หลงเหยียนะเิคำรามทันใดนั้น หยกรูปัในร่างกายหลงเหยียนเริ่มสั่นอย่างรุนแรงคล้ายรอบตัวมีของบางอย่างปนกลิ่นอายที่คุ้นเคยทำให้มันตื่นตระหนก
“นี่...”
หลงเหยียนดีใจจนพูดไม่ออกเขาจำได้ว่าตอนนั้นชายชราเคยบอกว่า หยกัในร่างกายเขาสามารถััได้ถึงิญญาัมันจะเป็เหมือนตัวนำทาง ช่วยให้รวบรวมเศษิญญาัทั้งหมดได้ครบ
“บ้าคลั่งไหมเล่า ทำให้พลังข้าบ้าคลั่งมากกว่านี้สิ” วินาทีนั้นเองพลังปราณทะลุผ่านร่างกายหลงเหยียน หยกัดูดรวบรวมเศษิญญาที่ซ่อนตัวอยู่รอบๆ
ในเมื่อได้รับการสืบทอดิญญาับนเขาหยุนอู่แล้วเช่นนั้นการพบเศษิญญาัในเวลานี้ก็ไม่ใช่เื่แปลก
อนาคอนดาม้วนรัดตัวหลงเหยียนลอยขึ้นสูงมันกดหน้าลง เขี้ยวแหลมกำลังเลื่อนเข้ามาประสานกันร่างขนาดใหญ่บีบรัดหลงเหยียนไว้ตรงกลาง สถานการณ์ในตอนนี้อันตรายมาก
“โครม!” ทันใดนั้นพื้นก็สั่นะเืก่อนที่ิญญาัที่ร่างใหญ่กว่าเงาัที่ตนพบก่อนหน้านั้นผุดขึ้นมาจากใต้พื้นจากนั้นก็ทะยานขึ้นฟ้า รังสีที่มหาศาลก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายหลงเหยียนคล้ายเป็น้ำที่ทะลักเขื่อนเช่นนั้น
ิญญาัในร่างกายหลงเหยียนและเสี้ยวิญญาัประสานกันทำให้ดูแข็งแกร่งมากกว่าเดิมเขารู้สึกได้ว่าพลังที่อยู่ในร่างกายเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว
“ทำลายกายสุริยะ” หลงเหยียนะเิคำรามแล้วเขี้ยวที่แหลมคมก็กำลังประสานกัน
“ตูม!” หลงเหยียนใช้มือโจมตีอนาคอนดา จับเขี้ยวของมันเอาไว้แน่น
อยู่ระหว่างความเป็และความตายพลังปราณในร่างกายหลงเหยียนลดลงอย่างรวดเร็ว
หลงเหยียนคาอยู่กลางปากอนาคอนดา
“อะไร? อนาคอนดาตัวนี้มีพลังอยู่ระดับที่หกหรือว่าพละกำลังของมันน่ากลัวขนาดนี้เชียวหรือ”สุดท้ายแล้วเขาก็หนีออกจากปากอนาคอนดาไม่สำเร็จ
ครั้งนี้หลงเหยียนสิ้นหวังแล้วจิตใจหมองหม่น ทันใดนั้นก็พบเงาของใครอยู่เบื้องล่าง “นี่เ้าบื้อเพราะอะไรถึงไม่รีบหนีเล่า รีบไสหัวไปเร็ว ข้าแทบจะทนไม่ไหวแล้วนะ”
“เ้าอยากตายมิใช่หรือ งั้นข้าจะร่วมตายกับเ้าเอง” หลงหลิงร้องะโไม่ได้จากไป ทว่ารอบตัวนางกลับถูกปกคลุมด้วยแสงสีขาว ร่างกายค่อยๆ ลอยขึ้นทันใดนั้น เงาสีขาวก็ลอยออกจากร่างไป๋รั่วอี เป็เงาของสตรีที่งดงามไร้ที่ติ
วินาทีนั้นหลงเหยียนเบิกตาโต สตรีที่ถูกปกคลุมด้วยแสงสีขาว เผยรังสีของความยิ่งใหญ่และสูงส่งผิวพรรณผุดผ่องเสมือนเป็ความฝัน สว่างแวววาวคล้ายอัญมณีสีใสนางลอยอยู่ตรงข้ามหลงเหยียน ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังส่งยิ้มมาให้เขา
นิ้วที่เรียวงามขยับฟิ้ว... ละอองแสงสีขาวพุ่งทะลุลวงเข้าไปทางอนาคอนดา
วินาทีนี้สติหลงเหยียนไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว เขี้ยวแหลมหล่นลงประสานกัน...
หลงเหยียนรู้สึกเหมือนร่างกายถูกโจมตีครั้งรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนความเ็ปกระจายไปทั่ว
ส่วนละอองแสงนั้นพุ่งเข้าไปในร่างกายอนาคอนดาทันใดนั้น ร่างกายมันก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรง อ้าปากปล่อยหลงเหยียนออกมา ตูม...หล่นลงพื้น
หลงเหยียนทนความเจ็บเงยหน้าขึ้นมองร่างอนาคอนดาที่กำลังบิดเบี้ยว ภาพตรงหน้าทำให้เขาตกตะลึง
เขาไม่ได้ตกตะลึงกับอนาคอนดาที่กำลังบิดตัวไปมาแต่เป็หญิงโฉมงามกลางแสงสว่างที่ไม่จางไปจากหัว
ร่างที่งดงามไร้ที่ติลอยอยู่กลางอากาศกลิ่นหอมโชยไปทั่ว แววตาเยือกเย็น หลงเหยียนกำลังจ้องไปที่นางั์ตาจ้องไปที่ขาเรียวยาวและขาวผ่อง สัดส่วนที่สมบูรณ์แบบ อีกเสี้ยวเดียวเขาก็คงถูกอนาคอนดากัดกินแล้ว
เพียงแค่แสงสว่างที่ปรากฏก็ทำให้หลงเหยียนรู้สึกว่านั่นคือความงดงามที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกใบนี้และนางก็คือจิตเทพที่ใช้ชีวิตอยู่กับตนมาหลายวัน
จิตของนางแข็งแกร่งจนสามารถแปลงกายในร่างที่สมบูรณ์เป็สิ่งที่เหนือความคาดหมาย และเมื่อร่างนั้นร่วงลงมา หลงเหยียนทนความเจ็บะโเข้าไปรับร่าง
“โครม!” ศพที่ไร้จิติญญากระแทกลงบนตัวหลงเหยียนอย่างแรง
ร่างกายที่าเ็หนักไม่ทันฟื้นฟูกลับเ็ปมากกว่าเดิมหลายเท่าพลังปราณกำลังรักษาาแในส่วนที่เสียหาย หลงเหยียนนอนอยู่บนพื้น มองอนาคอนดาตัวนั้นร่างกายหล่นลงสู่พื้นหญ้าผ่านหัวของหลงเหยียนไป แล้วสติของเขาก็เริ่มเลือนราง
หลงเหยียนใช้มือขวาในการคลานไปด้านหน้าสมองว่างเปล่า ก่อนที่เขาจะหมดสติไป
“หลิงเอ๋อ หลิงเอ๋อ...” เขายังเปล่งเสียงเรียกไม่หยุด
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรหลงเหยียนรีบลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน
ฝืนลุกขึ้นหันไปมองซ้ายมองขวา ข้างกายกลับพบเพียงศพของไป๋รั่วอีที่ตายไปแล้ว
“เสี่ยวหลิง เสี่ยวหลิง เ้ายังอยู่ไหม เ้ายังอยู่หรือไม่?” น้ำตาไหลตามใบหน้าลงอย่างช้าๆ
ศพไร้ลมหายใจนาทีนี้หลงเหยียนแทบเป็บ้า
หลายวันที่ร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่กับหลงหลิงภาพเหตุการณ์ของทั้งคู่ยังวนเวียนในสมองเขาซ้ำไปซ้ำมาทุกคำพูดที่ออกมาจากปากนางยังคงดังกึกก้องในใจ
“จริงด้วย เสี่ยวหลิงบอกว่าถ้าไม่จำเป็ จิตจะออกจากร่างกายไม่ได้ถ้าออกมาแล้วจะใช้ได้สูงสุดถึงขั้นที่เก้า เช่นนั้นเงาของนางจะจางหายไปแล้วกลับไปหล่อเลี้ยงในร่างจริงอีกครั้ง”
“นางต้องยังมีชีวิตอยู่แน่ ต้องไม่จากข้าไปเช่นนี้แน่บางทีอาจเป็เพราะนางอ่อนแอมาก...” หลงเหยียนหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเอง
เมื่อนึกถึงหลงหลิงที่ช่วยชีวิตตนในวินาทีสุดท้ายก่อนที่นางจะหายตัวไป หลงเหยียนก็รู้สึกปวดใจคล้ายหัวใจป่นปี้
“ข้าไม่เคยเสียใจเช่นนี้มาก่อนตอนที่ท่านพ่อขับข้าออกจากตระกูลหรือจะเป็ตอนที่ท่านแม่จากไปข้ายังไม่เสียใจเช่นนี้มาก่อนเลย” ความจริงแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ตัวเวลานี้หัวใจของหลงเหยียนเริ่มมีนางเข้ามาแแล้ว นางที่เป็เพียงเงาและปรากฏตัวให้เห็นเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
“นี่! เป็ถึงชายชาตรี แต่กลับร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าสตรีเ้าไม่อายบ้างหรืออย่างไร” ด้านหลังหลงเหยียนมีเสียงที่แ่เบาดังขึ้น
หลงเหยียนหันกลับไปมองนางทันใดนั้นก็ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก
“เสี่ยวหลิง เป็เ้าจริงๆ เ้ากลับมาแล้วหรือ”
“พล่ามน่า ถ้าไม่ใช่เพราะข้าใช้พลังขั้นที่เก้าโจมตีจนอนาคอนดาถอยเ้าคงถูกมันกินไปนานแล้ว ตอนนี้คงกลายเป็อุจจาระในท้องมันไปเสียแล้ว”
หลงเหยียนดีใจอย่างหาใดเปรียบ“เ้าอ่อนแอมาก มา ข้าแบกเ้าเอง ขอแค่เ้าไม่จากข้าไปก็พอ”
หลงหลิงกัดริมฝีปาก“งั้นพวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถิด อนาคอนดาถูกข้าทำร้ายาเ็ไปก่อนที่มันจะกลับมา”
หลงเหยียนพยักหน้าแล้วลุกขึ้นไปยกหลงหลิงขึ้นหลัง
“คือว่า... เื่ในวันนี้ ข้าต้องขอบคุณเ้าจริงๆเ้าช่วยชีวิตข้าไว้อีกแล้ว ดูเหมือนชาตินี้ข้าคงตอบแทนบุญคุณเ้าไม่หมด หรือไม่สู้เ้าอยู่กับข้าไปตลอดเลยดีหรือไม่ให้ข้าได้ตอบแทนเ้า”
ด้านหลังกลับเงียบไปไม่มีเสียงตอบรับ
“หืม หลับไปแล้วหรือ ดูเหมือนนางคงอ่อนแรงมากจริงๆ”
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วแสงอาทิตย์ส่องลอดเข้ามาได้แค่เล็กน้อย ต้นไม้และใบไม้ปกคลุมทั่วท้องฟ้าทำให้ในนี้ชื้นและเย็นมาก
เทือกเขาหลัวหยุนศพเกลื่อนพื้น หลงเหยียนที่ผ่านวิบากความเป็ความตายมาก่อนสุดท้ายวางหลงหลิงไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่
กลางมือรวบรวมพลังปราณเอาไว้วางลงบนหลังนางอย่างแ่เบา ทั้งคู่นั่งขัดสมาธิก่อนที่หลงเหยียนจะส่งไออุ่นระลอกหนึ่งเข้าสู่ร่างกายนาง ทว่าไม่นานพลังปราณก็หายไป
“เ้าบื้อ ข้าเป็แค่จิต ทำแบบนี้ไปก็ไม่มีความหมายหรอก รีบทำเวลาเถิดเลื่อนระดับพลังของเ้าดีกว่า นั่นจึงจะเป็เส้นทางสู่ความยิ่งใหญ่” หลังจากพูดจบหลงหลิงก็ก้มหน้าลง จมเข้าสู่ห้วงแห่งการหลับใหล
“เฮ้อ ดูเหมือนร่างกายเ้าจะอ่อนแรงมากเหลือเกิน ช่างเถอะรอให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นก่อน ตอนนี้มีหญ้าวิเศษถึงสามต้นแถมยังได้เสี้ยวิญญาัมาอีกส่วนหนึ่ง เชื่อเถิดข้าต้องแกร่งขึ้นกว่าเดิมให้ได้ ข้าเป็ถึงชายชาตรี ข้าต้องปกป้องเ้าได้แน่”
--------------------
1K
![[จบ] ไลฟ์สดดูดวง โดย หมอดูเซียนสาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733281358_56421056.webp)
