ใน่สองสามวันที่ผ่านมา วารุตที่กลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติ กลับมาช่วยเหลือเื่การเื่งานของพ่อแม่ได้อย่างเคย โดยไม่มีผลข้างเคียงจากาแที่ตนพึ่งหายมา
ใน่ยามบ่ายของวันนี้วารุตได้มุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ตอนนี้ริมรั้วของพระราชวังอยู่ไม่ไกลจากเขานัก
วารุตทำตัวด้อมๆ มองๆ อย่างมีพิรุธยังไงชอบกล เหล่ซ้ายเหล่ขวาเหมือนกำลังรออะไรอยู่สักอย่าง ด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ และแล้วม่านตาวารุตก็เบิกโพลง เมื่อเขาเหลือบไปเห็นขบวนรถเกวียนขบวนหนึ่งที่กำลังเคลื่อนที่มา
เป็ขบวนเกวียนบรรทุกข้าวของจำพวก ผัก ผลไม้ เครื่องเทศต่างๆ วารุตมั่นใจได้เลยว่าขบวนเกวียนพวกนี้จะต้องเข้าไปข้างในพระราชวังอย่างแน่นอน
เขาจึงเริ่มย่องเข้าไปแทรกตัวอยู่ร่วมกันกับพวกเขา วารุตเบี่ยงทางเดินค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปปะปนกับกลุ่มคนที่เดินทางมาพร้อมขบวนเกวียนขบวนนี้ ซึ่งเขาก็ทำมันได้อย่างแเี เมื่อนำพาตัวเองมาอยู่ในท้ายขบวนได้อย่างไม่มีใครสงสัย
วารุตแทรกซึมเข้ามาอย่างแเีเกิน จนมีคุณลุงคนหนึ่งท่าทางบ๊องๆ เดินเข้ามาไกลเขา แทนที่จะถูกสงสัยหรือถูกไล่ตะเพิด
คุณลุงคนนี้กลับตวัดแขนโอบไหล่พาเขาเดินผ่านประตูพระราชวังเข้าไปพร้อมกันซะอย่างงั้น มันจึงยิ่งทำให้วารุตตีเนียนเข้าไปอีก จนเขาสามารถรอดพ้นจากสายตาของเหล่าทหารเข้ามาได้อย่างไม่ยากเย็น ในแบบที่เขาเองก็ไม่ได้คาดคิดเลยเสียด้วยซ้ำ
และแล้ววารุตก็เข้ามาอยู่ภายในพระราชวังได้ในท้ายที่สุด
หลังจากที่ยกแขนของคุณลุงออกจากบ่า วารุตก็กวาดสายตามองไปทั่ว จริงอยู่ที่เขาเคยอยู่ที่นี่นานถึงสามเดือนเต็ม แต่วารุตจำได้เพียงแค่ทางไปห้องของหมอหลวงเพียงเท่านั้น
‘แล้วหอสมุดใหญ่มันจะอยู่ที่ไหนกันนะ’
เป็คำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวของเขา ครั้นจะเอ่ยปากถามใครก็เกรงว่าจะถูกโยนออกนอกพระราชวัง
วารุตเดินหลบหลีกมาตามหัวมุมต่างๆ ตามระเบียง ตามหลังเสา เขาพยายามจะเคลื่อนที่ให้ตัวเองแเีที่สุด
ในขณะเดียวกันเ้าหญิงกรรณิการ์ นางก็กำลังเลือกหาหนังสือเล่มที่ตนอยากอ่านอยู่ภายในหอสมุดใหญ่ นางกำลังคัดหาหนังสือที่ถูกใจอย่างเพลิดเพลินอยู่ตามลำพัง
ภายในห้องโถงใหญ่แห่งนี้มีหนังสืออยู่จำนวนมากหลากหลายแขนกวิชานัก ซึ่งถูกจัดเก็บบนชั้นวางตั้งเป็แถวเป็แนวอย่างเป็ระเบียบเรียบร้อย บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่เงียบสงัด ได้ยินเพียงแค่เสียงการคลี่กระดาษของเ้าหญิงกรรณิการ์เพียงผู้เดียวเพียงเท่านั้น
ส่วนทางด้านของอีกฝั่งวารุต ก็ดูเหมือนจะเจอเข้ากับเป้าหมายของเขาแล้ว วารุตเดินมาเห็นสถานที่ที่หนึ่ง ที่มันมีป้ายขนาดใหญ่ติดอยู่เหนือประตูเขียนว่า ‘หอสมุดใหญ่’
แต่ทว่า ทั้ง ๆ ที่หอสมุดใหญ่อยู่ต่อหน้าแล้วแท้ๆ แต่วารุตกลับเข้าไปข้างในนั้นไม่ได้ในทันที เพราะว่ามีนางสนมห้าหกคนเฝ้าหน้าประตูอยู่ สิ่งนั้นมันทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ
‘เหตุไฉนจึงมีเหล่านางสนมมายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูกันล่ะนี่ แล้วจะเข้าไปในนั้นได้ยังไงกัน’
การตามหาหนังสือเล่มสุดท้ายของเขามีอุปสรรคเข้ามาขวางทาง แต่วารุตคิดว่าตนมาไกลเกินกว่าที่จะกลับไปมือเปล่า เขาจึงจะต้องหาวิธีอื่นเพื่อที่จะเข้าไปในห้องนั้น
วารุตเดินย่องๆ อ้อมไปอีกทางเผื่อจะมีทางเข้าทางอื่นที่ไม่ใช่ประตูด้านหน้า และดูเหมือนว่าฟ้าฝนจะเป็ใจให้กับวารุตอีกครั้ง เมื่อวารุตเห็นประตูบานหนึ่งที่สามารถเปิดเข้าไปได้ ซึ่งไม่มีอะไรขวางทางอยู่ ไม่มีใครเฝ้าอยู่ตรงนั้น
วารุตค่อยๆ แง้มประตูเปิดออกและค่อยๆ สอดตัวเองเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ พยายามปิดประตูให้เบาที่สุดเท่าที่จะเบาได้
เมื่อเข้ามาเห็นบรรยากาศภายในวารุตก็ชักทำตัวไม่ถูก ไหนจะความสะอาดสะอ้านเรียบร้อยทุกระเบียบนิ้ว ไหนจะความเงียบสงัดชวนวังเวง
เอาเข้าจริงๆ ั้แ่เกิดมาเขาไม่เคยอยู่ในสถานที่ที่เงียบกริบขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ตอนกลางคืน ตอนที่อยู่ในบ้านยังสามารถได้ยินเสียงลมพัด เสียงใบไม้ปลิว หรือจะเป็เสียงร้องของเ้าตุ๊กแก แต่ในห้องนี้กลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยซักกะนิดเดียว
จะยังไงก็ตามนี้ไม่ใช่เวลาจะมามั่วตื่นเต้นกับการได้ัักับบรรยากาศใหม่ๆ เขาจะต้องรีบหาหนังสือเล่มสุดท้ายเล่มนั้นให้เจอ
“สัตว์ซาตานเล่มที่สาม”
วารุตทวนออกมาเบาๆ พลางกวาดสายตามองไปที่สันปกหนังสือที่ตั้งเป็แนวร้อยเรียงรายสุดลูกหูลูกตา มือทั้งสองข้างเป็ระวิงหยิบจับคุ้ยเขี่ยหนังสือออกมาดู แต่ถ้าเล่มไหนไม่ใช่ก็พับเก็บสอดคืนกลับช่องไว้ดั้งเดิม
วารุตทำแบบนี้อยู่พักสักใหญ่ๆ ค้นหาหนังสือที่ตัวเอง้าอย่างขะมักเขม้นแข็งขัน แต่พอเหลือบมองกลับไปยังจุดเริ่มต้น วารุตพึ่งจะรู้ตัวว่าที่ค้นหามาทั้งหมด พึ่งจะผ่านไปเพียงแค่ชั้นวางชั้นเดียวเพียงเท่านั้น ยังเหลือหนังสือมากมายกองเป็พะเนินที่เขายังไม่ได้เปิดออกดู
เห็นทีคงจะต้องใช้เวลาอีกสักสามวันถึงจะไล่เปิดหนังสือในห้องนี้ออกอ่านได้ทุกๆ เล่ม แต่นี่เหลือเวลาไม่มากแล้ว พระอาทิตย์จวนเจียนจะตกดินแล้ว หากจะรอแก้ตัวในวันถัดไปก็เกรงว่าการลักล้อมเข้ามาในพระราชวังมันคงจะไม่ง่ายดายเหมือนในวันนี้อีก แล้วจะทำยังไงดี
วารุตครุ่นคิดสารพัดวิธีที่จะหาหนังสือเล่มนั้นให้เจอ โดยไม่ได้รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ว่าเขาไม่ได้อยู่ในหอสมุดแห่งนี้เพียงคนเดียว
1K
