และนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

ปึง! ปึง! บานประตูดังกึกก้องขึ้นด้วยการทุบของต่าย หนุ่มหัวฟ้าผู้แตกตื่นต่อการหลอกหลอนของคุณชายระดับฟูลออฟชั่นพยายามบิดลูกบิดประตูบันไดหนีไฟเสียสามสี่รอบ ทว่าก็ไม่สามารถเปิดมันออกมาได้ราวกับถูกล๊อกกุญแจเอาไว้“ประตูหนีไฟเปิดไม่ได้อ่ะ ทำไงดี?” ต่ายเอ่ยหลังจากขยับบานประตูทางหนีไฟดูอีกสองสามครั้ง ขณะที่สูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ ตัดสินใจว่าจะเอาอย่างไรต่อดี ภาพของพลพรรคในห้องก็ลอยขึ้นมาคิด เวิร์ค มิว และพี่เสือยังอยู่ในห้องพี่สุดเฮี้ยนนั่นแม้ว่าเขาเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงาน ไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมาเจอผี มีความกลัววิญญาณอยู่เต็มอก แต่เมื่อคิดว่าชะตากรรมของพวกพ้องจะเป็นอย่างไร ต่ายก็ใจเย็นและรู้สึกละอายขึ้นมาบางอย่างในใจร้องเตือนว่าเขาต้องกลับไป กลับไปเคียงข้างเพื่อนพ้อง “เราต้องกลับไปช่วยพวกเขา! ใช่” ต่ายเอ่ยต่อหน้าประตูปิดตาย “เอาฟ่ะ สู้เข้ากระต่าย สู้สู้” หลังพ่นลมหายใจออกมา กำหมัดแล้วหันไปยังห้อง 704 อีกครั้งเพื่อช่วยพวกพ้องแต่เดินเพียงก้าวสองก้าวเท่านั้น พลันเสียงอึกทึกก็ดังขึ้นตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึงๆๆๆ พลพรรคของเขาวิ่งตามมาแล้ว…วิ่งหน้าตั้ง! เพราะ ‘มิวที่ถูกผีสิงอยู่’ ก็กำลังไต่กำแพงไล่พวกเขามาประหนึ่งสไปเดอร์แมนผสมกับผีจูออนในโลกภาพยนตร์“ไอ้ต่าย เปิดประตูหนีไฟ! ต่าย!!!” เสียงเสือและเวิร์คคำรามขณะยกขาสูงวิ่งสามคูณร้อยสุดชีวิต เสียงร่างมัธยมห้อยหัวตามกำแพงดังแท่กแท้กจนเวิร์คต้องหันเหลือบไปมองเป็นระยะ ด่ากราดป่านกระสุนนับสิบ“โอ้โห เล่นใหญ่มากเลย สิงไอ้มิวที ใช้ซะคุ้มเลยนะไอ้..ไอ้ผีเฮี้ยน! ไอ้ผีทำร้ายจิตใจผู้อยู่อาศัย! ผีทำเสื้อขาด! ผีไหม้เสือ! โว้ะ!!!” “พุ่งมาท่าสะพานโค้งของจริง อย่างกับในหนังเลยครับทุกคน!” คิดเอ่ยเสียงชื่นชม“ชมเพื่อ? ชมแล้วดีใจเหรอ? ด่าผีเถอะคิด ขอ!” เวิร์คแว้ดใส่พลางวิ่งหนีหน้าตั้ง และด้วยความที่ตัวสูงใหญ่พละกำลังมากกว่าใคร เสือจึงมาถึงหน้าประตูหนีไฟ ดัน แต่บานประตูก็ยังไม่เปิดออก“มันล๊อกพี่” ต่ายรีบบอก “ทางตันแล้ว” “DEAD ENDแบบนี้โหลดSAVEไหนได้เนี่ย? ตายแล้ว” นักแคสหัวแดงร้องไปพลางหันมองมิวที่ไต่กำแพงมาพลาง อีกเพียงไม่กี่สิบก้าว พวกเขาก็คงไปถึงทางตันแล้วอีกไม่กี่อึดใจคงเจอผีในร่างเด็ผผมทองขย้ำใส่“ไปลิฟต์นักยูธูป! ลิฟต์” เสือชี้ ในมือยกกำพระเครื่องจากห้องคิดมาด้วย “พอมิวพุ่งมาพี่จะคล้องพระ ไปล่อไว้!” “ไฟดับไฟตกใครให้ไปที่ลิฟต์!!” เวิร์คบ่น“ไม่เวิร์ค ประเด็นคือใครล่อ” ต่ายแทรก “บันไดไปไม่ได้ มันดักเราชัดๆ หรือจะโดด?” “สิบสาม นี่ชั้นสิบสาม!” คิดออกความเห็นก่อนยกมือขึ้น “ผมล่อเองครับ ผมจะล่อเอง” “เออ ดี คิดเหมาะมาก ลงตัว! ล่อผีให้สมใจเลยคิด!” เวิร์คกล่าว“กดปุ่มHOLDไว้ รอพี่ให้สัญญาณ” เสือสั่งทันทีตึง ตึง ตึง! “มัน..มา..แล้ววววววว” เวิร์คและต่ายเอ่ยเมื่อร่างของมิวที่ไต่กำแพงผิดหลักฟิสิกส์กำลังพรวดเป็นหนังผีญี่ปุ่นเร่งความเร็วคูณสิบ“ไป!” เสือตะโกนคิดวิ่งพุ่งไปหามิว จังหวะที่ร่างของคนหนุ่มที่เหลืออย่างเสือ ต่าย และเวิร์คก็รีบถลาตัวเข้าไปในลิฟต์สำเร็จมิวกระโดดลงมาคล้ายจะตะครุบคิด แต่คิดนั่นพลิกตัวหลบได้ทัน เขาคว้าแขนของมิวเอาไว้แล้วจับไขว้หลังให้เขาขยับไม่ได้ มืออีกข้างก็โอบร่างเล็กเอาไว้แล้วออกแรงดันสุดตัวเพื่อดันตัวศิลปินดนตรีไทยวัยมัธยมเข้าไปด้านในและสำเร็จมิวเข้ามาแล้ว เสือและคิดช่วยกันกดร่างเจ้าตัวในนิ่งไว้แนบพนักไม้โอ๊คไฟของชั้นสิบสามค่อยๆ ดับทีละดวง ทีละดวงเหมือนประหนึ่งพลังลี้ลับกำลังเดินมาบนทางเดิน ต่ายรีบกดปุ่มClose พร้อมกดชั้นล่างสุดอย่างว่องไว ส่วนเวิร์คดูต้นทาง ไฟค่อยๆ ปิดมาเรื่อยๆ จนเหงื่อและอารินารีนพุ่งจนขีดสุด “ปิดๆๆๆๆๆๆ” ทุกคนเอ่ยและประตูก็ปิดพอดีก่อนที่ไฟกะพริบสุดท้ายจะดับลงแบบเส้นยาแดงผ่าแปด! เสียงถอนหายใจดังขึ้นประสานเสียงพร้อมๆ กัน“เฮ้อ! ไม่เอาแล้ว หัวใจจะวาย! มุกนี่ในหนังก็กลัวจะตายแล้ว เจอของจริงนี่ไม่ไหวนะ” ต่ายกล่าวคล้ายจะร้องไห้ เอามือกุมอกตัวเองไว้แน่น “ชีวิตฝึกงานนี่มันสุดจริงๆ เลย” “พี่คว้าพระในห้องมา คล้องมิวไว้” เสือพูดก่อนที่คิดจะยกมือไหว้ รับสร้อยพระมาคล้องมิว ร่างเจ้าตัวดิ้นเล็กน้อยก่อนจะสงบลงแล้วหลับปุ๋ยไปในที่สุดเวิร์คเดินมาตรวจว่ามิวยังไม่ตาย เขาเอานิ้วมาใกล้จมูกอีกฝ่าย จับชีพจรแล้วหลับตา “บักสีดากลับมาก่อน นักดนตรีของพี่ จงคืนชีพกลับสู่ตี้ ฟื้นทีสิ ฟื้น!” พูดไปพูดมาสักพักดวงตาสีฟ้าก็เหลือกขึ้น เกือบทุกคนยกเว้นคิดที่จิตโคตรแข็งสะดุ้งโหยง“โอ๊ย เมื่อยจัง อ้าว เราอยู่ไหนเนี่ยครับ? สรุปเสียงแก้วแตกในครัวคืออะไรอ่ะครับพี่ๆ” “น้องกลับมาแล้ว” เวิร์คโผไปกอดรุ่นน้องชาวเว็บบอร์ดก่อนใคร“ไอ้น้อง!!!” ต่ายตามกอดอีกคน“อะไรเนี่ย ขนลุก เกิดอะไรขึ้นเนี่ยครับ เหมือนไฟดับไปแล้ว…มันก็มืดไปเลย” มิวดันร่างหัวแดงหัวฟ้าออกก่อนหันถามเสือและคิด นักเขียนหนุ่มและบรรณาธิการร่างสูงหัวเราะแห้งๆ ออกมา พวกเขาไม่รู้จะอธิบายเรื่องราวสุดพิสดารเมื่อครู่ว่าอย่างไร“อย่ารู้เลยน้องชาย” เสือเอ่ยพลางตบบ่า ทิ้วมิวฉงนแล้วมองตาปริ่บๆ “เอ๊ะ เลขชั้นมัน…” มิวทัก ก่อนทุกคนจะหันไปมองเลขชั้นอยู่ที่เลข 4 ค้าง แสงสว่างภายในกะพริบถี่ๆ ตัวลิฟต์ขยับกึกกักและไม่ขยับ“จะหลอกกันไปถึงไหน!?” ต่ายเอ่ย“ไม่นะ นี่น่าจะลิฟต์ค้างจริงๆ” คิดออกความเห็น พวกเขากดปุ่มกริ่งขอความช่วยเหลือในทันทีที่ตั้งสติได้“รอทีมงานกันไป ว่าแต่เนี่ยชัดหรือยัง? คนดูเนี่ยชัดไหมว่าขนาดนี้เนี่ย ใครบอกไม่เฮี้ยนต่ายจะไม่ทน!” ร่างผมฟ้าลงไปนั่งกับพื้นลิฟต์“สรุปช่วงผมภาพตัดไปมีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหมเนี่ครับ” มิวนิ่วหน้าถามอย่างสงสัย“ถ้ากล้องถ่ายทัน รอดูตอนออกอากาศได้เลย” เวิร์คออกความเห็น “คิดไม่ออกเลยว่าจะเป็นยังไง” “พี่ว่าตอนนี้ต้องหาทางออก มีทางออกไปไหม?” เสือถามพลางมองรอบๆ “ลิฟต์ไทยมันมีช่องปีนแบบหนังฝรั่งนะพี่” คิดกล่าวกึก กึก เสียงแปลกๆ ดังขึ้นจนคนทั้งหมดหันไปที่หน้าประตู เหมือนมีบางสิ่งกำลังข่วนประตูอยู่จากอีกฝั่งหนึ่ง“เอ๊ะ เสียงอะไรหน่ะ?” “หรือว่าจะมาหลอกกันอีกเหรอ พอแล้ว รู้แล้วว่าเฮี้ยน” ต่ายเอ่ยโบร๋ว โฮ่ง โฮ่ง“เสียงหมาหอน?” เวิร์คพูด“เสียงคุ้นจัง” คิดนิ่วหน้าเล็กน้อยเอี๊ยดดด! จังหวะนั่นเองเสียงบานประตูลิฟต์ที่ค้างอยู่ก็เลื่อนออก แสงสว่างสีขาวเจิดจ้าส่องร่างที่เปิดประตูก็พรวดปรากฏกายออกมาไม่ทันให้คนในลิฟต์ตั้งตัวติด“กริ๊ดดด!!!” เสียงร้องโหยหวนของเหล่าหนุ่มๆ ดังลั่นคอนโดอีกครั้ง“ใจเย็นค่ะหนุ่มๆ พวกเราเองค่ะ” แม่บ้านคอนโดเอ่ยเสียงนิ่ง“ปะ ป้าอนงค์เองเหรอ!? เฮ้อออออ” เหล่าคนหนุ่มต่างลากเสียงโล่งอกกันทันทีเมื่อพบว่าคนที่มาคือป้าอนงค์ แม่บ้านคนเก่งแห่งคอนโดที่นี่ พร้อมด้วยบรรดาทีมซัพฯ B ทีมงานคนป่วนผีทั้งหลายต่างมาหาพวกเขากันในเวลานี้ราวกับสัญญาณว่าการล่าท้าผีได้สิ้นสุดลงแล้วในที่สุด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บททีี่ 38 รีบหนีผีแต่ลิฟต์มันดันมาค้าง!!!

คล้ายกับเรื่องและนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ ที่คุณอ่าน

และนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บททีี่ 38 รีบหนีผีแต่ลิฟต์มันดันมาค้าง!!!

คล้ายกับเรื่องและนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้