บทที่ 6
จะฝืนใจดูสักครั้ง
ถีหลันพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย ร่างกายแข็งแรงช่ำชองยุทธ ยามนี้เหลวเป็น้ำ...ปวดระบมหัวจรดเท้า ตุ่มนูนแดงแฉ่ทั่วเรือนร่าง เ้าของร่างนี้ไม่เคยบริหารร่างกายเลยหรืออย่างไร นึกย้อนไปอีกมุมหนึ่งหรือว่านางจงใจถ่วงดุลทำให้ร่างกายอ่อนแอเพื่อเรียกร้องความสนใจจากชายหนุ่ม สตรีสมองหมูปัญญาแพะนอกจากเกี้ยวบุรุษคงไม่คิดเื่อื่นกระมัง แค่คิดว่าจะรับมือกับความยุ่งเหยิงที่ถีหลันคนเดิมก่อไว้ก็คร้านจะเคลื่อนตัวกลับขึ้นเตียง
แต่แล้วภาพความทรงจำพิเรนทร์ผิดผีค่อย ๆ ผุดแทรกแซงเข้ามาในสมองเพิ่มเติมอีกครั้งจนหญิงสาวต้องแผละตัวนอนเกลือกพื้นแผ่หลาอยู่อย่างนั้นประชดชีวิต ยิ่งส่ายศีรษะขับไล่เท่าไหร่อาการปวดชาขมับยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ภาพที่ฉายหนนี้ชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ มันเริ่มั้แ่สมัยโน้น...
ครั้งิถีหลันวัยเยาว์ก็หมกมุ่นกับพี่ชายแซ่หลานเสียแล้ว เดิมทีิฮูหยินมีบุตรยาก ยาวนานสิบปีไม่มีครรภ์คล้ายจะสิ้นหวังถอดใจ กระทั่งยอมพึ่งพาลัทธินอกรีดหลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งปีก็ตั้งท้องตามใจหมาย แม่เฒ่าผีสางกล่าวว่าบุตรสาวคนนี้เกิดจากซาตานไม่นานก็ต้องจากไปเป็บริวารภูติ นายท่านทั้งสองไม่หวั่นขอเพียงได้บุตรสืบทอดเป็พอไม่ว่าชายหรือหญิงล้วนดียิ่ง เพราะเหตุนี้เองท่านทั้งสองจึงชุบเลี้ยงนางดุจไข่ในหิน
การกุศลที่ทำมาชั่วชีวิตล้วนพึงระลึกวิงวอนให้บุตรสาวมีอายุยืนยาว แม้แต่อบรมบ่มนิสัยยังไม่กล้า ทั้งหมดทั้งมวลหล่อเลี้ยงให้นางกลายเป็จอมมารตัวน้อย เ้าอารมณ์ นิสัยเสีย ร้ายกาจ ข่มเหงผู้ด้อยกว่า พิณ ฉิน เสอ บทกวี ตำราใด ๆ ล้วนเกียจคร้าน ขนบธรรมเนียมใดอย่าได้หวัง ในหนึ่งวันเอาแต่คิดจะเกี้ยวคุณชายรองสกุลหลานมาเป็สามีในอนาคต
ความที่จวนหลานติดรั้วกำแพงสกุลิจึงคบหากันอยู่บ่อยครั้ง สองสกุลสนิทชิดเชื้อไปมาหาสู่แน่นแฟ้น ทว่าคุณชายรองหลานเจ๋อเซียวรำคาญนางยิ่งนัก เช้าจรดค่ำิถีหลันมักจะวิ่งลัดรั้วบ้านมาที่จวนหลานเข้าออกสบายใจราวบ้านหลังที่สอง กิจวัตรประจำวันของเขาคือฝึกดาบกลางลานดินส่วนหน้าของจวน ส่วนกิจวัตรของนางคือเคี้ยวขนมจิบชาเท้าคางเล็ก ๆ จ้องมองฝ่ายตรงข้ามตามันเป็ประกาย
เป็เช่นนี้อยู่หลายปีจนชายหนุ่มชักจะชินชา จากเดิมที่รำคาญนางยิ่งนักแปรผันให้เห็นนางเป็แค่อากาศ หญิงสาวหวังสักวันว่าการพบหน้าทุกวันจะทำให้ชายหนุ่มใจอ่อนยอมมีรักลึกซึ้งด้วยกันสักหน หารู้ไม่ว่ายิ่งทำเช่นนี้คุณชายน้อยหลานเจ๋อเซียวยิ่งเบื่อหน่ายและเอือมระอา
แต่แล้วความซุกซนวัยเด็กหายไปในพริบตา หลานเจ๋อเซียวไม่ใช่คุณชายน้อยอีกต่อไปแล้ว อายุสิบหกย่างสิบเจ็ดในขณะที่พี่ใหญ่อายุย่างเข้ายี่สิบปี สายเืบรรพบุรุษไหลร้อนหล่อเลี้ยงทั่วร่างกายเพื่อทำให้บิดาภาคภูมิใจยอมออกรบเคียงข้างองค์ชายใหญ่แห่งราชวงศ์ในปีนั้น ผ่านไปเพียงสามวันธงขาวประดับทั่วจวน ข่าวคราวที่ผู้คนไม่อยากสดับรับฟัง คุณชายใหญ่สกุลหลานสิ้นใจคาสนามรบพร้อมองค์ชายใหญ่
หลานเจ๋อเซียวที่รอการกลับมาของพี่ใหญ่ทุกวันอย่างมีหวัง พลันหวนนึกถึงคำพูดวัยเด็กที่ไม่อาจลบล้าง ทรุดตัวลงต่อหน้าต้นไม้ใหญ่ปลดปล่อยหยาดน้ำตาพรั่งพรูไหลราวเขื่อนแตกอาบสองแก้มไร้เสียงสะอื้น ความทรงจำเก่าทำให้เขารู้สึกเ็ปรวดร้าวทรมานเจียนตาย หากแลกชีวิตตายแทนได้เขาจะทำ ชายหนุ่มรัวแรงต่อยกำปั้นตีต้นไม้หวังให้ความเจ็บจากร่างบรรเทาความเจ็บที่ฝังตัวลึกในใจ
[พี่ใหญ่ไหนท่านบอกว่าจะปกป้องข้า นี่ก็เติบใหญ่แล้วมิใช่หรือเหตุใดยังทิ้งข้าไปอีก]
ลำคอตีบตันไปด้วยก้อนสะอื้นที่ข่มกลืนไว้ไม่อาจเปล่งเสียงพูดได้ชั่วขณะ ชายหนุ่มจึงได้แค่ตัดพ้อในใจอย่างนั้น ท้ายที่สุดทิ้งไหล่ล้มลงนอนห่อตัวอย่างน่าเวทนาใต้โคนไม้ การสูญเสียครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก แม้ถีหลันผ่านเข้ามาในจวนอย่างปกติเช่นทุกวันเขาไม่คิดอับอาย
"ท่านพี่หลานเจ๋อ ถีหลันจะดูแลท่านเอง"
ถีหลันเห็นโลหิตแดงไหลอาบหลังมือทั้งสองข้างก็ปวดใจยิ่ง นางพลอยมีหยาดน้ำตาตามเขาไปด้วยจึงโผกอดชายหนุ่มโดยไม่สนจารีตธรรมเนียมผิดผีอันใด สำหรับนางไม่ช้าก็เร็วก็ต้องแต่งเข้าจวนหลาน ดังนั้นไม่มีเหตุผลให้ต้องถือตัวแสร้งเป็สตรีสง่างามเหนียมอาย เื่ที่ว่ามีใจหมายปองหลานเจ๋อเซียวดังกระฉ่อนทั่วแคว้นใครบ้างไม่รู้ เพราะอย่างนี้นางยิ่งคิดว่าต้องดีกับเขามากขึ้นไปอีก
"ล้มเลิกมันซะเถอะ ข้าจะไม่แต่งภรรยาชั่วชีวิต... ต่อให้วันใดคิดอยากแต่งขึ้นมาล้วนไม่ใช่กับเ้า"
เขาคิดว่าตัดสัมพันธ์กับนางสมบูรณ์แล้วจึงไม่รู้สึกค้างคาใดๆ จึงทูลขอพระบัญชาเข้าร่วมกองทัพั้แ่นั้นเป็ต้นมาเพื่อใต้เต้าเป็หนึ่งในใต้หล้าสังเวยแด่ชีวิตพี่ใหญ่ที่สิ้นสูญไปก่อนวัยอันควร ในขณะที่เขาโลดแล่นได้ดีในกองทัพ ิถีหลันเอาเก็บมานอนคิดไตร่ตรองคืนแล้วคืนเล่า เฝ้าถามจันทราว่าตนไม่คู่ควรงั้นหรือ
หมื่นล้านคำถามไม่อาจหยุดยั้ง หลานเจ๋อหลุดพ้นจากวงแขนบิดาแล้วแท้ๆ สตรีปลิงนางนี้ยังไม่ยอมปล่อยเขาไป ขึ้นเหนือไปใต้นางยังตามไปถักทอสายใยรักไม่ให้หย่อนยาน ทหารในกองทัพต่างนำเื่นี้ไปพูดล้อเล่นในวงสุรายามเมามายทำให้เขาอับอายและเสียหน้าไม่น้อย เดิมทีคิดว่าพูดจากับนางชัดเจนแล้วฉไหนไม่ยอมเข้าใจ ซ้ำยังติดหนึบตามเป็เงาส่งเงินทองปรนเปรอไม่ขาดทั้งที่เขาไปรบมิจำเป็ต้องจับจ่ายใช้สอย
ทุกครั้งที่นางปรากฏตัวในค่ายพักรบ ซึ่งหนึ่งปีนางจะมาสามหน เส้นทางลำบากยากแค้นการเป็อยู่แสนกันดารนางเดินทางเหน็ดเหนื่อยเพื่อเอาใจเขา แต่หลานเจ๋อกลับไม่ถามไถ่และซ่อนเร้นใบหน้าไม่ให้นางพบพาน ครั้นได้พบกันโดยบังเอิญอย่างมากก็แค่จะเดินผ่านไปไม่พูดจา ฝากแววตาเ็าราบเรียบไร้ความรู้สึกตอบแทนให้อีกฝ่าย
แต่ถึงการกระทำอีกฝ่ายจะโจ่งแจ้งเพียงนั้นยังไม่อาจทำให้นางถอยล่าไปได้ หลานเจ๋อเซียวผู้นี้ไปทำเวรกรรมอันใดไว้หนอ์ถึงได้ส่งสตรีเช่นนางยุ่มย่ามไม่ลดละ ิถีหลันเริ่มตระหนักแล้วว่าชายหนุ่มไม่พึงพอใจหลังจากแอบได้ยินคำเย้ยหยันจากปากพลทหารก้างที่เอาแต่เล่าข่าวลือถึงความสัมพันธ์ของนางและชายหนุ่มสนุกปาก
หลังจากกลับต้าซ่งหนนี้นางจึงวอนขอให้บิดาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ทูลขอสมรสพระราชทานแด่สองสกุล นั่นเป็ทางเดียวที่จะผูกมัดสลักใจชายหนุ่มไว้ที่ตนอย่างผ่าเผย เช่นนี้ทหารชั้นต่ำพวกนั้นก็จะนินทาไม่ได้อีก ั้แ่เช้าจรดเย็นนางประวิงเวลานับโมงยามรอว่าเมื่อไหร่บิดาจะกลับเข้าจวนแจ้งข่าวดี ล่วงเลยมาถึงยามซวีก็ยังไม่ได้ความ นางใช้ความเงียบงันบนโต๊ะอาหารกดดันผู้เป็บิดา อาหารสักคำล้วนไม่แตะต้องงุดหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างที่เคยทำมาตลอดกระทั่งบิดายอมเอื้อนเสียงพูด
"เสี่ยวถีของพ่อ... ความปรารถนาของเ้าข้าล้วนกระจ่าง แต่ยามนี้ฮ่องเต้หวังโค่นล้มต้าหยาง ไม่ง่ายเลยที่จะชิงดินแดนเจ็ดผืน ทูลขอเื่มงคลยามบ้านเมืองตึงเครียดเกรงว่าจะเป็การล่วงเกินเบื้องสูงกระมัง มิสู้รออีกสักหน่อยเถิด" บิดากล่าวอย่างมีเหตุผลไม่ใช้อารมณ์ข่มขู่บุตร
"ท่านพ่อไม่รักข้า... ท่านแม่ดูเอาเถิด สามีท่านทรยศบุตรสาวของตัวเองแล้ว ทั้งที่รับปากว่าจะเข้าเฝ้าเหนือหัว ตอนนี้ดันกลับคำเสียได้ ทั้งวันที่หายหัวเงียบ เกรงว่าจะไปมุดอยู่ร้านใดร้านหนึ่งในย่านกิจการกระมัง" ใบหน้าหงิกงอพ่นเสียงเชิงน้อยใจออกมาไม่คำนึงถึงหัวดำหัวขาว
"เสี่ยวถีลูกรักพวกเราล้วนทำเพื่อเ้า เป็เด็กดีเชื่อฟังได้หรือไม่" มารดาเลือกฝักฝ่ายเข้าข้างสามีไม่พร้อมใจโอ๋เห่นางอย่างที่ควรจะเป็
"หากไม่เห็นบุตรสาวคนนี้อยู่ในสายตา เช่นนั้นพวกท่านก็อย่าได้มีบุตรอีกต่อไปเลย!"
ิถีหลันกล่าวทิ้งทวนแฝงเลศนัยลุกตัวดันก้นจากไปพร้อมแววตาเศร้าสร้อยผิดหวัง คำพูดสองวรรคตอนของนางทำรสอาหารจืดชืด บิดามารดาเหลียวมองตาสะอึกหนึ่งจังหวะขบคิดตามคำพูดของบุตรสาวก็นึกเสียใจไม่น้อย คุณหนูที่เอาแต่ใจมาั้แ่เกิดยอมใช้ชีวิตเป็เดิมพันเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตน้า แสร้งเขียนจดหมายตัดพ้อลาตายข่มขู่ ไหนจะกระดกดื่มยาพิษะโบ่อสิ้นคิดสิ้นดี
ในเมื่อนางอยากตายนักทวยเทพก็จะสนองให้ ส่วนอีกคนที่ไม่อยากตายเลยสักวันดันหมดลมเพราะปกป้องผู้อื่น ทั้งหมดทั้งมวลนี้จึงกลายเป็จุดเริ่มต้นของเจียงเว่ยซางในร่างใหม่...
*****
ยัยถีหลันเธอร้ายมากนะ!
891
