ผู้บันทึกโลก : Chronicle Rewrite

        เสียงนาฬิกาเรือนเก่าดังแว่วอยู่ภายในห้องอนุรักษ์เอกสาร

เข็มวินาทีเดินผ่านความเงียบอย่างสม่ำเสมอ ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...

แสงอาทิตย์ยามเย็นลอดผ่านหน้าต่างบานสูง ตกกระทบละอองฝุ่นที่ลอยเอื่อยอยู่ในอากาศ

จนดูราวกับมีเกล็ดทองเล็ก ๆ โปรยปรายอยู่เหนือชั้นหนังสือไม้เก่าซึ่งเรียงรายสุดสายตา

ห้องแห่งนี้มีกลิ่นเฉพาะตัว กลิ่นกระดาษเก่าที่ผ่านกาลเวลานับสิบปี

กลิ่นหนังสัตว์จากปกหนังสือโบราณ และกลิ่นกาวอ่อน ๆ ที่ใช้ซ่อมแซมหน้ากระดาษซึ่งเปราะบางราวกับพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

สำหรับใครหลายคน กลิ่นเหล่านี้อาจชวนให้นึกถึงความเก่าแก่

แต่สำหรับรภัทธ...มันคือกลิ่นของความทรงจำปลายนิ้วของเขาค่อย ๆ ลูบผ่านรอยฉีกขาดบนหน้ากระดาษอย่างเบามือ ก่อนใช้พู่กันแตะกาวเพียงเล็กน้อย แล้วประคองกระดาษสองชิ้นให้แนบสนิทเข้าหากัน ทุกการเคลื่อนไหวเป็๞ไปอย่างช้า ๆ ไม่ใช่เพราะเขาเชื่องช้า แต่เพราะหนังสือบางเล่ม...มีชีวิตยืนยาวกว่ามนุษย์เสียอีก หากรีบร้อนเพียงนิดเดียว เ๹ื่๪๫ราวที่ถูกส่งต่อกันมาหลายชั่วอายุคน อาจสูญหายไปตลอดกาล

"เสร็จแล้วหรือ" เสียงทุ้มของชายสูงวัยดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของโต๊ะ

รภัทธเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วส่งหนังสือเล่มนั้นกลับคืน

ชายชรารับมันไป พลิกดูทีละหน้าอย่างละเอียด นิ้วที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นลูบผ่านรอยซ่อมอย่างแ๶่๥เบา

ครู่หนึ่ง...เขาจึงพยักหน้า

"นายยังเหมือนเดิม"

รภัทธหัวเราะในลำคอ

"หมายถึงยังทำงานช้าเหมือนเดิมหรือครับ"

ชายชราส่ายหน้า

"หมายถึงนายไม่เคยซ่อนรอยแผล"

รภัทธมองหนังสือในมืออีกครั้ง รอยต่อของกระดาษยังคงมองเห็นได้จาง ๆ หากไม่สังเกตก็คงไม่มีใครเห็น แต่เขาตั้งใจให้เป็๞เช่นนั้น

"ผมคิดว่า..." เขาพูดพลางลูบสันปกหนังสือเบา ๆ

"รอยแผลก็เป็๞ส่วนหนึ่งของเ๹ื่๪๫ราว ถ้าซ่อมจนเหมือนไม่เคยแตกหัก...มันก็คงไม่ใช่หนังสือเล่มเดิมอีกแล้ว"

ชายชรานิ่งไป ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"ใช่..." เขาพูดราวกับกำลังตอบตัวเอง "คนก็เหมือนกัน"

ประโยคนั้นทำให้รภัทธชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที แต่เขาไม่ได้ถามต่อ

เขาเพียงเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดลงในกระเป๋าผ้าใบสีกรมท่าที่ใช้มาหลายปี

กล่าวลาอาจารย์ แล้วเดินออกจากห้องอนุรักษ์

ทันทีที่ประตูไม้ปิดลง เสียงของเมืองก็ไหลบ่าเข้ามาแทนที่

เสียงรถยนต์ เสียงผู้คน เสียงเด็กวิ่งเล่นอยู่ริมทาง โลกภายนอกยังคงหมุนไปตามปกติ

รภัทธเดินผ่านร้านดอกไม้เล็ก ๆ หน้าป้ายรถเมล์

"เอาดอกมะลิเหมือนเดิมไหมลูก" แม่ค้าสูงวัยเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

"ครับ" เขาตอบสั้น ๆ

ก่อนรับพวงมะลิสีขาวจากมืออีกฝ่าย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้โชยขึ้นมาแตะปลายจมูก กลิ่นเดิมที่เขาซื้อทุกเย็นไม่เคยขาด

...

ห้องพักผู้ป่วย 712 เงียบกว่าปกติ ม่านสีขาวพลิ้วไหวไปตามแรงลมจากหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้

หญิงชราผมสีดอกเลานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม สายตาทอดมองออกไปยังต้นหางนกยูงที่กำลังผลิดอกสีแดงสดอยู่ด้านนอก

รภัทธยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนเคาะเบา ๆ

"แม่ครับ"

หญิงชราค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาคู่นั้นยังอ่อนโยนเช่นทุกครั้ง รอยยิ้มยังอบอุ่นไม่ต่างจากวันที่เขายังเป็๲เด็ก

เพียงแต่...ไม่มีประกายของการจดจำหลงเหลืออยู่เลย

เธอมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่างในความทรงจำ ก่อนจะเอียงศีรษะน้อย ๆ แล้วยิ้มให้ด้วยความสุภาพ

"ขอโทษนะคะ..เราเคยรู้จักกันหรือเปล่า"

...

รภัทธไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงยืนมองผู้หญิงตรงหน้า ผู้หญิงที่เคยจำวันเกิดของเขาได้ทุกปี

ผู้หญิงที่เคยอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขน ผู้หญิงที่เคยเรียกชื่อเขาได้ไพเราะที่สุดในโลก

บัดนี้...กลับจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าเขาเป็๞ใคร

รภัทธสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนคลี่ยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มที่เขาฝึกใช้ทุกวัน

"ผมเอาหนังสือมาให้อ่านครับ"

หญิงชรายิ้มกว้างขึ้น "ขอบคุณนะ ฉันชอบหนังสือ"

"ผมรู้ครับ" รภัทธตอบเบา ๆ ราวกับประโยคนั้นหลุดออกมาเอง

เขานั่งลงข้างเตียง เปิดนิทานเล่มเก่า เล่มที่ปกเริ่มซีดจางจากการถูกเปิดอ่านนับครั้งไม่ถ้วน

ครั้งหนึ่ง...คนที่เปิดมันให้เขาฟังคือแม่

วันนี้...คนที่อ่านให้แม่ฟัง กลับเป็๲เขา

รภัทธเริ่มอ่านบรรทัดแรกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เสียงของเขาลอยคลอไปกับสายลมอ่อนที่พัดผ่านหน้าต่าง ราวกับพยายามเย็บเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ขาดหาย ให้กลับมาติดกันอีกครั้ง

แม้จะรู้ดี...ว่าพอถึงเช้าวันพรุ่งนี้ ทุกอย่างอาจหลุดลุ่ยลงอีกเหมือนเดิม