มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ฮ่าๆ!” ฉินเฉาระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ตบไหล่บริกร “นี่คือภาพลักษณ์ที่มันดาล่าบาร์ควรมีเหรอ วางท่าจริงจัง ทำได้เพียงท่าทางจอมปลอมเท่านั้นแหละ”

“ขอโทษครับ” บริกรเลิกคิ้วด้วยท่าทางรังเกียจ ถอยหนีมือของฉินเฉา และจากนั้นปัดไหล่ของเขา “โปรดอย่าแตะเสื้อผ้าผม นี่เป็นเนื้อผ้าคุณภาพสูง คุณไม่สามารถใช้คืนได้ถ้ามันสกปรก”

“โอ้!” ฉินเฉาพูดด้วยความอัศจรรย์ใจ “มันดาร่าบาร์ดุขนาดนี้แล้ว แม้แต่บริกรธรรมดายังวางท่าขนาด”

“ขอโทษด้วย โปรดจากไป นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะอยู่” บริกรพูดอย่างมีมารยาท แต่ในใจของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก เขาทำท่าทางพอใจ “ถ้าคุณไม่ไป ผมจะเรียกการ์ดแล้วนะ”

“ไม่เป็นไร ฉันจะช่วยนายเรียกพวกเขาเอง” ฉินเฉายื่นมือออกไป และดึงบริกรเข้ามา ขณะเดียวกัน มืออีกข้างของเขาก็หยิบหูฟังที่หูของบริกรออกมาจากนั้นก็ตะโกน

“มีปัญหาที่ประตู ออกมาจัดการหน่อย”

“รับทราบ จะรีบไปเดี๋ยวนี้”

หลังจากเสียงออกมาจากหูฟัง ฉินเฉาก็ปล่อยบริกรพร้อมกับตบมือ

“โอ้โห เสื้อผ้าของนายทำมือฉันสกปรก”

“นาย นาย....” ถูกฉินเฉาจับคอเสื้อ บริกรหายใจไม่ออก หลังจากฉินเฉาปล่อยมือ บริกรไอออกมาอย่างน่ากลัว หน้าแดงก่ำ

“นาย นายมาสร้างปัญหา!” บริกรพลันเข้าใจ หลังจากหายใจเข้าลึกๆ เขารู้สึกกลัวและพูดอย่างหวั่นๆ “ฉัน ฉันเป็นแค่บริกร ถ้านายมีปัญหากับพวกเขา ไปจัดการกับพวกเขา ฉันไม่จะไม่ทำอะไร”

“เฮ้?” ฉินเฉากะพริบตา “ไม่ใช่ว่าเมื่อกี้ดุอย่างหมาหรอกเหรอ? ทำไมจู่ๆ พลันอ่อนเป็นไข่แล้วล่ะ?”

“ฉันเป็นสุภาพบุรุษ” บริกรจัดเสื้อด้วยใบหน้าซีดขาว “เรื่องสู้ไม่ใช่เรื่องของฉัน คนอื่นจะมาจัดการนายเอง”

เมื่อบริกรพูดเสร็จ ชายกำยำก็เดินมาถึง

“เกิดอะไรขึ้น? ใครกล้ามาสร้างปัญหาในที่ของคุณอู๋!” ฉินเฉาจำชายคนนั้นได้ เขาคาบบุหรี่ไว้ในปาก พร้อมกับเล่นมีดราวเล่นกับผีเสื้อ ถามบริกร

“เป็นเขา!” เมื่อเห็นว่ามีกันหลายคน บริกรรีบคืนสีหน้าและร้องออกมาขณะที่ชี้ไปที่ฉินเฉา

“ฮึ่ม ไม่ใช่ว่าเก่งนักเหรอเมื่อกี้น่ะ? ตอนนี้ได้เวลาตายแล้ว!” บริกรพูดอย่างภูมิใจใส่ฉินเฉา

ในใจของบริกรปรากฏบทละครขึ้น หลังจากที่ชายกำยำตบหน้าฉินเฉา ล้มเขาลงพื้น การ์ดคนอื่นก็เริ่มเข้าล้อมเขา และรุมเตะเขา คนที่มีฐานะอย่างเขาทำได้เพียงยกเท้าขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ พร้อมทั้งกระทืบฉินเฉาด้วยความโกรธแค้นสองครั้ง

ยังไงก็ตามฉากนั้นไม่เกิดขึ้น เผิงไห่ มือขวาของมู่หรงเจียง และเป็นหัวหน้าการ์ดของมันดาล่า ยื่นมือออกมาและตบเข้าที่หน้าบริกรอย่างหนัก

เพี้ยะ! เสียงหนักๆ ดังมาให้ได้ยิน บริกรที่ถูกตบยังเซ่ออยู่

“เฮ้ย ตาแกมุดอยู่ในรูตูดแม่แกหรือไง! ถ้าแกกล้าพูดอย่างนั้นกับนายท่านฉินอีกครั้ง เชื่อมั้ย พ่อเอ็งคนนี้จะฆ่าแก!”

เผิงไห่จ้องพร้อมทั้งคำรามออกมา จากนั้นเขาก็หันกลับไป พร้อมทั้งใบหน้าประจบ เอาบุหรี่จงหัวออกมาให้ฉินเฉาอย่างเชื่อฟัง

“นายท่านฉิน บริกรนี้เพิ่งมาใหม่ ยังไม่รู้จักคน อย่าโกรธไปเลยครับ สูบนี่ให้ใจเย็นลงก่อน”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้โกรธ” ฉินเฉาหัวเราะ รับบุหรี่มาคาบไว้ในปาก เผิงไห่รีบตามเข้ามาพร้อมไฟแช็ก และจุดให้ฉินเฉาอย่างระมัดระวัง

บริกรรู้สึกโง่งม เมื่อมาทำงานที่มันดาล่าบาร์ ไม่มากก็น้อย ต้องเคยได้ยินชื่อฉินเฉา โดยเฉพาะหญิงบางคนในมันดาล่าบาร์ได้พูดเกี่ยวกับเขาตลอดวัน ราวกับเขาเป็นดาราใหญ่ เขาจากนั้นได้ไปสอบถามเรื่องนี้กับคุณอู๋โดยตรง

ตามที่คุณอู๋พูด ฉินเฉาคือเจ้าของที่แท้จริงของที่นี่

“นายท่านฉิน คุณอยากให้เราจัดการกับเจ้าหนูนี่มั้ย เมื่อคุณมาที่นี่ในอนาคตคุณจะได้ไม่มีน้ำโหอีก?” คำพูดของเผิงไห่ทำให้บริกรกลัว ทำให้เขาแทบสลบ

เขารีบคุกเข่าลงต่อหน้าฉินเฉาและร้องออกมา

“นายท่านฉิน ผมผิดไปแล้ว ผมมันลูกสำส่อน โปรดท่านผู้สูงส่ง ปล่อยผมไปเถอะ ผม ผมยังไม่อยากตาย....”

“ดูนายสิ ทำไมทำอย่างนี้ล่ะ?” ฉินเฉายื่นมือออกไปและดึงบริกรขึ้น “นายเป็นคนเป็นมีฐานะไม่ใช่เหรอ ฉันไม่ฟังนายได้เหรอ”

“นายท่านฉิน ผม...” บริกรตกใจ และอยากจะพูดบางสิ่ง แต่ฉินเฉารีบโบกมือ ตัดบทเขา

“พอแล้ว ไม่ต้องกลัว” ฉินเฉาช่วยจัดปกเสื้อของบริกรให้ตรงและพูด “ฉันไม่ใช่ซาตาน หรือพี่ใหญ่แก๊งใต้ดิน ฉันจะไปฆ่าคนได้ยังไง? แต่พฤติกรรมของนายนี่ไม่ดีเลย นายต้องจำไว้ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะอารมณ์ดีแบบฉัน ครั้งหน้า นายอาจพบหัวหน้าแก๊งใต้ดินขี่ลามาก็ได้ และถ้านายพูดอย่างนี้กับเขา จุดจบจะไม่ดีแบบนี้”

พร้อมกันนั้น เขาตบไหล่บริกร “จำไว้ อย่าใช้วัตถุมาตัดสินแขก”

หลังจากนั้น เขาก็พูดกับเผิงไห่ “พาฉันไปหาอู๋ซิ่น”

“ได้ครับ นายท่านฉิน ทางนี้ครับ” เผิงไห่ก้มเอว ผายมือและนำฉินเฉาเข้าไปในมันดาล่าบาร์

หลังจากทั้งสองคนจากไป ขาของบริกรที่อ่อนอยู่แล้ว แทบทำให้เขาล้มลงกับพื้น

การ์ดที่อยู่ใกล้ๆ ว่องไวมาก รีบมาประคองเขาไว้

“เจ้าหนู ครั้งนี้ถือว่าแกโชคดี!” คนนั้นพูด เดาะลิ้น “โชคดีที่นายท่านฉินอารมณ์ดี ไม่อย่างนั้น แกตายไปแล้ว”

“ผะ ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่านายท่านฉินจะขี่จักรยานมา...” บริกรพูดด้วยใบหน้ายืดยาว “ผมคิดว่าสุภาพบุรุษอย่างนายท่านฉินจะมาเมอร์ซิเดสไม่ก็ BMW ซะอีก!”

“เจ้าโง่!” การ์ดคนหนึ่งยกยิ้ม “ใครไม่รู้บ้างว่านายท่านฉินชอบขี่จักรยานเก่าๆ! หยุดมองโง่ๆ อย่างนั้นได้แล้ว รีบเอาจักรยานนายท่านฉินไปจอด! อย่าลืมหาช่างซ่อมมาลงน้ำมันให้จักรยานนายท่านฉินด้วย จากนั้นก็ไปหาสาวสวยสัก 2 คนมาลงแว็กซ์ด้วย ถ้านายท่านฉินพอใจ บางทีเขาอาจยกโทษให้นาย”

“ครับ! ครับ! ครับ!” หลังจากได้ฟัง บริกรไม่รอช้ารีบทำทันที

ฉินเฉาไม่รู้เลยว่าจักรยานของเขากำลังเพลิดเพลินกับการดูแลจากสาวงาม เขาตามเผิงไห่เข้าไปที่ชั้นสี่ ไปที่สำนักงานของอู๋ซิ่น

หลังจากปรับปรุง ข้างในมันดาล่าบาร์ ดูใหม่ ไม่เหมือนแบบเก่าที่มืดและมีบรรยากาศทึมๆ เต็มไปด้วยโสเภณีที่มาขายตัวเอง ตอนนี้มันถูกเปลี่ยนกลับไปเป็นร้านอาหาร ชั้นแรกเป็นโรงอาหาร ชั้นสองเป็นร้านอาหารฝรั่งเศส และชั้นสามเป็นบาร์สำหรับคู่รัก

บรรยากาศทั้งหมดกลายเป็นยิ่งดีงาม ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่บรรยากาศมืดมน

“ซินซิน ทำไมเธอไม่กลับไปพักผ่อนล่ะ ที่เหลือให้พวกเราทำเอง” ในสำนักงาน พี่สาวจางดึงมืออู๋ซิ่นอย่างเมตตาและพูด “เธอยังอยู่ในวัยกำลังโต ไม่ต้องทำงานหนักอย่างนี้ ตอนกลางวันยังต้องไปโรงเรียน หลังจากนั้นยังต้องดูแลย่าอีก เธอจะปล่อยให้ร่างกายล้าทุกวันไม่ได้ ร่างกายเธอจะพังเอา”

“พี่สาวจาง ฉันไม่เป็นไร” อู๋ซิ่นโบกมือ “ฉันชินแล้ว ฉินเฉาไว้ใจฉัน เพราะงั้นฉันต้องดูแลมันให้ดี”

“ไม่ใช่ว่าตอนนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?” พี่สาวจางพูด “ก่อนหน้านี้บาร์นี้วุ่นวาย แต่ตอนนี้มันกลายเป็นร้านอาหารสไตล์ตะวันตกแล้ว”

“พี่พูดถูก แต่พี่สาวจาง มันมีบางอย่างแปลกๆ” อู๋ซิ่นนวดขมับ “เราเพิ่งเปิดร้านได้สองวัน ทำไมกิจการถึงดีแบบนี้ล่ะ? ตามตรรกะแล้ว ร้านอาหารเปิดใหม่ แขกจะไม่เยอะอย่างนี้ หรือว่าพวกเขาทั้งหมดมาตามคำสั่งของลุงมู่หรง?”

“ฮึ่ม ตาเฒ่ามู่หรงจะไปมีพลังแบบนั้นได้ยังไง?” พี่สาวจางยกยิ้ม “ตาเฒ่านั้นมีอิทธิพลแต่ในใต้ดินเท่านั้นแหละ เขามีการติดต่อกับพวกฐานะสูงแค่สองสามคน เหตุผลที่คนมาก็เพราะ เห็นแก่หน้าของนายท่านฉิน”

“ฉินเฉา?” ตากลมโตสวยงามของอู๋ซิ่นกะพริบปริบๆ “ไม่ใช่ว่าเขาเป็นบอดี้การ์ดของตระกูลเหลียวหรอกเหรอ? เขาจะไปมีหน้าตาใหญ่โตอย่างนั้นได้ยังไง?”

“บอดี้การ์ดตระกูลเหลียว?” พี่สาวจางเอามือกุมปากและหัวเราะ “โธ่เอ๊ย เด็กโง่ คนนี้ไม่ได้เป็นบอดี้การ์ดอีกแล้ว แต่เป็นประธานของต้าฟากรุ๊ป! ถ้าตัวเขากระทืบเท้า เมืองตงชวนของเขาจะสั่นสะท้านเป็นเวลานาน!”

“โอ้ เป็นอย่างนั้นเหรอ” เมื่อได้ยินข่าวนี้ อู๋ซิ่นไม่ได้แปลกใจ เธอก้มหัว และจัดการกับเอกสารบนโต๊ะต่อ

“ทำไมเธอไม่แสดงปฏิกิริยาอะไรเลยล่ะ!” พี่สาวจางดึงมืออู๋ซิ่นและพูดอย่างเป็นห่วง

“ปฏิกิริยา? ปฏิกิริยาอะไร?” อู๋ซิ่นมองพี่สาวจางแปลกๆ

“เด็กโง่เอ๊ย!” พี่สาวจางรีบพูด “พี่เห็นนะ ว่านายท่านฉินคิดอะไรกับเธอ! เธอต้องรีบคว้าเอาไว้! เรื่องสวยไม่ต้องพูดถึง! ดูหน้าอกเธอสิ โอ้โห พี่ล่ะอิจฉาเธอจริงๆ! เธอมีของดีอยู่แล้ว ใช้มันทำให้นายท่านฉินหลงจนโงหัวไม่ขึ้น! เมื่อเธอได้ใจของนายท่านฉินแล้ว ต้าฟากรุ๊ปก็จะเป็นของเธอ!”

“พี่สาวจาง!” หน้าอู๋ซิ่นแดง ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร “อย่าพูดเหลวไหล...เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน!”

“ไม่ได้เป็นอะไร? ฮึ่ม ใครจะไปเชื่อ!” พี่สาวจางรีบร้องออกมา “ใช่ ไม่มีอะไรเหมือนครั้งล่าสุดที่พวกเธอสองคนเข้าไปห้องน้ำพร้อมกันและอยู่ในนั้นเป็นเวลานาน ฉัน พี่สาวจาง เคยเห็นผู้ชายมาหมดแล้ว ฉันดูด***มาเยอะกว่าเธอกินเกลืออีก! ก่อนเธอเข้าไปห้องน้ำ เธอถูกยาปลุกเซ็กส์เข้าไป ถ้าฉินเฉายังสามารถบริสุทธิ์กับเธอในนั้นได้ งั้นท่อนล่างของเขาก็ใช้ไม่ได้แล้วล่ะ!”

“พี่....พี่สาวจาง...” หน้าอู๋ซิ่นร้อนลวก อายจนเงยหัวไม่ขึ้น “เรา เราสองคนไม่ได้ทำ...”

อู๋ซิ่นพูดต่อไม่ออก พูดตามจริงแล้ว เธอจำอะไรไม่ได้เลยตอนเธออยู่กับฉินเฉาในห้องน้ำวันนั้น ในตอนนั้น เธอจำได้แค่บราของเธอหายไป...

แต่ฉินเฉาบอกเองว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา ยังไงก็ตาม ฉินเฉามักจะหาเรื่องหยอกล้อไปทั่ว...หระ หรือว่าเขาจะโกหกเธอเรื่องนี้...?

ในจิตสำนึกของเธอ อู๋ซิ่นเหมือนจำได้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น แต่ไม่ชัดเจน

แต่เธอไม่สามารถเดินเข้าไปหาฉินเฉาและถามเขาตรงๆ ต่อหน้าได้ ตัวอย่างเช่น

“เฮ้ ฉินเฉา นายเอาบราของฉันไปใช่มั้ย! บอกฉันมา นายเอามันไปทำไม!”

พระเจ้า ฉันจะพูดคำพวกนั้นได้ยังไง!? ฉันคงอายตายก่อน!

เมื่อคิดเรื่องนี้ ร่างของอู๋ซิ่นกลายเป็นร้อน และอ่อนราวกับซาลาเปาที่เพิ่งทำเสร็จ อายเกินกว่าจะพูด

จบตอน