(จบ) ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 ชีวิตครั้งนี้ฉันขอเลือกเอง!

บทที่ 34มีคนแต่งงานกับแม่หมูด้วยเหรอเนี่ย?

เสิ่นตัวอวี๋จับมือหลี่ซิ่วเอ๋อร์แล้วจับชีพจรให้ ชีพจรนี้มันแปลกๆ นะ!

หลังจากที่คนอื่นๆ กลับไปหมดแล้ว เธอจึงกลับมาจับชีพจรให้หลี่ซิ่ว    เอ๋อร์อย่างละเอียดอีกครั้ง 

“แม่ แม่เคยไปทำให้ใครโกรธเคืองหรือเปล่า? มีคนวางยาพิษแม่เลยตั้งครรภ์ไม่ได้”

“อะไรนะ?” เสิ่นซานและหลี่ซิ่วเอ๋อร์ตกใจ ทั้งสองมองหน้ากัน            หลี่ซิ่วเอ๋อร์จึงพูดว่า

“ปกติแม่ก็ไม่เคยทำให้ใครขุ่นเคืองใจ แต่ถ้าจะให้พูดว่ามีใครที่ทำให้ขุ่นเคืองใจ ก็น่าจะเป็นพี่สะใภ้รอง ทังหยวนหยวน

ถ้ามีใครเกลียดแม่จริงๆ ก็น่าจะเป็นหล่อนนั่นแหล่ะ”

ที่แท้แต่เดิมคนที่ควรจะแต่งงานกับเสิ่นซานคือทังหยวนหยวน แต่เสิ่นซานไม่ชอบทังหยวนหยวนเลย เธอหนักตั้งร้อยแปดสิบกว่าจิน แถมนิสัยยังไม่ดีอีก

เสิ่นซานไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ จึงแอบเอาทะเบียนบ้านออกมา แล้วแอบไปจดทะเบียนสมรสกับหลี่ซิ่วเอ๋อร์ เรื่องนี้ทำให้ทังหยวนหยวนโกรธมาก

พ่อของทังหยวนหยวนเป็นหัวหน้าหมู่บ้านหมู่บ้านข้างๆ ต่อมาหล่อนก็แต่งงานกับเสิ่นเอ้อร์

เสิ่นตัวอวี๋พูดว่า “จริงๆ แล้วพิษพวกนี้ไม่ได้ร้ายแรงมาก ฉันยังพอแก้ได้ค่ะ”

หลี่ซิ่วเอ๋อร์ส่ายหน้าพร้อมกับน้ำตา “ช่างเถอะ ไม่มีวาสนาก็อย่าฝืนเลย ต่อไปนี้เธอคือลูกสาวของเรา แต่คนที่ทำร้ายแม่ แม่จะไม่ปล่อยหล่อนไว้แน่”

เสิ่นตัวอวี๋ยิ้ม “แม่ วิธีแก้แค้นที่ดีที่สุดคือการมีลูก คนคนนั้นจงใจไม่ให้แม่มีลูก ยิ่งไปกว่านั้น อายุห้าสิบยังมีลูกได้ แม่เพิ่งจะสามสิบแปดเอง”

ในที่สุดหลี่ซิ่วเอ๋อร์ก็ตกลง เสิ่นตัวอวี๋หยิบเข็มเงินที่ซื้อมาครั้งก่อนออกมา เริ่มฝังเข็มให้หลี่ซิ่วเอ๋อร์ สักพักก็เห็นเลือดที่ไหลออกมาเป็นสีดำ นี่คือเลือดเสีย

หลังจากฝังเข็มไปพักใหญ่ เสิ่นตัวอวี๋ก็พูดว่า “…พ่อ แม่ ฉันกลับก่อนนะคะ”

เสิ่นซานรีบพูด “อีกแค่หนึ่งอาทิตย์ก็จะแต่งงานแล้ว ช่วงนี้ลูกอยู่ที่นี่ก็ได้ พ่อกับแม่จะได้ช่วยดูแลลูก”

เพิ่งจะรับเป็นลูกสาว ต้องใช้เวลาร่วมกันให้มากขึ้น สนิทสนมกันให้มากขึ้นสิ!

เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า กู้เหลียนก็ไปหาเกวียนมาขนของของเสิ่นตัวอวี๋มาให้ เขามองเสิ่นตัวอวี๋เดินเข้าบ้านแล้วบ่นเบาๆ ว่า “คนใจร้าย”

ทันใดนั้นก็เห็นเสิ่นตัวอวี๋วิ่งออกมา “กู้เหลียน รอเดี๋ยวนะ ฉันจะวัดตัวให้ เดี๋ยวสองวันนี้จะให้คนไปตัดเสื้อผ้าให้”

กู้เหลียนรีบวิ่งเข้าบ้าน เสิ่นตัวอวี๋มองเขาที่สูงถึง 185 เซนติเมตร พอเขาเดินเข้ามาในบ้าน บ้านทั้งหลังก็ดูคับแคบไปเลย

เสิ่นตัวอวี๋วัดแล้ววัดอีก “เรียบร้อยแล้ว นายกลับไปได้แล้ว”

กู้เหลียนก็กอดเสิ่นตัวอวี๋ เสิ่นตัวอวี๋แทบคลั่ง นี่มันที่บ้านคนอื่นเขานะ ถ้ามีคนเห็นจะทำยังไง?

กู้เหลียนจูบมุมปากเธอ จากนั้นก็หันหลังกลับไป

เสิ่นตัวอวี๋ทำเสียง “เชอะ” หน้าแดงก่ำ

ห้องนี้เสิ่นซานและหลี่ซิ่วเอ๋อร์จัดเตรียมไว้เป็นพิเศษ ให้คนไปทำเฟอร์นิเจอร์มาชุดหนึ่ง บนเฟอร์นิเจอร์ก็แปะตัวหนังสือสีแดงว่า “มงคล” เสิ่นตัวอวี๋วางแผนว่าพรุ่งนี้จะไปซื้อของขวัญวันแต่งงานที่ตัวอำเภอ

เธอมีเงินนี่! อยากได้ของขวัญอะไรก็ได้!

แต่งงานทั้งที ครั้งนี้เธอจะต้องจัดงานให้ยิ่งใหญ่อลังการ

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูด ตอนกินข้าวเย็น เสิ่นซานก็พูดขึ้นมา “คืนนี้กินไก่เยอะๆ นะ ลูกดูผอมมาก พรุ่งนี้พ่อกับแม่จะไปอำเภอเป็นเพื่อน จะได้ช่วยลูกเลือกซื้อของที่จำเป็นสำหรับงานแต่งงาน”

เสิ่นตัวอวี๋รีบพูด “หนูก็คิดแบบนั้นเหมือนกันเลยค่ะ หนูมีคูปองผ้ากับคูปองอื่นๆ อยู่ คิดว่าจะไปซื้อของพอดี”

เสิ่นซานรีบโบกมือ “ในเมื่อเป็นลูกสาวของเราแล้ว เรื่องพวกนี้พ่อกับแม่จัดการเอง ลูกรออยู่เฉยๆ ก็พอ ซิ่วเอ๋อร์ เอาของที่เราเก็บไว้มาหน่อย”

หลี่ซิ่วเอ๋อร์เดินเข้าไปในห้องแล้วหยิบกล่องขนมใบใหญ่ออกมา 

สมัยนี้คนชอบใช้กล่องเหล็กแบบนี้เก็บเงินและคูปอง

หล่อนเทคูปองทั้งหมดออกมา มีคูปองอาหาร คูปองผ้า คูปองจักรยาน คูปองนาฬิกา…

มีแทบทุกอย่าง ทำให้เสิ่นตัวอวี๋ตกตะลึง เธอก็มีเหมือนกัน แต่เทียบกับของพวกเขาแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับเหว

เช้าวันรุ่งขึ้นหลี่ซิ่วเอ๋อร์ก็จูงมือเสิ่นตัวอวี๋ขึ้นเกวียน

ชาวบ้านต่างก็สงสัย “สาวน้อยคนนี้น่ารักจังเลย ซิ่วเอ๋อร์ เธอช่างโชคดีจริงๆ”

หลี่ซิ่วเอ๋อร์ยิ้มจนหน้าบาน “ใช่! เพิ่งจะรับมาเป็นลูกสาว ก็ต้องแต่งงานออกไปแล้ว ฉันใจล่ะหายจริงๆ”

ทังหยวนหยวนถือตะกร้าเดินเข้ามา “อ๊ะ! นี่ไม่ใช่น้องสะใภ้สามของฉันเหรอ? ทำไม? ไม่ไปหาหมอต่อแล้วหรือไง? เห็นหุ่นแบบนี้ ก็รู้แล้วว่ามีลูกไม่ได้ เสิ่นซานตาบอดจริงๆ”

หน้าของหลี่ซิ่วเอ๋อร์หม่นลง ทังหยวนหยวนชอบพูดจาถากถางเธอแบบนี้มาตลอด

มุมปากของเสิ่นตัวอวี๋ยกขึ้น “แม่ หนูได้ยินว่าแม่หมูที่กองผลิตออกลูกเก่ง นึกไม่ถึงว่าจะมีคนแต่งงานกับแม่หมูจริงๆ …ฮ่าๆๆ”

หลี่ซิ่วเอ๋อร์ก็หัวเราะออกมา หุ่นเกือบสองร้อยจินนี่ ไม่เหมือนแม่หมูตรงไหน?

“เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม พูดถึงใคร?”

“ใครรับก็พูดถึงคนนั้นแหละ!” เสิ่นตัวอวี๋มองผู้หญิงคนนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นชา คนขี้เหร่มักเรื่องเยอะ ขี้เหร่ขนาดนี้แล้วยังทาลิปสติก ใส่กระโปรงลายดอกอีก

ผู้หญิงคนนั้นพุ่งเข้าหาเสิ่นตัวอวี๋ด้วยท่าทางโกรธเกรี้ยว แต่เสิ่นตัวอวี๋ไวกว่า

ยังไงเธอก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง ถึงจะไม่มากก็เถอะ

ตอนที่ทังหยวนหยวนพุ่งเข้ามา เสิ่นตัวอวี๋ก็หลบไปด้านข้าง ทังหยวนหยวนก็พุ่งไปที่พื้น “โครม” เสียงดัง ฝุ่นตลบเลยทีเดียว

เสิ่นตัวอวี๋หัวเราะเสียงดัง “เธอทำอะไรน่ะ? อยากกินขี้ก็ไม่เห็นต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้มั้ง”

ทุกคนเห็นหน้าของทังหยวนหยวนจมอยู่ในขี้วัว ช่างล้มได้พอดิบพอดีจริงๆ

คนรอบข้างอดหัวเราะไม่ได้ ทังหยวนหยวนโมโหแทบตาย ลิปสติกกับ กระโปรงของหล่อนเลอะไปหมด…

“นังเด็กเวรนี่…” ทังหยวนหยวนชี้นิ้วไปที่เสิ่นตัวอวี๋ จากนั้นก็ร้องไห้ 

“ฮือๆๆ”

“เอาล่ะ นั่งให้เรียบร้อย เกวียนจะออกแล้ว” คนขับเกวียนเตือน เสิ่นตัว อวี๋รีบขึ้นเกวียน แล้วแลบลิ้นใส่ทังหยวนหยวนอย่างซุกซน

ทังหยวนหยวนโกรธจนหน้าแดงก่ำ หลี่ซิ่วเอ๋อร์หัวเราะ “นี่เป็นครั้งแรกที่แม่เห็นหล่อนหน้าแตก”

“หึ! แม่ คนแบบนี้ต้องจัดการแบบนี้แหละ บางคนไม่จำเป็นต้องดีกับพวกเขามากเกินไป” เสิ่นตัวอวี๋ยิ้ม

พอไปถึงร้านสหกรณ์ที่ตัวอำเภอ หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอเสื้อผ้าที่ถูกใจ หลี่ซิ่วเอ๋อร์จึงพาเธอไปที่ร้านตัดเสื้อเก่าแก่ร้านหนึ่ง

“ที่นี่มีผ้าเยอะ แค่ราคาแพงไปหน่อย แถมยังต้องใช้คูปองอุตสาหกรรม คนทั่วไปเลยไม่ค่อยมา” หลี่ซิ่วเอ๋อร์จูงมือเธอเดินเข้าไป

พอเข้าไปในร้านเธอก็เห็นช่างตัดเสื้อแก่ๆ คนหนึ่งกำลังเย็บผ้าอยู่ พอเห็นพวกเขาเดินเข้ามาก็พูดว่า “ผ้าวางอยู่ตรงนั้น ราคาก็แปะไว้แล้ว อยากได้อะไรก็เลือกดูเอาเอง”

หลี่ซิ่วเอ๋อร์ชี้ไปที่ผ้าผืนสีแดง “ผ้าผืนนี้ทำเป็นกระโปรงสีแดงต้องสวยแน่ๆ ตัวอวี๋ ลูกว่าไง?”

เสิ่นตัวอวี๋มองผ้าสีแดงผืนนั้นแล้วพยักหน้า สวยจริงๆ!

ตอนนี้คือปี 1974 ชุดแต่งงานยังไม่เป็นที่นิยม ใครใส่ชุดแต่งงานจะถูกหัวเราะเยาะ แม้แต่คนใส่ชุดสีแดงก็ไม่เยอะ คนทั่วไปเวลาแต่งงานก็จะใส่เสื้อผ้าที่ดีที่สุดของตัวเอง