บทที่ 17 สั่งตัดชุด
หลังจากที่คุยกับท่านเ้าคุณนินและพิมก็เดินทางมาที่ร้านตัดเสื้อแล้วร้านมีชื่อว่า ศิริวัฒนา เป็ร้านเก่าแก่ตัดเสื้อผ้าให้ขุนนางและคนในวังมาหลายชั่วอายุคนเ้าของคนปัจจุบัน คือ ศรีนวล ศิริวัฒนา อายุ 56 ปี เมื่อเห็นสองคนเข้ามาก็ประหลาดใจเพราะคนที่เข้ามาคือพิมและชายหนุ่มแปลกหน้าแม่พิมที่ไม่ค่อยปรากฏตัวให้คนเห็นแต่มากับหนุ่มแปลกหน้านี่ช่างดูน่าสนใจนัก
“พ่อหนุ่มคนนี้เป็ใครหรือแม่พิมช่างหล่อเหลาทีเดียวมีคู่ครองหรือยังให้ป้าแนะนำให้ไหม” พิมกล่าวออกมาอย่างเสียไม่ได้
พิม “เขาชื่อนินเ้าค่ะคุณป้าศรีส่วนเื่หาคู่คงไม่ต้องแล้วเ้าค่ะ “ก่อนที่พิมจะแนะนำตัวเขาว่าเป็คู่หมั้นเขารีบตัดบทสองคนนั้นก่อน
นิน “สวัสดีครับคุณป้าผมเพิ่งเข้าพระนครมาฝากตัวด้วยนะครับ” ป้าศรียิ้มออกมา
“มาสั่งตัดชุดสินะว่ามาเอาแบบไหน “นินยิ้มออกมา
นิน” ใช่ครับคุณป้ารู้ได้อย่างไรว่าผมมาตัดชุด “เธอหัวเราะ
” ร้านป้าเป็ร้านตัดเสื้อถ้าพวกเธอไม่มาตัดเสื้อจะมาที่นี่ทำไม “นินหัวเราะ
นิน” จริงด้วย “ภายในร้านกว้างขวางหรูหรามีเสื้อผ้าหลากหลายรวมถึงชุดไทยที่งดงามหลายชุดเขาดูฝีเข็มก็พบว่านี่ไม่ได้ใช้คนเย็บแต่เป็จักรเย็บผ้า
นิน” หรือว่าจะมีจักรเย็บผ้าแล้ว “เขาใไม่น้อยเลยเขาเคยอ่านเื่ของประวัติของอุตสาหกรรมเสื้อผ้ามาก่อนเพราะว่าในนิยายย้อนเวลาต่างๆ พูดถึงเื่ร้านเสื้อผ้าบ่อยมากในนิยายตัวเอกหญิงเขาจำได้ว่าจักรเย็บผ้าเข้ามาไทยในสมัยของรัชกาลที่ 5 ดูเหมือนว่าในโลกนี้จะมีเครื่องจักรหลายอย่างถูกพัฒนะแล้วโดยพวกชาวยุโรปแถมมาเร็วกว่าเดิมมาก
นิน “บ้าจริงเป็พวกเขาอีกแล้วที่พัฒนาไปไกลกว่าพวกเรา “ยังดีที่ตอนนี้ไทยรวมประเทศได้แล้วและอยู่ในยุคของการพัฒนา แน่นอนว่านินไม่ได้อคติหรอกเพียงแต่เสียดายเท่านั้น เขาหันไปถามป้าศรี
นิน “ที่นี่ใช้จักรเย็บทั้งหมดเลยหรือครับ” ป้าศรีส่ายหน้า
“ไม่ใช่จ้าชุดไทยทั้งหมดเราเย็บด้วยมือทั้งสิ้นมีแค่เสื้อผ้าที่ประยุกต์เท่านั้นที่ใช้จักร” นินยิ้มออกมางานฝีมือแบบนั้นจะใช้จักรโบราณแบบนี้ได้อย่างไรต้องทำมือถึงจะถูก
นิน “งั้นคุณป้าพ่อจะตัดชุดแบบนี้ได้หรือไม่” นินเอาแบบที่ร่างมาให้เธอดูต้องไม่ลืมว่านินมีความรู้จากโลกยุคปัจจุบันดังนั้นชุดที่เขาจะใช้นั้นจะเป็ชุดทหารแบบในโลกของเขาทว่าต้องดัดแปลงให้มันดูกลืนกับยุคสมัยนี้ด้วยไม่อย่างนั้นมันจะสะดุดตาเกินไปและหาก้าสร้างความซับซ้อนสับสนให้แกศัตรูจะต้องให้มันเหมือนไปทางจีนหรือทางยุโรปไปเลยจะดีที่สุดดังนั้นแม้ว่าชุดของเขาจะเหมือนทหารแต่ก็มีความคล้ายชุดของพวกซามูไรและชิโนบิไปด้วยเลยส่วนที่ว่าทำไมไม่เอาแบบจีนเพราะมันไม่คล่องตัวป้าศรีตาโตแล้วมองนินอย่างจริงจัง
“นี่มันเหมือนชุดพวกทหารต่างชาติเลยนี่” นินทำเสียงเบา
นิน “ใช้ขอรับผม้าชุดที่ทำให้เข้าใจว่าเป็ชาติอื่น” จากนั้นเขาก็ทำเสียงกระซิบที่ได้ยินแค่สองคนป้าศรีใ
“งั้นป้าต้องร่วมมือกับช่างทำเกราะแล้วล่ะหลายส่วนของชุดนี้ป้าทำเองไม่ได้เพราะมีเกราะเหล็กหลายส่วน” นินยิ้มออกมา นินคิดในใจสมกับเป็ร้านเก่าแก่แค่เห็นแบบของเขาก็เข้าใจได้ทันที
นิน” จริงส่วนสายรัดพวกนี้ผมสั่งทำไว้แล้วครับไม่ต้องสนใจมันถ้าผมได้มาแล้วจะเอามาเทียบหากมีแก้ต้องรบกวนด้วยนะครับ “ป้าศรีพยักหน้า
” แล้วชุดชั้นด้านในนี่คือเกราะอ่อนใช่ไหม “นินพยักหน้าชุดด้านในนี้เป็ชุดซ่อนมีดของเขาไว้ใช้ในยามที่ต้องปลอมตัวเวลาใช่ชุดธรรมดาคลุมนั่นเอง
นิน “พอจะทำได้หรือไม่” ศรีพยักหน้า
“ได้สิป้าไม่อยากจะคุยนะแต่ชุดเกราะของทหารส่วนมากร้านป้าเป็คนออกแบบเองเธอคงไม่รู้การแข่งขันด้านการตัดเย็บไทยเรารุนแรงมากและมีการประกวดชุดกันทุกปีเพียงแต่ชุดนี้ราคาไม่น้อยเลยและก็ด้วยเกราะที่เธอออกแบบมันอาจจะหนักไปหน่อยนะ “นินส่ายหน้า
นิน” ผมมีวิธีสร้างเหล็กน้ำหนักเบาครับไว้ป้าตกลงกับช่างเกราะได้แล้วป้าให้คนมาตามผมแล้วกันที่เรือนเ้าพระยาเรืองฤทธิ์นะครับ” ป้าศรียิ้มพยักหน้า
นิน “ยังมีแบบอื่นอีกครับ” ป้าศรีเริ่มสนใจตัวพ่อหนุ่มคนนี้แล้ว นินคิดสักพักหนึ่งแม้ว่าจะมีกนำยางเข้ามาใช้ทำอะไรหลายอย่างแล้วแต่ยางยืดยังไม่มีดังนั้นเขาจังออกแบบกางเกงข้าสั้นและขายาวแบบสมัยใหม่แต่เปลี่ยนเป็กระดุมแทนรวมถึงเสื้อยืดที่เขาออกแบบมาเน้นสบายๆ และที่สำคัญที่สุดกางเกงบ๊อกเซอร์โดยนินเน้นว่าใช้ผ้าที่ยืดหยุ่นมากๆ เนื่องจากมันไม่มียางยืดจึงใช้วิธีนี้แทนและมีกระดุมติดลงไปเท่านี้ก็แก้ขัดได้แล้วแถมเอวกางเกงใช้การทำขอบที่ย่นแล้วใส่เชือกร้อยเข้าไปเมื่อสวมแล้วดึงเชือกมันก็จะแน่นป้าศรีใกับแนวความคิดของนินทำให้เธอมีความคิดแปลกใหม่ในหัวมากขึ้น
“พ่อหนุ่มคนนี้มันอัจฉริยะจริงๆ” ป้าศรีไม่รู้เลยว่างานที่นินออกแบบนี้ต่อไปจะทำให้ร้านดังมากขึ้นจนเบียดคู่แข่งกระเด็นเลยทีเดียวในหมู่เสื้อผ้าผู้ชาย กว่าที่ผู้หญิงจะได้ใส่เสื้อยืดแบบนี้ได้อย่างเปิดเผยก็หกสิบปีให้หลังนั่นแล้วแต่ก็ยังไม่ได้รับความนิยมมากนักเพราะเมื่ออายุขัยสิบสี่พวกเธอต้องสวมชุดไทยเพื่อแสดงถึงความเรียบร้อยของหญิงไทยแต่จะมีการพัฒนาให้สวมใส่ง่ายขึ้น หลังจากที่ตกลงราคากันได้แล้วนินก็หันมาทางพิมที่รออยู่เงียบๆ สิ่งที่นินทำอยู่ในสายตาเธอทุกอย่างเพียงแต่เธอไม่พูด
นิน” คุณพิมเลือกชุดไทยไปสองชุดสิผมซื้อให้ “เธอประหลาดใจแต่ก็ส่ายหน้า
” ไม่เอาหรอกนายซื้อให้ข้าเยอะแล้ว “นินไม่สนใจบอกป้าศรี
นิน” งั้นป้าช่วยเลือกให้เธอสองชุดนะครับเอาที่สวยและเหมาะกับเธอที่สุด “ป้าศรีมองทั้งสองอย่างสนใจแล้วเลือกให้สองขุดสีชมพูและสีครีม นินยกนิ้วให้ป้าศรีที่เลือกได้สวยมาก
พิม “ทำไมนายทำแบบนี้นะชุดข้ามีเยอะแล้วนี่รู้ไหมว่าชุดร้านป้าศรีราคาเท่าไร” ร้านของป้าศรีเป็ร้านดังจะราคาถูกได้อย่างไรแต่ว่านินนั้นปกติก็ใช้เงินไปกับเกมส์และการ์ตูนอยู่แล้วของแพงสำหรับเขาไม่เคยมีอยู่จริงมีแต่ชอบหรือไม่ขอบเท่านั้น
นิน “ผมซื้อให้ก็ยังจะบ่นอีกเป็การขอบคุณที่คุณผมมาร้อนดีไงถ้าคุณไม่พามาผมจะเจอร้อนนี้ไหม” แน่นอนว่าพิมแพ้ความตื้อของเขาจึงรับมาที่สำคัญเธอชอบชุดทั้งสองมาก หลังจากจ่ายเงินทั้งสองก็กำลังจะกลับ
“เดี๋ยวก่อน” นินชะงัก
นิน “ทำไมหรือครับ” ป้าศรีพูดอย่างจริงจัง
“แบบที่เธอออกแบบป้าอยากทำขายจะได้ไหม” นินคิดสักพัก
นิน “ยกเว้นชุดนั้นนอกนั้นได้หมดครับแต่ว่าผู้ที่ซื้อต้องเป็ชายนะครับ” นินทนเห็นไทยของสตรีแบบนี้ถูกลืมเลือนไปไม่ได้จริงๆ อย่างนอนก็อยู่ให้นานที่สุดก็ยังดี
“แน่นอนสิ” จากนั้นทั้งสองก็ออกจากร้านตัดเสื้อ
นิน “ผมอยากได้รองเท้าสักหน่อยมีร้านแนะนำไหม” พิมคิดสักพัก
พิม “มีสิ” จากนั้นเธอก็สั่งคนขับรถม้าไปร้านรองเท้า
นิน” ร้านนี้หรือใหญ่โตใช้ได้ “พิมพยักหน้า
พิม” ใช่ร้านนี้เป็ร้านดังมากนะไปดูสิ “ทั้งสองจึงเข้าไปดูนินดูแล้วเหมาะที่สุดคือรองเท้าแบบจีนนินเรียกว่ารองเท้าจอมยุทธ์
นิน” เถ้าแก่ช่วยดัดแปลงให้หน่อยได้ไหม “เถ้าแก่ไม่พอใจเพราะเขาคิดว่าช่างของเขาออกแบบมาดีแล้วทว่าหลักการค้าขายคือต้องฝังความคิดเห็นของลูกค้า นินเห็นท่าทางก็พอจะรู้ว่าเขาคิดอะไร
นิน” ไม่ใช่ว่าออกแบบไม่ดีแต่ผมอยากจะขอเพิ่มให้มีการร้อยเชือกรองเท้าสักหน่อยเวลาวิ่งมันจะได้ไม่หลุดง่ายๆ นะครับพี่ชายคิดว่าไง “เถ้าแก่ได้ยินความคิดของนินก็ดวงตาเป็ประกาย
” ทำไมข้าคิดไม่ได้กันนะน้องชายร้ายกาจมากสนใจมาทำงานกับทางร้านเราไหม “นินโบกมือ
นิน” ไม่ครับๆ ผมมีงานทำแล้ว “เถ้าแก่เสียดาย
“ถ้าอยากเปลี่ยนงานก็มาที่นี่ได้เลยนะ” นินพยักหน้า หลังสั่งทำรองเท้าแล้วทั้งสองคิดว่าควรจะกลับได้แล้ว
พิม” ความคิดนายนี่แปลกใหม่ดีจริง “นินยิ้ม
นิน” เหอะๆ นั่นต้องชมหลวงตาผมแล้วที่สอนให้ผมเป็คนที่มีความคิดแปลกๆ เสมอ “พิมมองเขาแบบแปลกๆ ตกลงว่านั่นเขาเคารพหลวงตาจริงไหมเนี่ยทำไมมันฟังดูแปลกๆ
ทั้งสองเดินมาที่รถก็พบว่ามีคนมาขวางทั้งสองไว้เขาคือชายหนุ่มรูปงามพร้อมสมุนมันอีกสามคนชายคนนี้คือหมื่นไวยกรหรือที่คนเรียกว่าหมื่นไวย ลูกชายของพระยาชัยณรงค์ เป็แม่ทัพที่เก่งกาจมากคนหนึ่ง ส่วนหมื่นไวยนี้มีวิชาอาคมถึงว่าเป็อันดับต้นๆ ของคนรุ่นเดียวกันจัดอยู่ในกลุ่มของสี่คุณชายพร์สูงด้านรบเช่นกันเขามีความสามารถด้านเชิงดาบคู่สูงมากทว่าอาคมนั้นมีแค่อาคมป้องกันเอาตัวรอดผลงานของเขาในสนามรบย่อมไม่น้อยดังนั้นจึงได้ยศหมื่นมาั้แ่อายุยังน้อยและแน่นอนเขาชอบแม่พิมมากเคยให้พ่อไปสู่ขอหลายคลั้งแต่ท่านเ้าคุณปฏิเสธเพราะความเสเพลของเขาลักษณะสัยของเขาคือเสเพลเ้าชู้ทว่าก็ไม่ได้เลวอะไร
“น้องพิมไม่ได้เจอกันนานเลยน่ะจ๊ะให้พี่ไวยพาน้องเที่ยวตลาดไหมจ๊ะ” พิมหน้าตึกต้องบอกวาพิมสวยจนตะลึงจริงๆ ไม่แปลกที่ใครๆ ก็หลงรัก
นิน “นั่นไงความสวยระดับหายนะทำงานแล้วปัญหามาเข้าให้แล้ว” พิมกล่าวออกมาด้วยเสียงเรียบ
พิม” คงไม่ต้องลำบากพี่หรอก “หมื่นไวยหรือจะสนใจเขาฉีกยิ้ม
” งั้นไปทานอาหารที่ร้านแม่จันทร์ดีไหมเห็นว่ามีเมนูไหมมาด้วยนา “พิมส่ายหน้า
พิม” ข้าจะกลับบ้านแล้วไม่รบกวนพี่ท่านหรอก “หมื่นไวยฉีกยิ้มกว่าเดิม
” ฉันให้พี่ไปสงเป็ไรพี่ไม่ได้ไปกราบท่านลุงมานานแล้ว “พิมส่ายหน้า
พิม” วันนี้ข้ามากับคู่ “นินรีบเดินข้ามาแล้วพูดตัดบทถ้าเขาปล่อยให้เธอพูดว่าเขาคือคู่หมั้นปัญหาของเขามาไม่หยุดแน่ๆ
นิน” ไอ้หน้าหล่อวันนี้พิมมากับฉันพวกแกถอยไปเถอะ “หมื่นไวยเพิ่งสังเกตว่ามีคนยืนอยู่ข้างพิมเขามองั้แ่หัวจรดเท้า
“แกเรียกใครว่าไอ้วะข้าน่ะหมื่นไวยนะโว้ย” นินฉีกยิ้ม
นิน “อ้อขออภัยข้าไม่รู้จักชื่อแต่เห็นพี่ชายหล่อดีจึงเรียกไอ้หน้าหล่อก็เท่านั้น” หมื่นไวยทำหน้าแบบว่าจะโกรธหรือไม่โกรธดีมีคนชมว่าหล่อแต่ก็เรียกเขาว่าไอ้แบบนี้ “แต่เหมือนว่าเขาจะรู้ตัวแล้ว
“ไอ้เวรทำให้ข้าสับสนหรืออัดมัน” พิมรีบกล่าวออกมา
พิม “หยุดนะห้ามทำอะไรเขา” หมื่นไวยเห็นพิมปกป้องมันขนาดนี้ก็ยิ่งโกรธ
” แม่พิมถอยไปนี่เป็เื่ของผู้ชาย “มีสตรีสองคนที่ตามหมื่นไวยมาเข้ามาจะดึงแม่พิมทว่ามือนินเร็วกว่าดึกแขนพิมมาข้างหลังเขา
นิน “ใครเข้ามาข้าจะอัดให้พูดไม่ได้ไปสามวันเลย” หมื่นไวยรีบสั่ง
“อัดมันแต่ห้ามทำอันตรายแม่พิมเด็ดขาด” ทุกคนเป็ทหารฝีมือดีเื่แบบนี้สบายมาก ชายสามคนพุ่งเข้ามา นินเอนตัวหลบแล้วเตะไปที่ก้านคอของมัน ปังงง มันถึงกับสลบไปทันที อีกสองคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
นิน” เข้ามา “เขาถีบไปที่ยอดอกของมัน ปังงงง ร่างมันกระเด็นไปถึงห้าเมตรชนแผงขายของกระจาย โครมมม ชายอีกคนต่อยมาใส่เขาด้วยความเร็วนินหลบแล้วฟันศอกใส่กรามของมัน ปังงง แน่นอนว่าถึงเืฟันหักไปสองซี่สลบไปเลย
หมื่นไวย” ฝีมือไม่เลว “เขาพุ่งออกไปหมื่นไว้ฝีมือสูงมากเขาเคยออกรบมาแล้วแน่นอนว่าฝีมือย่อมไม่ธรรมดา
นิน” ไอ้หมอนี่เก่งมาก “อย่างไรก็ตามวิชาฆ่าคนของนินไม่ใช่ธรรมดาเช่นกันทำเอาหมื่นไวยใไม่น้อย
“มันเป็ใครกันแน่ถึงได้ฝีมือร้ายกาจขนาดนี้นี่เก่งเกือบเท่าพ่อข้าเลย” ทั้งสองปะมือกันกว่าสิบท่าอย่างไรก็ตามนินเปิดช่องว่างทางซ้ายมัน
“นั่นพลาดแล้วนี่แหละคนไม่เคยมีประสบการณ์” มันเผยยิ้มออกมาแล้วพุ่งเข้าไปหมัดของมันพุงเข้าแก้มซ้ายของนิน รอยยิ้มที่เหมือนปีศาจของนินก็เผยออกมา ปังงง ชายโครงของหมื่นไวยโดนเข่าเสียงเข้าไปอย่างรุนแรง พรวดดด นินกะน้ำหนักได้ดีไม่ให้มันเสียหายถึงอวัยวะทว่าก็นอนพักเป็อาทิตย์มันพ่นเืออกมาตาค้างแล้วสลับไปทุกคนอ้าปากค้าง เพราะนั่นหมื่นไวยที่เตยรบกับอังวะเมื่อสามปีก่อนเชียวนะผลงานถึงขั้นได้ยศเป็หมื่นไวยในทุกวันนี้ จากนั้นคนของหมื่นไวยก็มาสมทบอีกสิบกว่าคน คนขับรถม้าชื่อไอ้ย้อยรีบลงมาช่วยนิน
“เอาตัวท่านหมื่นไปหาหมอคนอื่นอัดมัน” นินหน้ากระตุก
นิน “เก่งไม่กลัวแต่ฉันกลัวพวกเยอะ” นินร้องบอก
นิน “พี่ย้อยขึ้นรถมันมาเป็สิบจะไปสู้ทำไมหนีสิพี่ “เขาดึงพิมขึ้นรถม้าพี่ย้อยก็ะโขึ้นไปมันวิ่งเข้ามาดึกนินนินสี่ห้าคน
นิน” ไอ้เวร “เขาสะบัดมือออกไป ปังง ร่างพวกมันกระเด็นออกไปสี่คน ชายที่เป็หัวหน้าหนลรี่ตาลง
“มีของรึ” มันพุ่งเข้าไปหานินหันมาแล้วถีบไปที่หน้าของมัน” ปังงง ร่างมันกระเด็นออกไปทันที นินหยิบไม้ในรถม้าออกมาแล้วฟาดไปบนหน้าของชายที่พุ่งมาที่รถม้า ปังง เขาฟาดไม่หยุดย้อยขึ้นไปนั่งได้ก็ควบรถม้าออกไป นินเอาเงินออกมากำหนึ่งแล้วโปรยออกไปชาวบ้านเข้ามาแย้งกันขวางพวกของหมื่นไวยเอาไว้
” เวรเอ๊ยตามไป” พวกมันวิ่งตามนินแบบไม่คิดชีวิต
ย้อย “ถอยไปพี่น้องรถของเรือนเ้าพระยากำลังรีบ” แน่นอนว่าพวกที่ตามมาปลุกของทำให้วิ่งเร็วขึ้น
นิน “ได้เวรพวกนี้” พี่ย้อยกล่าว
“ท่านเขยบนหลังคามีอาวุธ” นินพยักหน้าะโขึ้นไปบนหลังคาเขามองดูก็พบว่ามีช่องลับขาเปิดออกแล้วเอาธนูออกมาแล้วหักปลายลูกศรออกเพื่อไม่ให้พวกนั้นถึงตาย
นิน “ฉันจะสักสอนพวกแกเอง” เบนยิงด้วยความสูง ปังๆๆๆ ร่างพวกมันกระเด็นออกไปทุกดอกไม่พลาดเป้าเลยนินคำนวณความแรงกะเอาแค่เจ็บดังนั้นมันจึงเข้าไม่ลึกพวกมันโดนลูกศรปักไปหลายดอกเืกท่วมร่างจนพวกมันเลิกตามเหตุการณ์จึงหยุดลงแต่เพียงเท่านี้นินเข้ามาในรถม้าแล้วถาม
นิน “คุณไม่เป็อะไรนะ” พิมยังมองแขนตัวเองอยู่นี่เป็ครั้งแรกที่ถูกบุรุษแตะเนื้อต้องตัวเธอจจึงใไม่น้อย
นิน “คุณ คุณ” พิมจึงได้สติขึ้นมา
นิน “เป็อะไรไหม” เธอมองนินแล้วส่ายหน้า
พิม” ไม่เป็ไรแค่ในิดหน่อย “นินผ่อนคลาย
นิน” งั้นดื่มน้ำหน่อยเถอะ “นินเอากระบอกน้ำออกมาส่งให้
พิม “จะให้ข้าดื่มต่อหน้านายหรือ” นินทำหน้างง
นิน “ทำไมหรือ” เธอไม่พูดอะไรแล้วหันข้างดื่มน้ำเมื่อนินเห็นฉากนี้แล้วบ่นในใจ
นิน “อันตรายมากมันอันตรายเกินไปแล้วท่ากินน้ำทำมันมันสโลโมชั่นไปได้เล่า” เธอสวยเกินไปแล้วเขาคิดดีไม่ได้เลยจริงๆ ในชุดไทยทำไมมันเซ็กซี่ได้ขนาดนี้ยิ่งตอนที่ลำคอเธอขยับทำให้เขาต้องสวดมนต์ในใจถามว่าทำไมไม่หันหน้าหนีเพราะทำไม่ได้น่ะสิ
นิน “ไม่ๆ ผู้หญิง 3D จะมาสู้ผู้หญิง 2D ได้อย่างไร” (หมายถึง ผู้หญิง 2D (Two-Dimensional) หมายถึง ตัวละครหญิงที่อยู่ในรูปแบบภาพวาด 2 มิติ ความกว้างและความสูงแบนราบ มักอยู่ในรูปแบบอนิเมะ มังงะ หรือเกม ซึ่งเป็ตัวละครสมมติที่ไม่มีตัวตนจริง ต่างจากผู้หญิงจริงๆ ที่เป็ 3 มิติ (3D) )
นิน “เกือบไปแล้ว” นินหันไปทางพี่ย้อย
นิน “พี่ย้อยกลับเรือนเลยครับพี่” นายย้อนพยักหน้า
“ขอรับคุณนิน” ทั้งสามจึงมุ่งหน้ากลับเรือน
เมื่อทั้งสองมาถึงเรือนก็พบว่ามีคนมาที่เรือนเยอะมากคงทราบว่าท่านเ้าคุณกลับมาแล้วนั่นแหละนินจึงกล่าวออกมา
นิน “ดูเหมือนว่าบ้านคุณจะมีแขกมานะ” พิมมองไปทางเรือนใหญ่ก็เห็นหลายคนเช่นกัน
นิน “งั้นผมกลับเรือนก่อนแล้วกัน “พิมพยักหน้า
พิม” ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ “ว่าจบเธอก็รีบเดินหนีทิ้งให้นินยืนงงเป็ไก่ไม้อยู่แบบนั้น
นิน” หนีนักเลงเนี่ยนะขอบคุณเื่นี้หรือ “เขาเกาหัวแล้วกลับบ้านแบบมึนๆ ส่วนท่านเ้าคุณกำลังนั่งคุยกับพระยาเดชและพระยาพิชัยอ้อนี่ก็พ่อหมื่นไวยนั่นแหละ ยังมีอีกหลายคนอยู่ด้วยหัวข้อเกี่ยวกับการประชุมใน่เช้า
“ได้ยินมาว่าพวกอังวะได้ติดต่อพ่อค้าฝรั่งเพื่อขอซื้อปืนไฟจำนวนมากเื่นี้ข้าว่าเป็ความจริงแล้วอายเกิดาแน่” ท่านเ้าคุณขมวดคิ้ว
“เื่นี้ข้าเองก็ได้ยินข่าวมาบ้างเพียงแต่ยังไม่ได้ยืนยัน “พระยาพิชัยกล่าวขึ้น
“จะจริงหรือไม่ข้าว่าเราก็มิควรอยู่เฉยมิใช่หรือขอรับ” ท่านเ้าคุณยิ้มไม่กล่าวอะไรเขารู้ข้อมูลทั้งหมดแต่พูดไม่ได้
” พวกเ้าเพียงทำตามที่ขุนหลวงรับสั่งก็พอ “เขาเงียบไปแล้วกล่าว
” พวกเ้าช่วยสืบเื่สามสิบสองค่ายโจรให้ข้าดีกว่ามีแนวโน้มว่าพวกมันจะไปเข้าร่วมกับอังวะและขอม “ทุกคนตกตะลึงเพราะหากเป็แบบนั้นจริงๆ ขุนนางที่สนับสนุนค่ายโจรต้องเดือดร้อนแน่และนี่อาจส่งผลกระทบเป็วงกว้างขุนนางหลายคนอายตำแหน่งสั่นคลอนได้พวกเขารีบรับปากช่วยกันสืบเื่นี้ จากนั้นหลวงท่านนึ่งก็กล่าวออกมา
“ข้าไม่รู้พูดเื่นี้ดีหรือไม่” ท่านเ้าคุณขมวดคิ้ว
“มีอะไรก็พูดมาเถอะ” เขาจึงกล่าว
“มีข่าวว่าหมื่นเทพและแม่พิมพบกันที่ตลาด “เขาไม่กล่าวต่อแต่ทุกคนเข้าใจดีท่านเ้าคุณโมโห
” เหลวไหลสิ้นดีลูกข้ามีคู่หมั้นแล้วจะไปมีข่าวแบบนั้นได้อย่างไร “ทุกคนใกับข้อมูลนี้ พระยาพิชัยถาม
” หมื่นเทพรึ “ท่านเ้าคุณหน้ากระตุก
” ไม่ใช่…แต่เร็วๆ นี้ข้าจะประกาศพวกเ้าเก็บเื่นี้เป็ความลับก่อน “ทุกคนพยักหน้า หลังจากคุยกันสักพักทุกคนก็กลับไป ท่านเ้าคุณกับคุณหญิงไหมแก้วคุยกันถึงเื่หมื่นเทพเธอโกรธมาก
ไหมแก้ว “เห็นทีเราต้องพูดออกไปถึงเื่การหมั้นหมายของพิมแล้วกระมังเ้าคะ” ท่านเ้าคุณพยักหน้า
“คงอย่างนั้นเดิมทีกะว่าจะจัดแบบเงียบๆ เพราะเ้านินไม่ชอบความเอิกเกริกแต่ว่าตอนนี้คงไม่ได้แล้วไม่งั้นคงจะมีคนข่าวแปลกๆ ออกมาไม่ก็มีคนมาทาบทามไม่หยุด” ทั้งสองจึงตัดสินใจว่าจะเปิดเผยออกไปเพื่อไม่ให้ใครมาทาบทามอีก ในบ่ายวันนั่นข่าวที่น่าใก็กระจายไปทั่วพระนครคือพิมมาลาลูกสาวเ้าพระยาเรืองฤทธิ์จะหมั้นหมายในอีกหนึ่งเดือนนี้ ข่าวนี้ทำให้ชายทั้งพระนครเสียใจหนักมากแล้วพากันสืบข่าวว่าชายคนนั้นเป็ใคร ส่วนชายคนนั้นทำอะไรอยู่น่ะหรือเขากำลังร่างแผนโครงการอยู่ว่าจะสร้างธุรกิจอะไรบ้าง
นิน” ยาสีฟัน แปรงสีฟัน สบู่ ไฟฉายและถ่านไฟฉาย” นินคิดสักพัก
นิล “อ้อที่สำคัญที่สุดคือเ้านั่นชักโครก” นินคิดได้ดังนั้นก็ไปหาพี่ทองทันที เขามาที่เรือนของบ่าวที่เป็เรือนหลังใหญ่และแบ่งเป็ห้องๆ ลักษณะคล้ายห้องเช่าสมัยปัจจุบันวันนี้ทองอยู่พอดีแต่ไปที่สนามฝึกดาบแก้วก็อยู่นี่เหมือนกันนินเข้าไปถามคนที่ยืนอยู่ที่สนามฝึก
นิน “พี่ทองอยู่ไหม” ชายคนนั้นชี้ไปที่อีกฝั่งหนึ่งทองกำลังพันผ้าที่มือคล้ายจะลงนวม
นิน “พี่ทองทางนี้” ทองเงยหน้าขึ้นมา
ทอง “ไอ้นินเอ็งมาทำอะไรรึไม่ใช่สิต้องเรียกว่าท่านเขยแล้วกระมัง” นินกลอกตา
นิน “อย่าล้อมผมเล่นเลยผมมาขอให้ช่วย” ทองขมวดคิ้ว
ทอง “มีอะไรหรือ” นินกระซิบ
นิน “คุยที่นี่ไม่สะดวกแต่เกี่ยวกับการค้าของผมน่ะ “ทองกระซิบ
” ได้รอข้าเปลี่ยนชุดก่อน” ทั้งสองเดินออกจากลานฝึกก็ได้ยินเสียงเรียก
แสน “พวกเอ็งจะไปไหนกัน” ทองจึงเล่าเื่ให้ฟัง
แสน “งั้นข้าไปด้วย” ทั้งสามคนก็ออกไปด้วยกัน
แสน “นี่ก็จะบ่ายแล้วคงไปหลายที่ไม่ไหวหรอกเอาที่ด่วนๆ มาสองที่แล้วกัน” นินคิดสักพัก
นิน “ได้ทั้งสามขับรถม้าออกไป ท่านเ้าคุณเห็นก็บ่นออกมา
” กลับมาแล้วก็ไม่ทักข้าสายป่านนี้แล้วยังพาไอ้สองคนนั้นไปไหนอีก “เขาบ่นไปก็ให้อาหารนกไป สักพักไหมแก้วก็เดินมา
ไหมแก้ว” บ่นอะไรเ้าคะคุณพี่ “ท่านเ้าคุณใช้ปากชี้ไปทางประตูบ้าน
” ก็ไอ้นินน่ะสิกลับมาแล้วไม่ทักกันเลยไปอีกแล้ว “ไหมแก้วหัวเราะ
ไหมแก้ว” ให้บ่าวมาบอกว่าไปทำการค้าน่ะเ้าค่ะ “ท่านเ้าคุณแค่นเสียงออกมาแล้วเล่นกับนกขุนทองต่อ ด้านพิมกำลังอวดชุดที่นินซื้อให้น้องสาวดูทำเอาทั้งสองอิจฉา
ภา” สวยมากเลยเ้าค่ะ “พิมยิ้ม
พิม” ข้าบอกว่าไม่อยากได้เขาก็ไม่ฟัง “ทั้งสองยิ้มออกมา
ลิน” คุณพี่ไปหัดยิ้มแบบนี้มาั้แ่เมื่อไหร่กันเ้าคะนี่ใช้พี่ของเราจริงหรือเปล่า “พิมทำหน้าดุ
พิม “พูดจาไร้สาระ” ภาถามขึ้น
“ไหนพี่ว่าเขาอยากถอนหมั้นไงเ้าคะแล้วทำไมซื้อชุดสวยขนาดนี้ให้เ้าคะไม่ใช่ว่าหลงพี่เสียแล้วนะเ้าคะ” พิมบังคับตัวเองไม่ให้ยิ้มออกมา
พิม” พูดอะไรเขาแค่ชื้อให้เพราะเป็ค่าเหนื่อยที่ข้าพาเขาไปร้านตัดเสื้อเท่านั้น “ทั้งสองหัวเราะคิกคัก
ลิน” ไม่ใช่ว่าพี่เองก็ชอบพี่เขยแล้วใช่ไหมล่ะเ้าคะ “พิมส่ายหน้า
พิม” พวกแก่แดดรู้จักกันแค่สองวันจะชอบกันได้อย่างไรตอนนี้ที่มีคือความรู้สึกดีๆ เท่านั้น “ทั้งสองร้อง “อ้อ” ออกมา
ภา” งั้นพี่พิมทำกับข้าวให้พี่นินทานดีไหมเ้าคะ “พิมคิดว่ามีเหตุผล
พิม” ดีเหมือนกันงั้นพี่ครัวสักหน่อยว่าจบเธอก็เดินออกไป เธอเดินไปยังโรงครัวภาและลินอึ้งไปเลยนี่พวกเธอแค่แกล้งพูดเท่านั้น
ภา” แล้วยังจะมาปฏิเสธอีก “พิมมาที่โรงครัวทำเอาทุกคนใเพราะเมื่อเช้าก็เพิ่งมาไม่ใช่รึ
“แม่นายมาทำอะไรหรือเ้าค่ะ” เธอนั่งลง
พิม “ข้าอยากทำอาหารให้จ้าวคุณพ่อทานสักหน่อย” ทุกคนทำตายิ้มร้อยวันพันปีคุณพิมทำอาหารให้ท่านเ้าคุณทานเสียที่ไหนเห็นชัดว่าทำให้คู่หมั้นทานแน่นอน ก็นะเขาซื้อชุดราคาแพงให้สองชุดเธอก็ต้องตอบแทนเขาบ้างเพื่อแสดงความจริงใจ…
“่นี้จะเรียบๆ หน่อยนะครับแต่เดี๋ยวเมื่อพระเอกตั้งตัวในเมืองได้จะเริ่มสนุกขึ้นตอนนี้อยู่ใน่แนะนำตัวละครในเมืองหลวง หากท่านใดอยากจะแนะนำก็พิมพ์บอกกันได้นะครับ เื่นี้ไม่ฮาเร็มนะครับ มีนางเอกคนเดียว”
167
