70s ห้วงเวลาแห่งฝัน

คุณเชื่อเ๹ื่๪๫ลี้ลับหรือไม่เชื่อในเ๹ื่๪๫เหนือธรรมชาติหรือไม่ เธอเป็๞คนหนึ่งที่ก้ำกึ่งไม่เชื่อแต่ไม่ลบหลู่พราวตะวันเป็๞สาวเหนือโดยกำเนิด รูปร่างเล็ก น่ารัก ผิวขาว เชื้อชาติ เผ่าพันธุ์บรรพบุรุษอาจจะสืบเชื้อสายมาจากจีนก็ได้ คนไม่รู้จักจึงมักจะทักว่ามีเชื้อจีนหรือเปล่าแต่จากที่สัมภาษณ์พ่อกับแม่และญาติๆ แล้ว จำได้แค่ถึงรุ่นปู่เท่านั้นนอกนั้นไม่รู้แล้ว

เพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดค้างอยู่ในใจทำให้ทุกครั้งที่ตื่นมักจะมีคราบน้ำตา และคืนนี้ก็เหมือนทุกคืนที่ผ่านมานับจากอายุ18 เธอก็ฝันเรื่อยมาถึงจะไม่ฝันติดกันทุกคืน แต่ก็บ่อยมากๆๆ และฝันซ้ำๆ ถึงเหตุการณ์เดิม ๆถึงครอบครัวครอบครัวหนึ่ง ถึงสถานที่ที่หนึ่งดูจากสถานที่แล้วไม่เหมือนชนบทไทยหรือสถานที่แห่งไหนของประเทศไทยในอดีตเลยเมื่อตื่นจากฝันครั้งแรกๆ เธอรู้สึกกลัวนิดๆ งงหน่อยๆ ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่ามันก็แค่ความฝัน

จากที่เห็นในความฝันและนั่งวิเคราะห์เอาเองสถานที่นั้นน่าจะเป็๞ชนบทจากประเทศจีนในปี ค.ศ.60-70ไม่แน่ใจเท่าไหร่  และจากภาพที่เธอเห็นเป็๞ครอบครัวของหญิงสาวมีเด็กด้วย เดาว่าน่าจะเป็๞ลูกๆ ของน้องสาวคนนั้น ตัวผอมเชียว แต่ก็สวยออกมาทางน่ารักมากกว่ามองแล้วไม่เบื่อ สภาพบ้านทรุดโทรมมากเลย นี่ถ้าพายุมาไม่น่าจะรอด พังแน่นอนพราวตะวันไม่เข้าใจ ถ้าจะฝันหลอกหลอนกันนานขนาดนี้แล้วทำไมไม่ฝันต่อเนื่องเลยอะจะได้รู้ว่าต่อไปจะเป็๞ยังไง น้องสาวคนนั้นและลูกๆ ของเธอจะเป็๞ยังไงต่อไป

หลังจากที่ฝันถึงเ๱ื่๵๹เดิมบ่อยๆเธอก็แอบถามเพื่อนๆ พี่ๆ ที่รู้จักและไว้ใจ ว่าเคยฝันซ้ำๆ บ้างมั้ยแต่ละคนก็เคยบ้าง ไม่เคยบ้าง สุดท้ายคำตอบคือ อาจจะแค่คิดมากตอนนอนเลยเก็บเอาไปฝัน ก็มีหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตบ้างและมีอ่านนิยายย้อนยุคจีนบ้าง เธอก็อ่านๆ จนสุดท้ายติดนิยายงอมแงม

และคืนนี้เธอก็ฝันอีกก็เช่นเคยแต่แปลกกว่าเดิมคือในฝันครั้งนี้เหมือนความจริงตรงที่เธอยังมีสติ ในฝันมีท่านตาคนนึงปรากฎตัวขึ้นมาบอกว่า

"ถึงเวลาแล้วที่หลานต้องกลับไปแก้ไขอดีต"

"หะ! อะไรนะคะ "

"พราวตะวัน ปู่เป็๞บรรพบุรุษของหลานเรียกว่าปู่ทวดก็ได้ หลานเองก็แปลกใจและหาคำตอบมาตลอดไม่ใช่หรือ ว่าทำไมถึงฝันแต่กับเ๹ื่๪๫เดิมๆ และอยากรู้ถึงสาเหตุของคราบน้ำตาทุกครั้งหลังจากตื่นจากฝัน"

" หืมมม .... คะ บรรพบุรุษหรือคะ"

"นั่นเป็๲เ๱ื่๵๹ราวในอดีตชาติของหลาน เพราะความเอาแต่ใจและเห็นแก่ตัวของหลานในภพนั้นทำให้สามีของหลานต้องจบชีวิตลงก่อนตายเขาได้สาบานว่าจะไม่เกิดมาเป็๲คู่ครองกับหลานอีกแต่เนื่องจากหลานทั้งคู่เคยสาบานกันมาเมื่อหลายพันปีก่อนว่าจะผูกพันครองคู่กันทุกภพชาติ เลยทำให้กลายเป็๲สาบานซ้อนและทำให้ดวง๥ิญญา๸ของเขายังวนเวียนอยู่ไม่ได้เกิดทำให้หลานจนถึงตอนนี้แล้วก็ยังไม่ได้แต่งงานไม่ใช่หรือหลานจึงต้องกลับไปแก้ไข"

"..........." ฟังแล้วเริ่มทะแม่งๆ

" ไม่เป็๞ไรคะ คุณปู่ทวดหนูอายุขนาดนี้แล้ว โสดต่อไปก็ไม่เป็๞ไรคะ สบายจะตาย ตอนนี้หนูทำงานมีเงินใช้เงินคนเดียว ไม่ต้องมีตัวผู้มาช่วยหาร หนูโอเคคะ " สาวยุคใหม่อย่างชั้นอยู่คนเดียวได้

" พราวตะวัน เ๹ื่๪๫นี้หลานปฏิเสธไม่ได้ยังไงก็ต้องไป ปู่มาเตือนก่อนล่วงหน้าว่า หลานมีเวลาแค่ 15 วันเท่านั้น"

"ไม่ไป!! หนูไม่ไป คุณปู่ทวดคะนี่ยุคไหนแล้วคะ คุณปู่ทวดก็เห็น ยุคนั้นลำบากจะตายยย บ้านก็เก่าโทรมขนาดนั้นหนูไปวันเดียวก็ตายชัวร์ ไม่เอา ๆ"

" ปู่ก็ไม่ได้ส่งหลานไปโดยไม่ให้อะไรติดตัวขนาดนั้นหลานจะได้ของติดตัวสำหรับการใช้ชีวิตที่นั่นไปด้วย เป็๞มิติที่ปู่มี หลานลองลูบปานรูปกลีบบัวตรงท้องแขนหลานดูสิ"

"อย่างนี้ค่อยคุยกันง่ายขึ้นมาหน่อย"

...... พราวตะวัน จึงลองดูเธอเห็นพื้นที่กว้างๆ ที่นึง น่าจะไม่กี่ไร่ แต่ก็ถือว่ากว้าง มีน้ำตกด้วย สวยจังสมองกำลังคิดถึงที่เคยอ่านนิยายที่นางเอกย้อนยุคไป มิติทำอะไรได้บ้างนะนี่แปลว่าเธอตกลงแล้วใช่มะ!!  คิดในใจเงียบๆ และคิดว่ามีอะไรจะขอเผื่อต่อรองได้บ้าง

"ในมิติ สามารถบรรจุสิ่งมีชีวิตได้สำหรับของที่หลานนำไป ถ้านำออกมาใช้จะคงอยู่สภาพเดิมและจะเพิ่มตามจำนวนที่ออกไปใช้ "

"หนูขอบ้าน 1 หลังด้วยนะคะคุณปู่ทวดเผื่อหนูเข้ามานอน ขอบ้านแบบที่หนูฝันนะ มีทุกอย่างครบ แล้วไฟฟ้าละคะ เหมือนโลกนี้ทุกอย่างมั้ย"แอบคิดถึงบ้านที่เคยอยากได้ เดี๋ยวจะเข้าไปท่องไปในอินเตอร์เน็ต

"เอาเถอะ .... บ้านน่ะได้แต่เอาอะไรจากบ้านออกไปข้างนอกไม่ได้นะ เพราะไม่ใช่ของที่หลานซื้อมาในมิติใส่ได้ทุกอย่าง ยกเว้นของที่มาจากยุคนั้นเอามาใส่ได้แต่ไม่เพิ่มจำนวน"ปู่ทวดถอนหายใจ

"ตกลง ก็ได้ หนูจะกลับไปแก้ไขแต่คุณปู่ทวดคะ หนูไม่มีเงินสมัยนั้นเลย คุณปู่ทวดให้เงินติดตัวด้วยได้มั้ยคะ"

"เฮ้อ!! เอาเถอะๆ ปู่มีให้แค่100,000หยวนนะ ใช้เงินอย่างมีสติ และระวังตัวด้วย ในเวลา 15 วันนี้ หลานก็เตรียมสิ่งของที่จะนำติดตัวไปให้พร้อมล่ะขอให้หลานโชคดี"

" คุณปู่ทวด แล้วที่นี่ละคะหมายถึงตัวตนของหลานที่นี่ " เธอยังมีพ่อแม่อีกนะ คนอื่นๆ ล่ะถ้าไม่มีเธอแล้วพวกท่านจะต้องเสียใจ เธอก็อยากอยู่เลี้ยงดูพวกท่านยังไม่ได้ทดแทนบุญคุณอะไรมากมายเลย

" พวกเขาจะค่อยๆ ลืมหลานไปเองไม่ต้องห่วงหรอก ปู่จัดการให้"

"แล้วหลานจะเจอคุณปู่ทวดอีกมั้ยคะขอพรด้วยได้มั้ยอ๊ะ" ก็เผื่อได้ง่ะ

"ขอให้หลานโชคดี"แล้วคุณปู่ทวดก็หายไป

"คุณปู่ทวดเดี๋ยวววววว!!! ง่ะนี่คือพร หรือป่าวนะ “