ตึกๆ
"นายหญิงคุณชายมาถึงแล้วเ้าค่ะ " สาวใช้พูด
"งั้นรึ" จากนั้นอี้หลานก็ลุกจากโต๊ะที่ตอนี้กำลังจัดดอกไม้อยู่เพื่อเดินไปหาคนที่พึ่งมาถึงจวนสักครู่
"ท่านแม่"
"มาถึงแล้วรึเฟิงเหยา เดินทางมาตั้งไกลเหนื่อยแย่เลย" ผู้เป็แม่เอาฝ่ามือไปตบเบาๆที่แก้มนุ่มๆด้วยความเอ็นดู
"นิดหน่อยขอรับ ข้าได้รับจดหมายที่ท่านส่งมาหาข้าก็รีบมาที่นี่ทันที"
"ดูเ้าจะตื่นเต้นมากเชียวนะ"
"แน่นอน ข้ารอวันนี้มาเนิ่นนานที่จะได้พบกับน้องสาวฝาแฝดของข้า"
"แม่ก็รอวันนี้มานานเช่นกัน"
17 ปีก่อน ~~
จ๋อมแจ๋ม จ๋อมแจ๋ม จ๋อมแจ๋ม
เสียงฝีเท้าที่รีบเร่งผ่านพื้นที่เปียกชุ่มด้วยน้ำดังเป็จังหวะจนมาหยุดที่หน้าหอบุปผา เ้าของเสียงฝีเท้านั้นคุมใบหน้าด้วยผ้าจนเห็นแค่เพียงดวงตาและในมือนางนั้นมาพร้อมกับตะกร้าใบโตที่ข้างในนั้นมีเด็กหญิงวัยทารกหน้าตาจิ้มลิมที่กำลังหลับใหลอย่างไร้เดียงสา "ซานซานแม่ขอโทษ ลูกอยู่ที่นี่ลูกคงจะปลอดภัยกว่าไปกับแม่ไว้สักวันแม่จะกลับมารับลูกสู่อ้อมอกแม่อีกครั้ง แม่ต้องไปแล้ว แม่รักลูกมากนะซานซาน"
หลังจากนั้นอี้หลานรีบเดินกลับมายังสาวใช้โดยไม่หันกลับไปอีกเลย เพราะกลัวว่าตนเองจะทำห้ามใจไม่ได้แล้วย้อนกลับไปยังลูกที่ตนยอมสละทิ้งให้อยู่ในเมืองหลวงดีกว่าต้องไปลำบากตรากตำกับตัวเองแต่ในมือของสาวใช้ก็เป็แฝดชายที่เธอจะนำไปด้วย....
"นายหญิงเรารีบไปเถอะเ้าค่ะ ถ้าทหารตรวจการมาเราจะแย่นะเ้าคะ"
ส่วนอี้หลานตอนนี้ ใจที่แสนเ็ปของความเป็แม่ ที่ต้องยอมทิ้มแฝดหญิงไว้หน้าหอนางโลม แต่ทำไงได้เพราะตอนนี้จากการไล่ล่าจากการโดนใส่ร้ายว่าเป็กบฎคบหากับอ๋องซือหลางเพื่อชิงบังลังก์ฮ่องเต้ แต่ที่จริงแล้วเธอกับสามีเป็แค่ขุนนางที่ไม่ค่อยหาผลประโยชน์จากใครเลย ใช่ชีวิตที่เรียบง่ายมาตลอด แต่อยู่มาวันหนึ่งกลับมาถูกกล่าวหาว่ามีส่วนในการชิงบังลังก์ ทำให้ถูกยึดทรัพย์ สามีต้องถูกฆ่าตายหลังจากช่วยเธอและลูกแฝดให้หนีรอด แล้วต้องมาถูกไล่ล่า ฆ่าล้างตระกูล ทุกอย่างมันหนักหนาเกินไปสำหรับผู้หญิงตัวเล็กกับแฝดชายหญิง เพื่อจะให้อยู่รอดปลอดภัยหมด ต้องสละใครสักคนเพื่อความปลอดภัย อี้หลานเหลือทิ้งแฝดหญิงอย่างซานซานไว้เพราะอยากให้นางอยู่รอดปลอดภัยมากกว่าไปพพร้อมกับตน ยิ่งคิดย้อนเื่นี้ทีไรมันก็ทิ่มแทงาแที่ฝังลึกที่อยู่ในหัวใจ และ ยังรู้สึกผิดกับซานซานที่ไม่รีบกลับมาหานางให้เร็วกว่านี้....
...........
"พระชายาระวังเ้าค่ะ"
"เ้าเลิกโวยวายสักทีได้ไหมเนี่ย อีกนิดเดียวข้าจะหยิบมันได้แล้ว"
"ให้ข้าน้อยเก็บให้ดีกว่านะเ้าคะ ขึ้นมาเถอะเ้าค่ะ"
"เอาหน่าไหนๆข้าก็ลงเรือมาแล้ว เห็นไหมสบายมาก"
"แต่มันอันตรายนะเ้าคะ ขึ้นฝั่งเถอะเ้าค่ะ"
เกิดอะไรขึ้นน่ะหรอ ทำให้เสี่ยวจูถึงดูร้อนรนและถึงกับหน้าซีดเผือดขนาดนั้น บอกได้เลยว่าด้วยความดื้ออย่างซานซานเองที่อยากจะทำนู่นทำนี้เอง และครั้งนี้ก็ดื้อที่จะลงเรือมาเก็บดอกบัวภายในสระบัวท้ายจวน บอกเลยว่าความดื้อนี้ไม่มีใครเกินกว่าซานซานคนนี้อีกแล้ว
"เสียงโวยวายอะไรเสี่ยวจู ดังไปถึงเรือนใหญ่"
"์มาโปรดเสี่ยวจูแล้ว ท่านอ๋องเ้าคะ ช่วยพูดกับพระชายาหน่อยว่าให้รีบขึ้นฝั่งเสียที พระชายาอยู่ที่เรือลำนั้นมาหลายยามแล้ว"
พอท่านอ๋องหนไปมองทางสระบัวนั้นชัด ก็ต้องเบิกตากว้างเพราะเมียสุดที่รักของเขา เล่นพายเรือคนเดียวเพื่อจะไปเก็บบัว
"ซานซาน!!"
เมื่อในขนาดที่ซานซานกำลังเก็บบัวและแว่วได้ยินเสียงใครสักคนเรียกชื่อตน แต่พอเงยหน้ามองก็ต้องหยุดการกระทำทำสิ่งในมือทันทีเพราะตอนนี้หน้าเริ่มชาไปทั่วใบหน้า
"ลี่หยาง ท่านมาได้ยังไง" ซานซานรีบะโขานกลับไป
"ถ้าข้าไม่มาดูเ้าก็จะเล่นพิเรนทร์แบบนี้อีกนานแค่ไหน รู้ไหมมันอันตรายแค่ไหน"
"ข้ารู้ว่าอันตราย แต่ท่านดูสิว่าข้าไม่ได้เป็อะไรสักหน่อย แค่นี้สบายมากๆ"
"ตอนนี้ข้าอยากจะจับเ้ามาตีก้นเสียให้เข็ดเลยเชียว ทำไมถึงดื้อเช่นนี้ "
"ข้าทำเพื่อท่านเลยนะ จะเก็บบัวไปทำขนมอร่อยๆให้ท่านชิม"
"แต่เื่นี้ข้าไม่ตลกนะ ถ้าเ้าตกน้ำไปข้าจะทำยังไงกัน ทำไมไม่ให้พวกบ่าวชายในบ้านมันลงไปเก็บให้"
"พวกท่านไม่ต้องพูดแล้ว ข้าขึ้นฝั่งก็ได้ พอใจพวกท่านรึยัง" ไม่นานเรือก็มาแถบท่า และซานซานกับกองดอกบัวของเธอขึ้นมายังฝั่งอย่างปลอดภัยโดยได้รับการช่วยเหลือของคนที่ตอนนี้ทำหน้าไม่พอใจกับการกระทำของภรรยาตัวเองอยู่ตอนนี้
"เป็อะไรของท่านอีกเนี้ย ข้าก็ขึ้นฝั่งอย่างปลอดภัยแล้วไม่เห็นรึ ไยท่านต้องมาทำหน้าไม่พอใจข้าแบบนี้ด้วย หึ ? ดูสิเนี่ยรอยหย่อนขึ้นหน้าหมดแล้ว" ซานซานก็ค่อยเอามือทั้งสองครั้งลูบไปยังหน้าของคนร่างสูงอย่างช้า เพื่อจะได้ปปลอบให้เขาอารมณ์ดีขึ้น
"เ้าก็เป็ซะแบบนี้ เ้าก็รู้ว่าเ้าทำเช่นนี้ก็ทำให้ข้ายอมใจอ่อนแล้ว"
"ก็ข้ารู้ไงว่าท่านไม่โกรธข้าจริงหรอก จริงไหม" ซานซานลูบแก้มของคนตรงหน้าไปมาด้วยความเอ็นดู และพร้อมส่งยิ้มสวยๆให้เขาหนึ่งที
"ในเมื่อท่านเอะอะโวยวายไม่ให้ข้าลงเรือเก็บบัว งั้นข้าจะออกไปข้างนอกแทน "
"แต่..." ไม่ทันที่ท่านอ๋องจะได้พูดก็ถูกมือดีมาปิดปากให้หยุดพูด
"ไม่มีคำว่าแต่เ้าค่ะ ข้าจะไปแค่เดินเล่นที่ตลาด "
"ก็ได้ๆไหนๆข้าก็ไม่สามารถห้ามเ้าได้"
"อ่อ! แล้วท่านก็ไม่ต้องให้ทหารของท่านมาเดินตามมาเดินคุมข้า ข้าอยากจะไปเดินกับแค่เสี่ยวจูสองคนเท่านั้น!"
"ก็ได้ตามใจเ้า "
"ดีมาก ท่านก็รอเป็เด็กดีอยู่จวนนะ" ซานซานเอามือลูบไหล่กว้างเบาๆ
........
"แล้วนี่เรากำลังจะไปไหนเ้าคะ" เสี่ยวจูพูด
"จะแวะร้านของนายหญิงเฟิง นางชวนให้ไปร้านนานแล้ว นางก็ส่งของให้เยอะแยะ ไม่แวะไปคงจะเสียมารยาทแย่ แต่มีใครคนหนึ่งไม่ค่อยพอใจให้ข้ามาคนเดียวหรือออกข้างนอกด้วยตัวเองสักเท่าไหร่"
"แต่เดี๋ยวนี้ท่านอ๋องดูจะยอมท่านมากเลยนะเ้าค่ะ ถ้าเป็เมื่อก่อนคงไม่มีใครกล้าหรอกเ้าค่ะ "
"เมื่อก่อนเขาน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอ"
"มากเลยเ้าค่ะ ถึงแม้เสี่ยวจูจะมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานแต่ก็รับรู้ความน่ากลัว ความเด็ดขาดของท่านอ๋องอย่างชัดเจนเลยเ้าค่ะ"
"อย่างงั้นรึ"
"แต่พอท่านอ๋องมาเจอพระชายา ท่านอ๋องก็ดูเปลี่ยนไป มีความอ่อนโยนขึ้น และดูรักท่านมากและเกรงใจท่านมากๆด้วย"
"ก็แน่ละ เขาคงกลัวข้าโกรธกับงอนละมั้ง"
"เื่นี้เสี่ยวจูขอยืนยัน ว่าท่านดุจริงนะเ้าค่ะ ขนาดเสี่ยวจูยังกลัวเลย "
"งั้นข้าจะโกรธเ้าดีไหม"
"ไม่เ้าค่ะ พระชายา เสี่ยวจูไม่พูดแล้ว"
นั่งได้ไม่นานนักรถม้าก็หยุดชะงัก
"ถึงแล้วขอรับ"
"อื้อ เ้ากลับไปก่อน"
"ข้อรับ"
ตอนนี้ซานซานกับเสี่ยวจูยืนอยู่หน้าร้าน บอกเลยว่าร้านนี้ถือว่าใหญ่โตมากทีเดียว แม้จะเปิดได้ไม่นานแต่ก็มีลูกค้าเข้าออกมากมายใช่ได้เลย ซานซานไม่รีรอเดินเข้าร้านโดยทันที แต่พอเข้าไปถึงก็พบว่านายหญิงของที่นี่กำลังคุยกับชายหนุ่มอายุราวกับเธออยู่ จากนั้นเธอและชายหนุ่มข้างหันมามองจากเสียงเรียกของซานซาน
"นายหญิงเฟิง"
"พระชายาท่านมาแล้วรึ"
"เอ่อ..เรียกข้าว่าซานซานเถอะเ้าค่ะ ยังไงข้าก็เด็กกว่าท่าน"
"ซานซาน"
"พอดีข้าผ่านมาแถวนี้แล้วท่านก็เชิญข้ามาร้านนานแล้วข้าเลยเข้ามาสักหน่อย"
"ซานซานเ้าอยากได้อะไรรึไม่วันนี้มีพวกผ้าและเครื่องประดับพึ่งส่งมา "
"ไม่ดีกว่า เพราะของที่ท่านส่งให้มันเยอะจนข้าไม่รู้จะเอาไปทำอะไรแล้ว วันนี้ข้าแค่มาเยี่ยมแค่นั้น "
"อ่อ! อย่างงั้นรึ...เอ่อเกือบลืม ซานซานนี่บุตรชายของข้า เฟิงเหยา อายุน่าจะเท่ากับเ้าน่าจะเข้ากันได้ด้วยดี "
"วันนี้เห็นตัวจริง งดงามกว่าที่ข้าคิดซะอีก"
"เอ่อพอดีข้าเขียนจดหมายเขาฟังน่ะ" อี้หลานพูด
"อ่อเป็เช่นนี้เอง"จากนั้นซานซานก็ยิ้มอ่อนๆกลับไปยังคนตรงหน้า
"พอดีข้าพึ่งมาวังหลวงแล้วยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่มาก แม่นางจะยินดีให้เกียรติพาข้าเดินชมเมืองนี้ได้รึไม่"
"ได้สิ พอดีข้าออกมาเดินเที่ยวตลาดพอดี ถ้าไม่รังเกียจไปพร้อมข้าก็ได้ ข้าก็แนะนำอะไรไม่เก่งมาก" ซานซานพูด
"งั้นข้าขอตัวสักครู่"
"เชิญตามสบาย" หลังจากนั้นซานซานหันกลับมามองเสี่ยวจูที่ตอนนี้ดูเหมือนมีเื่จะคุยด้วยบางอย่าง
"มันจะดีรึเ้าคะพระชายา ท่านอ๋องรู้เข้าท่านจะเดือดร้อนนะเ้าคะ" เสี่ยวจูกระซิบข้างหูเบาๆ
"ทำไมข้าต้องเดือดร้อน ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย " ซานซานพูด
"แต่เสี่ยวจูว่า....."
"หยุดเลยเสี่ยวจู เ้าเป็สายให้ท่านอ๋องหรือยังไง ทำไมต้องคิดแทนเขาด้วย"
"เสี่ยวจูไม่พูดแล้วเ้าคะ"
ระหว่างนั้นคุณชายเฟิงได้จัดการเื่ต่างๆเสร็จเรียบร้อยพร้อมเดินออกมายังที่ซานซานยืนอยู่
จากนั้นซานซานกับคุณชายเฟิงเดินไปตามถนนหลักของเมือง
"ซานซานเ้าเกิดและโตที่นี่รึ"
"ถ้าเกิดที่นี่รึเปล่าไม่รู้ แต่ข้าเติบและโตที่นี่ "
"อภัยให้ข้าด้วยข้าไม่รู้จริงๆ เจอกันครั้งแรกก็เสียมารยาทกับเ้าแล้ว"
"ท่านไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก มันไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร"
"แต่ข้าก็ไม่ควรเสียมารยาทกับเ้าเลยจริง ๆ"
"เอาเถอะๆ ว่าแต่ตอนอยู่ที่ร้านท่านมองข้าแปลกๆ ใบหน้าข้ามีอะไรแปลกไปรึ"
"ไม่อะไรแปลก ใบหน้าเ้างดงามมาก ที่ข้าได้จ้องมองเ้านั้นเพราะใบหน้าเ้าคล้ายคลึงกับน้องสาวฝาแฝดของข้าก็เท่านั้น"
"นี่ท่านมีน้องสาวฝาแฝดด้วยรึ"
"อื้มมีแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันหรอกนะ เพราะนางไปอยากที่ไกลแสนใกล้"
"ทำไมล่ะ ?"
"เพราะเหตุจำเป็น่ะทำให้เราต้องแยกกันั้แ่เด็ก"
"แย่จัง แต่ก็ยังดีที่ท่านยังรู้ว่าท่านมีน้องสาว ส่วนข้าน่ะอยากจะมีพี่น้องกับเขาบ้าง "
"ถ้าเกิดเ้ามีพี่น้องขึ้นมา ซานซานเ้าจะทำไง"
"ก็คงทำตัวไม่ถูก แต่ก็คงดีใจมากไม่น้อย" คำพูดนี้ทำให้เฟิงเหยาถึงกับชื่นหัวใจและยิ้มขึ้นมาให้กับน้องสาวของเขาถึงแม้นางจะไม่รู้ความจริงเลยก็ตาม
ในระหว่างที่ซานซานกับคุณชายเฟิงกำลังพูดคุยไปด้วยเดินชมเมืองไปด้วย ก็ต้องมาหยุดฝีเท้าทันทีเมื่อมาเจอคนที่ไม่พึ่งจะเจออย่างเว่ยอิงหลาน
"ตายจริง ข้าไม่อยู่จวนหลายวันข้าตกข่าวอะไรรึเปล่า" อิงหลานพูด
"เ้าก็เช่นกัน ไม่อยู่หลายวันยังปากเสียเหมือนเดิม" ซานซานสวนกลับ ทำให้คนตรงหน้าถึงกับเปลี่ยนสีหน้าไปทันที
"นี่เ้า!"
"ทำกริยาเช่นนี้ไม่เหมาะสมกับเป็ลูกหลานตระกูลใหญ่เลยนะ "
"ซานซานแกก็แค่อนุของท่านอ๋องไม่ต้องมาอวดดีกับข้า"
"นี่ท่านจะพูดแรงไปรึเปล่า"เฟิงเหยาพูดขึ้น
"แล้วนี่เป็ใครแล้วมายุ่งอะไรเื่ในจวนข้าด้วยไม่ทราบ"
"นี่คือแขกของข้า คุณชายเฟิงเหยา "
"เข้าใจครบด้วยนิซานซาน ดูท่าทางคงจะเป็ลูกหลานเศรษฐีสิท่า "
"ข้าต่างหากที่อยากจะรู้จักกับนาง "
"มีการอธิบายแทนกันด้วย แต่เอาเถอะนิสัยเมียน้อยก็ยังเมียน้อยอยู่วันค่ำ"
"มันจะมากไปแล้วน่ะ เมียหลวงอย่างท่านน่ะหรอ มันก็ไม่ดีไปกว่ากันหรอกนะ "
"นี่เ้า!!! ท่านอ๋องรู้เื่นี้รึยังที่เมียสุดรักของเขามาเดินคุยกับคุณชายบนถนนเช่นนี้ "
"นั่นก็เื่ของข้า"
"เอาเถอะ ข้าไม่อยากเถียงกับเ้า เอาเป็ว่าเจอกันที่จวนก็แล้วกัน เ้ากับข้ายังมีเวลาให้พูดคุยอีกเยอะ"
ให้ตายเถอะ หมดอารมณ์ขึ้นมาทันที มาเจออะไรนางเวลานี้ด้วย แล้วนางกำลังจะกลับจวนความสงบสุขหมดแล้วสินะ และนี่นางจะเอาอะไรไปพูดให้ลี่หยางฟังอีก แน่นอนว่ามีใส่ไข่มากกว่านี้แน่นอน ซูซานซานเ้าเตรียมตัวเอาไว้เลย......
แอ๊ด~~~~ (เสียงเปิดประตู)
"พระชายา"
หลังจากนั้นร่างบางก็ค่อยรู้สึกตัวหลังจากเผลอหลับไปั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้
"อ้าว เสี่ยวจู ตอนนี้ยามอะไรแล้ว" ซานซานบิดตัวไปมาพร้อมขยี้ตาอย่างี้เี
"ตอนนี้ยามห้ายแล้วเ้าค่ะ"
"ดึกมากแล้วนิ ท่านอ๋องละ"
"ยังไม่กลับมาเลยเ้าค่ะ"เสี่ยวจูตอบเ้านายกลับไปอย่างกล้าๆกลัวๆ
อะไรกันยังไม่กลับมา เมื่อเช้าสัญญาอย่างดิบดีว่าตอนเย็นจะกลับมากินข้าวพร้อมข้า ลี่หยางไอ้คนกลับกรอก ไอ้คนไม่รักษาสัญญา ดูสิทำให้ข้าต้องมารอท่านจน ข้าวสักเม็ดยังไม่ตกถึงท้องั้แ่บ่าย
"พระชายาอาหารพวกนี้เย็นชืดหมดแล้ว ให้ข้าวนำไปอุ่นให้ไหมเ้าคะ"
"เอาอาหารพวกนี้ไปเททิ้งให้หมด ในเมื่อเขาไม่กลับมากิน"
"พระชายา แต่ท่านยังไม่ได้แตะอาหารมาั้แ่บ่าย ให้เสี่ยวจูไปต้มน้ำแกงให้ท่านสักถ้วยดีไหมเ้าคะ"
"ไม่ต้อง ข้าไม่มีอารมณ์จะกินแล้ว ข้าจะเข้านอนแล้ว ส่วนเ้าก็จัดการอาหารพวกนี้แล้วก็กลับไปพักได้แล้ว"
"แต่..."
"ไม่มีแต่ ทำตามที่ข้าบอกเถอะ"
"เ้าค่ะ"
หลังจากนั้นซานซานก็เดินกลับยังห้องนอนจัดการปิดประตูลงกลอน
"ไม่กลับมาก็ไม่ต้องกลับมา"
แต่ไม่รู้ว่า่เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ จู่ ๆ ก็มีเงาบางอย่างที่กำลังวนเวียนอยู่ภายนอกของเรือนกล้วยไม้ และ มาพร้อมกับเสียงเคาะประตู ทำให้คนที่กึ่งหลับกึ่งตื่นอย่างซานซานต้องลุกขึ้นหาของแข็งไกลมืออย่างเชิงเทียนข้างเตียงเอามาถือในมือพร้อมกำแน่น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
"ใครน่ะ!!"
"ข้าเอง"
"ข้าเองนั้นแหละ ใคร"
"ลี่หยางสามีเ้าไง เปิดประตูให้ข้าเข้าไปหน่อยได้ไหม"
"ไม่!!" คำพูดคำเดียวทำให้คนนอกประตูถึงกับชะงัก"
"ไม่เอาหน่า อย่างอนข้าเลย ซานซานเมียรัก เปิดประตูให้ข้าเข้าไปพูดคุยอธิบายให้เ้าสักนิด
"ไม่ !!! หมดเวลาของท่านแล้ว ท่านกลับห้องท่านเถอะ ข้าจะพักผ่อน"
"อย่างอนข้าเลย ข้ารู้ว่าข้าผิดที่ทำให้เ้ารอ เ้าจะตีจะด่าข้ายังไงก็ได้ แต่เปิดประตูให้ข้าเห็นเ้าได้ไหม" ลี่หยางอ๋องพยายามที่จะอ้อนวอนยังไงคนด้านในก็ไม่มีทีท่าจะเปิดประตูให้เขาสักนิด
"เอ๊ะ!ท่านไม่ฟังที่ข้าพูดหรือยังไง ว่าหมดเวลาของท่านแล้ว อีกอย่างข้าไม่ได้งอนท่าน"
"ก็ได้ ๆ ข้ายอมเ้าแล้ว วันนี้เ้าพักผ่อนให้อารมณ์เ้าเย็นลงก่อนแล้วข้าจะมาอธิบายให้เ้าฟัง"
หลังจากนั้นไฟในห้องก็ค่อยๆดับเลยจนเหลือแต่ความมืดมิดเพื่อแสดงถึงว่าคนภายในห้องนั่นได้เข้านอนเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งทำให้คนที่ยืนอยู่ด้านนอกถึงกับถอดหายใจ และก็ยอมเดินกลับไปยังห้องหนังสืออย่างง่ายดาย
ส่วนซานซานที่แกล้งปิดไฟจนไม่เหลือแสงสว่าง ตนได้แต่กลับมาที่นั่งบนเตียง และคิดน้อยใจไปต่าง ๆ นาๆ
"ท่านอ๋องคนบ้า ไอ้คนผิดสัญญาไม่รักษาคำพูดตัวเอง ค่อยดูข้าจะงอนท่านจนท่านจุกอกตายไปเลย" อุตส่าห์เตรียมอาหารมาั้แ่บ่าย ข้าวก็ยังไม่กิน ตามนิ้วมือก็เตรียมไปด้วยรอยน้ำมันจนเป็แดงจางไปทั่วมือ ความตั้งใจทั้งหมดศูนย์เปล่า อาหารที่เตรียมั้แ่บ่ายจรดเย็นกับต้องเททิ้ง ซึ่งน่าเสียดายมาก แต่ทำไงได้ คนที่รอให้กลับมากิน แต่เหลือจะกลับมาดึก ก็เททิ้งไปเลยสิ
............................
ตึก ตึก ตึก
"ท่านอ๋อง ทำไมมายืนตรงนี้เ้าคะ"
"เสี่ยวจู ซานซานนางโกรธข้ามากใช่ไหม "
"น่าจะเป็เช่นนั้นเ้าค่ะ"
"นางโกรธข้าจนนางไม่ยอมพูดกับข้าไม่ยอมออกมาให้เห็นหน้า ข้าควรทำยังไงดี ในฐานะเ้าเป็คนสนิทกับนาง ช่วยข้าคิดวิธีที"
"ข้าน้อยก็ไม่รู้จะแนะนำอะไรท่านดีเ้าค่ะ ท่านอ๋องท่านก็รู้ดีว่าน้ายของข้าน้อยดื้อรั้นมากแค่ไหน แต่เมื่อวานท่านก็ใจร้ายมากเลยน่ะเ้าคะ ท่านบอกว่าจะกลับมากินข้าวพร้อมพระชายา นางเลยลงครัวด้วยตัวเองเตรียมอาหารั้แ่บ่ายจนลืมกินข้าว รอท่านกับมากินข้าวเย็นด้วย พระชายาก็รอแล้วรออีก จนข้าวเย็นก็ไม่ได้กินไปด้วย จนดึกนางก็เข้านอนไปอย่างนั้น จนเช้ามืดมาข้าน้อยต้องรีบไปโรงเตี๊ยมฉางหมินไปขอให้แม่นางเหยี่ยนจือทำโจ๊กเกาลัดของโปรดพระชายาให้ เพราะกลัวพระชายาจะไม่สบายท้องเพราะไม่ยอมกินข้าวเลย ถ้าท่านอ๋องติดธุระอะไร ควรส่งคนให้รีบมาบอกก่อนจะได้ไม่ต้องผิดใจกันเช่นนี้ " เสี่ยวจูระบายความในใจแทนเ้านายทั้งหมด
ซึ่งคำพูดทั้งหมดที่เขาได้ฟัง ทำให้เขารู้ว่าเขาผิดกับนางแบบเกินอธิบายจริงๆ เพราะตนเป็คนบอกนางเองว่าจะกลับมากินข้าวด้วย แต่ในตอนนั้นเขาก็ทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ จะขัดใจฝ่าาก็ไม่ได้ อีกทั้งยังถูกกดดันจากฮองเฮาในนั่งร่วมโต๊ะกับเว่ยหลานเสียให้ได้ เขาทำได้แต่นั่งเสียนิ่งๆเออออกับฝ่าาไป จนล่วงเลยเวลาทันทีที่ออกจากตำหนักของฝ่าาได้ เขาก็ดิ่งตรงมายังม้าคู่ใจทันที ส่วนมู่เต๋อเขาให้ไปส่งนางยังจวน พอเขามาถึงก็เป็อย่างที่เห็นอยู่ตอนนี้ เมียงอนจนไม่ให้พบหน้า เขาทำร้ายจิตใจนางมากเกินไปแล้ว
"ท่านอ๋องเ้าค่ะ ถ้าหากท่านอยากให้พระชายาหายโกรธท่าน ท่านควรแสดงความจริงใจและขอโทษต่อนางอย่างใจจริง แต่วิธีนี้ข้าน้อยไม่รู้ว่าจะได้ผลรึไม่ ท่านก็ต้องลองกระทำดูเ้าค่ะ ข้าน้อยขอตัวนำโจ๊กเกาลัดนี้ไปให้พระชายาก่อน"
"อื้อ ไปเถอะ" วิธีอะไรก็เหอะถ้าทำให้เมียที่เขารักที่สุดหายโกรธได้ เขาก็จะยอมทำ
ซานซานที่เดินงัวเงียลุกออกจากเตียงเดินมายังหน้ากระจกมองตัวเองสภาพตอนนี้คือไม่ไหวเสียจริงๆ เพราะพึ่งนอนไปไม่กี่ชั่วยามเอง ให้ตายเถอะ เอาเื่เขามาคิดทำไมให้ปวดสมองทำไมก็ไม่รู้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
"พระชายา เสี่ยวจูเองเ้าค่ะ" ไม่ใช่น้ำเสียงของคนๆนั้นซานซานก็รีบเดินไปปลดกลอนประตูทันที พบว่าเสี่ยวจูมาพร้อมกับกลิ่นหอมที่คุ้นเคย
"กลิ่นโจ๊กเกาลัดโรงเตี๊ยมฉางหมินนิ"
"ใช่เ้าค่ะ เสี่ยวจูกลัวว่าท่านจะไม่สบายท้อง เสี่ยวจูเลยไปโรงเตี๊ยมฉางหมินั้แ่เช้ามืดให้แม่นางเหยี่ยนจือทำให้โดยเฉพาะเลย ตอนนี้ยังร้อน ๆ ท่านรีบมากินดีกว่า ถ้าหายร้อนแล้วคงจะไม่ดีต่อท้องท่านเป็แน่"
"เสี่ยวจู มีแต่เ้านั้นแหละที่รู้ใจข้าที่สุด"
คนที่ถูกชมอย่างเสี่ยวจูตอนนี้ได้ยิ้มแก้มปริดีใจเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ซานซานไม่ช้า จัดการโจ๊กเกาลัดในถ้วยอย่างเอร็ดอร่อย แต่ก็ต้องมีเื่ให้ปวดหัวแต่เช้า
"ซานซาน! หายโกรธข้าเถอะนะ"
ซานซานเมื่อได้ยินเช่นนั้นจะทำอะไรได้นอกจากวางช้อนในมือแล้วเดินไปยังต้นเสียง แต่ก็ต้องชะงักเพราะต้นเสียงคือคนที่เธอไม่อยากเห็นตลอดทั้งคืนเมื่อวาน ตอนนี้ก็เช่นกัน ถือแม้อารมณ์ตอนนี้อารมณ์ดีบ้างแล้วแต่ก็กุมขมับกับการกระทำของเขาตอนนี้
"ลี่หยางท่านทำอะไรน่ะ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ"
" ข้าผิดเอง ข้ายอมเ้าทุกอย่าง ยกโทษให้ข้านะ ถ้าเ้ายังไม่ยอมยกโทษให้ข้าก็จะคุกเข่าอยู่ตรงนี้"
"ท่านลุกเดี๋ยวนี้เลยนะ ท่านเห็นไหมว่าพวกบ่าวในเรือนมองท่านหมดแล้ว"
"ไม่จนกว่าเ้าจะยอมยกโทษให้ข้า"
"ท่านเป็เด็กหรือยังไง ทำไมดื้อเช่นนี้ ถ้าท่านยังลุกขึ้นมาข้าจะไม่ให้อภัยท่าน และ จะไม่ให้ท่านเห็นข้าอีก" ซานซานไม่รอที่จะฟังคนตกหน้ารีบหันกลับเข้าเรือนกล้วยไม้ไป
"ก็ได้ ๆ ตกลงเ้าให้อภัยข้าแล้วใช่ไหม" ท่านอ๋องถึงกับยิ้มกว้างขึ้นทันที จากนั้นท่านอ๋องไม่รอช้าก็รีบเดินตามเข้าไปในเรือนกล้วยไม้ทันที
ทันใดที่เข้ามายังห้อง เสี่ยวจูก็รู้หน้าที่รีบเก็บถ้วยโจ๊กและเดินออกไปเลยทันที
หลังจากที่เสี่ยงจูออกไปแล้ว เขาก็ไม่รอช้ารีบไปกอดจากหลังของซานซาน จนทำให้เ้าตัวถึงกับสะดุ้งใ พร้อมเขาที่กดจมูกคมเป็สันลงแก้มนุ่มไปหนึ่งที
ฟอด!
"นี่ท่าน!" ซานซานทุบไปยังแขนเขาไปหนึ่งที
"หายโกรธเถอะนะคนดี อย่าโกรธข้านานเลยนะ ข้าผิดเองที่ทำให้เจอรอ"
"ใช่ ! ท่านผิดเต็มๆ ท่านเป็กลับกรอก คนผิดสัญญา และเป็คนใจร้ายมากๆด้วย ท่านทำให้ข้าต้องอดข้าวทั้งวัน มือก็โดนทั้งน้ำมันโดนทั้งน้ำร้อนลวก มือข้าพองไปหมดแล้ว"
ท่านอ๋องเมื่อได้ยินแบบนั้นก็รีบคลายวงแขนออกจากนั้นก็จับตัวของหญิงสาวให้หันหน้ามาที่ตนจากนั้นเขาก็ค่อยเลื่อนมือมาจับมือเล็กทั้งสองข้างพบว่าเป็อย่างที่ว่าจริงๆ
"ข้าขอโทษที่ทำให้เข้าเจ็บตัว มันจะไม่มีเื่นี้เกิดขึ้นอีก พี่สัญญา :) หายโกรธข้าแล้วใช่ไหม"
"อื้อ ข้ายกโทษท่านก็ได้ หากมีครั้งหน้า ข้ารับรองว่า การให้อภัยท่านมันจะหายไปแบบสาบสูญไปเลย"
สุดท้ายก็พ่ายแพ้กับความรู้สึกนี้จนได้ แต่ไม่รู้ทำไมถึงให้อภัยคนนี้ได้ตลอด...แต่ทำไงได้เพราะรักเขาไปแล้ว
~> ตอนต่อไป
#เป็กำลังให้พี่????กับน้อง????ด้วยนะค๊าาา
2K
![My DARLING คนของที่รัก [เดย์ไลท์xที่รัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730287859_15152362.webp)
