บทที่ 3 การนำปราณิญญาเข้าสู่ร่างกาย
เฟิ่งชิงหร่านยื่นมือออกไปรับป้ายผ่าน ด้านหน้าของป้ายสลักสัญลักษณ์ ‘สวัสดิกะ’ ล้อมรอบด้วยสัญลักษณ์ที่ซับซ้อน
นางมองไปยังอีกด้านหนึ่งของป้ายผ่าน พบว่าบนนั้นสลักดอกไม้ดอกหนึ่งซึ่งเป็ดอกฮิกันบานะจริง ๆ
ดอกฮิกันบานะงดงามราวกับจะหยดน้ำที่กำลังหยดลงมา ชวนให้หลงใหล ทำให้นางเกิดความรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เฟิ่งชิงหร่านไม่ได้เจาะลึกถึงที่มาของความรู้สึกคุ้นเคยนี้ แต่กลับสงสัยว่าป้ายผ่านนี้เป็อันเดียวกับที่ซูเหยียนหรานได้รับในภายหลังหรือไม่
ในนิยายได้บรรยายไว้ว่า ซูเหยียนหรานมีป้ายผ่านทองคำอยู่ในมือหนึ่งอัน บนป้ายผ่านแกะสลักดอกฮิกันบานะ ภายในบรรจุพลังลึกลับอยู่
ซูเหยียนหรานอาศัยพลังนี้ สามารถปราบสัตว์เทวะในตำนานอย่างอสรพิษเถิงเสอได้สำเร็จ
หลังจากนั้น ซูเหยียนหรานก็ได้รับความช่วยเหลือจากอสรพิษเถิงเสอในการกลั่นกรองพลังลึกลับภายในป้ายผ่าน และบรรลุขอบเขตปฐมิญญาเมื่ออายุยี่สิบห้าปี
ต้องรู้ว่าแม้แต่อู๋จี๋เซียนจุนผู้ทรงพลังที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน ก็ยังต้องใช้เวลาถึงสองร้อยปีจึงจะสามารถบรรลุขอบเขตปฐมิญญาได้
แต่พลังในป้ายนี้กลับสามารถทำให้ซูเหยียนหรานบรรลุขอบเขตปฐมิญญาได้อย่างง่ายดาย เห็นได้ชัดว่าพลังในป้ายนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
ในนิยายไม่ได้กล่าวถึงที่มาของป้ายนี้ แต่หากมันเป็ป้ายประจำสำนักของสำนักหลิงอวิ๋นจริง ด้วยนิสัยถอนรากถอนโคนของซูเหยียนหราน หลังจากได้รับป้ายประจำสำนักมาแล้ว สำนักนี้คงไม่มีทางดำรงอยู่ต่อไปได้อย่างแน่นอน
เฟิ่งชิงหร่านหรี่ตาลง ดวงตาของนางมืดมน ดูเหมือนว่าตัวละครทั้งหมดในนิยายเื่นี้จะเป็เพียงแค่บันไดให้ซูเหยียนหรานเหยียบขึ้นสู่การเป็เซียนเท่านั้น
นี่คือพลังของผู้ที่ถูกเลือกโดย์กระนั้นหรือ?
“ศิษย์น้อย สำนักของพวกเราประเสริฐนัก เ้า้าจะ...”
เฟิ่งชิงหร่านทำความเคารพตามพิธีรับศิษย์อย่างถูกต้อง พลางกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ศิษย์ขอคารวะท่าน”
ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร สำนักหลิงอวิ๋นสามารถเข้าร่วมได้
คำพูดของเยี่ยเวิ่นเทียนหยุดชะงักลง ป้ายนี้ดึงดูดใจมากกว่าตัวเขาอีกหรือ?
“ศิษย์น้อยลุกขึ้นเถิด นับจากนี้เ้าก็คือศิษย์คนที่เก้าของสำนักหลิงอวิ๋น เป็ศิษย์สายตรงของข้า เ้าจงหยดเืลงบนป้าย หลังจากนี้เ้าก็จะสามารถเข้าออกสำนักหลิงอวิ๋นได้อย่างอิสระ” เยี่ยเวิ่นเทียนยิ้มจนปากแทบปิดไม่สนิท ไม่เหลือท่วงท่าเซียนอย่างที่เคยเป็เลยแม้แต่น้อย
เฟิ่งชิงหร่านกัดนิ้วของนางจนเืออก แล้วหยดเืลงบนป้ายผ่านประจำสำนัก จากนั้นก็ส่งคืนให้แก่เยี่ยเวิ่นเทียน
อย่างไรก็ตาม ทั้งสองคนไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีพลังบางอย่างพุ่งออกมาจากป้าย แล้วเข้าสู่ร่างของนางอย่างเงียบเชียบ
หลังจากพลังนั้นเข้าสู่ร่างของเฟิ่งชิงหร่าน มันก็เริ่มวิ่งวุ่นไปทั่วเส้นโลหิตและเส้นลมปราณของนาง ราวกับเด็กน้อยซุกซน
ทันใดนั้น ใบหน้าเล็ก ๆ ของเฟิ่งชิงหร่านก็ซีดขาวลง เส้นเอ็นและเส้นโลหิตเริ่มปวดบวม
เยี่ยเวิ่นเทียนเพิ่งรับป้ายกลับคืนมา ก็พบว่าปราณิญญารอบ ๆ กำลังไหลบ่าเข้าสู่ร่างของศิษย์น้อยผู้นี้อย่างบ้าคลั่ง เขาใจนไม่ทันสังเกตการเปลี่ยนแปลงบนป้าย
แต่กลับสงสัยว่าเหตุใดเฟิ่งชิงหร่านจึง้าดึงปราณิญญาเข้าร่างในที่แห่งนี้
เฟิ่งชิงหร่านไม่มีเวลาอธิบายให้เยี่ยเวิ่นเทียนฟัง นางรู้สึกว่ามีพลังบางอย่างกำลังบังคับให้เส้นลมปราณของนางขยายตัว ความรู้สึกนี้ช่างไม่น่าพึงใจเลย
นางนั่งขัดสมาธิ พยายามนำปราณิญญาในร่างกายเข้าสู่รากิญญาเพื่อหลอมรวม ทว่าทันทีที่ปราณิญญาเข้าสู่รากิญญา มันก็หายวับไปในพริบตา
เฟิ่งชิงหร่านไม่สามารถใช้รากิญญาเก็บสะสมปราณิญญาได้ ส่งผลให้ปราณิญญาในร่างกายวิ่งพล่านไปมา ทำให้ทั้งร่างของนางยิ่งทรมานมากขึ้น
นางมีสีหน้าซีดขาว กัดฟันกรอด พยายามควบคุมปราณิญญาภายในร่างกาย
รากิญญาเบญจธาตุแตกต่างจากรากิญญาเดี่ยว สำหรับรากิญญาเดี่ยว หาก้าเข้าสู่ขอบเขตฝึกลมปราณ เพียงแค่กลั่นกรองปราณและกระตุ้นแท่นิญญา ก็สามารถเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณได้
สำหรับรากิญญาเบญจธาตุ หาก้าเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณ เงื่อนไขนั้นเข้มงวดอย่างยิ่ง จำเป็ต้องสกัดปราณิญญาทั้งห้าธาตุพร้อมกัน แล้วกลั่นกรองเข้าสู่รากิญญาเบญจธาตุตามลำดับ จากนั้นก็กระตุ้นแท่นิญญา จึงจะถือว่านำปราณิญญาเข้าสู่ร่างกายสำเร็จ
เฟิ่งชิงหร่านรวบรวมสมาธิทั้งหมดเพื่อกลั่นกรองปราณิญญา แต่ไม่ว่านางจะมีสมาธิแน่วแน่เพียงใด ปราณิญญาของนางก็ยังคงขาดไปเล็กน้อย ทำให้ไม่สามารถส่งปราณิญญาทั้งห้าธาตุเข้าสู่รากิญญาได้พร้อมกัน
ความเ็ปที่รากิญญาและเส้นลมปราณทำให้นางทรมานแสนสาหัส ทว่านางไม่อยากยอมแพ้ เส้นทางนี้คือสิ่งที่นางจำเป็ต้องก้าวเดิน!
…
ในขณะเดียวกัน
บนลานกว้าง
ขณะที่เหล่าเ้าสำนักกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือดเื่ที่อยู่ของซูเหยียนหราน พวกเขาก็สังเกตเห็นว่าปราณิญญารอบข้างกำลังพุ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง
พวกเขาหยุดการเคลื่อนไหวทันที แล้วมองไปทางทิศของเฟิ่งชิงหร่าน
“ผู้ใดกำลังบำเพ็ญอยู่ที่นั่น?”
“ท่าทางเช่นนี้ มิใช่ว่าจะมีผู้ใดกำลังจะทะลวงขอบเขตจินตานกระมัง...”
“ผู้ใดช่างโง่เขลาเช่นนั้น จะทะลวงขอบเขตจินตานนอกลานประลอง ไม่กลัวว่าจะถูกผู้อื่นขัดจังหวะหรือ?”
เ้าสำนักของสำนักเสวียนหลิงลูบเคราพลางส่ายหน้า “นภาปลอดโปร่งเช่นนี้ เป็ไปไม่ได้ที่จะเป็การทะลวงขอบเขตจินตาน”
ทุกคนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าการทะลวงขอบเขตจินตานจะต้องเผชิญกับภัยทัณฑ์อัสนี มีเพียงการทะลวงขอบเขตฝึกลมปราณ และขอบเขตสร้างรากฐานเท่านั้นที่ไม่ต้องเผชิญทัณฑ์อัสนี
แต่ขอบเขตฝึกลมปราณและขอบเขตสร้างรากฐานนั้นสำคัญอย่างยิ่งสำหรับผู้ฝึกตนทุกคน ไม่น่าจะมีใครเลือกที่จะทะลวงขอบเขตที่นี่เลยนี่?
“ความเร็วในการดูดซับปราณิญญานี้ไม่เหมือนกับขอบเขตฝึกลมปราณและขอบเขตสร้างรากฐานเลย” บางคนแสดงสีหน้าสงสัยออกมา
ทุกคนต่างรู้ดีว่าการบำเพ็ญเพียรแบ่งออกเป็ขอบเขตฝึกลมปราณ ขอบเขตสร้างรากฐาน ขอบเขตจินตาน ขอบเขตปฐมิญญา ขอบเขตแปรเทวะ ขอบเขติญญาเทวะ ขอบเขตบูรณาการ ขอบเขตแสวงหา และขอบเขตพ้นพิบัติ
แต่ละระดับ้าปราณิญญาไม่เหมือนกัน แต่ก่อนถึงขอบเขติญญาเทวะ ไม่มีทางที่จะสร้างความวุ่นวายได้ขนาดนี้
อย่างไรก็ตาม ผู้แข็งแกร่งที่ขอบเขติญญาเทวะและสูงกว่า การบำเพ็ญเพียรล้วนเลือกอยู่ในเขตแดนลับหรือในค่ายกลรวมิญญา ไม่มีทางเลือกบำเพ็ญเพียรที่นี่อย่างไม่ใส่ใจเช่นนี้แน่นอน
“เหล่าเซียว มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ท่าทางนี้ดูเหมือนจะดูดปราณิญญาจนหมด คงไม่มีผู้แข็งแกร่งท่านนั้นมาบำเพ็ญอยู่ภายนอกจริง ๆ หรอกนะ?” เ้าสำนักฝึกสัตว์มองไปทางเซียวหงอวี่เ้าสำนักกระบี่์
เซียวหงอวี่มีสีหน้าเคร่งเครียด มองไปทางที่เฟิ่งชิงหร่านอยู่ เขารู้สึกราวกับว่าปราณิญญาทั้งหมดของแคว้นเมฆาครามกำลังไหลบ่าไปยังทิศทางนั้น
หากปล่อยให้เป็เช่นนี้ต่อไป เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อทั้งแคว้นเมฆาคราม จำเป็ต้องไปหยุดยั้งคนผู้นั้น
“บรรดาเ้าสำนักทั้งหลาย โปรดตามข้าออกไปดูสถานการณ์ ส่วนผู้าุโที่เหลือให้อยู่ที่นี่” เซียวหงอวี่กล่าวจบก็เดินออกไป บรรดาเ้าสำนักหลายคนลุกขึ้นเดินตามไป
เซียวหงอวี่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็หันหน้ากลับมามองซูเยียนหราน พลางส่งสัญญาณให้นางตามมาด้วย
473
