[ครับผมจะรีบจัดการให้ทันทีครับ] แดเนียล รับคำอย่างรวดเร็วสีครามไม่ได้พูดอะไรต่อเขากดวางสายแล้วค่อยตามพันไมล์เข้าไปในบ้านพูดคุยกับพวกผู้ใหญ่อีกสักพักเขากับมารดาก็ขอตัวกลับ
ก่อนที่จะแยกย้ายกันขนิษฐามารดาของเขา ก็ดันเพิ่งนักอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงอุทานออกมาคล้ายกับใ
“ตายจริง”
“เป็อะไรของเธอลืมอะไรขึ้นมาหรือไง” มีนรดามองหน้าเพื่อนสนิทอย่างประหลาดใจ ขนิษฐาพยักหน้ารับ
"มะรืนนี้ฉันจองคิวทานมื้อค่ำที่โรงแรมธาดาแกรนด์ไว้ตอนสองทุ่มแต่ว่ามีธุระไปไม่ได้แล้ว จะยกเลิกตัวก็น่าเสียดายเพราะคิวของทางภัตตาการจองยากจองเย็นเหลือเกิน"
“จองยากจริง ๆนั่นแหละ เธอจองไว้กี่ที่ล่ะ ให้คนอื่นไปแทน”มีนรดาให้คำแนะน่าอย่างไม่ทันเกมในตอนแรก จนกระทั่งเห็นขนิษฐาตอบเธอด้วยสายตาคล้ายมีเลศนัย
“จองไว้สำหรับสองที่น่ะกะว่าจะชวนเธอไปด้วยกัน ติดตรงไม่สะดวกเสียแล้ว” นั่นแหละ มีนรดาจึงยิ้มอยู่ในใจเพื่อนเธอคนนี้นี่ยังเ้าแผนการไม่มีเปลี่ยนเลยสักนิด ความจริงคงไม่ได้ลืมหรอกแต่ไม่ได้กะจะจองไปทานเองอยู่แล้วล่ะสิ คิดมาถึงตรงนี้มีนรดาก็ไม่ลังเลใจที่จะรับไม้ต่อ
“น้องไมล์”
"คะคุณแม่”พันไมล์ตอบรับมารดาด้วยท่าทางจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ช่วยไม่ได้จริง ๆ ที่เธอจะมีอาการเช่นนี้ ใครใช้ให้สีครามจับจ้องเธอไม่เลิกกันเขามองอย่างกับจะกินเธอเข้าไป ดีนะพี่ชายกับพ่อของเธอไม่ได้ตามมาส่งด้วยไม่งั้นต้องมีอารมณ์เสียกับสายตาของสีครามบ้างล่ะ
“ก่อนหน้านี้หนูบ่นว่าอยากไปทานไม่ใช่เหรอภัตตาคารอาหารจีนที่โรงแรมธาดาแกรนด์น่ะ แม่จำได้"
พันไมล์จำได้ว่าเธอเคยบ่นว่าเธออยากทานจริงๆ นั่นแหละ แต่มันก็นานมาแล้วแถมหลังจากนั้นเธอก็เคยไปทานกับมีนรดามาตั้งหลายครั้งความอยากจึงไม่มากมายเท่าตอนก่อนจะได้ไปทานเื่นี้แม่เธอก็รู้ดีสาเหตุเดียวที่เนียน ๆ กล่าวว่าเธอบ่นอยากทานก็เพราะจะพูดให้ขนิษฐาเอยยกคิวจองให้เธอกับสีครามไปด้วยกันล่ะไม่ว่า
“จริงเหรอคะน้องไมล์”ขนิษฐายิ้มอย่างใจดี เธอหันไปเอ่ยกับลูกชายคนเล็กพร้อมรอยยิ้ม “ออสตินวันศุกร์นี้ลูกไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้ว มารับน้องไปทานข้าว”
พันไมล์เหลือบมองสีครามเพราะอยากรู้ว่าเขาจะทำอย่างไรกับแผนการตื้นเขินของเหล่าแม่ๆที่มองมาจากดาวพฤหัสก็ยังมองออกว่าเป็การสร้างสถานการณ์ให้เธอและเขาได้อยู่กันสองต่อสองเพื่อทำความรู้จักกัน...
สีครามย่อมรู้ทันแม่เขาอย่างไรเขาก็เป็นักธุรกิจที่อ่านเกมคู่แข่งขาดมาไม่รู้กี่รายกับแค่แผนจับคู่แค่นี้ทำไมเขาจะมองไม่ออก ทางขนิษฐาเห็นลูกชายนิ่งไปก็แอบหน้าซีดเล็กน้อยเธอรู้ดีว่าสีครามก็มีมุมที่ไม่ชอบให้ใครมาควบคุมเช่นกันถ้าเ้าตัวนึกไม่อยากจะยินยอมขึ้นมากระทั่งกับบิดายังคุมไม่อยู่ อย่างไรก็เป็พี่น้องกันกับสีฟ้าจะแตกต่างกันไปได้สักแค่ไหนเชียว
“ครับถ้างั้นผมขออนุญาตขอไลน์น้องไว้นะครับ ผมจะได้ทักมาบอกน้องตอนผมใกล้จะมาถึง"สีครามตอบรับอย่างว่าง่ายจนขนิษฐาโล่งอกเธอแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ซึ่งตอนที่ขออนุญาต เขาก็มองไปยังมีนรดาผู้เป็มารดาของพันไมล์ มีนรดาเองก็อนุญาตว่าที่ลูกเขยทั้งคน เธอคงไม่ไปกีดกันอะไรหรอก อีกอย่าง สีครามนั้นดูดีกว่า คณินคนที่ลูกสาวเธอคล้ายกับจะมีใจให้ก่อนหน้านี้เป็ร้อยเท่าเธออยากให้เขาเอาชนะใจพันไมล์ได้ ลูกสาวเธอจะได้เป็ฝั่งเป็ฝากับคนดี ๆ
“ได้สิแม่ไม่ว่าอะไรหรอก ไมล์ หนูจะว่ายังไงล่ะ”
มีนรดาหันไปถามลูกสาวก่อนเธอไม่อยากไปตัดสินใจแทน โชคดีที่พันไมล์ก็คิดเหมือนกันกับสีครามเรามีไลน์กันไว้นั้นเป็เื่ดี เธอกับเขาจะได้ติดต่อกันง่ายขึ้นดังนั้นเธอจึงหยิบโทรศัพท์มาส่งให้เขาสีครามจัดการเพิ่มเธอเป็เพื่อนอย่างรวดเร็วแล้วค่อยส่งโทรศัพท์คืนให้เขามองเธอคล้ายจะยิ้มหากก็ไม่ยิ้ม
“ศุกร์นี้เจอกันนะครับ”
ขนอ่อนทั่วร่างกายของพันไมล์ลุกซู่สายตาที่ลุ่มลึกราวกับเสือรอตระครุบเหยื่อของเขาทำให้เนื้อตัวเธอร้อนวูบวาบด้วยความหวั่นไหวใจก็เต้นผิดจังหวะไปด้วย...
ต่อให้เจอกันได้ไม่นานเธอก็ััได้ว่าสีครามน่าจะร้ายไม่น้อยโดยเฉพาะเื่ผู้หญิงเขาคงไม่ใช่พวกอ่อนหัดแถมน่าจะมือไวด้วย ไปกับเขาดึก ๆ ดื่น ๆ ขนาดนั้นเรียนรู้กันไปเรียนรู้กันมาเธอจะท้องก่อนแต่งไหมเนี่ย? ชักกังวลแล้ว...
1K
