เด็กเกรียนเซียนจอมยุทธ NC+

“อ้าคคคคคคค!!!!...

“รางวัลแบบนี้ข้าไม่ต้องการโว้ยยยยยยย!!!!!

⎝q⩺ਪ⩹p⎠ ไม่โว้ย!!!

กันจิตะโกนเสร็จก็พนมมือขึ้นพร้อมกับพูดออกมาว่า

“ไปสู่ที่ชอบที่ชอบนะยายแก่....อย่าได้มาหลอกหลอนกันเลยเดี๋ยวข้าทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้….

ƪ(⪧⏠⏠⪦ƪ) แฮ่ แฮ่...

“แหยะ...!!! มาหอมแก้มข้าแถมยังบอกเป็นรางวัลอีก...

(๑•﹏•) บรึย

*แต่ทำไมกลิ่นของท่านยายมันหอมเหมือนอาเหอเหม่ยหลาน หรือ เซี่ยงน้อยเลยวะ ?!!!

(๑•̌.•̑๑)ˀ̣ˀ̣ ?!

*บรึยยยยย!!!นี่ข้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่....

(๑•﹏•) บรึย

“ถ้าเป็นแม่นางน้อยเมื่อวานก็ว่าไปอย่าง...หุหุ

(థฺˇ౪ˇథ) หุหุ (คิดเรื่องลามก หรือ คิดแผนชั่วออก)

กรึก...กรึก...กรึก

เสียงของล้อรถเข็นขายซาลาเปาที่เริ่มดังขึ้นอีกครั้งขณะเคลื่อนที่ผ่านพื้นดินที่ขรุขระอย่างช้าช้าไปในทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านเพียงแต่ในครานี้มีเพียง1 วัยเยาว์ กับ 2ตัวน้อยน่ารักเพียงเท่านั้น ที่เดินเคียงข้างกันในยามแสงอาทิตย์ใกล้ทอแสงมิมีเสียงพูดกล่าวสิ่งใดออกมาจากปากของเขา มีเพียงเสียงของล้อรถเข็นเท่านั้นที่ยังคงดังให้ได้ยินอยู่ตลอดเวลาสีหน้าของเขาอาจมิได้แสดงออกถึงอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ภายในใจสะเมื่อไรกันเพราะตอนนี้มันกำลังทำหน้าตาหื่น แถมที่มุมปากยังมีรอยยิ้มเป็นการแสยะยิ้มเหมือนกับพวกโรคจิตหื่นกาม มันคิดสิ่งใดอยู่ !? ทำไมมันถึงต้องแสยะยิ้ม !?

( ͡° ͜ ʖ ͡°) (แสยะยิ้มที่มุมปาก)

“ท่านยายขอ...

“เฮ้อลืมไปแกไปที่ชอบที่ชอบแล้ว...

“ไม่มียายแก่อยู่ข้างข้างข้าก็รู้สึกเหงาปากยิ่งนัก....

“เจ้าตัวเล็กคุยกับข้าหน่อยสิ...

กันจิผู้เป็นคนทำลายความเงียบสงบคำถามที่แม้แต่ท่านยายซุนผู้ผ่านโลกแห่งมาครึ่งค่อนชีวิตก็มิอาจตอบมันได้...

““เฮ้อออออออ....

**หงิง หงิง หงิง หงิง…

(*≧▽≦)(งุงิงุงิ)

**อาโฮก โฮก โฮก โฮก...

(*≧▽≦)(งุงิงุงิ)

“อา...เออ...ไม่เป็นไรถึงเจ้าตัวน้อยอย่างพวกเจ้าจะพูดออกมาข้าก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดีฮ่าฮ่าฮ่า....

จะว่าใกล้ก็ใกล้จะว่าไกลก็ไกลบ้านของมันห่างจากตัวหมู่บ้านในด้านทิศตะวันตกไม่มากไม่น้อยแค่ต้องใช้เวลาเดินประมาณ 2 – 3 ชั่วโมงกว่าจะถึงเพียงเท่านั้นบ้านที่เขาอาศัยอยู่นั่นตั้งอยู่ในหมู่บ้านทางฝั่งตะวันออกต้องออกไปจากตัวหมู่บ้านอีกบวกกับเขาไม่อาจเดินผ่าใจกลางตัวหมู่บ้านได้ตรงตรงเพราะสร้างเรื่องไว้ ตอนนี้เขามิอยากเพิ่มปัญหาให้ตนเองเพราะดูแล้วเจ้านายน้อยกงอะไรนั่นคงจะเตรียมการแก้แค้นเขาอยู่ในที่มือดแน่นอนขนาดเจ้าแก่อ้วนก็หายไปเลยจากตลาดตะวันออกทำให้เขาจึงจำเป็นต้องเดินอ้อมนอกตัวหมู่บ้านที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่นี้โดยกว่าจะถึงหน้าสำนักปรับพื้นฐานที่เขามาเมื่อวานกับท่านยายก็เป็นเวลา07.30 น. แล้วตามที่เขาได้คำนวณเวลาโดยการอ่านแสงจากดวงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมายังพื้นโลก

กรึก...กรึก...

“ฟู้วส์...ถึงสักที...

“เมื่อวานข้ามัวแต่เมาขี้ตาไม่ตื่นเต็มที่เสียทีพอมาวันนี้ไม่มีท่านยายซุนคอยปลุก ข้าจึงต้องตั้งใจเข็นรถเข็นขายซาลาเปามาเอง

“ว้าวววว !!! นี่มันโครตจะ Exclusive (พิเศษ) เลยวุ้ย !!! ทิวทัศน์ยามเช้าของหมู่บ้านฝั่งนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันนะถ้าหากข้ามีโทรศัพท์จะเอามาถ่ายรูปเก็บไว้ไปตั้งเป็นภาพพื้นหลังคงสวยดี และจะได้ไปอวดเซี่ยงน้อยกับเหอน้อยด้วย ...

ภาพทิวทัศน์ที่สวยงามที่เขากำลังพูดถึงอยู่นั้นคือหมู่บ้านทรายขาวเขตตะวันนตกที่อยู่ระหว่างหุบเขาทั้ง 2 ฝั่งโอบล้อมอยู่ถึงแม้จะเป็นเวลา 07.30 น. แล้วแต่มีภูเขาบดบังทำให้เป็นภาพทิวทัศน์ที่งดงามอย่างมากบวกกับตะเกียงไฟที่ยังมิถูกดับลงของชาวบ้านฝั่งนี้แต่เขาจะมิรู้เหตุผลได้เยี่ยงไรเรื่องตระเกียงนั่นเพราะคนส่วนใหญ่ทางฝั่งนี้จะมักตื่นแต่เช้าตรู่ 03.30 – 04.30 น.ออกไปขายของที่ฝั่งตะวันออกกันหมด โดยที่พวกเขาสามารถเดินผ่านใจกลางของหมู่บ้านทรายขาวทะลุไปถึงทางฝั่งตะวันออกโดยใช้เวลาเฉลี่ยไม่ถึง30 นาทีกระมั้ง ทำให้ตะเกียงไฟส่วนใหญ่จึงมิถูกดับลง ....

เขตตะวันตกของหมู่บ้านทรายขวา ยามเช้า

ด้วยทิวทัศน์ที่งดงามอากาศที่เย็นชื่นใจ และ แสงไฟที่สลัวทำให้เขาอดคิดถึงบ้านเกิดตนเองไม่ได้อดคิดถึงอาเหอ อดคิดถึงเซี่ยงอี้ และเหม่ยหลานผู้ลึกลับที่ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้างก็มิอาจรู้ได้

อารมณ์ของเขาค่อนข้างดีจึงเอ่ยประพันธ์กาพย์กลอนที่มันเองคิดว่าไพเราะออกมาได้1 บท มีใจความว่า

ด้านหน้ามีเส้นทางให้ก้าวเดิน หันหลังกลับมุ่งเส้นทางตะวันออก

อนาคตมิอาจคาดคะเน ไฉนหนอ..ทุกวันจันทร์..จึงต้อง..ไปทำงาน......

“เรานี่ก็เทพเหมือนกันแหะแต่งกาพย์ได้ด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า...

“ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้ากันนักแต่กาพย์ท่อนสุดท้ายข้าคิดว่าชาวยุทธทุกคนคงจะตั้งคำถามเหมือนกันกับข้ากันจิผู้หล่อเหลา ปราดเปรื่อง ผู้นี้สินะ

แม้หมู่บ้านทางทิศตะวันตกแห่งนี้จะมีพ่อค้าแม่ค้า ชาวยุทธ ชาวบ้านอยู่น้อยแต่มิใช่ว่าจะไม่มีเลย ขณะที่เขาเข็นรถขายซาลาเปาสมบัติประจำตระกูลของท่านยายซุนที่แกกล่าวอ้างไว้พร้อมกับการเท้าที่เหยียบพื้นดินขรุขระด้วยความมั่นคง เขาเดินลงมาจากเนินเขาก็เริ่มได้ยินเสียงจอแจขายของของพวกพ่อค้า แม่ค้า ที่เริ่มส่งเสียงให้ได้ยินอยู่เป็นเนืองนิด...

““ผลไม้เชื่อมขอรับ ผลไม้เชื่อมหอมหวานอร่อย นะขอรับ ?

““ปลาไหมน้ำแข็ง ปลาไหมน้ำแข็ง สดสดเลยจ้ากลิ่นแล้วฉลาดมีโอเมก้า 3 ....?

““หมั่นโถวร้อนร้อน กรอบนอก นุ่มในกินแล้วหน้าใสปิ้ง ..?

““ซาลาเปา ปาท่องโก น้ำนมสด ก็มีนะขอรับลองชิมได้มิว่ากันแต่ต้องจ่ายเงินด้วยเพียงเท่านั้น....

“เฮ้ออออออ !!!

“ข้าว่ามันก็คงมิต่างกันกับตลาดฝั่งตะวันออกหรอกมั้ง...!?

“ในที่สุดก็ถึงจุดตั้งร้านสักกะทีหวังว่ามันจะเป็นทำเลทองของข้านะ...

*หืม!?...ทำไหมคนผู้นั้นถึงได้ดูคุ้นหน้าคุ้นตากันนะ?!

ヾ<(⚆ᗨ⚆)>ゞหืม!?....

*หรือว่า...จะเป็นนาง.... ?!

เขารู้สึกกังวลมากกลัวว่านางจะมาเอาเรื่องกับเขาตอนนี้ทั้งตัวเขาไม่มีของมีค่าติดตัวอยู่เลยสักชิ้น เงินผลึกก็ไม่มีถ้าหากนางต้องการให้เขารับผิดชอบสิ่งที่เขาทำลงไปคงมีแต่ต้องยอมพลีกายถวายตัวให้กับนางเพียงเท่านั้นยิ่งเขาเป็นคนรักนวลสงวนกายาอยู่ด้วย แม้ว่าเขาจะชอบเรื่องใต้สะดือแต่มิใช่ว่าบุรุษผู้หล่อเหลาแบบเขาจะยอมเสียตัวให้ใครก็ได้ยิ่งไม่รู้หัวนอนปลายเท้า พื้นเพเบื้องหลัง เขายิ่งไม่กล้าเสี่ยง หากไปข้องแวะกับเด็กเสี่ยขึ้นมาเดี๋ยวจะโดนรุมกระทืบฟรี...

(หรา.......หน้าตาเองมันไม่ได้บอกแบบนั้นเลยนะบักหื่น!!!) ᕦ{????️◡????️}ᕥ เบิกเนตร - ฉันรู้ ฉันเห็น...

*ข้าควรต้องถอยหนีแบบเงียบเงียบดีกว่า ?!

(Г・ω・)г ค่อย ค่อย ย่อง....

ขณะที่เขากำลังเก็บของเตรียมจะย้ายสถานที่ที่จะขายซาลาเปาอยู่นั่นก็มีเสียงดังมาจากทางหน้ารถเข็นขายซาลาเปาของเขา ซึ่งเสียงนี้เป็นเสียงเดียวกันกับเมื่อวานที่มาขอซาลาเปาของเขาใช่แล้วขอมิใช่ซื้อ เพราะมันเป็นเสียงของดรุณีน้อยวัยแรกแย้มคนเดียวกับเมื่อวาน...

““อ...เออ...อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะพี่ชายน้อย!

“อ...อรุณสวัสดิ์ขอรับ…

กันจิที่กำลังจะถอยหนีอยู่นั่นกับต้องหยุดมือเมื่อเขาได้ยินเสียงกล่าวทักตรงหน้ารถเข็นของเขาเอง

*เอาวะอย่างน้อยก็หาทางชดใช้ให้กับนางแล้วกัน

เขากำลังคิดคำนึงใช้กลยุทธ์ “ใจดีสู้เสือ” ถ้าหากนางจะมาเอาเรื่องเห็นทีเราก็ต้องชดใช้ให้กับนางเราที่เป็นสุภาพบุรุษแม้ต้องยอมพลีกายถวายตัวให้กับนางเราก็จะไม่แม้แต่กระพริบตาหรือขมวดคิ้วสักครั้งกันจิที่กำลังคิดวิธีชดใช้ให้กับนางอยู่นั้น มันถึงกลับต้องหยุดนิ่งทุกทุกสิ่งสิ่งที่ทำให้มันหยุดนิ่ง แม้กระทั่งลมหายใจ ก็คือภาพที่ปรากฎตรงหน้าของมัน...

ดรุณีน้อยวัยแรกแย้มผู้มีใบหน้าขาวนวลปรางแก้มทั้งสองข้างขึ้นสีชมพูจางจาง นางสวมชุดไม่ต่างกับเมื่อวานมากนักวันนี้นางสวมใส่ชุดคลุมสีดำทึบมวยผมเหมือนพวกชาวยุทธหญิงพเนจร ผมยาวปะบ่าแต่งหน้าจางจาง พอมีสีสัน

(เพลงมา -พอดูรวมรวมแล้วมีเสน่ห์เหลือเกิน ไม่ต้องมาเขิน ฉันพูดจริงจริง)

ถงทงน้อย

““อ...เออ...พี่ชายน้อย !!

““พี่ชายน้อยเจ้าคะ ?!!!

“อา...เออขอรับ…ดรุณีน้อยเจ้ามาขอซาลาเปาเหมือนเดิมใช่ไหมครับเดี๋ยวข้าทำให้รอสักประเดี๋...

““พี่ชายน้อยมิใช่แบบนั้นเจ้าคะ

“อ..เออคือว่า ข้าขอแนะนำตัวก่อนข้าถง...!

*เพล้ง..เพล้ง

เสียงของไหเหล้าที่ถูกโยนลงพื้นแล้วกลิ่นเหล้าต้มที่มีแอลกอฮอล์สูงมากก็รอยโชยออกมาพลิ้วไวมาตามสายลมจนมากระทบที่จมูกของกันจิ ผู้ที่กำลังตั้งใจฟังดรุณีน้อยตรงหน้ากล่าวคำพูด คำจาที่มีน้ำเสียงชวนเคลิ้มฝัน บวกกับหน้าตา รูปลักษณ์แล้วยิ่งต้องตั้งใจฟังขึ้นไปอีก 150% ถึงกับหลุดจากภวังค์ความคิดของเขา....

“เห้ย !!! พวกแกเตรียมค่าคุ้มครองกันพร้อมแล้วใช่ไหม?!

“วันนี้เป็นวันเก็บค่าคุ้มครอง...ของพื้นที่ในตลาดแห่งนี้...

*เฮ้ออออออ...

*มารผจญตลอดสินะ

*ตึก ตึก ตึก ...ชี่ ชี่ ชี่

ԅ[ •́ ﹏├┬┴┬┴ แอบมองหลังกำแพง!

กันจิที่กำลังจมอยู่ในความคิดถึงกับต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อดรุณีน้อยนั้นวิ่งมาหลบด้านหลังของเขาแล้วแอบมองแทนจากทางด้านข้างลำตัวฝั่งซ้ายของเขา

*นี่กรูไม่ได้ไปยุ่งกับเด็กเสี่ยใช่ไหมวะ ?!

*ลางสังหรณ์แห่งหายนะไม่ได้แจ้งเตือนอะไรกับเราแสดงว่าคงไม่มีอะไรมากสินะ !!!

*ไหนขอข้าลองดูหน่อยสิว่าพวกเจ้าจะมีอะไรดีถึงกล้ามาขัดอารมณ์สุทรีย์ของข้าผู้นี้...

เขามิรอช้าเพ่งสายตาเสมือนสายตาของเหยี่ยวอันคมกล้าที่จ้องล่าอาหาร ไปทางพวกนักเลงเจ้าถิ่นที่กำลังไล่เก็บค่าคุ้มครองกับพ่อค้าแม่ค้าในห้างร้านต่างๆตลอดทางเดิน

*ติ๊ดดด..ดวงตาแห่งการตรวจสอบขั้นพื้นฐาน (เปิดใช้งาน)*

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

ชื่อ: เจ้า1 นักเลงถิ่นตะวันตกแห่งหมู่บ้านทรายขาว

ธาตุ : ดิน

พลังลมปราณ ระดับ พื้นฐาน ขั้น 6

ชื่อ: เจ้า2 นักเลงถิ่นตะวันตกแห่งหมู่บ้านทรายขาว

ธาตุ : ดิน

พลังลมปราณ ระดับ พื้นฐาน ขั้น 5

ชื่อ: เจ้า3 นักเลงถิ่นตะวันตกแห่งหมู่บ้านทรายขาว

ธาตุ : ดิน

พลังลมปราณ ระดับ พื้นฐาน ขั้น 4

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

*อะไรกันวะ ก็แค่นักเลงหัวไม่ธรรมเองนิ...

““เห้ย!!! เจ้าหนุ่มน่าละอ่อน

เสียงตะโกนที่ดังกังวานไปทั่วตลาดนั่นกำลังดังอยู่ตรงหน้ารถเข็นขายซาลาเปาของกันจิในเสียงตะโกนยังแฝงไปด้วยจิตสังหาร ความหงุดหงิดและกลิ่นสุราที่เหม็นคละคลุ้งชวนคลื่น....

““เจ้าเตรียมค่าคุ้มครองแล้วรึยัง!?

“ทำไมข้าต้องเตรียม...แล้วเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งนายน้อยอย่างข้ากัน?!

คนที่ชื่นชอบการขายข่าวและพวกขาเมาท์เริ่มหยุดเพื่อมุงดูเมื่อพวกเขาได้ยินเสียงตะโกน

ภายในหัวของกันจิ

*ติ๊ด....ติ๊ด...“ระบบใส่ใจความรู้สึก ฝึกเป็นนักนึกคิด เพื่อพิชิตทั่วหล้า”

*….ตรวจพบค่าความรู้สึกในทางที่ดีและไม่ดีกับตัวตนของโฮสต์

*....ระบบแปลงค่าความรู้สึกเป็นพลังลมปราณ...Auto Start….

...ติ๊ง..มีคนรู้สึกสมน้ำหน้าโฮสต์ +5 +5 +5 +5 ....

...ติ๊ง..มีคนรู้สึกเห็นใจโฮสต์-1 -2 -3 -3 ....

...ติ๊ง..มีคนรู้สึกอยากกระทืบโฮสต์+3 +3 +3....

...ติ๊ง..มีคนรู้สึกชื่นชมโฮสต์-1....

...ติ๊ง..