"เ้าแน่ใจนะว่าเ้ากินได้ หยุนหยาง!" กูเฉียนเฉียนมองภาพของหลิวหยุนหยางที่มองอาหารอย่างน่าตลก จริง ๆ แล้วเธอเป็คนที่มีความสามารถพิเศษ
หลิวหยุนหยางยัดบาร์พลังงานเข้าไปในปากของเขา และกลืนมันในไม่ช้า เขาไม่รู้ว่าเขาสามารถดูดซับพลังงานได้อย่างรวดเร็ว แต่ความหิวนี้ทำให้เขาอยากกินต่อไปเรื่อย ๆ
"ข้าหิวจริงๆ ท่านพี่เฉียนเฉียน ข้าจะอิ่มหลังจากกินนี่แหละ!"
หลิวหยุนหยางโบกมือไปรอบ ๆกับบาร์พลังงานในมือของเขาโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง
หลังจากกลืนบาร์พลังงานระดับสี่ที่มีน้ำหนักอย่างน้อย 5 กิโลกรัม ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมา
"มาเลย มาฝึกกันหน่อย มาดูกันว่าเ้ามีการปรับปรุงมากขึ้นมั้ย!" ซือหยานหัวเราะเบา ๆ เขารอให้หลิวหยุนหยางกินเสร็จก่อนที่จะพูดเื่นี้ขึ้นมา
หลิวหยุนหยางรู้สึกว่าร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังงาน เขา้าที่จะหาคนที่จะฝึกฝนด้วยจริง ๆ ดังนั้นคำแนะนำของซือหยานจึงเป็ที่น่าสนใจ
ซือหยานนำทางไปยังพื้นที่ฝึกทหารขนาดเล็ก
มีอุปกรณ์ทดสอบความแข็งแรงรวมถึงอุปกรณ์ฝึกฝนเช่น บาร์เบล* นอกจากนี้ยังมีทหารของกองทัพัตื่นในชุดเสื้อแขนกุด
เสียงผิวปากดังขึ้นอย่างกระทันหัน โดยเฉพาะผู้หญิงสวยที่เป็แหล่งที่มาของความสุขสำหรับผู้ชายเสมอ
ทหารกองทัพัตื่นไม่กี่คนซึ่งอยู่ในระหว่างการฝึกซ้อมได้ส่งรอยยิ้มไปที่กูเฉียนเฉียน
"เฮ้ ท่านพี่ซือ! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!"
"ให้ตายสิ ท่านพี่ซือ! ตอนนี้เขาพาพี่สะใภ้มา สวัสดีขอรับพี่สะใภ้ ข้าคือริวเอ้อเรียง ท่านจะแนะนำผู้หญิงให้ข้าเมื่อไหร่กัน"
"เ้าก็มีแฟนที่มีศักยภาพแล้ว ทำไมเ้าต้องมีอีกกัน หากเ้ากำลังอยากรู้จักคน เ้าควรเลือกคนอย่างข้า!"
ซือหยานหัวเราะในขณะที่เขาแลกเปลี่ยนคำทักทายกับสหายที่คุ้นเคยสองสามคน
กูเฉียนเฉียนซึ่งคุ้นเคยกับคำทักทายที่หยาบคายมานานได้ใช้ความคิดริเริ่มในการหยอกล้อทหารขี้อายอีกสองสามคน
"หนุ่มคนนี้คือใคร พี่ซือ? พ่อของพี่ให้น้องชายคนใหม่หรือ?" ชายผู้มีกล้ามเนื้อพูดพร้อมกับหัวเราะ
ซือหยานผู้ซึ่งมีภูมิคุ้มกันต่อเื่ตลกอย่างชัดเจน เอียงศีรษะไปหาหลิวหยุนหยาง "นี่คือหลิวหยุนหยาง เขาผ่านการประเมินระดับกองทัพที่ยอดเยี่ยมของกองทัพั เ้าจะต้องเรียกเขาว่าท่านในอนาคต!"
ท่าน?
สิ่งนี้ทำให้ทหารของกองทัพัตื่นรุกฮือขึ้น แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เป็ทหารเกณฑ์ การตัดสินจากลักษณะบุคลิกของพวกเขาเป็เื่ยากเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร
"หึหึ... เขาจะต้องมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมในการเข้าร่วมในกองทัพชนชั้นสูงของกองทัพั เ้า้าที่จะประลองกับข้าก่อนมั้ย? ข้าจะไม่ใช้มือข้างใดข้างหนึ่ง"
"ข้าจะไม่ใช้ทั้งสองมือ!" คนอื่นะโ
"ส่วนข้าจะไม่ใช้สาม!"
คนที่พูดสิ่งนี้ได้รับความวุ่นวาย ทุกคนรอบตัวเริ่มสั่นคลอนเขา
หลิวหยุนหยางพบว่านี่คือบรรยากาศที่แสนสนุก เขาไม่รู้สึกไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้
ซือหยานไม่ได้พูดอะไร เขาหันไปหาหลิวหยุนหยางเพื่อดูว่าเขาจะตัดสินใจอย่างไร
เมื่อเขาเห็นว่าซือหยานไม่ยอมพูดอะไร หลิวหยุนหยางหันไปหาทหารที่พูดว่าจะต่อสู้โดยไม่ต้องใช้มือทั้งสาม
ทหารที่มีมือหยาบ ๆ ให้ความรู้สึกที่เหนียวแน่น อย่างไรก็ตามหลิวหยุนหยางรู้สึกว่าเขาไม่สามารถเปรียบเทียบกำลังของเขากับตนเองได้
"ท่านแน่ใจหรือ ว่าท่าน้าให้แต้มต่อสามมือแก่ข้า" เขาถามเขาด้วยความยินดี "ถ้านั้นแสดงมือที่เหลือของท่านให้ข้าดูหน่อยสิ!"
มุขตลกของหลิวหยุนหยางทำให้เสียงหัวเราะออกมา ทหารสามมือดูอาย "บ้าเอ้ย ข้าพูดผิด! เอาล่ะ เด็กน้อยข้าจะพาเ้าออกไปด้วยเท้าเดียว มาเถิด มาสู้กันไปซักรอบ!"
หลิวหยุนหยางไม่เห็นด้วยในทันที เขาชำเลืองที่กระดานฝึกซ้อมแทนก่อนที่จะเดินไป
ตู้ม!
กำปั้นถูกทุบอย่างหนักในเป้าหมายการฝึกซ้อม หลิวหยุนหยางได้แสดงะเิครั้งนี้ โดยไม่พยายามทำอะไรฟุ่มเฟือย
"3,805 กิโลกรัม!" เสียงเครื่องกลพูด ทหารตะลึงเมื่อได้ยินสิ่งนี้
ทหารคนหนึ่งที่ได้รับการฝึกอบรมด้วยบาร์เบลล์*ขนาด 50 กิโลกรัมวางมันลงบนพื้นที่เกือบจะทับเท้าของเขา
ซือหยานรู้สึกงุนงง เขารู้ว่าหลิวหยุนหยางจะได้ัักับการปรับปรุงที่สำคัญในจุดแข็งของเขา แต่ผลลัพธ์นี้ทำให้เขาต้องใ
มันใกล้ถึง 4,000 กิโลกรัม!
จากความแข็งแกร่งของเขาเพียงลำพังหลิวหยุนหยางได้ประสบความสำเร็จในสิ่งที่นักศิลปะการต่อสู้ชั้นแนวหน้าเท่านั้นที่สามารถทำได้
นอกจากนี้เขายังรู้ว่าหลิวหยุนหยางที่ฝึกฝนพิมพ์เขียวัวานร ยังคงอยู่ในแผนภาพที่สามคือ ท่าพายุัแกว่งหาง
มีแผนภาพอีกสามภาพสำหรับให้เขาฝึกฝน ระดับของหลิวหยุนหยางจะเพิ่มขึ้นในระดับใด
"นี่มันอะไรกัน! มันไม่ถูกต้อง!" ชายกำยำที่กล่าวท้าหลิวหยุนหยางโดยไม่ต้องใช้มือทั้งสาม เดินขึ้นไปที่เป้าหมายการฝึกฝนอย่างรวดเร็วและโจมตีมัน
"2,006 กิโลกรัม!"
ผลลัพธ์ที่ทำให้การแสดงออกของผู้ชายกลายเป็น่ากลัวยิ่งขึ้น เขาจ้องมองที่หลิวหยุนหยางสักครู่ก่อนจะพูดพึมพำว่า "มันไม่ถูกต้อง!"
"เ้าแพ้ ไท!"ิ ทหารบางคนร้องโฮด้วยความยินดี ขณะที่พวกเขารีบไปหาผู้ชายที่แข็งแรง
ชายร่างกำยำหัวเราะ และมองดูร่างกายของหลิวหยุนหยาง "ความแข็งแกร่งของเ้านั้นไม่เลวเลยเด็กน้อย แต่เมื่อมันมาถึงการต่อสู้ เ้าก็ยังไม่ได้อยู่ที่นี่ ดูขาของข้าซะ!"
ในขณะที่เขาพูด ชายร่างกำยำแกว่งขาอย่างหนักไปที่หลิวหยุนหยาง
การเตะของเขานั้นง่าย แต่เร็ว เร็วมากจริง ๆ แม้ว่าหลิวหยุนหยางจะสามารถเห็นได้ว่ามันกำลังจะหยุดที่ไหน แต่เขาก็ไม่สามารถคิดวิธีที่จะต่อสู้กลับได้
สิ่งที่เขาทำได้ คือ หลบมัน
ทหารที่ถูกเรียกว่า ไท ดูเหมือนจะทำนายว่าหลิวหยุนหยางจะหลบ ขาของเขาซึ่งยังคงแกว่งไปมาอย่างบ้าคลั่งเหมือนงู หลิวหยุนหยางหลบอีกครั้ง
ซือหยานและคนอื่น ๆ ดูไทเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไรหรือะโคำเตือนไปที่หลิวหยุนหยาง
สำหรับพวกเขานี่เป็อะไรที่มากกว่าแค่การซ้อมธรรมดา
แน่นอนถ้าพวกเขา้าใครซักคนที่จะชนะ นั่นจะต้องเป็ไท เขาเป็หนึ่งในพวกเขาเองจากทั้งหมด
การต่อสู้มากมายนี้ก็เพียงพอแล้ว
ขาของไทเหมือนขวานแหลมคมกวาดทุกอย่างที่ขวางหน้า
หลิวหยุนหยางหลบไปเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าสิ่งเดียวที่เขาทำได้ตอนนี้คือหลบ สิ่งที่ทำให้ทหารที่มีประสบการณ์ประหลาดใจคือทุกครั้งที่พวกเขาคิดว่าหลิวหยุนหยางไม่สามารถหลบได้ เขาก็ยังพยายามที่จะหลีกเลี่ยงขาอีกครั้ง
"สติปัญญาการต่อสู้ของเด็กคนนั้นไม่เลวเลย!" ชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าที่โเี้เดินไปหาซือหยาน และช่วยให้ตัวเองสูบบุหรี่จากกระเป๋าของซือหยาน
รอยยิ้มแสดงความเคารพเกิดขึ้นบนใบหน้าของซือหยานเมื่อเขาเห็นชายคนนั้น "ท่านคิดว่าเขาสามารถเอาชนะไทได้ไหม"
"เ้าคิดอย่างไรล่ะ? เ้ารู้หรือไม่ว่าไทนั้นมีการต่อสู้มากี่ครั้ง การต่อสู้ที่มีรอยแผลเป็บนร่างกายของเขามีจำนวนมากกว่าเส้นผมของชายหนุ่มคนนี้" ชายผู้นั้นหายใจออกด้วยควันก่อนที่เขาจะพูดอย่างเด็ดขาด "ไทจะเตะเขาออกไปในอีกไม่ช้า"
ซือหยานไม่คิดว่าหลิวหยุนหยางจะมีโอกาสชนะอีกต่อไป แต่เขาเชื่อว่าเขาจะไม่พ่ายแพ้อย่างรวดเร็วนัก
หลิวหยุนหยางตกอยู่ภายใต้แรงกดดันอย่างหนัก ทุกครั้งที่เขาเห็นการเคลื่อนไหวของไทสิ่งที่เขาทำได้คือหลบ
เขาเห็นว่าขาของไทช้าเกินไป ดังนั้นปฏิกิริยาของเขาจึงช้าไปด้วย!
เขาจะทำอะไรได้ ในขณะที่พวกเขาต่อสู้กัน หลิวหยุนหยางก็เริ่มสงบลง และสงบเสงี่ยม จนกระทั่งในที่สุดจิตใจของเขาก็เริ่มทำงาน หากเขาไม่สามารถตอบสนองได้ทันเวลานั่นอาจเป็ความผิดของจิตใจของเขา ...
หลิวหยุนหยางได้ทำการตัดสินใจที่จะปรับเปลี่ยนคุณสมบัติจิตใจของเขา โดยการทำเช่นนั้นเขาจะสามารถสังเกตการเคลื่อนไหวของไทได้เร็วขึ้น
อย่างไรก็ตามพลังของเขาไม่สามารถต่ำเกินไปในขณะที่พวกเขาต่อสู้ดังนั้นหลิวหยุนหยาง จึงลดร่างกายของเขาลง 50% และเพิ่มคะแนนในคุณสมบัติจิตใจของเขา
พลังงาน: 7.8
ความเร็ว: 2.0
จิตใจ: 6.8
ร่างกาย: 5
หลังจากการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ หลิวหยุนหยางรู้สึกว่าสภาพแวดล้อมของเขาชัดเจนขึ้น เมื่อขาของไทขยับ หลิวหยุนหยางสามารถมองเห็นวิถีของพวกเขาในจิตใจ
นอกจากนี้ขาของไทนั้นดูไม่เร็วเหมือนที่เคยทำมาก่อน ที่จริงแล้วหลิวหยุนหยางรู้สึกว่าพวกมันช้านิดหน่อยในตอนนี้
ปัง!
หลิวหยุนหยางปล่อยหมัดหนานชานออกมา!
การเคลื่อนไหวครั้งนี้เป็เทคนิคการต่อยแบบพื้นฐานที่สุดของเขา เขาฝึกฝนมาหลายปี ดังนั้นความเชี่ยวชาญของเขามากกว่ามันจึงเหมือนเดินเล่นในสวนสาธารณะ
ชายผู้มีใบหน้าที่ไร้ความปรานียิ้ม เมื่อหลิวหยุนหยางเคลื่อนไหว แต่เมื่อขาของไทชนกำปั้นของ หลิวหยุนหยางการแสดงออกของเขาเปลี่ยนไปอีก
ตามที่คาดไว้ไทถูกส่งโดยกำปั้นของหลิวหยุนหยาง ในขณะที่เขาล้มลง ขาของเขายังคงสั่นะเือย่างดุเดือด
"ไทเสียเปรียบแล้ว!" กลุ่มนักเลงส่งเสียงคำรามหัวเราะ
"นั่นไม่เลวเลยนะ! มาอีกรอบเถอะ!" ไทกระโจนขึ้น และเตะที่หลิวหยุนหยางอีกครั้ง
เขาใช้ขาเดียวกันอีกครั้ง เมื่อมองตามสถานการณ์หลิวหยุนหยางก็ยกกำปั้นของเขาขึ้นแล้วปล่อยหมัดของหนานซานอีกครั้ง
ปัง
มีเสียงกระทบหนักเมื่อไทลอยไป เมื่อเขาตกลงมา เขาก็คุกเข่าลงบนพื้น
พวกนักเลงทหารกองทัพัตื่นเงียบลง พวกเขา้าเห็นไทเอาชนะเด็กคนนี้ แต่พวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะเสียเปรียบจริง ๆ
ทหารอาจเสียเปรียบในบางครั้ง อย่างไรก็ตามคู่ต่อสู้ที่วางไทในตำแหน่งนี้ทำให้ยากสำหรับพวกเขาที่จะยอมรับมัน
"ดูหมัดของข้า เด็กน้อย!" ไทลังเลเล็กน้อย ร่างกายทั้งหมดของเขาเหมือนเสือดาว ในขณะที่เขาต่อยหลิวหยุนหยาง
หลิวหยุนหยางไม่เห็นท่าทีของไท แต่ตอนนี้คุณสมบัติของเขาอยู่ที่ 6.8 ดังนั้นคู่ต่อสู้ของเขาดูเหมือนจะเคลื่อนไหวช้า
ไทเปิดตัวต่อยมากกว่า 10 หมัด แต่พวกมันทั้งหมดต่อยไปบนอากาศ หมัดสุดท้ายของเขาถูกพบโดยหมัดของหลิวหยุนหยาง
ไทดูเขินอายเล็กน้อย เขาใช้ขาของเขา หมัดของเขา ... เขาใช้หัวของเขาเอง! การโจมตีของเขาเป็เหมือนพายุที่รุนแรง แต่หลิวหยุนหยางนั้นแข็งแกร่งเหมือนูเา เขาต่อสู้ทุกย่างก้าวของเขา
ปัง
ใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้กำปั้นของหลิวหยุนหยางพุ่งออกมาแล้วกระแทกบนไหล่ไทอย่างแรง ส่งผลให้เขากระแทกลงพื้น
หลิวหยุนหยางควบคุมความแรงได้ครึ่งหนึ่ง ดังนั้นไทจึงไม่ได้รับาเ็สาหัส ขณะที่เขานอนมองดูหลิวหยุนหยางอยู่ตรงนั่น การแสดงออกของเขาก็มีความหวาดกลัวอย่างมาก
"นั่นมันแย่จริงๆ!"
376
