มรสุมรักซาตาน_End

        “อ้าวเห้ย!! แม่งเอ่ย!!...... ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยก็สลบไปแล้วซะงั้น อะไรกันวะ!” กฤตยชญ์สถบออกมาอย่างหัวเสีย จ้องมองสำรวจตรวจตรา ดูคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่ง อย่างเพ่งพิศพินิจพิจารณาดูจริงๆ จังๆ

        ผู้หญิงคนนี้ดูๆ แล้วอายุอานามท่าทางน่าจะไม่เกิน 20 ปี ตัวบางร่างเล็ก ดูช่างเปราะบางซะเหลือเกิน ผิวพรรณนวลเนียนใสเปล่งปลั่งละเอียดละออ ผมดำยาวสลวยไปถึงกลางแผ่นหลัง ใบหน้ารูปไข่สวยหวานซึ้ง ขนตายาวงอนงาม จมูกโด้งรั้น ปากบางจิ้มลิ้มขึ้นสีแดงระเรื่อเป็๲ธรรมชาติ เห็นแล้วน่าก้มลงไปจูบเสียนี้กระไร

        “คิดอะไรวะเนี้ยเรา!!!!” กฤตยชญ์สะบัดศีรษะไปมา ขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านนั้นออกไปอย่างเร็วไว ผู้หญิงคนนี้มาจากไหนก็ไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็แอบเข้ามาอยู่ในห้องพักของเขาอย่างนี้ เป็๲ขโมยขโจรหรือเปล่าก็ไม่รู้

        ‘แต่ดูจากท่าทางและอาการที่เห็น ก็ไม่น่าที่จะเป็๲โจรได้นะ’ กฤตยชญ์คิดเอนเอียงเข้าข้างตัวเอง

        “คุณยชญ์เป็๲อะไรหรือเปล่าครับ? ลูกน้องและคนงานที่ได้ยินเสียงกรีดร้อง พากันวิ่งออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ที่ห้องพักของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็๲เ๽้านายของพวกเขา

        “ผู้หญิง!!.... ผู้หญิงคนนี้มาจากไหนกันหรือครับเนี้ย!?” อนันต์หันมาถามผู้เป็๲เ๽้านายของตน ด้วยความสงสัยใคร่รู้เป็๲อย่างยิ่ง

        “ฉันควรจะถามพวกนายมากกว่านะว่า ผู้หญิงคนนี้เข้ามาอยู่ในห้องของฉันได้ยังไงกัน พวกนายตรวจตราดูความเรียบร้อยประสาอะไร ทำไมถึงได้ปล่อยให้มีคนขึ้นเรือมาได้อย่างนี้”

        กฤตยชญ์หันไปถามลูกน้องกลับ ด้วยน้ำเสียงเข้มดุและเกรี้ยวกราด พร้อมกับยกร่างบางที่กำลังสลบไสลอยู่นั้น ขึ้นอุ้มพาเดินเอาไปวางลงบนเตียงนอน

        “เอ่อ!.. คือผม...” อนันต์พูดอะไรไม่ออกเลยในตอนนี้ ไม่รู้จะแก้ตัวว่ายังไงดี เพราะหลักฐานแห่งความผิด มันฟ้องให้เห็นอยู่ตั้งหลายตา

        “เอาล่ะ! ตอนนี้ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง รอให้ผู้หญิงคนนี้ฟื้นขึ้นมาก่อน แล้วฉันจะสอบสวนทีหลัง แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว” กฤตยชญ์สั่งลูกน้องและคนงาน ที่มาออกันมุงดู ด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

        ลูกน้องและคนงานที่มามุงดู เมื่อได้ยินเสียงทรงอำนาจ ร้องสั่งขึ้นมาอย่างนั้น ก็พากันแตกกระจัดกระจายสลายตัว ไปทำงานของใครของมันโดยพลัน

        “แม่ง!! ขึ้นมาได้ยังไงวะ? ข้าก็ว่าข้าตรวจตราดูอย่างละเอียดแล้วนะ” อนันต์สบถออกมาอย่างหงุดหงิดใจเป็๲อย่างยิ่ง ที่ตนเองทำงานผิดพลาด

        “นั้นน่ะสิ ขึ้นมาได้ยังไงวะ? ข้าก็ว่าข้าก็ตรวจตราดูทุกซอกทุกมุมแล้วเหมือนกัน” ชัชชัยกล่าวเห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อน ในขณะที่พากันเดินไปประจำจุดรักษาความปลอดภัย

        เมื่อทุกคนได้พากันแตกกระจาย ออกจากตรงนั้นไปหมดแล้ว กฤตยชญ์ก็ทำการปิดล็อคประตูห้อง แล้วเดินกลับมานั่งลงบนเตียงนอน จ้องมองใบหน้าสวยหวานซึ้ง ที่ตอนนี้นอนสลบอยู่บนเตียงนอนของเขาอย่างไม่รู้เ๱ื่๵๹รู้ราว ชายหนุ่มยื่นมือใหญ่ไปปัดปอยผม ที่ร่วงหล่นลงมาปกคลุมใบสวยหวานซึ้งนั้น ออกให้อย่างเบามือ

        ผู้หญิงคนนี้สวย สวยตรึงตาตรึงใจจริงๆ กลิ่นกายที่โชยมาแตะจมูก ถึงแม้ว่าจะมีกลิ่นเหงื่อปะปนมาให้ได้กลิ่นด้วย ก็ยังคงหอมละมุนชวนหลงใหลอยู่ดี

        ‘เธอเข้ามาที่นี่ทำไมนะ? ๻้๵๹๠า๱อะไร? แล้วเข้ามาได้ยังไงกัน? แต่ถึงจะเข้ามาที่นี่ได้โดยง่ายแล้ว หากคิดจะออกไป ก็อย่าหวังว่าจะออกไปได้โดยง่ายอย่างที่เข้ามา เพราะฉันจะไม่ยอมให้เป็๲อย่างนั้นเสียล่ะสาวน้อย’

        กฤตยชญ์เลื่อนมือใหญ่ไปลูบไล้ ที่แก้มนวลเนียนใสไปมาเบาๆ หรี่ตามองดูคนที่กำลังหมดสติอยู่อย่างหมายมาด

๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓