ตอนที่ 13 เก็บไว้ที่เ้าแบบนี้ ข้าวางใจ (1)
“หลินเฉินไม่มีทางทำให้ท่านเ้าสำนักผิดหวังแน่นอน”ความหมายของเขาก็คือ ตอบรับในภารกิจนี้แล้ว
เมิ่งฉิวยิ้มชื่นใจ “เช่นนั้นก็ดีศิษย์น้องเดี๋ยวเ้าอยู่รอก่อนนะ ข้ายังมีเื่เกี่ยวกับหมู่บ้านตระกูลจ้าวที่ต้องอธิบายให้เ้าฟังอย่างละเอียดสักหน่อย”
หลินเฉินพยักหน้า
เมื่อเห็นหลินเฉินพยักหน้าแล้วเมิ่งฉิวก็เล่าเื่จอมมารให้ฟัง จากนั้นก็บอกให้ประมุขยอดเขาคนอื่นๆ กลับไประหว่างที่เวินอวี่กลับออกไปนั้น ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันมองหลินเฉินเขาไม่รู้เหมือนกันว่าสายตาที่อีกฝ่ายมองสบกับตนในวันนี้หมายความว่าอย่างไรเขากำหมัดแน่นและสาวเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ยามนี้ในตำหนักเหลือเพียงพวกเขาสองคน
เมิ่งฉิวเห็นคนออกไปหมดแล้ว จึงรีบลงมาจากที่นั่ง้าเดินเข้ามาหยุดลงตรงหน้าหลินเฉิน ตบบ่าอีกฝ่ายแล้วพูดขึ้น “ลำบากศิษย์น้องแล้ว”
หลินเฉินขานตอบ “นี่เป็หน้าที่ของข้าอยู่แล้ว”เขาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยต่อ “ศิษย์พี่พอจะรู้สถานการณ์ที่หมู่บ้านตระกูลจ้าวหรือไม่ว่าเป็อย่างไรบ้าง”
เมื่อครู่นี้เขากำลังคิดเื่อื่นอยู่ เลยไม่ได้ฟังที่เมิ่งฉิวพูดไปก่อนหน้าจึงถือโอกาสนี้ถามอีกรอบ
เมิ่งฉิวลดมือลงแล้วเอามือไพล่หลังพลางเอ่ยอธิบายให้หลินเฉินฟัง “จากคำกล่าวของคนในหมู่บ้านตระกูลจ้าวเล่าว่าประมาณหนึ่งเดือนก่อนมีเด็กในหมู่บ้านหายสาบสูญไปอย่างน่าประหลาด”
“เด็กหายสาบสูญไปอย่างน่าประหลาดงั้นหรือ” เขาอ่านนิยาย ‘วิถีมาร’ มาตั้งหลายปีก็แอบรู้สึกว่าพล็อตเื่นี้คุ้นๆ อยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้ในสมองของเขาเลือนรางจึงไม่อาจนึกออกในทันที
“ใช่ อีกอย่างข้าพบว่าก่อนที่เด็กแต่ละคนจะหายตัวไป คนในครอบครัวของแต่ละบ้านจะได้รับผีเสื้อดำหนึ่งตัวทุกครั้ง”
“ผีเสื้อดำรึ”
“ใช่ ผีเสื้อดำขอเพียงบ้านไหนมีผีเสื้อดำปรากฏขึ้นโดยไร้ที่มาเด็กเล็กในครอบครัวพวกเขาจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยภายในสามวัน จนกระทั่งตอนนี้เด็กในหมู่บ้านตระกูลจ้าวก็ตกเป็เหยื่อถึงสี่คนแล้ว
“อีกอย่างทางคนในหมู่บ้านตระกูลจ้าวก็หวังให้เ้าเป็คนไปช่วยพวกเขา”
“ข้าหรือ”
“ใช่แต่ข้าก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าศิษย์น้องจะยอมตอบตกลงอย่างง่ายดายแบบนี้”
‘...ข้าบอกได้หรือเปล่าล่ะว่าแท้จริงแล้วในใจของข้าอยากปฏิเสธน่ะ’
ทำไมเหตุการณ์นี้มันยิ่งคุ้นขึ้นเรื่อยๆ เลยแฮะหลินเฉินฉุกคิดขึ้นได้ นี่มันสถานที่ที่ร่างเดิมพาพระเอกลงเขาไปฝึกวิชาครั้งแรกแล้วพบกับมารปีศาจในนิยายต้นฉบับนี่นา
หลินเฉินทำความเข้าใจจนรู้เื่ชัดเจนดีแล้วรู้ว่านี่เป็บทที่ตนเองต้องพบเจอ ด้วยเหตุนี้จึงไม่คิดอะไรมาก
“ขอบคุณศิษย์พี่ที่แจ้งข่าวให้ทราบ หากไม่มีธุระอะไรแล้วหลินเฉินขอตัวลาก่อน” หลินเฉินทำความเคารพเมิ่งฉิวเวลานี้เขาต้องรีบนำข่าวนี้ไปบอกฉือม่อ
เมิ่งฉิวยังไม่ทันได้คิดอย่างละเอียดดีนักแสงอาทิตย์สีทองก็สาดส่องไปบนเรือนร่างดุจหิมะตรงหน้า ทำให้สายตาเขาพร่าเลือนมองเห็นไม่ชัดไปชั่วขณะ
จู่ๆ เขาก็ะโเรียกร่างที่อยู่ด้านหน้า“ศิษย์น้องหลินเฉิน!”
หลินเฉินที่เตรียมจะกลับค่อยๆ หันกลับมาใบหน้าเยือกเย็นผ่องนวลเต็มไปด้วยความสงสัยไม่รู้เมิ่งฉิวเรียกรั้งตนด้วยเื่อะไร
เมิ่งฉิวหยุดชะงัก จากนั้นก็หัวเราะขึ้นเบาๆ แล้วพูด“หวังว่าศิษย์น้องเดินทางไปครั้งนี้จะราบรื่น และกลับมาอย่างปลอดภัยนะ”
หลินเฉินทำหน้าประหลาดใจขึ้นมาในพริบตา แต่ก็เก็บซ่อนสีหน้านั้นกลับไปแล้วหันกลับโดยเร็ว ใบหน้าดุจน้ำแข็งแกะสลักอาบแสงแดดเสริมให้เขายิ่งดูหล่อเหลาหาใดเปรียบ ไม่รู้ว่าเมิ่งฉิวคิดไปเองหรือไม่เมื่อครู่นี้เหมือนว่าเขาจะเห็นความอบอุ่นในดวงตาอันเ็านั้นจากนั้นก็เห็นคนผู้นั้นขยับริมฝีปากบางขึ้นเบาๆ พร้อมพูดออกมาอีกห้าพยางค์“ย่อมแน่นอนอยู่แล้ว”
พอหลินเฉินกลับมาถึงก็นำเื่ของหมู่บ้านตระกูลจ้าวมาเล่าให้ฉือม่อฟังตอนถามอีกฝ่ายว่ายินดีไปพร้อมเขาหรือไม่ ฉือม่อเองก็ตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดทันทีซึ่งนี่ก็ทำให้หลินเฉินชื่นใจเป็อย่างมาก
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/270f92ed871ddcac593159d4b48f26a8
4K
![[ Love bro ] แอบรักพี่ชายข้างบ้าน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/4f1dba73e962d7a1e416473f626ba08b.webp)
