"ข้าว่าเราควรกลับไปตามพวกสำนักคุ้มภัยของเรามาช่วยดีกว่า ถ้าพวกเราทั้งหมดร่วมมือกัน ต้องจัดการพวกมันได้แน่.." หานเทียนเสียงเสนอแนะ
"ท่านอาทั้งสอง พวกมันจะมาอีกเมื่อไหร่...ท่านพอจะทราบไหมคะ" เฟยฮุ่ยเกรงว่านางจะต้องไปจากที่นี่ก่อนจะเจอพวกโจรชั่ว
"มันให้ลูกน้องมาแจ้งเมื่อเย็นว่า จะเข้ามาในคืนนี้ ให้ทุกบ้านเตรียมทรัพย์สินมีค่าไว้ให้พวกมันด้วย หาไม่มันจะฆ่าทั้งบ้าน" บิดาของเจียวเจี๋ยเล่าถึงความชั่วของพวกมัน
"มันกล้าประกาศล่วงหน้าเช่นนี้ ช่างไม่กลัวอาญาของบ้านเมืองเลย ยุคนี้ ราษฎรที่นี่ช่างทุกข์เข็ญนัก" หานเทียนเสียงสงสาร เพราะเขาอยู่ในเมืองที่มีความปลอดภัยค่อนข้างสูง แทบจะไม่มีโจรปล้นฆ่าให้เห็นเลย
"นอกจากนี้ มันยังบังคับให้บ้านที่มีบุตรสาวแต่งตัวให้สวยงาม เพื่อรอรับมันอีกด้วย ไม่เช่นนั้นมันจะตัดนิ้วของพ่อและแม่เป็การสั่งสอน"ครานี้มารดาเจียวเจี๋ยเล่าราวกับ้าจะระบายที่ถูกข่มเหงรังแก
"ชั่ว..ช้า..จริงๆ" เฟยฮุ่ย ตาลุกวาวด้วยความโกรธ นางเคยอยู่ในเมืองที่มีแต่ความสงบสุข ผู้คนล้วนมีไมตรีจิตต่อกัน มิเคยคิดเลยว่าโลกภายนอกจะโหดร้ายถึงเพียงนี้
"ข้าขอยืมชุดของเจียวเหมยหน่อยนะคะท่านอา.." เฟยฮุ่ยหันไปทางมารดาของเจียวเจี๋ย
"ได้สิ..แต่ว่าท่าจะเอาไปทำไม.." มารดาของเจียวเจี๋ยถามอย่างงุนงง
"ข้าจะปลอมตัวเป็ลูกสาวท่านนะสิ แล้วจะให้หานเทียนเสียงไปตามพวกของข้ามาช่วยอีกแรง เผื่อว่าข้าคนเดียวรับมือไม่อยู่ แต่ว่าคงจะต้องหาทางถ่วงเวลาไว้ก่อน" เฟยฮุ่ยบอกแผนที่นางคิดไว้
"ไม่มีทาง เ้ากลับไปพร้อมข้าแล้วค่อยกลับมาช่วย อย่างไรข้าก็ไม่ทิ้งเ้าไว้คนเดียวแน่ เฟยฮุ่ย" เทียนเสียงยืนยันหนักแน่น
"เ้าอยากถูกข้าตีนักรึไง บอกให้กลับไป เ้าควบม้าไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็ถึงที่พรรคพวกของเราแล้ว หากเ้ามัวชักช้าอยู่นี่ จนมามิทันการ ตอนนั้นแหล่ะข้าจะเป็อันตราย เ้าโง่!" เฟยฮุ่ยไล่หานเทียนเสียงให้รีบไป
"ไม่ เชิญเ้าตีข้าตามแต่ใจ ข้าไม่ไป!" หานเทียนเสียง เข้าหานางอย่างไร้ความกลัว เฟยฮุ่ย เงื้อมือขึ้นทำท่าจะตีเขา แต่กลับเปลี่ยนใจ
"เทียนเสียง ข้าทิ้งคนพวกนี้ไว้เผชิญชะตากรรม กับพวกโจรแต่ลำพังไม่ได้หรอก เ้าจงรีบไปตามพวกของเรามา ข้าจะพยายามหลีกเลี่ยงการต่อสู้จนกว่าพวกเราจะมาถึง นะเทียนเสียง" เฟยฮุ่ยใช้วิธีเดิมที่ได้ผลตลอดมากับหานเทียนเสียงคือ อ้อน และมันก็ได้ผลจริงๆ
"เฮ้อ...เ้าสัญญานะว่าจะต้องหลีกเลี่ยงการต่อสู้ ให้นานที่สุด จนกว่าข้าจะกลับมา" หานเทียนเสียงอึดอัดใจเป็ที่สุด แต่ก็ต้องยอมทำตามคำขอร้องของนาง
"จ้ะ..ข้าสัญญา..เทียนเสียง รีบไปเถอะ" เสียงอ่อนหวานเหมือนเดิม
หานเทียนเสียงกลับไปที่ม้าและควบออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ยังมิวายหันมากำชับ
"เฟยฮุ่ย! เ้าสัญญากับข้าแล้วนะ ถ้าผิดสัญญา ข้าจะฟ้องมารดาเ้า!" หานเทียนเสียงะโลั่น
"แบร่..เ้าโง่เอ๊ย..ให้เ้าอยู่ขวางมือขวางเท้าข้านะสิ" เฟยฮุ่ยแลบลิ้นปลิ้นตาไล่หลังเขาอย่างกับเด็กๆ
ครอบครัวสกุลเจียวทั้งสี่คนได้แต่ยืนมองทั้งคู่ตาปริบๆ ชักไม่แน่ใจว่าจะพึ่งพาพวกเขาได้จริงหรือไม่
"คุณหนูฮุ่ย ท่านทั้งสองเป็คู่หมั้น หรือคนรักกันหรือเปล่าคะ" มารดาของเจียวเจี๋ยถามเพราะดูสนิทสนมกัน
"โอ..ไม่นะๆ คนรักข้าต้องดีกว่านี้สิ เขาเป็สหายของข้าหรอกท่านอา ท่านคิดได้อย่างไร ฮ่าๆ"เฟยฮุ่ยขบขันในความคิด แล้วจึงชวนพวกสกุลเจียว เข้าไปเปลี่ยนชุด
ทุกอย่างอยู่ในความเงียบสงบจนเข้าสู่ยามจื่อ มีเพียงเสียงลมพัดเสียงใบไม้ กิ่งไม้กระทบกัน จนกระทั่งเสียงฝีเท้าม้าดังใกล้เข้า เฟยฮุ่ยในชุดหญิงชาวบ้านพร้อมสมาชิกบ้านสกุลเจียวจึงออกมายืนรอดูที่หน้าบ้าน ในขณะที่บ้านหลังอื่นๆ ในหมู่บ้านยังคงเงียบกริบ
ในที่สุดพวกกลุ่มโจรสิบกว่าคน ก็เข้ามาถึงในเขตหมู่บ้าน มันะโให้บ้านทุกหลังจุดไฟให้สว่าง และนำสิ่งของมีค่ามารวบรวมไว้ที่หน้าบ้าน
เมื่อพวกมันมาถึงยังหน้าบ้านสกุลเจียว เฟยฮุ่ย กระซิบให้พวกเขาพานางเขาไปหาพวกมัน ทำทีว่าจะมอบลูกสาวให้
"ดีมาก ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาทรัพย์สิน ของมีค่าของบ้านเ้า ไหนขอดูหน้าหน่อยสิ" หัวหน้าโจร รูปร่างสูงใหญ่ ผมยาวรุงรังมิได้รวบมัด ริมฝีปากหนา ตาพองโต น่าเกลียดน่ากลัวยิ่งนัก มันเดินเข้ามาดูหน้าเฟยฮุ่ย ที่ตอนนี้ปลอมตัวเป็เจียวเหมย
"อืม...สวย..ใบหน้างดงามราวกับภาพเขียน มิน่าเชื่อเ้าจะใช่ลูกของหญิงชาวบ้านเช่นนี้นะ ฮ่าๆ" มันหัวเราะอย่างชอบใจ
เฟยฮุ่ยลอบสังเกตดู ไม่ทุกคนที่เป็วรยุทธ จากเสียงฝีเท้าแล้ว นับว่าเ้าตัวหัวหน้าฝีมือน่าจะสูงที่สุด หากแต่ว่า เฟยฮุ่ยนั้นสงสัยผู้ที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างมันนั้นเล่า ลมหายใจแ่เบา แต่ไม่ปรากฏว่ามีอาวุธใดถือติดมือมา
1K
