เช้าวันรุ่งขึ้น...
พลอยใสเตรียมตัวแต่เช้าพร้อมจะออกเดินทาง
ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังร่างสูงหนาใหญ่ของลุงผิวดำเข้ม ไอ้เทิดหอบย่ามและใช้ผ้าพันหัวตามชนเขาพื้นเมืองท้องถิ่น ในย่ามมีมืดและปืนล่าสัตว์ขนาบข้างติดตัว เมื่อหญิงสาวหันไปมองคุณป้าที่ทำอาหารเช้าให้ คิ้วเรียวก็กระตุกสั่นเพราะใบหน้าของป้าคนนั้นซีดเซียวเหมือนไก่ต้ม กว่าที่เสียงกระแทกจะหยุดลง พลอยใสก็ช่วยตัวเองไปถึงสามครั้ง
จากหัวค่ำจนถึงเที่ยงคืน...ลุงพรานผู้นำทางได้เก็บเกี่ยวแรงสวาทจากเมียจนเต็มหลอด
“โชคดีนะหนู เดินทางไม่นานก็ถึงอีกหมู่บ้านแล้ว”
“ค่ะ…คุณป้า”
ร่างระหงหอบกระเป๋าเป้สะพายขึ้นหลัง ในมือของเธอมีกล้องและขวดน้ำดื่มคู่ใจ ขาเรียวขาวใสก้าวเดินไปทางนายพรานหนวดดก สายตาของไอ้เทิดจ้องมองมาที่ระหว่างขาของสาวรุ่นลูก วันนี้การแต่งตัวของคุณหนูดูจะยั่วยวนมากเป็พิเศษ เธอใส่ยีนส์สั้นและเสื้อกล้ามสีขาวตัวบาง ทั้งๆที่ในกระเป๋า....มีชุดเดินป่าที่มิดชิดมากกว่านี้อีกหลายตัว
“พร้อมนะหนู”
“พร้อมค่ะ....คุณลุง”
“เราสองคนคงต้องเดินไปก่อน ส่วนอีกครึ่งทางน่าจะเจอกับนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ หนูไม่ต้องกลัวว่าจะอยู่กับลุงตามลำพังหรอกนะ”
“หนู…ไม่ได้คิดแบบนั้นเลยค่ะ”
“ดีแล้ว”
น้ำเสียงของไอ้เทิดมันให้ความรู้สึกแปลกประหลาดออกไป ในขณะที่พลอยใสเดินตามหลัง หญิงสาวก็รู้สึกว่าน้ำสวาทของเธอเหนียวเปียกแฉะกางเกงในไปตลอดทาง แผ่นหลังหนากว้างนั้นเดินอย่างฉับไวจนคุณหนูตามแทบไม่ทัน เธอมัวแต่จินตนาการถึงค่ำคืนนั้น...แถมยังฝันว่าตัวเองถูกไอ้พรานป่าแหกรูจนน้ำแตกกลางเขา...
เวลาต่อมา...
“ฉิบหายแล้ว”
“มีอะไรหรอคะคุณลุง”
“ท้องฟ้ามืดแปลกๆ ลุงกลัวว่าฝนจะตก”
“จริงหรอคะ”
พลอยใสเงยหน้าขึ้นไป้าก็พบกับเมฆก้อนใหญ่ ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มตั้งเค้าเตรียมพร้อมที่จะเทฝนลงมา ลุงเทิดอาสาเอากระเป๋าสัมภาระของคุณหนูไปแบกเอง แม้ว่าจะไม่ได้หนักมาก แต่มันก็ทำให้ร่างระหงเดินเหินได้รวดเร็วขึ้น ทั้งสองเดินทางข้ามเขาเร็วกว่าเดิมเพื่อจะไปถึงที่ตั้งแคมป์กับกลุ่มอื่นให้ทัน
อุณหภูมิร้อนอบอ้าวระหว่างรอฝนตกทำให้เม็ดเหงื่อไหลอาบเต็มร่าง ในที่สุดเสื้อยืดตัวบางก็เปียกฉ่ำโชว์ชุดชั้นในสีแดงสดที่โอบอุ้มเนื้อหนังมังสาเท่าหัวมนุษย์...
“หนู รีบขึ้นมา ฝนลงเม็ดแล้ว”
“ว้ายยย”
ไอ้เทิดดึงข้อมือของร่างระหงขึ้นไปตามโขดหิน สายตาของมันจ้องมองเต้านมขนาดใหญ่ที่กระเด้งกระดอนไปมาตามแรงฉุดกระชาก พลอยใสไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เธอเหมือนเปลือยท่อนบนกลางป่าเขาขนาดไหน เหงื่อที่ไหลชุ่มกายมันทำให้ไอ้พรานหื่นกลัดมันเห็นรูปทรงทุกอย่างจนลำปืนขัดลำรอวันปล่อยะุ!
“รีบเดินเข้าไปใต้โขดหินก่อน ฝนท่าจะตกหนัก”
“ค่ะคุณลุง อื้ออออ”
เรียวขาพยายามวิ่งผ่าฝนและพื้นโคลนเข้าไปในโขดหิน โชคดีที่เนินเขาบริเวณนั้นมีต้นไม้ใหญ่และหินก้อนโตเป็โพรงถ้ำเล็กๆให้หลบฝนได้ พลอยใสขดตัวจ้องมองฝนตกกระหน่ำ เสียงลมกระโชกต้นไม้น่ากลัวเหมือนกับหนังสยองขวัญ
ถ้าเธอติดอยู่ในสถานการณ์แบบนี้คนเดียวคงสติแตกไปแล้ว แต่โชคดีที่มีร่างดำเถื่อนของพรานชำนาญทางนั่งอยู่ข้างๆ...มันจึงทำให้หญิงสาวรู้สึกอุ่นใจและเริ่มรู้สึกอุ่นกายโดยเฉพาะรูด้านล่างของตัวเอง
“ดูเหมือนฝนจะตกหนักกว่าที่คิด ลุงว่าตอนฝนหยุดเราคงต้องตั้งแคมป์แล้วล่ะ เดินทางมืดๆน่าจะไม่ดี”
“ด…ได้ค่ะ”
“อุปกรณ์และเต้นท์อยู่ในกระเป๋านี้ใช่มั้ย”
“ใช่ค่ะคุณลุง”
“ดีแล้ว ยุงบนเขานี้เยอะเลยล่ะ”
ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังแผ่นหลังของชายรุ่นพ่อ พลอยใสไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งเธอจะเอาตัวเองเข้ามาติดในป่าพร้อมกับนายพรานร่างสูงใหญ่ ระหว่างที่รอให้ฝนหยุดตกหญิงสาวก็นึกถึงค่ำคืนที่ผ่านมา...ตอนนี้หญิงสาวเอาเสียงกระแทกและคำด่าท่าทอหยาบโลนชั้นต่ำของลุงเทิดออกจากหัวไม่ได้เลย
394
