ท่ามกลางความมืดมิดยามราตรีภายในห้องเช่าเก่าย่านชานเมืองแห่งหนึ่ง
“ทำไม...ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กัน!!” เสียงะโด้วยความสิ้นหวังของหญิงสาวผู้หนึ่ง ดังออกมาจากร่างที่นั่งคุกเข่าด้วยความเสียใจอยู่ที่พื้น
ร่างของหญิงผู้นั้นเต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกทำร้ายผิวกายสีขาวเรียบเนียนยามปกติกลับเต็มไปด้วยรอยช้ำเนื่องจากการถูกทุบตีอย่างทารุณดวงตาปูดบวมเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ
“อิงฮวา เธอมันผู้หญิงน่าเบื่อ! ที่ฉันทนอยู่ด้วยทุกวันนี้ก็เพราะเธอหาเงินให้ได้ก็เท่านั้นแหละ” ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรังเกียจก่อนที่จะใช้เท้าข้างขวาเตะร่างของหญิงสาวตรงหน้าไปอีกที
“โอ๊ย! ไอ้ผู้ชายสารเลว!”อิงฮวาส่งเสียงออกมาด้วยความเ็ปก่อนจะะโด่าทอออกมาด้วยแรงทั้งหมดที่มี
“พี่ว่านเหอคะทำไมต้องเสียเวลาไปคุยกับนังผู้หญิงชั้นต่ำแบบนั้นด้วยล่ะ?”ข้างกายของชายหนุ่มผู้ซึ่งเคยเป็คนที่อิงฮวารักสุดหัวใจมีหญิงสาวหน้าตาดีผมสีบลอนด์ทองกำลังยืนกอดแขนของเขาอยู่อย่างแแ่กล่าวถามออกมาด้วยความเบื่อหน่าย
“ก็แค่สั่งลากันนิดหน่อยน่ะเชียงหลิงถึงยังไงตอนนี้นังนี่มันก็ไม่เหลืออะไรให้พี่แล้ว”ชายผู้ถูกเรียกว่าว่านเหอหันไปหอมแก้มหญิงสาวข้างกายพลางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า
ทั้งคู่เข้ากอดกันอย่างแแ่จุมพิตกันอย่างหวานชื่นไม่สนใจสายตาของอิงฮวาที่กำลังจ้องมองอยู่แม้แต่น้อยในตอนนี้จิตใจของเธอมันแตกสลายไปหมดแล้ว เธออยากจะหายไปจากโลกนี้เสียเหลือเกิน
คนรักที่คิดว่าจะกลายเป็พ่อของลูกกลายเป็คนที่เธอทุ่มเททั้งชีวิตให้กับเขา กลายเป็อีกครึ่งหนึ่งของชีวิตเธอกลับกลายเป็แค่ปรสิตที่เข้ามาดูดกลืนทุกสิ่งไปจากชีวิตของเธอ
ไม่ว่าจะเป็บ้านที่ได้รับมาจากพ่อแม่ซึ่งเสียชีวิตไปรถที่เธอทำงานจนผ่อนมันได้หมด เงินเก็บที่ตั้งใจว่าจะเก็บไว้ให้ลูกในอนาคต
ทุกสิ่งต้องกลายเป็สูญเปล่า! เพราะความหน้ามืดตามมัว ความหลงใหล การเห็นผิดเป็ถูกทำให้เธอยอมเซ็นยกทุกอย่างให้กับชายตรงหน้าไปสุดท้ายธาตุแท้ของอีกฝ่ายก็เผยออกมายามที่เธอหมดตัวเขาพาหญิงสาวอีกคนที่คบกันั้แ่ก่อนมีเธอเข้ามายังบ้านหลังนี้ทุบตีทำร้ายร่างกาย ด่าทอเยาะเย้ยจนเธอต้องอยู่ในสภาพอย่างที่เห็นในตอนนี้
“...ในเมื่อพวกแกสองตัวได้ทุกสิ่งไปแล้วก็ปล่อยฉันไปเถอะ” อิงฮวาที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใด ๆกล่าวออกมาด้วยความเศร้าสร้อย ในยามนี้เธอ้าเพียงแค่หนีออกไปจากที่นี่หนีไปที่ไหนก็ได้ให้ไกลที่สุดก็เท่านั้น
เธอไม่อยากจะเห็นหน้าหญิงโฉดกับชายชั่วคู่นี้อีกต่อไปแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว!
“ใจเย็น ๆ สิเดี๋ยวฉันจะทำอะไรน่าสนใจให้เธอดูก่อนจากกันสักหน่อย”ว่านเหอหรืออดีตคนรักของอิงฮวากล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มทะเล้นแฝงอยู่เขาหันไปสบตากับหญิงสาวข้างกายเล็กน้อย
หลังจากนั้นคู่ชายหญิงสารเลวก็นำเชือกไปมัดร่างของอิงฮวาไว้กับเก้าอี้ไม้เพื่อไม่ให้เธอขยับตัวได้แล้วพวกเขาทั้งสองคนก็ถอดเสื้อผ้าก่อนจะบรรเลงเพลงรักอันดุเดือดต่อหน้าของอิงฮวาโดยไม่รู้สึกเขินอายแม้แต่น้อยดวงตาของหญิงสาวผู้ถูกมัดเบิกโพลงมันแฝงไปด้วยความโกรธ ความผิดหวัง ความเศร้าความเสียใจ ความอาลัยอาวรณ์ หลากอารมณ์จนอธิบายไม่ถูก
น้ำตาแห่งความโศกเศร้ากลายเป็สีแดงเืในเวลาต่อมาเธอกัดผ้าที่ถูกมัดไว้จนเริ่มมีเืไหลซึมแต่ถึงอย่างนั้นคู่รักสารเลวก็ไม่ได้ให้ความสนใจแม้แต่น้อย
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นร่างของอิงฮวาก็ถูกทั้งคู่ทุบตีอย่างต่อเนื่องจนเกือบสิ้นใจก่อนที่จะถูกนำไปฝังในูเาแห่งหนึ่งทั้งเป็คู่รักสารเลวพากันหัวเราะด้วยความสนุกสนานพูดคุยกันว่าหลังจากนี้จะไปหลอกใครอีกดีพลางฝังร่างของหญิงสาวไปด้วยเมื่อดินกลบหน้าของอิงฮวาจนมิดเธอก็ค่อย ๆขาดอากาศหายใจจนตายด้วยความทรมานในที่สุด เป็ความทรมานทั้งร่างกายและจิตใจ
สุดท้ายชีวิตอันแสนเศร้าของหญิงสาวที่มีนามว่าซิ่วอิงฮวาก็ได้จบลงเช่นนี้เอง
...
ครึ่งหลัง
ณยอดเขาสูงเสียดฟ้าอันเป็ที่พำนักของหัวหน้าพรรคมาร ซึ่งเป็ที่หวั่นเกรงของผู้คนในใต้หล้า
มีร่างของหญิงสาวผู้งดงามในชุดคลุมสีดำปักลวดลายสีแดงสดนั่งขัดสมาธิอยู่เรือนผมยาวสลวยสีขาวดุจหิมะปลิวไสวเหมือนมีลมพัดอยู่ตลอดเวลาใบหน้าอันงดงามดุจเทพธิดาในยามนี้มีเหงื่อผุดออกมาเต็มไปหมดดวงตาเรียวงามคู่นั้นปิดแน่นเหมือนกำลังใช้สมาธิเป็อย่างมาก
ในยามนี้คือเวลาสำคัญที่สุดของนางซิ่วอิงฮวา มารไร้ใจแห่งสำนักเืสีชาดสำนักอธรรมที่ถูกขนานนามว่าชั่วช้าเลวทรามที่สุดในยุทธภพ ผู้ใดได้ยินชื่อล้วนหลีกหนีเด็กร้องไห้ยังต้องเงียบปาก เป็ที่หวาดกลัวของทุกผู้คน
“อีกแค่ก้าวเดียวข้าก็จะกลายเป็เซียนได้เสียที”ริมฝีบางอวบอิ่มได้รูปเปล่งวาจาออกมาอย่างแ่เบาซิ่วอิงฮวาในยามนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนที่สำคัญและอันตรายที่สุด
มันคือการใช้กายาและจิติญญาของนางต้านรับทัณฑ์์เก้าชั้นฟ้าเพื่อทำลายและสร้างทุกสิ่งขึ้นมาใหม่ตัดขาดสิ่งเหนี่ยวรั้งของโลกเซวียนหวงเพื่อกลายเป็เซียนขึ้นไปยังแดนเบื้องบน
นั่นคือสิ่งที่ตำนานของโลกเซวียนหวงได้กล่าวเอาไว้ในความเป็จริงแม้แต่ซิ่วอิงฮวาก็ไม่อาจรู้ได้เช่นกันว่าเซียนมีจริงหรือไม่แดนเบื้องบนเป็เช่นไร
ได้เวลาแล้วสินะ
ทันใดนั้นเองเปลือกตาของนางก็ได้เปิดออกเรือนร่างอันงดงามอรชรของจอมมารไร้ใจพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆสายฟ้าสีดำนางกัดฟันอดทนให้ทัณฑ์์ผลาญร่างอยู่หลายชั่วยามจนในที่สุดก็ทำสำเร็จแต่มันก็แลกมากับความเสียหายอย่างร้ายแรงจนทำให้ร่างของนางตกลงมาเหมือนว่าวที่สายป่านได้ขาดลง
ฉึก! พรวดด
ในตอนที่ร่างของจอมมารไร้ใจซิ่วอิงฮวาตกลงมาสู่พื้นศิลาแกร่งด้วยสภาพอ่อนแรงก็ได้มีคมกระบี่เล่มหนึ่งทิ่มแทงทะลุหน้าอกข้างซ้ายอย่างแรงหยาดเืสีแดงไหลทะลักออกมาจากปากแผลเหมือนดั่งน้ำป่าไหลหลาก
“เสี่ยวเหนียง..ทำไม..เ้าถึงทำเช่นนี้” อิงฮวาหันกลับไปมองก็เห็นว่าผู้ที่ลงมือคือหญิงสาวร่างเล็กที่คุ้นเคยศิษย์เพียงหนึ่งเดียวที่นางรับเข้ามาฟูมฟักด้วยความห่วงใย
“ข้าขอโทษ..ท่านอาจารย์”เสี่ยวเหนียงทรุดลงกับพื้นด้วยความหมดแรงนางไม่กล้าแม้แต่จะมองภาพอาจารย์ของนางเป็ครั้งสุดท้าย
ขวับ ฉูดดด
แต่ยังไม่ทันที่ศิษย์และอาจารย์จะได้กล่าวอะไรไปมากกว่านี้กระบี่ที่ถูกทิ่มแทงก็ได้ถูกมือข้างหนึ่งดึงออกมาก่อนจะตวัดจนหัวของจอมมารไร้ใจได้ขาดลงเืสีแดงฉาดพุ่งกระฉูดออกมาจากต้นคอสีขาวที่ยามนี้ไร้ซึ่งส่วนศีรษะไปเสียแล้ว
“เฮอะ! จะมัวแต่เสียเวลาอยู่ทำไมตัดหัวมันซะก็สิ้นเื่แล้ว”เสียงของชายที่คุ้นเคยดังขึ้นมาก่อนที่สติของอิงฮวาจะดับลง
เฉียนเล่อที่แท้ทุกสิ่งที่เ้าทำก็หลอกลวงข้าเช่นกัน
...
“ทำไมข้าถึงมองเห็นภาพเมื่อครั้งอดีตกันนะ...”ซิ่วอิงฮวาที่ยามนี้ยืนอยู่บนจั่วอาคารที่สูงที่สุดของตระกูลเมิ่งกล่าวออกมาอย่างแ่เบา
“สิ่งที่ข้านึกว่ามันไม่อาจส่งผลกระทบอันใดได้อีกมันอาจจะถูกซ่อนเร้นอยู่ภายในส่วนลึกของจิตใจข้าก็เป็ได้”นางมองไปยังท้องฟ้าเบื้องบนที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวสุกสกาวด้วยใบหน้าเรียบเฉยยากที่จะบอกว่าแท้จริงแล้วนางกำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่
“ถ้ามีโอกาส...ข้าจะเลือกกลับไปแก้ไขเื่ราวเ่าั้หรือ ปล่อยมันให้ผ่านไปดีนะ”นางล้มตัวลงนอนพลางถอนหายใจออกมาด้วยความสับสน
แม้จะมีชีวิตอยู่มาถึงสามชาติและเป็ถึงมารไร้ใจในชาติที่แล้วก็ตามแต่อดีตเหล่านี้ก็ยังคงหวนย้อนคืนกลับมาหลอกหลอนนางอยู่ร่ำไป
“ให้เป็เื่ในอนาคตก็แล้วกันยามนี้คงถึงเวลาลงมือเื่ตรงหน้าได้เสียที”กล่าวจบร่างของเด็กสาวผมสีขาวดุจหิมะก็ได้เลือนหายไป
488
