????เหมันต์พ่ายรัก????
บทที่ 19
ร่างบางกำลังง่วนอยู่กับการทำของหวาน เธอกำลังนวดแป้งสีต่างๆ เพื่อทำบัวลอย นับหนึ่งนวดแป้งเป็ก้อนกลมๆ ขนาดหยิบมือ ในขณะเดียวกันมีคนสนใจสิ่งที่เธอกำลังทำ สองพี่น้องเดินเข้าไปหาเธอก่อนจะนั่งลงข้างๆ
"ทำอะไรอยู่หรอ " คนพี่ถามพลางส่งยิ้มไปให้ นับหนึ่งมองหน้าพวกเธออย่างแปลกใจ
"ทำขนมบัวลอยจ้ะ " เธอตอบพลางนวดแป้งไปด้วย
"เราชื่อ อารี นะส่วนนี่ชื่อไอรินเป็น้องสาวของเรา" เธอแนะนำตัวพลางชี้ไปที่หญิงสาวที่นั่งข้างๆ
"ฉันชื่อนับหนึ่ง" เธอบอกยิ้มๆ อย่างน้อยสองคนนี้ก็มาดีกับเธอ ไม่ได้เข้ามาระราน
"สอนเราบ้างสิ" ไอรินมองเธอทำขนมอย่างตื่นเต้น
"เขาเรียกอะไรหรอ" เธอหยิบแป้งกลมๆขึ้นดู เธอมองอย่างสงสัยว่าก้อนเล็กขนาดนี้จะกินยังไง มีไส้มั้ย
"ขนมบัวลอย" เธอตอบพลางสอนนวดแป้ง อารีและไอรินต่างตื่นเต้นที่ได้ลองทำของแปลก
"เธอมาจากที่ไหนหรอ"
"ฉันมาจากประเทศไทย" เธอตอบเสียงเศร้าสอย เธอคิดถึงมารดาของเธอ เธอจึงอยากทำขนมอย่างน้อยก็ลดความคิดถึงไม่ได้มากก็น้อย
"ดีจัง นี่เขาเรียกขนมไทยหรอ" อารีถามพลางหยิบแป้งนวดเป็กลมๆเหมือนหญิงสาว
"ใช่ เป็ของหวานไว้ทานเล่นน่ะ"
"นอกจากขนมบัวลอย เธอทำอย่างอื่นเป็ด้วยหรือเปล่า "
"เป็สิ ฉันทำขนมไทยเป็ทุกอย่างเลย ไว้วันหลังจะสอนนะ" เธอส่งยิ้มไปให้สองพี่น้อง ก่อนจะช่วยกันนวดแป้ง
"ว้าวๆ จริงหรอ สอนทำจริงๆนะ" เธอยิ้มอย่างตื่นเต้น
"แล้วทำไมเธอสองคนถึงกล้ามาคุยกับฉันล่ะ" เธอถามอย่างแปลกใจ เพราะส่วนมากจะมีแต่คนมองเธอด้วยสายตาไม่เป็มิตรสักเท่าไหร่
"ทำไมล่ะ เราสองคนไม่ได้มีเื่อะไรกับเธอนี่ ทำไมจะไม่กล้าคุยล่ะ"
"เธอหมายถึงสามคนนั้นหรอ.. พวกเขาสามคนเป็เบอร์หนึ่งของที่นี่ หรือเรียกง่ายๆ ก็คนโปรดขององค์ชายแหละ"
"แล้วพวกเธอล่ะ" เธอมองสองพี่น้องอย่างรอคำตอบ
"ฮ่าๆๆ เราสองคนไม่ได้เป็คนโปรดหรืออะไรทั้งนั้นแหละ องค์ชายส่งเราเรียนหนังสือ และอีกหลายๆคนเลยแหละ เห็นอย่างงี้ องค์ชายไม่ได้มั่วนะ องค์ชาย อ่ะใจดี อ่อนโยน และมีเสน่ห์สุดๆเลยแหละ"
"ใช่ๆ องค์ชายไม่เคยล่วงเกินพวกเราเลยนะ ถึงพวกเราจะอยากให้องค์ชายล่วงเกินก็เถอะ คิกๆ" ไอรินหัวเราะคิกคัก ก่อนจะโดนพี่สาวฟาดมือลงที่แขนอย่างไม่จริงจังนัก
"พูดอะไรเลอะเทอะอ่ะเรา"
"ก็จริงๆนี่นา องค์ชายหล่อขนาดนั้น ไอรินล่ะอยากััจะแย่" เธอว่าพลางทำตาเคลิ้มชวนฝัน
"พอเลยๆ "
"พี่อารีก็.."
"ฮ่าๆๆ พวกเธอนี่ตลกดีนะ" เธอว่าพลางยกแป้งที่นวดเสร็จไปใส่ในหม้อต้ม
"แล้วเธอไม่อยากกลับบ้านหรอ"
"อยากสิ อยากมากๆด้วย แต่เขาไม่พาฉันกลับ" เธอตอบเสียงเศร้า
"ทำไมเรียกองค์ชายอย่างงั้นล่ะ ถ้าคนอื่นมาได้ยิน เธอจะหัวขาดเอานะ" เธอบอกพลางมองซ้ายมองขวา
"ขนาดนั้นเลยหรอ เขาเป็ใครกันแน่"
"อ้าว นี่เธอไม่รู้จริงๆหรอ" ไอรินถามหญิงสาว นับหนึ่งส่ายหัวไปมา เธอรู้แค่ว่าเขารวยมากๆ อาจจะเป็เศรษฐีที่รวยมากจนมีบริวารก็ได้
"องค์ชายเป็บุตรชายคนโตของเชคฮ บราฮิม อัล ฟารี รัชทายาทคนต่อไปของสาธารณรัฐอับบาส นี่เ้าไม่รู้หรอ อ้อ พระชายาเก่าของท่านเชคฮ บราฮิม ก็เป็คนไทยเหมือนเธอนี่แหละ เท่าที่เราทราบมานะ"
"หมายความว่าเขา..เอ่อ.. องค์ชายเป็กษัตริย์งั้นหรอ" เธอถามอย่างใ เธอไม่ได้คิดว่าเขาจะยศสูงขนาดนี้
"ก็ใช่สิ"
"แล้วที่เธอว่าชายาคนเก่าเป็คนไทย หมายความว่าไงหรอ"
"ก็หมายความว่า..."
"อารี!!! เธอมาทำอะไรที่นี่! เธอสองคนออกไปได้แล้ว" โซเฟียเดินเข้ามาขัดจังหวะ
"เราทำขนมอยู่" อารีบอกกล่าว
"ฉันบอกให้ออกไป!"
ทั้งสามคนมองอารีและไอรินด้วยแววตาวาวโรจน์ อารีและไอรินรีบออกไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากมีปัญหา ทั้งสามคนย่างสุขุมเข้าหาหญิงสาว แต่เธอหาได้ใส่ใจไม่ เธอยังคงก้มหน้าทำขนมของเธอต่อ
"แกคิดว่าแกเป็ใคร! ถึงกล้ามาเมินพวกฉัน!!!" เธอเข้าไปกระชากข้อมือหญิงสาวอย่างแรง ก่อนที่นับหนึ่งจะสะบัดออก
"อย่ามายุ่งกับฉัน! ฉันไม่เคยไปยุ่งกับพวกคุณ!!"
เธอเอ่ยเสียงกร้าว นี่ขนาดเธออยู่เงียบๆคนเดียวแล้วยังจะตามมารังควานเธออีก เธออุตส่าห์ไม่อยากมีเื่แล้วนะ
"นี่แกกล้าขึ้นเสียงกับฉันหรอ! นังร่าน!!"
"อ้าว ว่าตัวเองทำไม" เธอยืนกอดอกมองทั้งสามคนอย่างไม่สะทกสะท้าน
"มาเนียร์ มันว่าเธอร่าน!"
"ฉันได้ยินแล้ว!! ไม่ต้องมาย้ำ! แก! นังตัวดี!" มาเนียร์ปรี่เข้าไปจะตบหญิงสาว แต่เธอจับมือไว้ทันก่อนจะออกแรงบิดสุดแรง มาเนียร์หน้าเหยเกด้วยความเจ็บ
"โอ้ยๆๆ~ เจ็บ กรี๊ดด!!! อีบ้า!! " เธอดิ้นเร้าๆ เมื่อรู้สึกเจ็บเหมือนแขนจะหัก
"ปล่อยนะ!" โซเฟียปรี่เข้าไปหาหญิงสาวก่อนจะถูกถีบท้องอย่างแรงจนกระเด็นออกมา เธอกุมท้องด้วยความจุก
"โอ้ยย!! อีบ้า!! แกถีบฉัน! โอ้ยย!" เธอร้องครวญครางอยู่ที่พื้น นับหนึ่งปล่อยมือมาเนียร์ออกก่อนจะผลักลงไปกองกับพื้น
"อีนับหนึ่ง!! "
รัญญาปรี่เข้าไปหาอย่างเคียดแค้นที่สองคนนั้นมทำอะไรเธอไม่ได้ นับหนึ่งหยิบถาดแป้งขึ้นมาก่อนจะฟาดไปที่ใบหน้าของรัญญาอย่างแรง แป้งอาบไปทั้งตัวของเธอ เข้าหู จมูก ปากเธอเต็มไปหมด
"แค่กๆๆ กรี๊ดดดดดด!!!! แค่กๆๆ"
"ฉันบอกว่าอย่ามายุ่งกับฉัน!! คนอย่างฉันไม่ทำร้ายใครก่อน!!"
"มึง!!!"
ทั้งสามคนกระโจนเข้าหาหญิงสาวพร้อมกันจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว โซเฟียและมาเนียร์จับหญิงสาวขึงไว้กับพื้น รัญญาขึ้นคร่อมก่อนจะตวัดฝ่ามือฟาดลงใบหน้าหญิงสาวอย่างแรงหลายๆครั้ง
เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!
"มึงยังจะเก่งอีกมั้ยห๊ะ!!!" รัญญาตวาดเสียงกร้าวก่อนจะตบหญิงสาวอีกครั้ง
"แน่จริงก็ปล่อยสิ!! อย่าหมาหมู่!! ปล่อยสิวะ!!!" นับหนึ่งดิ้นสุดแรงเกิด แต่สู้ทั้งสามคนไม่ได้ เธอถูกจิกหัวตบหลายครั้งจนเืไหลออกที่มุมปาก ร่างกายสะบักสะบอมไปหมด
"มึงลุกมาสิ!!! เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลย!!!"
"จัดการมันให้หนักเลยรัญญา!"
เพี๊ยะ!!!
เธอง้างฝ่ามือขึ้นแต่ยังไม่ทันได้ตบ เสียงอันทรงพลังก็ดังขึ้นเสียก่อน
"หยุดนะ!!! พวกเ้าทำอะไร!!!" เหมันต์ตวาดเสียงดังลั่น ทั้งสามคนรีบลุกคนก่อนจะจัดชุดให้เข้าที่
"พะ..พวกเราไม่ได้ทำอะไรนะคะ นัง..เอ่อ นับหนึ่งเขาทำพวกเราก่อนเพคะ" รัญญาเอ่ยพลางกุมใบหน้าตน เหมือนเจ็บเหลือคณา
"ใช่เพคะองค์ชาย นับหนึ่งถีบท้องหม่อมฉันจนเจ็บไปหมดเลยเพคะ"
"หม่อมฉะ..." มาเนียร์กำลังจะเอ่ย
"หุบปาก!!! พวกเ้าคิดว่าข้าโง่หรือ นับหนึ่งคนเดียวจะสู้พวกเ้าสามคนได้อย่างไร!!" เขาตวาดเสียงกร้าว
"แต่..."
"มารี!!"
"เพคะองค์ชาย" มารีรีบวิ่งมาอย่างรวดเร็ว
"จัดการสามคนนี้ให้ข้าด้วย!!"
"เพคะ พวกเ้าสามคนตามข้ามานี่!" มารีเดินออกไปก่อนที่หญิงสาวทั้งสามคนจะหันมามองนับหนึ่งอย่างไม่พอใจ ก่อนจะพากันเดินกระแทกเท้าออกไป อารีและไอรินรับวิ่งเข้าไปประคองหญิงสาวลุกขึ้น เธอระบมไปทั้งตัว 'ฝากไว้ก่อนเถอะ!' เธอคิดในใจ
"ซี๊ดด~~ " เธอซี๊ดปากเมื่อรู้สึกเจ็บที่มุมปาก
"เป็ยังไงบ้าง เราเห็นท่าไม่ดีเลยไปตามองค์ชายมา"
"ขอบคุณนะ โอ้ะ!" เธอลุกขึ้นก่อนจะจุกที่ท้อง
"เ้านี่มัน! เฮ้ออ~ " เหมันต์ช้อนตัวหญิงสาวขึ้น ก่อนจะอุ้มตรงไปยังห้องนอน
"นี่คุณ!..เอ่อ องค์ชายปล่อยฉัน..เอ้ย ปล่อยหม่อมฉันเพคะ!" เธอพูดผิดพูดถูกเพราะยังไม่คุ้นกับคำาาศัพท์เท่าไรนัก พลางดิ้นลงจากตัวเขา
"อยู่นิ่งๆ!" เขาเอ็ดเธอเสียงดุ หญิงสาวหยุดหยุดนิ่งไม่กล้าขยับ เหมันต์วางเธอลงบนที่นอน ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องยามานั่งข้างหญิงสาว
"โอ้ะ!.. ทะ..ทำอะไร" เธอเบี่ยงหน้าหนี
"จิ๊! อยู่นิ่งๆเป็มั้ย!" เขาดุเธอก่อนจะค่อยๆทายาที่มุมปากให้หญิงสาว
"ขอบคุณ..เพคะ" เธอลุกขึ้นยืนเมื่อนึกได้ว่าลืมอะไรบางอย่าง ชายหนุ่มขว้าไว้ทัน
"จะไปไหน!"
"ฉัน..เอ่อ หม่อมฉันทำขนมบัวลอยทิ้งไว้เพคะ จะลงไปดู"
"ไม่ต้องแล้ว ปล่อยทิ้งไว้นั่นแหละ..ไปเก็บของ"
"ห๊ะ! ปะ..ไปไหนเพคะ" เธอถามเขางงๆ
"ไปอยู่วังเล็ก!"
" !!!!! "
144
