" พยัคฆ์ขาว! "
" ไม่จริงน่า! พยัคฆ์ขาวอยู่ที่นี่ได้เช่นไร! "
" ไม่นึกเลยว่าจะเจอตัวเป็! "
" นี่นะเหรอพยัคฆ์ขาว! "
เหล่านักรบชนเผ่าต่างพูดคุยกันด้วยความตกตะลึง และมีหลายคนที่พยายามถอยหลังให้ห่างจากชุนจิน แม้ทุกคนจะถืออาวุธอยู่ในมือก็ตาม
" นี่เ้า! เหตุใดเ้าถึงมาอยู่นี่! " อาเล่อสู่พูดด้วยความใกลัว
" นี่เ้าจะใทำไม? ข้าแค่มาดูว่าเ้าติดต่ออะไรกับแคว้นเยี่ยนก็เท่านั้น ไม่ได้มาฆ่าเ้าสักหน่อย… หากไม่เกี่ยวกับแคว้นต้าฉินล่ะก็ หากพวกเ้าจะทำอะไรข้าก็ไม่ยุ่งหรอกนะ " ปากเสือโคร่งขาวขยับตามสิ่งที่หลงจินพูดอย่างมีชีวิตชีวา ทำให้เหล่าทหารแคว้นเยี่ยนตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น และไม่คิดว่าจะมีคนที่มีหัวเป็เสือเช่นนี้
ทางด้านองค์หญิงใหญ่ที่ได้เห็นคนที่มีหัวเป็เสื้อเป็ครั้งแรกก็ใไม่น้อยเช่นกันแต่แล้วเมื่อนางได้ยินสิ่งที่หลงจินเอ่ยก็ทำให้นางมีหวัง
" ข้า! ข้าเป็องค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นต้าฉิน! โปรดวีรบุรุษเสือช่วยข้าด้วยเถอะเ้าค่ะ!~ " องค์หญิงใหญ่กล่าวสุดเสียงจนอาเล่อสู่หน้าถอดสีด้วยความตื่นตระหนก เพียงพริบตาที่สิ้นเสียงองค์หญิงใหญ่ซึ่งดึงดูดสายตาทุกคนมาที่นาง หลงจินก็เคลื่อนไวด้วยความเร็วเข้าประชิดตัวอาเล่อสู่จากด้านหลังพร้อมกับเอาดาบพาดไว้ที่คออาเล่อสู่อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
" หยุด! มิเช่นนั้นหัวหน้าเ้าตาย! " เสียงอันเรียบเฉยถูกกล่าวข้างหูของอาเล่อสู่ พร้อมกับจิตสังหารที่กำลังพุ่งพล่าน
อาเล่อสู่ที่อยู่ในเงื้อมมือของพยัคฆ์ขาว จิตใจของเขาก็กระสับกระส่าย จนหัวใจเต้นแรงผิดปกติ จิตใจของเขาหวาดกลัวถึงขีดสุด เพราะเขารู้ดีว่า พยัคฆ์ขาว คือผู้ใด แต่ถึงจะกลัวเช่นไร เขาก็ต้องข่มใจสู้ เพราะเขามิอาจถอยหลังได้อีกแล้ว
" บะ… บัดซบ! เ้าปีศาจชั่ว! เ้าคิดว่าเ้าเป็ใครกันถึงได้กล้าบุกเข้ามาในค่ายของข้าเช่นนี้ แล้วยังเอาดาบมีจี้คอข้าอีก เ้าคิดว่าเ้าจะรอดออกไปได้อย่างนั้นเหรอ! " อาเล่อสู่ตวาดเสียง
" เ้าก็รู้ว่าข้าออกไปได้สบายๆ แต่ชีวิตของเ้า ข้าจะให้โอกาสเพียงแค่ครั้งเดียว ปล่อยนางซะ มิเช่นนั้นเ้าตาย… " หลงจินกล่าวเสียงเรียบผ่านปากเสือโคร่งที่ขยับพูด
" อย่าหวังไปเลย! ข้าไม่มีวันปล่อ-! " อาเล่อสู่พูดยังไม่จบประโยค หลงจินก็ตวัดดาบเชือดคอหอย อาเล่อสู่ในทันที เืสาดกระเซ็น ต่อหน้าทุกคนที่ยืนมองด้วยความตกตะลึง
" อ๊อก!~ อ๊อก! อ๊อก! อ๊อ~ " ร่างของอาเล่อสู่ล้มลงกับพื้นพลางจับไปที่คอของตนเองแล้วกระอักเืออกมา แววตาหวาดกลัวแสดงให้ทุกคนได้เห็น ก่อนที่อาเล่อสู่จะสิ้นลมหายใจไป
ทุกคนต่างยืนตะลึงมองศพของอาเล่อสู่ แล้วมองร่างบุรุษหัวเสือโคร่งขาว ในขณะนั้นเอง เอี้ยนฮกชุนก็ดึงตัวองค์หญิงใหญ่มาไว้ฝั่งของตน โดยมีทหาร 3 นาย ชักดาบขึ้นมาชี้หลงจินด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย แม้พวกเขาจะฝึกฝนมาอย่างดีแต่ด้วยจิตสังหารอันรุนแรงของหลงจินก็ทำให้เหล่าทหารกล้าหวั่นใจไม่น้อย องค์หญิงใหญ่ก็พยายามดิ้นหนีสุดตัว แต่แล้วคนจากแคว้นเยี่ยนที่สวมหมวกคลุมหน้าก็ได้สกัดจุดองค์หญิงใหญ่ไม่ให้ขยับตัวได้
" พวกเ้าทำเช่นนี้ คิดว่าดีแล้วเหรอ? สิ่งที่เ้าทำมันก่อให้เกิดาได้นะ พวกเ้าไม่กลัวพวกข้าเลยหรืออย่างไรกัน? " หลงจินกล่าวเสียงเรียบจ้องมองเอี้ยนฮกชุน
" เหตุใดต้องกลัว เมื่อไรที่องค์หญิงใหญ่อยู่ในกำมือแคว้นเยี่ยน ฮ่องเต้แคว้นต้าฉินก็ไม่มีทางทำสิ่งใดได้ ยกเว้นเสียว่าฮ่องเต้แคว้นเ้าจะไม่ได้รักลูกของมัน! " เอี้ยนฮกชุนกล่าวด้วยท่าทางสงบนิ่งพลางยิ้มเย้ยด้วยความมั่นใจ
" นั้นหมายความว่า เ้าอยากตายที่นี่สินะ เ้าคิดว่ามาเพียง 5 คน จะหนีรอดกลับไปได้อย่างนั้นเหรอ? " หลงจินพูด
" ข้าไม่รู้หรอกนะว่า ปีศาจเช่นเ้าจะมีฝีมือเก่งกาจเพียงใด แต่พวกข้าก็เป็ทหารที่มีฝีมือเช่นกัน และไม่เคยเกร่งกลัวปีศาจเช่นเ้า… " เอี้ยนฮกชุนพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย ในขณะนั้นเองชายสวมหมวกคลุมหน้าก็เดินผ่านหลังเอี้ยนฮกชุนและทหารทั้ง 3 ไปยืนตรงหน้าจากนั้นก็ถอดหมวกคลุมหน้าออก เผยใบหน้าของชายวัยกลางคนผมดำยาว ผิวขาวซีด ใบหน้ามีรอยยิ้มจางๆจองมองหลงจินอย่างไม่ล่ะสายตา
" เหตใดต้องพูดกันยาว เพียงปีศาจตนเดียว กำจัดทิ้งก็สิ้นเื่…" ชายวัยกล่าวคนกล่าวอย่างสบายๆ
" ท่านเย่ชุนถัง ท่านจะลงมือเองเหรอขอรับ " เอี้ยนฮกชุนกล่าวด้วยความใพร้แมกับรอยยิ้มจางๆ
" ใช่ ข้าอยากจะได้หัวมันไปแขวนไว้ในบ้านข้า เสือโคร่งขาวลายน้ำเงินดวงตาสีน้ำเงินเข้ม อีกทั้งตัวยังเป็มนุษย์อีก เพียงเท่านี้มันก็ล้ำค่าเกินพอแล้ว หึ หึ หึ " เย่ชุนถังกล่าวด้วยรอยยิ้ม
" เ้าจะตัดหัวของข้าอย่างนั้นเหรอ? " หลงจินกล่าวเสียงเรียบ
" ใช่แล้ว เ้าจงยอมให้ข้าตัดหัวเ้าดีๆเสียเถอะ หึ หึ หึ " เย่ชุนถังพูดเสียงเย็นด้วยรอยยิ้ม
" เช่นนั้นเ้าก็มาตัดสิ หากเ้าตัดมันได้ " หลงจินชักดาบอีกเล่มจากด้านหลังออกมายืนตั้งท่าเตรียมต่อสู้ หลงจินััได้ถึงพลังมหาศาลและความแข็งแกร่งของเย่ชุนถัง แต่ถึงอย่างนั้นหลงจินก็ไม่ได้เกร่งกลัวอันใด
" ได้! ข้าจะไปตัดเดี๋ยวนี้แหละ! " เย่ชุนถังชักกระบี่ข้างเอวพร้อมกับพุ่งทะยานเข้าหาหลงจินอย่างรวดเร็วพร้อมกับกวัดแกว่งกระบี่โจมตีหลงจินอย่างรวดเร็ว
ทางด้านหลงจินก็ใช้ดาบคู่ปัดป้องเพลงกระบี่ของเย่ชุนถังพร้อมกับถอยหลังไปที่ล่ะก้าว เย่ชุนถังเป็จอมยุทธในสำนักฝึกยุทธของแคว้นเยี่ยน ซึ่งเขาถูกว่าจ้างให้มาคุ้มกันทหารทั้งสี่ แต่บัดนี้เขานั้น้าคือหัวเสือโคร่งขาว ยิ่งอยู่บนหัวของคนก็ยิ่งล้ำค่าขึ้นไปอีก
เย่ชุนถังใช้เพลงกระบี่ของสำนักตนเองไล่ต้อนหลงจินท่ามกลางสายตาของทุกคน หลงจินไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแต่กลับตั้งรับได้อย่างสงบนิ่ง เย่ชุนถังโจมตีอย่างต่อเนื่องและรวดเร็วจนเห็นช่องโหว่บริเวณคอด้านขวาของหลงจิน เย่ชุนถังจึงไม่รอช้า ตวัดกระบี่ฟันไปยังช่องโหว่นั้นอย่างรวดเร็วหวังตัดหัวของหลงจิน
เคร้ง!~~
แต่ทว่ากระบี่ที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณจนส่องสว่าง ไม่อาจฟันคอของหลงจินเขาได้ราวกับฟันโดนเหล็กที่แข็งแกร่งจนไม่อาจทำให้เป็รอยได้กระบี่กระเด้งกลับคืนในทันที เย่ชุนถังมองด้วยความตื่นตะลึงจนไปสบตากับหลงจินเขา จนรู้สึกถึงอันตรายขึ้นมา จึงรีบะโถอยหลังอย่างฉับพลันเพื่อตั้งหลัก
ในเสี้ยววินาทีนั้นหลงจินใช้ ท่าก้าว พุ่งเข้าหาเย่ชุนถัง เมื่อเย่ชุนถังเห็น ท่าก้าว ของหลงจินก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง
" ท่าก้าวนั้นมัน! " เย่ชุนถังกล่าวด้วยความตกตะลึงพร้อมกับหลงจินเข้าไปประชิดตัวเย่ชุนถังอย่างไม่ทันตั้งตัวแล้วตวัดดาบตัดหัวของเย่ชุนถังจนขาดกระเด็นเืพุ่งกระจาย ทามกลางสายตาของทุกคน
แม้เอี้ยนฮกชุนจะใกับสิ่งที่เกิดขึ้น และไม่คิดว่าจอมยุทธจากแคว้นตนจะถูกสังหารง่ายดายเช่นนี้ อีกทั้งปีศาจตนนั้นก็ไม่อาจสังหารได้ แม้เขาจะใแต่ก็ครองสติไว้ได้ จึงยกดาบชี้ไปทั้งหลงจิน
" พวกเ้าไปฆ่ามัน! " เอี้ยนฮกชุนร้องะโสั่งการทหารทั้ง 3 นาย แต่ทว่าเมื่อสิ้นเสียงของเอี้ยนฮกชุน ทหารแคว้นเยี่ยนทั้ง 3 ก็ถูกสังหารไปแล้ว เขาจึงใช้ดาบแนบคอขององค์หญิงใหญ่เพื่อหวังจับเป็ตัวประกัน แต่เมื่อหันไปมองหลงจิน ดาบก็พุ่งแทงทะลุคอของเอี้ยนฮกชุนไปเสียแล้ว ร่างของเอี้ยนฮกชุนล้มลงพร้อมกับที่หลงจินดึงองค์หญิงใหญ่มาไว้ในอ้อมแขนของตนเอง ร่างของเอี้ยนฮกชุนล้มลงกับพื้นพลางชักกระตุกก่อนที่จะแน่นนิ่งตาค้างไป
เหล่านักรบชนเผ่าต่างพากันยืนตัวแข็งมองหลงจินด้วยความตกตะลึง ในความรวดเร็วในการสังหารทหารแคว้นเยี่ยนและยังสังหารจอมยุทธของแคว้นเยี่ยนอีกจึงทำให้นักรบชนเผ่าหลายคนยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น ซึ่งทุกคนกลัวว่าพยัคฆ์ขาวผู้นั้นจะหันคมดาบมาไล่ฆ่าพวกเขา ถึงแม้พวกเขาจะมีนักรบชนเผ่าในค่ายนับหมื่นคน แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าพยัคฆ์ขาวผู้นั้นแม้จะอยู่ท่ามกลางนักรบชนเผ่าอาจูนับพันกว่าคน แต่เขาก็ยังไล่สังหารนักรบชนเผ่าอย่างไร้ความปราณี ไปเกือบครึ่งกองทัพ จนเหล่านักรบชนเผ่าต้องวิ่งหนีตายเอาชีวิตรอด เพราะด้วยเเหตุนั้นเขาจึงถูกเรียกขานว่า พยัคฆ์ขาว นั้นเอง
เหล่านักรบชนเผ่าต่างจ้องมองชุนจินอย่างระแวดระวัง เพราะการที่พวกเขาจับตัวองค์หญิงแห่งแคว้นต้าฉินไว้แล้วคิดส่งตัวนางให้กับแคว้นเยี่ยน ซึ่งพยัคฆ์ขาวแห่งแคว้นต้าฉินคงไม่มีทางให้อภัยพวกเขาแล้วสังหารพวกเขาอย่างแน่นอน มันจึงทำให้จิตใจของเหล่านักรบชนเผ่าสั่นไหวด้วยความตื่นกลัวเพราะการเพชิญหน้ากับพยัคฆ์ขาว มีเพียงความตายเท่านั้นที่รอพวกเขาอยู่ ขณะมองหลงจินยืนโอบเอวองค์หญิงใหญ่พลางมองไปรอบๆด้วยแววตานิ่งเฉยแต่แฝงความดุดันของพยัคฆ์ร้าย
องค์หญิงใหญ่มองหัวเสือสีขาวดั่งหิมะลายน้ำเงินดั่งท่องณภาด้วยสีหน้าตกตะลึง เพราะนี้เป็ครั้งแรกที่ได้เห็นคนที่มีหัวเสือใกล้ๆเช่นนี้
" ต้องขออภัยด้วย " หลงจินหันมามององค์หญิงใหญ่พลางกล่าวอย่างช้าๆพลางเก็บดาบเข้าฝัก จากนั้นก็ใช้นิ้วสกัดจุดบริเวณไหลซ้ายและขวาอย่างรวดเร็ว เพื่อคลายจุดให้กับนาง
ความรู้เจ็บปราดหนึ่งก่ินที่จะกลายเป็ชาจากการถูกสกัดจุด เพื่อคลายจุดจนนางขยับตัวได้ แต่นางไม่สามารถทรงตัวให้ยืนได้ราวกับร่างกายนั้นอ่อนแรง แต่ยังดีที่หลงจินประคองนางเอาไว้ไม่ให้นางล้ม ไม่นานนางก็สามารถทรงตัวยืนขึ้นได้ หลงจินจึงปล่อยมือออกจากตัวนางพร้อมกับที่นางขยับตัวถอยห่างจากหลงจินด้วยความรู้สึกแปลกๆ แต่เมื่อนางหันมองไปรอบๆตัวนางก็พบกับเหล่านักรบชนเผ่าที่ยืนล้อมทั้งสอง นางจึงขยับเข้าไปใกล้หลงจินแล้วมองรอบๆด้วยสีหน้าเป็กังวล
หลังจากหลงจินปล่อยมือออกจากองค์หญิงใหญ่ หลงจินก็สบัดดาบอีกเล่มแล้วเก็บเข้าไปในฝักดาบที่อยู่ด้านหลัง เหล่านักรบชนเผ่าต่างพากันรูสึกโล่งใจเมื่อเห็นหลงจินเก็บดาบ ไม่นานนักชายวัยกลางคนก็วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าของหลงจิน ชายวัยกลางคนร่างกายสูงผอมผมยาวสีดำ เขาคือ เก่อซาง รองหัวหน้ากลุ่มชนเผ่าแห่งนี้ เขายืนโค้งกายพลางยิ้มอย่างเป็มิตรด้วยท่าทางตื่นตระหนก
" ข้าเป็รองหัวหน้า นามว่า เก่อซาง หากเ้า้าที่จะออกไป พวกข้ายินดีหลีกทางให้ ขอเพียงแค่เ้าไม่ทำอะไรพวกข้าก็เพียงพอ " เก่อซางกล่าวเสียงสั่น
หลงจินมองเก่อซางครู่หนึ่งก่อนที่จะจับมือขององค์หญิงใหญ่จนนางสะดุ้งด้วยความใแล้วเดินผ่านเก่อซางไปอย่างไม่เหลียวมอง เมื่อหลงจินเดินผ่านเก่อซางไปเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ก่อนที่จะหันมองตามหลังของพยัคฆ์ขาวที่เดินจูงมือองค์หญิงแห่งแคว้นต้าฉินไป โดยที่นักรบชนเผ่าหลีกทางให้และไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ในระยะ 5 ก้าวเลยสักคนเดียว เก่อซางก็เดินตามหลังหลงจินอยู่ห่างๆ จนถึงประตูทางค่าย หลงจินและองค์หญิงใหญ่เดินออกจากค่ายไป เหล่านักรบชนเผ่าต่างพากันโล่งใจ แต่แล้วชุนจินก็หยุดเดิน เมื่อเก่อซางและเหล่านักรบชนเผ่าเห็นอย่างนั้นใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็เคร่งครึมด้วยความกังวลทันที
" เ้าเป็องค์หญิงจริงๆใช่ไหม " หลงจินหันไปถามองค์หญิงใหญ่
" เ้าค่ะ! ข้าเป็องค์หญิงจริงๆ " องค์หญิงใหญ่ตอบด้วยความใเล็กน้อย เมื่อหลงจินได้ยินอย่างนั้นก็หันไปหาเก่อซาง
" เมื่อข้าพาองค์หญิงกลับไปแล้ว ไม่นานกองทัพแคว้นต้าฉินหรือไม่ก็กองทัพแคว้นเยี่ยนต้องมาที่นี่อย่างแน่นอน และข้าหวังว่าหากข้ากลับมาที่ที่อีกครั้งคงไม่เห็นพวกเ้าอยู่แล้ว… " หลงจินหันกลับมากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนที่จะเดินต่อไป เก่อซางขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเป็กังวลมองชุนจินและองค์หญิงใหญ่เดินจากไปทามกลางทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่จนหายลับสายตาไป เก่อซางยืนมองสักพักก่อนที่จะเดินเข้าไปในค่ายด้วยสีหน้าเคร่งครึม
27K
