Rebirth to King Football ย้อนเวลามาเป็นราชาฟุตบอล

        ขณะที่อิงอรกับเจษกำลังเดินทางกลับโรงแรมนั้น จู่ๆก็มีเสียงดังมากข้าหลังเขา..

        "รอก่อนครับคุณวิลเลียมส์!"

        เจษกับอิงอรพลางหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียก แล้วทั้งสองก็หันไปมองที่ต้นเสียงในเวลาต่อมา

        ในเวลาเดียวกันสองแม่ลูกก็มองเห็นชายวัยกลางคนทั้งสามคนกำลังวิ่งมาที่พวกเขาอย่างเร่งรีบ สภาพของพวกเขาดูไม่เรียบร้อยเล็กน้อย

        ชายร่างสูงโปร่งที่วิ่งมาถึงคนเป็นคนแรกก็พูดขึ้นอย่างเร่งรีบ ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะแย่งตนพูด"ผมมาจากวิคตอเรีย กิมาไรซ์ ครับ เราพอใจผลงานของคุณวิลเลียมส์มาก นี่ครับนามบัตรผม"

        เจษกับแม่อรได้ยินอย่างนั้นก็พากันงุนงง พวกเขาคาดไม่ถึงจริงๆว่าการทดสอบคัดเลือกนักเตะจะให้ทีมงานของสโมสรอื่นเข้ารับชมได้ด้วย

        ในเวลาต่อมาเจษก็ดีใจสุดๆ เขาดีใจมากที่มีสโมสรสนใจในผลงานของเขา การลงทุนในครั้งนี้ไม่ขาดทุนแล้วโว้ย

        ทว่าอีกสองคนที่วิ่งมาไม่รอให้สองแม่ลูกมีเวลาครุ่นคิดนานนัก พอมาถึงพวกเขาก็ต่างพูดขึ้นอย่างฉับพลัน..

        "ส่วนผมมาจากปอร์โต้ครับ ผมพอใจผลงานของคุณวิลเลียมส์มาก!!"ชายรูปร่างท้วมบวมนิดหน่อยไม่กล่าวอะไรมากนัก เขายังคงหอบอยู่เพราะเหนื่อยจากการวิ่ง

        "ผมเป็นแมวมองมาของสโมสรเบรนท์ฟอรดจากประเทศอังกฤษครับ ผมพอพึงใจในผลงานของคุณมากในระหว่างทดสอบ ผมอยากให้คุณมาเข้าร่วมกับพวกเรา.."ชายที่สวมชุดสูทราวกับพวกผู้ดีกล่าวอย่างสุภาพ

        ในวินาทีถัดมาพวกเขาทั้งสามคนก็ยื่นนามบัตรไปให้แม่อรที่เป็นผู้ปกครอง..

        หลังจากนั้นเจษก็พูดขึ้นอย่างลำบากใจ..

        "ผู้ขอเวลาปรึกษากับครอบครัวก่อนได้ไหมครับ ผมสัญญาว่าจะติดต่อไปภายในหนึ่งวัน.."

        "ใช่ค่ะ พวกเราขอคุยกันก่อนนะคะ"อิงอรพลางเห็นด้วย ถ้าตัดสินใจในทันทีอาจมีปัญหาภายหลังได้

        "พวกเรารอได้ครับ ไม่เป็นไร"

        "ถึงยังไงก็ติดต่อมานะครับ พวกเราต้องการร่วมงานกับคุณมาก"

        "ไว้ผมจะรอสายจากคุณนะครับ"

        ทั้งสามคนมีท่าทีสุภาพกับสองแม่ลูก เจษกับอิงอรรับรู้ได้เลยว่าพวกเขาอยากจะได้เจษไปร่วมงานกับพวกเขาจริงๆ

        ในเวลาต่อมาเจษก็มองไปที่รอบข้างก่อนจะรีบพาแม่อรกลับโรงแรมอย่างเร่งรีบ เพราะพวกเขาตกเป็นเป้าสายตาของคนจำนวนมากในขณะนี้..

        "หนุ่มคนนั้นโชคดีจัง ขนาดคัดตัวไม่ผ่านก็มีสโมสรใหญ่ยินดีต้อนรับ"

        "อิจฉาไอเจ้าลูกครึ่งนั่นว่ะ! แต่มันก็เล่นฟุตบอลเก่งจริงๆนั่นแหละ"

        "มีทีมฟุตบอลถึงสามทีมสนใจ! อนาคตของเขาสดใสแน่!"

        ..

        ณ โรงแรมที่พักของเจษกับอิงอร

        เจษคิดหนักว่าจะเลือกที่ไหนดีในเวลานี้ 

        ความรู้สึกที่หดหู่เศร้าใจหลังจากการทดสอบหายไปทันควัน แทนที่ด้วยความสุขที่เกินบรรยาย

        ขณะนี้เจษมีเวลาหนึ่งวันในการตัดสินใจ และมีเวลาในการหาข้อมูลด้วยเช่นกัน

        "ลูกตัดสินใจได้รึยัง?"อิงอรที่เห็นลูกไถแต่โทรศัพท์ก็พูดขึ้น

        "ผมกำลังคิดหนักเลยครับ เพราะทั้งสองทีมจากโปรตุเกสเป็นทีมที่อยู่ในลีกสูงสุดของประเทศ แต่ขณะเดียวกันทีมจากอังกฤษพวกเขาอยู่ลีกทูลีกระดับสี่ในตอนนี้ครับ.."

        "ลูกก็เลือกทีมที่อยู่โปรตุเกสสิ โอกาสประสบความสําเร็จเยอะกว่าทีมในอังกฤษเยอะมากเลยนะ"

        "..ผมขอคิดสักครู่ได้ไหมครับ"

        '..เอายังไงดีเรา เราจะตัดสินใจอย่างไร..'

        เจษใช้เวลาในการตัดสินถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม หลังจากที่ครุ่นคิดถี่ถ้วนแล้วเขาก็บอกแม่อรอย่างมั่นใจ

        "ผมเลือกที่จะไปเบรนท์ฟอร์ดประเทศอังกฤษครับ!"

        ".."

        "นั่นมันลีกระดับสี่เลยนะลูก ลูกตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม.."อิงอรตอบเสียงหม่นเล็กน้อยหลังจากที่รับรู้การตัดสินใจของเจษ

        "ครับ ผมตัดสินใจแล้ว ถ้าผมเลือกที่จะเล่นในโปรตุเกสคงมีการแข่งขันที่สูงกว่าที่อังกฤษแน่ๆ อีกอย่างนะครับกำแพงภาษานั้นสำคัญมากในการเล่นฟุตบอล ซึ่งผมไม่รู้ภาษาโปรตุเกสเลยนั่นจึงเป็นปัญหาอย่างมากครับ"

        'อีกอย่างผมจะได้อยู่ด้วยกันกับพวกสาวๆเร็มๆด้วยครับ'เจษได้แต่คิดไม่ได้พูดออกไป

        "ถ้าลูกตัดสินใจแบบนั้นแม่ก็จะสนับสนุนลูก.."อิงอรยิ้มอย่างเศร้าสร้อยที่ลูกรักตัดสินใจไปอังกฤษ เธอพยายามเก็บอาการแล้วแต่เจษก็มองออกอย่างง่ายดาย

        "แม่ไม่อยากให้ผมไปอังกฤษหรอครับ?"ร่างแกร่งถามขึ้นด้วยเสียงอ่อน

        ".."

        "ไม่มีอะไรหรอกลูก แม่แค่.."

        "เล่าให้ผมฟังได้ไหมครับว่าทำไมแม่ถึงเศร้า..หรือว่าพ่อสารเลวของผมเขาอยู่ที่อังกฤษ"เจษหลอกถามแม่อรเพราะเขารู้อยู่แล้วจากระบบว่าพ่อของเขาเป็นคนอังกฤษ

        "...พ่อสารเลวงั้นหรอ?..ก็จริงพ่อของลูกมันสารเลวจริงๆนั่นแหละ..

        ..เฮ้อ..ใช่พ่อของลูกอยู่ที่ประอังกฤษจริงๆ เพราะเขาข่มขืนแม่ในวันนั้นจนมีลูกอย่างไม่ตั้งใจ"

        "ไอ้สารเลว!"เจษคำรามเสียงต่ำกำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่มีใครบางคนมาทำร้ายแม่ของเขา

        "..ลูกอย่าพึ่งโกรธ แม่ยังเล่าความจริงไม่หมด ในคืนวันนั้นแม่เข้าพักในโรงแรมที่อังกฤษเหมือนที่นี่ แต่แม่ลืมล็อกประตูเพราะง่วงจากการทำงานมาก ขณะที่แม่กำลังหลับไหล จู่ๆก็มีชายคนหนึ่งที่เมาจนควบคุมสติไม่ได้เปิดเข้าห้องของแม่มา หลังจากนั้น..แม่ก็โดนขืนใจ..แม่สู้แรงสารเลวคนนั้นไม่ได้ เขาแข็งแรงมาก..จากนั้นแม่ที่โดนขืนใจก็สลบไปเพราะเจ็บแค้นอีกทั้งเจ็บปวด พอแม่ตื่นขื่นมาผู้ชายคนนั้น.."อิงอรพูดไปน้ำตาซึมไป เจษเห็นแบบนั้นเขาก็รู้สึกเสียใจอย่างมาก

        "..พอเถอะครับถ้าแม่ ถ้าแม่ไม่อยากจะคิดถึงมันอีกก็ไม่ต้องพูดก็ได้ครับ แต่ว่าถึงอย่างไรผมก็อยากจะไปที่อังกฤษอยู่ดีครับ เพราะเบรนท์ฟอร์ดพวกเขาไม่มีทีมเยาวชนในตอนนี้ ที่พวกเขาติดต่อมาพวกเขาอยากให้ผมลองไปเลานกับทีมชุดใหญ่แน่นอนครับ อีกอย่างผมอยากจะเจอหน้าพ่อสารเลวสักครั้งว่าจะมีหน้าตาแบบไหน.."

        'หน้าแบบลูกเลยล่ะ'อิงอรคิดในใจ

        "..โอเคจ๊ะ แม่เคารพการตัดสินใจของลูก แต่ว่าแม่ไม่ได้เดินทางไปกับลูกหรอกนะในครั้งนี้ ลูกต้องไปอยู่กับน้าเมย์นะ เดี๋ยวแม่โทรไปบอกให้.."อิงอรยังคงมีอาการเศร้า เธอไม่อยากไปที่อังกฤษอีกแล้ว

        "ครับ!"เจษพยักหย้ารับอย่างเข้าใจ

        ..

        อิงอรที่แยกออกมาโทรศัพท์ก็พลันคิดหนัก

        'ฟู่..ถ้าเจษรู้ความจริงขึ้นมาจะโกรธเราไหมนะ'

        ทว่าเจษไม่รู้เลยว่าอิงอรพูดไม่ทันจบ เพราะหลังจากฝ่ายชายได้สติแล้วนั้นเขาก็ขอรับผิดชอบต่ออิงอรอยู่ตลอด และหลังจากนั้นไม่นานอิงอรก็ตอบรับเพราะกลัวว่าลูกจะไม่มีพ่อ

        สุดท้ายชีวิตคู่ของพวกเขาก็ไปกันไม่รอดเพราะจะให้รักและใช้ชีวิตร่วมกันกับคนที่พึ่งเจอกันได้อย่างไร นี่ยังไม่รวมที่ข่มขืนเธออีก! 

        'หวังว่าลูกจะเข้าใจเรานะ'

                                      I’m number 4