แสงแดดแยงตา พร้อมกับไอความร้อนกระทบลงบนหน้าหญิงสาวนิด ๆ ก่อนที่เปลือกตานั้นจะลืมขึ้นมาอย่างช้า ๆ และความอ่อนล้าที่ต้องนั่งรถมาเป็ระยะเวลานาน
ทำให้มิ้นท์จำต้องบิดี้เีและหาวออกมาวอดใหญ่
“เฮ้ออออ ยังไม่ถึงอีกเหรอคะพี่ตั้ม”
เธอเอ่ยถามตั้ม สามีที่กำลังอยู่ตำแหน่งด้านข้าง ทำหน้าที่เป็ผู้ขับ
แต่เพราะเธอนอนหลับแล้วหลับอีก ก็ดูเหมือนว่าจะยังไม่ถึงที่หมายสักที
“ใกล้แล้วค่ะ อีกสักชั่วโมงหนึ่งได้ค่ะ หนูหลับไปก่อนก็ได้ค่ะ”
เขาหันมาลูบพร้อมกับปลอบใจ ส่ายหน้าและยิ้มให้กับหญิงสาวผู้อยู่เบาะคนนั่งข้าง ทั้งที่เมื่อสักพักเธอเองก็เพิ่งจะตื่นมากินขนมแล้วหลับไปแท้ ๆ
“งั้นหนูไม่นอนแล้วก็ได้ อยู่เป็เพื่อนพี่ดีกว่า”
เธอกลับมายิ้มร่าและหันไปหอมแก้มชายที่อยู่ด้านข้าง เพราะตลอดการเดินทางไกลทริปนี้ มีแต่เขาคนเดียวที่เหนื่อยในการทำหน้าที่พาเธอไปให้ถึงจุดหมาย
“มาถึงซะเย็นเลยนะมึง”
ชายคนหนึ่งเอ่ยทัก ทันทีที่ก้าวลงมาจากรถทั้งคู่ เหยียบผืนหญ้าบนวิวูเายามเย็นที่พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินคอยอยู่
นัทก้าวเดินเข้ามาประชิดทั้งคู่ เขามาพร้อมกับกระเป๋าใหญ่ที่ตัวเองสะพายอยู่
เป็หนึ่งในผู้ร่วมทริปของเราในครั้งนี้
เพื่อนสนิทวัยเด็กของสามี ที่นาน ๆ ทีมิ้นท์เองก็จะได้เจอเขาเหมือนกัน
“โทษทีว่ะเพื่อน ไม่ได้ขับไกลแบบนี้มานานแล้ว”
ั้แ่ตั้มไปทำงานในเมืองใหญ่ สร้างตัวในกรุงเทพฯ จนได้แต่งงานกับมิ้นท์มาประมาณสี่ห้าปีได้
มันก็นานแล้วที่ตั้มเองไม่ได้กลับบ้านเกิดที่ภาคเหนือของตัวเองเลย
แต่พอได้โอกาสฤกษ์งามยามดี หยุดยาวจาการทำงานทั้งที เขาก็เลือกที่จะกลับมาและชวนเพื่อสนิทตัวดีมาเที่ยวธรรมชาติ พักผ่อนในที่ที่เื่การงานจะไม่ติดตามมาได้ง่าย ๆ และยังได้มาเปลี่ยนบรรยากาศกับเมียตัวเองอีกด้วย
“ไงมิ้นท์ หวัดดี”
นัทหันมาทักทายมิ้นท์ เมียของเพื่อนที่พอเคยเห็นหน้าอยู่บ้าง แม้ตอนที่เพื่อนแต่งงานที่กรุงเทพฯ เขาจะไม่ได้ไปร่วมงานแต่งด้วยตัวเองก็ตาม
แต่เขาก็ฝากความยินดีกับเพื่อนไปแล้ว
“หวัดดีค่ะ พี่นัท”
มิ้นท์หันไปไหว้เขาด้วยความยิ้มแย้ม ไม่ได้รู้สึกเกร็งอะไร เพราะเพื่อนของสามีก็เหมือนเพื่อนตัวเองไป
เพราะต่อให้เธอกับพี่นัทจะไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ แต่พี่ตั้มก็มักจะบอกเล่าถึงความสนิทและนิสัย ทำให้มิ้นท์รู้สึกไว้ใจ สนิทใจไปเอง โดยที่เ้าตัวไม่ต้องทำอะไร
จึงเต็มใจให้เขาเข้ามาร่วมเที่ยวด้วยในทริปนี้
“หวัดดีค่ะมิ้นท์ ไม่เจอกันนานเลย เออ ไอ้ตั้ม ไปเถอะ เย็นแล้ว เดี๋ยวตั้งเต็นท์ไม่ทันจะมืดซะก่อน”
“เออ ๆ”
สองหนุ่มทักทายกับเล็กน้อย ก่อนจะค่อยทยอยข้าวของบนหลังรถที่เตรียมมาในการตั้งแคมป์ออกไปยังจุดที่ตั้งใจจะเป็ที่นอนในคืนนี้
มิ้นท์เองก็ทำหน้าที่ขนอุปกรณ์ทำอาหาร ส่วนชายหนุ่มทั้งสองนั้นก็ร่วมด้วยช่วยกันแบกอุปกรณ์เต็นท์ พร้อมกับรีบนำไปประกอบให้ได้ที่นอนของพวกเราในคืนนี้
“ฮึบ”
กระติกน้ำใบใหญ่ที่มีของกินทั้งของสดของแห้งเต็มแน่น จนมิ้นท์เองต้องออกแรงเพื่อหยิบยกมันไปเตรียมอาหารในเย็นนี้ ถูกเธอลากมันไปมาเพื่อพยายามเอาออกจากเก๋งรถให้ได้
“หนักชะมัด ไม่น่าขนมาเยอะเลย”
มือเล็กเริ่มขึ้นสีแดง เพราะออกกำลังยกขึ้นจนสุดแรง แต่ถังน้ำแข็งก็ขยับเพียงนิด
“อื้ออ มานี่ โอ๊ย!!”
น้ำหนักของกระติกั์เกือบเทลงมาทับมิ้นท์เข้าจนได้ ดีที่นัทเข้ามาและคว้าทั้งถังทั้งเธอเอาไว้
เธอเซตัวแทบถลา ใบหน้าปักเข้ากับแผงอกหนาของพี่นัท และกล้ามแขนแข็งแรงแน่นกอดรัดทั้งของทั้งเธอได้ง่าย ๆ
“เป็อะไรหรือเปล่าน้องมิ้นท์”
สายตามิ้นท์ช้อนมองขึ้นมาจากกล้ามอกใหญ่ ไล่ขึ้นมาจนลูกกระเดือก และจ้องมองตามปากที่เอ่ยเสียงทุ้มนุ่มถามเธอด้วยความเป็ห่วงในระยะใกล้
ใกล้ซะจนกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงลมหายใจที่มันกำลังติดขัด
“มะ ไม่ค่ะ”
“มาค่ะ พี่ช่วย”
น้ำเสียงเขาดูปกติ แต่มิ้นท์เองนี่สิรู้สึกไปเองว่ามันช่างกระเส่า แหบพร่าเบา ๆ เข้าใกล้เฉียดใบหูไปซะใจเธอมันเต้นถี่
เหงื่อซึมของเขาคงเป็เพราะความร้อน ความเหนื่อยที่ต้องเร่งรีบกางเต็นท์ถึงสองเต็นท์
แต่ทำไมเขาช่างดูเซ็กซี่ในวินาทีนี้
หรือเพราะเสื้อกล้ามสีขาวที่มันเข้ากันกับหุ่นแน่น ๆ ของเขา โชว์มันออกมาได้แบบพอดี ไร้เคราบางรับกับกรอบหน้าคมเข้ม
เพิ่งรู้ว่าพออยู่ใกล้กันแค่นี้
พี่นัทก็หน้าตาดี ดีจนเผลอคิดว่าถ้าตัวเองไม่มีผัว
เธอคงอยากได้เขาจนตัวสั่น
“กับข้าวของเย็นนี้เหรอคะ”
เสียงเขาทำให้มิ้นท์หลุดจากความคิด ก่อนจะได้สติผละออกจากหน้าอกแน่น และยกของหนักนั้นให้เป็หน้าที่ของพี่นัท
“อะ อื้ม ค่ะ มันแค่หนักไปหน่อย”
“หนักมากเลย ยกไม่ไหว ทำไมไม่ใช้แรงผู้ชายคะ”
แขนแข็งแรงของเขายกมันทั้งหมดแทบจะด้วยมือเดียวด้วยซ้ำ
ความร้อนในร่างกายเพราะความตื่นเต้น มันทำให้มิ้นท์พูดจาไม่ค่อยเป็คำ
ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำกับท่าทีเขินอาย หน้าอกหน้าใจกระเพื่อมไหวตามลมหายใจ ถึงแม้ว่าชุดทะมัดทะแมงแต่ก็ปกปิดความใหญ่ของอกนูนนุ่มไม่ได้
หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ผิวเนียนตากลมโต ตัวเล็กสเปกผู้ชายส่วนใหญ่
เขาลอบมองมิ้นท์ที่ยืนอยู่ใกล้ไม่เกินคืบ
“อ่า มิ้นท์เกรงใจ เห็นพี่นัทกับพี่ตั้มกำลังกางเต็นท์อยู่ กลัวจะค่ำ เลยจะยกเองน่ะค่ะ”
นัทมองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นตั้มยังไม่สนใจอะไร
สายตาเขามองจ้องั้แ่หัวจรดเท้าของมิ้นท์ ไม่เคยมองเธอนานขนาดนี้เลยครั้งไหน ๆ
จนต้องแอบกลืนน้ำลายตัวเองอึกใหญ่
ความรู้สึกในใจของเขามันเริ่มจะแตกตื่นสั่นไหว
ยอมรับด้วยความหื่นอย่างหน้าด้าน ๆ ตามสัญชาตญาณดิบผู้ชาย
เมียไอ้ตั้มแม่งน่ารักว่ะ
“คราวหลังมิ้นท์อยากได้อะไร หรืออยากเอาอะไรบอกได้เลยนะคะ”
“พี่ช่วยเอง ไม่ต้องเกรงใจ”
74
