาๆ ข้างหูของนาง
โหลวฉางซีตาโตเื่นี้เป็ความลับในระดับหัวหน้ามือปราบเท่านั้น เถ้าแก่ไฉเป็คนทำการค้าเหตุใดจึงได้รู้?
นางเดินตามหลังเถ้าแก่ไฉเข้าไปนั่งโต๊ะอาหารมุมห้องด้วยความเลื่อนลอยในใจก็คิดทบทวนเื่ของไฉซีฮันไปมาจะว่าไปนางยังมิได้สืบเื่ของเขาชัดเจนเลยสักครั้งคนผู้นี้เพิ่งเข้ามาในอำเภอเชียนเยาได้ไม่นาน แต่ดูๆแล้วเื้ัของเขาดูลึกลับยิ่ง
“คุณหนูสี่ท่านวางห่อเสื้อผ้าไว้ที่นี่ได้เลย เดี๋ยวข้าให้คนจัดการเก็บให้ รีบไปทำงานเถอะประเดี๋ยวก็สายหรอก”
โหลวฉางซีทำตาขวางนางนึกเคืองคนข้างหน้ายิ่งนักเขาถามหาต่างหูที่ให้นางเก็บไว้เมื่อนางเอาออกมาให้ดูเขาก็ยิ้มน้อยโบกมือให้นางเก็บไว้อย่างเดิม
“มือปราบโหลวข้ามารับแล้ว!”อู๋เจี้ยนหน้าระรื่นเดินเข้ามาหา
ไฉซีฮันหน้าตึงเขาลืมไปเสียสนิทว่าเ้าหัวหน้าอู๋ผู้นี้ก็ยังพักอยู่ที่นี่ด้วย
“หัวหน้าอู๋ยินดีด้วยที่ท่านปราบสำนักโบตั๋นลงอย่างราบคาบ” ไฉซีฮันค้อมศีรษะลงอย่างนอบน้อม
“อืม....ขอบคุณ”
“ผลงานนี้ทำให้เมืองเทียนถังและเมืองเชียนเยาสงบสุขว่าแต่หัวหน้าอู๋ไม่เดินทางกลับเมืองเทียนถังหรือขอรับ?”คำถามของไฉซีฮันคล้ายกับการถามหาเื่มากกว่าการถามสารทุกข์สุขดิบทั่วไป
“ข้าคิดว่าจะอยู่จนกว่าจะได้สิ่งที่้าแล้วค่อยกลับ”อู๋เจี้ยนปรายตามองโหลวฉางซีแว่บหนึ่งแล้วหันมายิ้มให้กับเถ้าแก่หนุ่มที่ทำหน้าตึง
********************
1K
