โคโรนาซอมบี้

โจกรีดแขนตัวเองเป็นทางยาว เลือดของเขาค่อยๆไหลออกมาเป็นทาง ก่อนที่เขาจะนำมืออีกข้างมาซับเลือดเอาไว้ แล้วสะบัดไปทางซอมบี้ แน่นอนว่ามันทำให้เหล่าซอมบี้พวกนั้นบ้าคลั่งขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง สองสาวที่เห็นอย่างนั้นก็แทบจะหมดแรงตามไปด้วย“พวกเธออดทนเอาไว้ ใช้แรงที่เหลือทั้งหมดต้านมันเอาไว้ มายด์น้องเตรียมตัวล็อกประตู..” โจพูดขึ้นพร้อมกับสะบัดเลือดของเขาไปทางซอมบี้อีกครั้ง ก่อนจะปีนขึ้นไปยังรั้วกำแพงที่มีความหนาเพียงแค่ 50 เซนติเมตร โจขึ้นไปยืนอยู่บนนั้นก่อนจะสะบัดเลือดอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มออกวิ่งไปตามทางขอบกำแพง พวกซอมบี้ที่ได้กลิ่นเลือด และเนื้อของโจอย่างชัดเจน พวกมันต่างก็เคลื่อนตัวออกจากประตูอย่างรวดเร็วแล้วพุ่งไปตามโจทันที และมันทำให้ประตูที่เคยมีแขนของเหล่าซอมบี้เกิดช่องว่างอีกครั้ง จนในที่สุดสาวๆก็สามารถล็อกประตูได้ แน่นอนว่าตอนนี้พวกเธอต่างก็หมดแรง และนอนลงกับพื้นพร้อมกับหายใจอย่างเหนื่อยหอบ โจที่เห็นว่าแผนของตัวเองได้ผลก็ยิ้มออกมาก่อนที่การมองเห็นของเขาจะพล่ามัวไป อ๊าก!! โจกล่าวออกมาได้แค่นั้นก่อนจะสะดุ้งกลางอากาศ และตกลงมาจากกำแพงนั้น มันอาจจะเป็นเพราะเขาใช้แรงทั้งหมดที่มีในการปิดประตู แล้วไหนจะเป็นการวิ่งจากประตูหลังมายังประตูหน้าด้วยความเร็วสูงสุดอีก ไม่พอยังเสียเลือดไปอีกจำนวนหนึ่ง ไม่แปลกใจเลยถ้าโจจะหน้ามืดอย่างกะทันหัน โชคยังดีที่ตกมาถูกฝั่ง ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะกลายเป็นอาหารมื้อใหญ่ให้กับเหล่าซอมบี้อย่างแน่นอน “นาย!!... นายเป็นอะไรหรือเปล่า..” เมย์ที่ยังไม่ได้หมดสภาพนอนตายเหมือนคนอื่นๆรีบวิ่งเข้ามาทางโจ ก่อนจะเรียกเขาอย่างสุดกำลังเสียง“พวกเธอรีบพาฉันออกไปจากจุดนี้ที .. เลือดของฉันจะเรียกพวกมันมา และกำแพงนี้อาจจะต้านพวกมันไม่ได้ หากมีตัวกระตุ้นความกระหายของพวกมันอยู่ .. ขอโทษด้วย แต่ฉันไม่มีแรงแล้วจริงๆ..” จากนั้นสติของโจก็ค่อยๆดับลงไป และเขาก็ทำมันดีที่สุดแล้ว ถึงจะต้องตายแต่มันก็สนุกไปอีกแบบ โจยิ้มออกมาแล้วหลับไป เมย์ที่เห็นอย่างนั้นก็เรียกโฟร์มาในทันที“โฟร์ มายด์ มาช่วยกันหน่อยเร็วเข้า..” แน่นอนว่าพวกเธอที่แทบจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน แต่ละคนต่างก็ลุกกันแทบจะไม่ไหวแล้ว ในตอนนี้เธอรู้สึกสิ้นหวังเมื่อเห็นว่าเหล่าซอมบี้เริ่มที่จะก่อตัวขึ้นมากแล้วในบริเวณนี้ และถ้าพวกมันมีจำนวนที่มากพอ พวกมันอาจจะปีนกำแพงขึ้นมาก็เป็นไปได้ “ฉันลุกแทบจะไม่ไหวแล้วล่ะ...” โฟร์กล่าวมาพร้อมกับพยายามที่จะลุก และฝืนร่างกายของตัวเองให้เดินมาได้ แต่เธอก็ทำได้แค่นั้น ส่วนมายด์นอนหมดสภาพเลยอีกคนหนึ่ง เธอก็เข้าใจอยู่หรอกว่ามายด์ที่วิ่งมาตั้งไกลจะอยู่ในสภาพแบบนั้นก็คงไม่แปลก ‘เราคงแบกทั้งสองคนไปไม่ไหวแน่ ถ้ามายด์คนเดียวก็ยังพอเป็นไปได้ ในสภาพที่โฟร์เองก็ไม่มีแรงมากพออาจจะสามารถลากโจไปได้ก็จริง แต่มันก็ใช้เวลาไม่น้อย แล้วก็ไม่รู้ว่ามายด์จะเป็นอย่างไรบ้าง.. หรือว่าเราจำเป็นต้องเลือก.. เลือกที่จะทิ้งใครไว้สักคนหนึ่งที่นี่ ทิ้งให้ตายตรงนี้...’ เมย์คิดในใจ เพราะเธอเองก็เห็นว่ามายด์มีเลือดออก น่าจะเกิดจากถลอก ถึงจะไม่มากแต่มันก็สามารถเรียกเหล่าซอมบี้จมูกดีมาได้อยู่ดี ในสถานการณ์อย่างนี้ มันทำให้เธอตัดสินใจไม่ถูกเลยจริงq “โจฉันขอโทษ.. แต่ฉันจำเป็นต้องเลือกครอบครัวของฉันเอาไว้ก่อน..” เมย์ที่ตัดสินใจได้อย่างนั้นแล้ว ก็มองหน้าโจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจูบปากของเขาลงไปเพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยเหลือพวกเธอมาจนถึงจุดนี้ มันเป็นของที่มีค่ามากที่สุดของเธอแล้วในตอนนี้ รอยจูบแรกของเธอ เธอมอบมันให้กับชายที่ทำให้เธอปลอดภัย และรู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน โฟร์ที่เห็นสถานการณ์ก็เข้าใจเมย์ได้ทันที ตอนนี้การมีชีวิตรอดถือว่าดีที่สุด และคนที่สนิทกันมาก่อนก็มีคุณค่ามากกว่าคนที่เพิ่งจะรู้จักกัน โฟร์จึงค่อยๆนั่งลงตรงที่เมย์เคยนั่ง ก่อนที่เธอจะจูบเขาไปด้วยทั้งน้ำตา“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างๆนะคะโจ.. และขอโทษด้วยที่พวกเราต้องทิ้งนายไว้ที่นี่..” จากนั้นเธอก็นอนลงไปตามโจ ก่อนจะพูดขึ้นมากับเมย์อย่างเศร้าๆ“เธอสองคนไปเถอะ.. ฉันจะอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนโจเอง..” เธอกล่าวพร้อมกับหลับตาลง เมย์ที่เห็นอย่างนั้นก็รีบตวาดขึ้นมาในทันที “เธอจะบ้าเหรอ รีบหนีกันได้แล้ว ฉันไม่ได้อยากให้มีใครตายเพิ่มหรอกนะ แค่นี้ฉันก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว ถ้าแกตายไปอีกคน ฉันจะต้องรู้สึกอย่างไรกันเหรอ .. โฟร์รีบลุกขึ้นมาเร็ว..” เมย์กล่าวมาพร้อมกับน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ โฟร์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับยิ้มบางๆ“ขอโทษด้วยนะ.. ตอนที่เดินมาตรงนี้ นั่นคือแรงทั้งหมดของฉันแล้ว.. พวกเธอหนีไปเถอะ ฉันผิดเองที่ลุกขึ้นยืนไม่ไหวแล้วต่างหาก มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยแม้แต่น้อย..” โฟร์กล่าว และหลับตายอมรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น เมย์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งข้างๆกับน้องสาวตัวเอง ใบหน้าของเธอมีแต่รอยน้ำตาที่ไหลออกมาอาบบนใบหน้า“งั้นเราก็จะอยู่ตรงนี้กันหมดทุกคนนั่นแหละ เมื่อมาก็มาด้วยกัน ถ้าจะกลับก็ต้องกลับด้วยกันซิถึงจะถูก... บางทีนี่อาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว ฉันเองก็ไม่อยากอยู่ไปโดยที่รู้สึกผิดมากขนาดนั้นหรอก...” เมย์ยังคงนั่งหมดอะไรตายอยากอยู่ตรงนั้น ในขณะที่นิ้วของพวกซอมบี้ก็เริ่มปรากฏให้เห็นบ้างแล้ว ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังสิ้นหวัง ทุกอย่างกำลังจะจบลงไปตลอดกาล เสียงของผู้คนกลุ่มหนึ่งก็เรียกพวกเขาไว้“พวกเธอเป็นอะไรไหม..” มันเป็นเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งที่วิ่งมาทางนี้ เมย์เงยหน้าขึ้นมาพวกเขาที่มีกันทั้งหมด 4 คน ประกอบไปด้วย ชายสองหญิงสองมุ่งตรงมาทางนี้“ช่วยพวกเราด้วย พวกเราไม่มีแรงเหลือแล้ว..” เมย์กล่าวออกมา เพราะความหวังใหม่กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าของเธอ ชายสองคนรีบเข้าไปประคองตัวของโจในทันที ก่อนจะหญิงคนเดิมจะถามเมย์ขึ้นมาอีกครั้ง“เธอยังไหวไหม เธอต้องมาช่วยเพื่อนเราอีกคนประคองผู้หญิงที่สลบไป ส่วนเราจะอุ้มน้องคนนี้เอง ..” หญิงคนนั้นกล่าวออกมา ซึ่งเมย์ก็พยักหน้าก่อนจะใช้แรงที่เหลือลุกขึ้นไปช่วยเหลือเพื่อนสาวของตัวเอง แน่นอนว่าเธอหันไปทางหญิงสาวคนนั้น และคนอื่น พร้อมกับกล่าวขอบคุณรัวๆอย่างที่ไม่เคยทำให้ใครมาก่อน มันเป็นความรู้สึกที่อยากจะขอบคุณจริงๆจากใจ“ไม่เอาน่า ตอนนี้เราต้องรีบหนีกันก่อน เรื่องขอบคุณ ค่อยเอาไว้ทีหลังก็แล้วกัน .. เราจะไปที่ตึกของพวกเธอก่อน ตึกB เจ้าพวกคนแก่นั่นคงล็อกประตูดาดฟ้าหมดแล้ว..” จากนั้นพวกเขาทั้ง 8 ชีวิตก็มุ่งตรงไปทางบันไดทางขึ้นตึกเองในทันที ในสภาพที่ต้องช่วยเหลือใครสักคนมันทำให้ทุกอย่างช้าลงไปอย่างถนัดตา แต่จนแล้วจนรอดพวกเขาก็สามารถขึ้นมาจนถึงบนดาดฟ้าได้อย่างปลอดภัย แน่นอนว่าพวกเขาทำการปิดประตูดาดฟ้าอย่างแน่นหนา เผื่อเหตุฉุกเฉินที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ จากนั้นก็เริ่มทำแผลจากกล่องพยาบาลที่หญิงสาวคนหนึ่งพกติดมือมาด้วย ไม่นานทุกอย่างก็แล้วเสร็จ พวกเขาปาดเหงื่อกันเล็กน้อย เมื่อภารกิจสำเร็จไปด้วยดี “ขอบคุณพวกคุณมากจริงๆนะคะ...” เมย์กล่าวในขณะที่นั่งอย่างหมดแรง...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 8

นิยายแนะนำ

โคโรนาซอมบี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 8

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้