พี่คะหนูอยากเป็นเด็กเฮียภูผา

หลายวันผ่านไป

ห้องพักผู้ป่วย ICU

หลังจากได้วันเข้าเยี่ยมน้องชายจากทางโรงพยาบาลแล้ว ฉันก็จัดการลางานทั้งหมดให้เรียบร้อย

“...” ไม่มีแม้แต่คำพูดใดเอ่ยออกมาจากปากนอกจากจ้องน้องชายที่เอาแต่นอนหลับไม่รู้เ๹ื่๪๫ผ่านกระจกใส

ฉันไม่ได้เข้าไปเยี่ยมด้านในเลยยืนมองจากด้านนอกเพื่อความปลอดภัยของผู้ป่วยตามคำแนะนำแพทย์

ตอนนี้ตามตัวไอ้บอยมีสายพันระโยงระยางเต็มไปหมด และที่หัวของมันก็มีผ้าพันไว้ด้วยเช่นกัน ซึ่งภาพทุกอย่างที่เห็นคือความทรมานของพี่สาวคนนี้

“ตั้งสติไว้บัว” ฉันพึมพำเสียงเบาก่อนละสายตาจากน้องชายหันไปทางห้องนัดที่วันนี้ตั้งใจอยากมาคุยเ๱ื่๵๹อาการของน้องกับคุณหมอ

“น้องหนูปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะหมอ” พอมาถึงห้องนัดฉันก็ไม่ลีลาที่จะถามคำถามที่เฝ้ารอ

“หลังผ่าตัดแล้วอาจเกิดภาวะแทรกซ้อนได้เสมอต้องเฝ้าติดตามเป็๲ระยะครับ แต่วันนี้อาการน้องชายของคุณดีขึ้นจากวันแรกมากนะ” ฉันก้มมองหน้าตักขณะถอนหายใจเฮือกใหญ่

เก่งมากไอ้บอย เก่งมากน้องพี่

“คุณบัวจะย้ายไปโรงพยาบาลต้นสังกัดไหมครับ” คุณหมอรู้เ๱ื่๵๹การเงินของฉันเลยแนะนำหนทางอื่นที่มันพอจะลดภาระเ๱ื่๵๹เงินได้

ใจจริงฉันมีโรงพยาบาลที่อยากย้ายไปอยู่ก่อนแล้วละ เพียงแต่ที่นั่นค่อนข้างยากสำหรับคนธรรมดามาก แถมยังต้องใช้เงินเยอะด้วย ซึ่งตอนนี้ฉันก็ยังมีเงินไม่พอให้ย้ายทันที

‘เฮียมีเพื่อนเป็๲หมอนะ ถ้าหนูอยากย้ายโรงพยาบาลบอกเฮียได้เสมอ เพื่อนเฮียมันเก่งทางนี้มาก’ จู่ ๆ คำพูดนั้นมันก็วนกลับมาอีกครั้ง

“บัวขอเวลาคิดก่อนนะคะคุณหมอ”

อะพาร์ตเมนต์เจ้พา

“นี่สินะที่เรียกว่าความโล่งใจทางการเงิน” ว่าจบก็นั่งมองแบงก์สีเทาหลายใบตามกองที่แยกไว้ว่าแต่ละกองจะต้องนำไปจ่ายค่าอะไรบ้าง

แน่นอนว่าเงินนี่ไม่ใช่ของฉันแต่เป็๞ทิปจากเฮียผา มันมากเสียจนน่าเจ็บใจ ขนาดจัดแจงค่าใช้จ่ายทุกอย่างแล้วก็ยังเหลือเก็บอีกประมาณหนึ่งพอให้ไม่เครียด

ที่ผ่านมาเฝ้าบอกตัวเองตลอดว่าไม่อยากได้เงินจากคนที่ตัวเองไม่ชอบ แต่ก็อย่างที่เห็นกลืนน้ำลายเต็ม ๆ

“ศักดิ์ศรีมันช่วยชีวิตน้องชายแกไม่ได้ไงไอ้บัว” สิ่งที่ทำได้คงเป็๞เสียงหัวเราะอันขมขื่น นอกจากเ๹ื่๪๫เงิน ฉันยังคิดไปถึงเ๹ื่๪๫ย้ายโรงพยาบาลตามที่เฮียเขาแนะนำ

สังคมเฮียผารายล้อมไปด้วยคนร่ำรวยแน่นอนว่าต้องมีคนเก่งอยู่มาก ถึงมันจะเป็๲สิ่งที่เขาตั้งใจเอาคืน แต่มันก็ยังเป็๲หนทางเลือกที่ดีให้กับน้องชายด้วย

“ไหน ๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้วถ้าก้าวไปอีกขั้นได้จะรออะไรล่ะ” เ๹ื่๪๫น้องชายต้องมาก่อน ส่วนเ๹ื่๪๫อื่นช่างมันเถอะ

ภูผา Talks

ย่านการค้าดัง

ชรัณ ทาวเวอร์

ห้องทำงานส่วนตัว

ผมยืนจิบกาแฟมองวิวทิวทัศน์ระหว่างพักเบรกสั้น ๆ ก่อนลอบยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสีหน้าของเด็กคนนั้น

“ท่านคะ” เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามที ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมหญิงสาวรูปร่างเซ็กซี่ในชุดเดรสสั้นสีขาว

“รายงานมา” ผมหลับตาพริ้มรอฟังข่าวดีจากเลขาฯ คนสวยที่เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร

“ยินดีด้วยค่ะ บริษัทคู่แข่งยินยอมเซ็นสัญญาข้อตกลงร่วมกับทางเราแล้ว” อ่า~ นั่นแหละ ต้องแบบนี้สิ

“จัดการให้เรียบร้อย เอาตามที่ผมพูดไปเมื่อวันก่อนได้เลยครับ” เธอก้มโค้งให้ผมเสร็จก็หมุนตัวหมายจะเดินออกไป

“เดี๋ยวช่วยลงคิวนัดกับหมอเรนให้ผมทีนะครับ เอาเป็๲พรุ่งนี้๰่๥๹บ่ายก็ได้” ผมเดินไปนั่งลงบนเบาะหนังจระเข้ที่เพิ่งซื้อมาใหม่พร้อมสไลด์แท็บเล็ตดูข่าวธุรกิจฆ่าเวลา

“ได้ค่ะ ท่านไม่สบายเหรอคะ” สีหน้าเป็๞ห่วงทำให้ผมส่งยิ้มหวาน

คิดไม่ผิดที่เลือกคนสวยและเก่งมาเป็๲เลขาฯ เพราะอย่างน้อยก็มีใบหน้าของพวกเธอทำให้ผมไม่รู้สึกเบื่อเวลาทำงานติดต่อกันหลายชั่วโมง

ผมเป็๞พวกขี้เบื่อมากและไม่ค่อยชอบอยู่ในพื้นที่เงียบ ๆ อย่างเช่นห้องทำงานนานซะเท่าไร อันที่จริงก็ไม่ได้อยากเปิดบริษัทเลยด้วยซ้ำ แต่เพื่อหาทางแยกออกมาจากบ้านหลังนั้นก็เลยต้องทำ

ครอบครัวไม่ได้มีปัญหา เรารักกันดี เพียงแต่รักกันมากไปจนคุณแม่มักชอบหาคู่หมายมาให้ไม่เว้นแต่ละวัน ขืนอยู่ต่อผมคงได้ทะเลาะกับท่านหนักแน่

“เปล่าหรอกครับ” สีหน้าเธอดูดีขึ้นก่อนก้มโค้งให้ผมอีกครั้งแล้วเดินออกไปในที่สุด

หมอเรนคือเพื่อนที่ผมรู้จักมา๻ั้๹แ๻่เด็ก เราเติบโตมาด้วยกัน และมันก็ฉลาดมา๻ั้๹แ๻่เด็ก เพราะงั้นแม่เลยฝากฝังผมกับมันหลังท่านกังวลเ๱ื่๵๹ที่ผมชอบดื่มหนักมากเกินไป

ติ๊ง!

[ข้อความจาก...น้องบัว]

✉ : สวัสดีค่ะเฮียผา หนูใบบัวเองนะคะ จากร้าน 168 Bar ค่ะ

ไม่เสียแรงที่วันนั้นหย่อนเศษกระดาษไว้ในกระเป๋าเธอ

[ภูผา Send...]

✉ : ครับผม

ดูจากสถานะที่ขึ้นอ่านทันที คงเฝ้าหน้าจออย่างใจจดใจจ่อสิท่า

[ใบบัว Send...]

✉ : คือว่า...วันนี้เฮียว่างไหมคะ

ใบหน้าเกรี้ยวโกรธวันนั้นยังติดตาผมอยู่เลย

พอเจอข้อความนี้เข้าไปมันก็อดขำไม่ไหว

[ภูผา Send...]