ตอนที่ 9 เตรียมการ
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบเตียงนอน ตั้ม ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายที่สุดในรอบ 8 ปี เขานอนตะแคงมองใบหน้ายามหลับใหลของจูนที่ซุกอยู่กับอกเขา ลมหายใจสม่ำเสมอของเธอเป่ารดผิวเขาเบา ๆ
ตั้มยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก มือเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างเบามือ ความอบอุ่นจากร่างกายเธอทำให้เขาอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้...แต่ทว่า ภาพใบหน้าเย่อหยิ่งของนัตตี้ก็แทรกเข้ามาในความคิด
รอยยิ้มบนหน้าตั้มค่อย ๆ จางหายไป ตั้มค่อย ๆ ขยับตัวลุกออกจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุดเพื่อไม่ให้เธอตื่น เขาหยิบกระดาษโน้ตและปากกามาเขียนข้อความสั้น ๆ
“จูน พี่ไม่อยากปลุกเรา ขอบคุณสำหรับเมื่อคืนนะ พี่มีความสุขมาก พี่ขอกลับไปอาบน้ำแต่งตัวที่ห้องก่อน แล้วเจอกันที่ร้านนะครับ - พี่ตั้ม”
เขาวางกระดาษโน้ตไว้ข้างหัวเตียง ก้มลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ เป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะหยิบเสื้อผ้ามาสวมลวก ๆ และเดินออกจากห้องไป
ตั้มกลับมาที่ห้องเช่ารูหนูของตัวเอง เขาอาบน้ำชำระล้างคราบไคลและกลิ่นกายสาวออกจนหมด เขาแต่งตัวด้วยชุดสีดำทะมัดทะแมง สวมหมวกแก๊ปอำพรางใบหน้า แล้วมุ่งหน้าไปหายศ
เมื่อถึงที่พักของยศ เพื่อนยากก็รู้ทันทีว่าตั้ม้าอะไรโดยไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง
“นี่พี่เอาไป รถที่พี่ขอ…”
ยศโยนกุญแจรถเก๋งรุ่นเก่าสีทึบที่ติดฟิล์มดำสนิทให้ตั้ม
“ส่วนของที่พี่สั่ง อยู่ท้ายรถ เตรียมไว้ให้หมดแล้ว”
ตั้มรับกุญแจมา
“ขอบใจมากยศ...แล้วเื่สถานที่ล่ะ?”
“เดี๋ยวผมส่งโลเคชั่นไปให้…”
ยศส่งที่อยู่มาให้ในโทรศัพท์
“ตรงนี้เคยเป็โกดังเก่า ตอนนี้ร้างมา 5 ปีแล้ว ไม่มีคนพลุกพล่าน รับรอง...ะโให้ตายยังไงก็ไม่มีใครได้ยิน”
ตั้มพยักหน้า
“เยี่ยม”
ตั้มขับรถมุ่งหน้าไปยังพิกัดที่ยศบอกทันที เส้นทางขรุขระและเต็มไปด้วยหญ้ารกทึบนำเขาไปสู่ โกดังร้างขนาดใหญ่ สภาพทรุดโทรม สนิมเกรอะกรัง ประตูเหล็กม้วนด้านหน้าถูกงัดแงะจนเปิดอ้าออกเล็กน้อย
เขาเดินสำรวจภายใน กลิ่นอับชื้นและฝุ่นตลบอบอวล แต่โครงสร้างยังแข็งแรงดี มีบรรยากาศวังเวงน่าขนลุก
“ที่นี่แหละ…”
ตั้มพึมพำกับตัวเอง
หลายวันผ่านไป...
ตั้มกลับมาทำงานที่ผับตามปกติ เขาทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คอยหยอกล้อกับจูนบ้างเพื่อให้เธอสบายใจ แต่สายตาของเขาคอยสอดส่องไปที่ประตูทางเข้าทุกคืน และแล้ว...คืนที่เขารอคอยก็มาถึง
รถหรูคันเดิมแล่นเข้ามาจอดที่หน้าผับ พนักงานต้อนรับวิ่งเข้าไปเปิดประตู ร่างเล็ก ๆ ในชุดปาร์ตี้สุดแซ่บก้าวลงมา นัตตี้ กลับมาแล้ว...พร้อมกับบอดี้การ์ดหน้าใหม่ 2 คนที่ดูตัวใหญ่กว่าเดิม
เธอยังคงเชิดหน้า เดินกรีดกรายเข้ามาในร้านด้วยท่าทางมั่นใจ ราวกับว่าเื่ที่เธอตบหน้าจูนและซ้อมตั้มวันนั้นเป็เพียงเื่ไร้สาระที่เธอลืมไปหมดแล้ว
ตั้มยืนกอดอกมองเธอจากมุมมืด หรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม