ในขณะที่สถานการณ์ในโรงพยาบาลกรีนไฮกำลังวุ่นวาย โจนาธานกับเซซาเรียในตอนนี้ก็อยู่ที่โรงพยาบาลใหม่เรียบร้อยแล้ว
โชคดีที่พวกเขารีบชำระค่าใช้จ่ายั้แ่เช้ามืด จากนั้นก็รีบออกมาเลย ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงจะไม่ได้ออกมาง่ายๆแน่นอน
“แฟนนาย กระดูกร้าวอยู่บ้าง แต่ไม่มีปัญหาน่ากังวลอะไร และไอ้ฟอราเมนอะไรนั่นก็ปกติดีนี่หว่า ฉันว่าพวกนายโดนไอ้โรงพยาบาลนั่นต้มแล้ว” หมอหนุ่มที่เป็เพื่อนของเซซาเรียบอกสองสามีภรรยา
หลังจากเซซาเรียกับสามีได้ฟังก็รู้สึกโล่งใจทันที
“เฮ้! นอกจากนั้นยังมีข่าวดีด้วยนะ ฉันเองก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน มดลูกของเซร่าน่ะหายดีแล้ว มีลูกได้แล้วล่ะ ยินดีด้วยนะเพื่อน” หมอหนุ่มพูดและยิ้มให้ทั้งสองคน
“จริงหรอ!!” ทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกันด้วยความดีใจ
อนึ่ง ที่เซซาเรียหายก็เพราะนาโนบอทได้เข้าไปแก้ไขความผิดปกติทั้งหมดในร่างกายนั่นเอง
อันที่จริงถ้าไม่นับรวมเฟรีส สำหรับในปัจจุบันก็ถือว่าเซซาเรียนี่แหละที่จะมีอายุยืนที่สุดบนดาวดวงนี้
เมื่อรู้ว่ามีลูกได้ หญิงสาวก็ดีใจจนน้ำตาไหล
“นาย…ห้ามล้อเล่น ฉันซีเรียสนะ” เซซาเรียพูดกับเพื่อนหมอคนสนิททั้งน้ำตา
เพื่อนคนนี้แหละที่คอยรักษาอาการมดลูกผิดปกติของเธอมาโดยตลอด แม้จะไม่สำเร็จก็ตาม
“เอาอย่างนี้สิ เพื่อความชัวว์นายลองไปตรวจอีกโรงพยาบาลก็ได้ เผื่อไว้ก่อน” หมอพูดยิ้มๆอย่างเข้าใจความรู้สึก
เพราะเื่นี้มันเหลือเชื่อมากเกินไป ขนาดหมออย่างเขาเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยเช่นกัน
เมื่อตอนวัยรุ่นนั้น หญิงสาวได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ร่างกายส่วนอื่นไม่ได้าเ็มากนัก
ยกเว้น...บริเวณท้องน้อยที่ถูกเหล็กชิ้นหนึ่งแทงเข้าอย่างจังและก็โดนมดลูก....
แค่ไม่เสียเืตายก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว ดังนั้นไม่ต้องไปพูดถึงเื่มีลูกเลย
การฟื้นตัวครั้งนี้ในสายตาหมอหนุ่ม จึงนับได้ว่าเป็ปาฏิหาริย์อย่างแท้จริง
-----------------------------
เมื่อออกจากโรงพยาบาล สองสามีภรรยาก็ตัดสินใจว่าจะลองไปตรวจที่อื่นดูอีกครั้ง
เอาให้ชัวร์ไว้ก่อน เพราะพวกเขาไม่อยากดีใจเก้อ
ยิ่งคาดหวังมากเท่าไร พอผิดหวังก็ยิ่งเสียใจมากขึ้นเท่านั้น
สุดท้ายหลังจากรอผลตรวจหลายชั่วโมง ก็ปรากฎว่าเหมือนโรงพยาบาลก่อนหน้าไม่มีผิด
สองสามีภรรยาดีใจมากจนกอดกันกลม
“สรุปว่าไอ้โรงพยาบาลกรีนไฮนั่นมันเล่นไม่ซื่อสินะ พวกมัน้าอะไรกันแน่” โจนาธานกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“เราจะทำยังต่อไปดี พวกนั้นจะมาหาเราที่บ้านไหม?” เซซาเรียถามกลับด้วยความกังวล
"อย่าลืมสิ ถึงผมจะยศต่ำ แต่ก็เป็ตำรวจนะ ถ้ามันกล้ามาผมจะจับมันเข้าคุกเอง"
ตำรวจหนุ่มพูดเสียงเข้ม จากนั้นก็เริ่มเปลี่ยนสีหน้าเป็กะลิ้มกะเหลี่ย
"เซร่า ผมว่าเราพักเื่นี้ไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้เรารีบกลับไปผลิตเ้าตัวน้อยมาเพิ่มกันดีกว่า”
เขาพูดพร้อมกับดึงภรรยาตนมากอดแนบอก บนใบหน้าปรากฎรอยยิ้มลามกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
--------------
ภายในบ้านหลังหนึ่ง เมืองอันตาวาฟิล (เมืองหลวงไซแอน)
"พื้นที่แค่นี้ คงไม่มีตัวเลือกมากนักนอกจากลงใต้ดินสินะ เฮ้อ" เฟรีสถอนหายใจด้วยความเซ็ง
เมื่อเช้าหลังจากทั้งสามออกจากโรงพยาบาลมา โจนาธานก็พาเด็กน้อยมาส่งที่บ้าน ก่อนจะออกไปอีกครั้งเพื่อพาเซซาเรียไปโรงพยาบาล
เมื่อได้อยู่ตามลำพัง เฟรีสก็เริ่มสำรวจบ้านทันที เขาพบว่าบ้านหลังค่อนข้างเก่าและไม่ใหญ่มากนัก
เมื่อรวมสนามหญ้ารอบๆบ้านเข้าไปด้วยก็แค่ 80 ตาราวาเท่านั้นเอง
ชั้นแรกมีหนึ่งห้องนอนและห้องน้ำอีกหนึ่งห้อง ส่วนชั้นบนมีสองห้องนอนกับหนึ่งห้องน้ำ
เมื่อเปิดประตูบ้านเข้ามาก็จะพบกับห้องนั่งเล่นเล็กๆที่ใช้รับรองแขกไปด้วยในตัว ส่วนท้ายของบ้านจะเป็ห้องครัวและห้องรับประทานอาหาร
เมื่อเห็นเนื้อที่บ้านบวกกับเฟอร์นิเจอราคาถูก เฟรีสก็รู้ทันทีว่าครอบครัวฟรีแมนนั้นไม่มีเงินมากนัก
สิ่งเดียวที่ทำให้บ้านนี้ดูมีชีวิตชีวาก็คือรูปของสองสามีภรรยาที่ประดับประดาไว้ตามส่วนต่างๆของบ้าน
หลังจากสำรวจจนครบ เฟรีสก็เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของตัวเองที่ชั้นล่าง
ซึ่งเป็เพียงแค่ห้องเล็กๆขนาดสามคูณสี่เมตร ภายในมีเพียงเฟอร์นิเจอไม่กี่ชิ้นกับฟูกปูพื้นที่ใช้สำหรับนอนเท่านั้น
"ครอบครัวตาลุงนี่ไม่รวยเลย ก่อนอื่นเราคงต้องคิดวิธีหาเงินใช้ก่อน"
เฟรีสพึมพำเบาๆ พร้อมกับคิดวิธีหารายได้ไปด้วย
ตอนนี้เขาวางแผนไว้ว่าจะสร้างห้องลับชั้นใต้ดินขึ้นมา แต่ก่อนหน้านั้นก็ต้องใช้เงินซื้ออุปกรณ์ต่างๆมาให้ได้เสียก่อน
ขืนมัวใช้พลั่วขุดกี่ปีกี่ชาติถึงจะเสร็จกัน
‘อ้า...ใช่สิ ไอ้โรงพยาบาลชั่วนั่น หวังว่าพวกมันคงจะรวยนะ’ คิดได้ดังนั้นเขาก็แสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา
วิธีที่ทำเงินได้เร็วที่สุด อะไรมันจะดีไปกว่าการปล้นคนอื่นอีกล่ะ!
โดยปกติแล้วเฟรีสนั้นจะเป็คนใจอ่อนสุดๆ นับว่าเป็จุดอ่อนของเขาเลยก็ว่าได้
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะโกรธไม่เป็ และถ้าเกิดโกรธขึ้นมาก็สามารถเขย่าทั้งกาแลกซี่ได้เลยทีเดียว
ในอดีตที่ผ่านมา ชายหนุ่มเคยถูกลักพาตัวไปโดยองค์กรก่อการร้ายเพื่อบีบให้เขามอบเทคโนโลยีบางอย่างให้แก่พวกมัน
อันที่จริงจะเรียกว่าถูกลักพาตัวก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ควรเรียกว่าสมยอมมากกว่า
ใช่แล้ว! เขาแกล้งให้พวกนั้นจับตัวไป เพื่อที่จะได้สืบหารังลับทั้งหมดและจะได้ทำลายทิ้งไปพร้อมๆกัน
หลังจากถูกจับไปเพียงไม่กี่วัน กองทัพหุ่นรบที่เคยหายสาบสูญไปก็กลับมาอีกครั้ง
ในเวลาเพียงแค่ 1 เดือน องค์กรก่อการร้ายที่เคยกระจายตัวไปตามกาแลกซี่ต่างๆ องค์กรที่มียาวนานมากว่า 1000 ปี ได้ถูกกำจัดลงอย่างสมบูรณ์
ทั่วทั้งกาแลกซี่อยู่ในสภาวะตกตะลึง โดยเฉพาะ 3 สหพันธ์กาแลกซี่ที่ชื่อว่าเอสคอร่า ซึ่งเป็ผู้อยู่เื้ัองค์กรพวกนั้น
-----------------------------------
กลับมาที่ปัจจุบัน
“นั่นแล็ปท็อปของตาลุงนี่นา เอามาใช้ก่อนละกัน” เฟรีสพึมพำ พร้อมกับเปิดเครื่อง
‘รหัสผ่านก็ไม่ตั้ง หืม….ลามกเหมือนกันนี่’ และแล้วเขาก็เจออะไรบางอย่างในโฟลเดอร์ที่ชื่อว่า "ตารางงาน" แต่ด้านในนั้น….ไม่ต้องบอกก็รู้
"โอเอสห่วยชะมัด คงเขียนได้แค่โปรแกรมเอไอหยาบๆ"
คลิ้ก คลิ้ก แกร่ก แกร่ก
เขาเคาะคีย์บอร์ดด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ
1 ชั่วโมงต่อมา
"เฮ้อ เสร็จสักที ทีนี้ก็เริ่มขั้นถัดไป"
หลังจากบิดี้เีเสร็จ เฟรีสก็เดินไปยังบรรดากองเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ได้คัดเลือกไว้ ซึ่งตอนนี้ถูกนำมากองรวมกันไว้ที่กลางห้อง
แน่นอนว่ามันเป็ของโจนาธานทั้งหมด
3 ชั่วโมงต่อมา ท่ามกลางเศษซากเครื่องใช้ไฟฟ้าที่กระจุยกระจายเต็มห้อง หุ่นผึ้งจิ๋วทั้ง 5 ตัว ก็ได้ปรากฎขึ้นมาบนโลกเป็ครั้งแรก
รูปร่างของพวกมัน ถ้าไม่ดูใกล้ๆก็จะไม่รู้เด็ดขาดว่าเป็หุ่นยนต์ จะเห็นเป็เพียงผึ้งงานธรรมดาๆเท่านั้น
หลังจากลงโปรแกรมเอไอเสร็จสิ้น เหล่าผึ้งน้อยก็พร้อมปฏิบัติการ
“เอาล่ะ บี 1(bee แปลว่า ผึ้ง) บี 2 บี 3 บี 4 พวกแกบินไปโรงพยาบาลตามพิกัดนี้ด่วน ส่วน บี 5 ให้รอคำสั่งอยู่ที่นี่"
เฟรีสสั่งเหล่าลูกสมุนทั้ง 5 ตัว
[รับทราบ]
พวกหุ่นผึ้งตอบกลับด้วยเสียงเล็กๆพร้อมกับบินออกไป
"บี 1 บี 2 แฮกคอมพิวเตอร์ทั้งหมดในโรงพยาบาลจากนั้นส่งข้อมูลมาให้ฉัน ส่วนบี 3 กับ บี 4 ไปสำรวจโครงสร้างของโรงพยาบาลทั้งหมด ขอแบบละเอียดๆล่ะ"
[รับทราบเ้านาย]
------------
"ไอ้ผู้อำนวยการอ้วนนี่เองที่อยู่เื้ั" เฟรีสสบถ หลังจากที่ดูคลิปลับจบ
คลิปดังกล่าวนี้เ้าผึ้งเพิ่งส่งมาให้เขาเมื่อไม่กี่นาทีนี้เอง
ต้องขอบคุณที่ผู้อำนวยการอ้วนเป็คนขี้ระแวงและซีเรียสเื่ถูกนินทามาก ในโรงพยาบาลจึงมีกล้องวงจรปิดติดไว้เต็มไปหมด ทั้งแบบเปิดเผยและลับๆซึ่งทั้งหมดก็บันทึกเสียงได้อีกด้วย
ทว่า ใครจะรู้ได้ล่ะว่าความระแวงนั่นกลับย้อนมาทำร้ายตัวเอง
ในที่สุด เ้าผึ้งก็ได้พบข้อมูลสำคัญจากคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งในห้องรักษาความปลอดภัย
"ไอ้บัดซบเซทนั่นกล้าเอาลูกชายฉันมาขู่" หมอาุโท่านหนึ่งด่ากระแทกเสียง
"เอาน่าเพื่อน ถึงเ้าหัวไข่ดาวนั่นมันจะโหด แต่ลองคิดดูนะ ถ้าเรารู้ความลับในเืนั่นได้ รับรองรวยเละ" หมอาุโอีกคนปลอบเพื่อน
ทั้งคู่นินทาผู้อำนวยการเซทอย่างเมามัน โดยที่ไม่รู้เลยว่าถูกบันทึกภาพไว้หมดแล้ว
เพียงแต่ดูเหมือนดวงจะยังไม่ถึงฆาต เพราะผู้อำนวยการอ้วนยังไม่มีเวลามาดูคลิป ถ้าเขาเห็นเมื่อไรหมอสองคนนี้ก็คงต้องกลับไปไถนาที่บ้านเกิดแน่นอน
"เอาล่ะ ข้อมูลก็ครบแล้ว บี 5 แกไปธนาคารได้" เฟรีสสั่งเ้าบี 5 ที่แสตนบายคอยคำสั่งมาสักพักแล้ว
ตอนนี้เขามีข้อมูลสำคัญๆของผู้อำนวยการอ้วนครบแทบทุกอย่าง แน่นอนบัญชีธนาคารก็ด้วย
ครึ่งชั่วโมงต่อมาเ้าบี 5 ก็มาถึงหน้าธนาคาร ขณะกำลังจะบินเข้าประตูไปนั้นเอง ชายชราร่างอ้วนหัวไข่ดาวก็เดินสวนออกมาพอดี
พอเห็นคู่กรณีมาปรากฎตรงหน้าโดยไม่คาดคิดเฟรีสก็แสยะยิ้ม
“ไหนๆก็เจอแล้ว สักหน่อยเถอะไอ้อ้วน”
"บี 5 ต่อยมันเลย"
ทันทีที่ได้รับคำสั่ง เ้าผึ้งแสบก็บินควงสว่านพุ่งเข้าใส่กระบาลของชายอ้วนด้วยความเร็วสูง
เหล็กในที่บรรจุพิษชนิดพิเศษซึ่งผสมน้ำยาล้างส้วมเข้าไปด้วยปักลงไปกลางหัวล้านอย่างปราณีตบรรจงฅ
จึ้ก
อ๊าก!
จึ้ก
อ๊าก!
จึ๊ก
อึ่ก!
สามครั้งติดในที่เดิมจุดเดียว
"ไอ้ผึ้ง เห้….โว้ววว!"
ผู้อำนวยการเซทสบถดังลั่น แต่ยังไม่ทันจบคำก็ดันก้าวพลาดเสียก่อน ร่างอ้วนๆจึงกลิ้งขลุกๆลงบันไดธนาคารราวกับลูกบอลเหี่ยวๆ
ร่างกายช้ำไม่เท่าไร แต่ไอ้ลูกมะนาวที่ซ้อนกันสามลูกกลางหัวล้านนี่สิ เขาจะมีหน้าไปเจอคนอื่นได้อย่างไร?
ผู้อำนวยการอ้วนรำพึงรำพันด้วยความปวดใจ