หลังจากความกดดันมหาศาลของชายลึกลับจางหายไปจนสิ้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ในจังหวะนั้นเอง มีอาที่พยายามฝืนทนยืนหยัดอยู่นานก็เริ่มแสดงอาการอ่อนแรงลง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านก่อนจะทรุดตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความเ็ปที่ทวีความรุนแรงขึ้น
เซเลสที่เห็นดังนั้นก็ถลันเข้าไปประคองร่างของพี่เลี้ยงสาวทันที ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นคราบเืที่ไหลซึมทะลุเสื้อผ้าออกมาเป็วงกว้าง าแของพี่เลี้ยงสาวเป็รอยยาวพาดเฉียงจาก่หัวไหล่ลงมาจนถึงเนินหน้าอก เืสด ๆ กำลังไหลทะลักออกมาไม่หยุด
ไอวี่เห็นดังนั้นจึงหันไปปลุกคนขับรถม้าที่นอนฟุบหมดสติให้ตื่นขึ้นมาด้วยความลนลาน เมื่อตั้งสติได้ ไอวี่ก็หันมาปรึกษาเซเลสด้วยน้ำเสียงร้อนรนในขณะที่ยังอยู่ตรงนั้น
"เซเลส! ขืนดันทุรังตรงกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลเรย์คงไม่ทันแน่! ไปที่บ้านฉันก่อนเถอะ บ้านฉันอยู่ใกล้กว่าและมีหมอที่เรียกตัวได้ทันที การไปที่นั่นจะทำให้มีอาได้รับการรักษาที่รวดเร็วกว่านะ!"
เซเลสที่เห็นอาการมีอาแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที ทั้งสองช่วยกันประคองร่างที่สะบักสะบอมของมีอาขึ้นรถม้า ก่อนที่เซเลสจะตัดสินใจฉีกชายกระโปรงหรูหราของตัวเองออกเสียงดังแคว่ก แล้วใช้เศษผ้านั้นบรรจงกดอุดและพันสมานรอยแผลพาดเฉียงเพื่อช่วยห้ามเืประคองอาการไว้
เมื่อคนขับรถม้าได้รับคำสั่งให้ตรงดิ่งไปยังบ้านเบลลาโดน่า รถม้าก็เริ่มควบตะบึงไปตามทางทันที
จนกระทั่งรถม้าวิ่งเข้าสู่เขตตลาดเมืองหลวงที่เริ่มมีผู้คนพลุกพล่าน ทหารหลวงที่กำลังตรวจตราอยู่แถวนั้นสังเกตเห็นสภาพรถม้าที่มีร่องรอยการแตกหักของไม้ข้างรถและรอยบุบบี้จากการปะทะอย่างหนักหน่วง ทำให้ทหารหลวงส่งสัญญาณให้รถม้าหยุดลงเพื่อตรวจสอบในทันที
หัวหน้าทหารหลวงก้าวเข้ามาใกล้แล้วชะโงกหน้ามองผ่านช่องหน้าต่างเข้าไปเพื่อสำรวจดูอาการของเหล่าคุณหนู
"เกิดเื่อะไรขึ้นครับคุณหนู? รถม้าของท่านดูท่าทางจะผ่านศึกหนักมา ทำไมถึงมีร่องรอยเสียหายขนาดนี้ครับ?"
ไอวี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงร้อนรน:
"พวกเราถูกกลุ่มโจรดักซุ่มโจมตีระหว่างทางค่ะ! โชคดีที่คลาดแคล้วมาได้ แต่คนของพวกเราาเ็หนัก ตอนนี้พวกเราต้องเร่งพาคนของเราไปให้หมอรักษาโดยเร็วที่สุดค่ะ!"
หัวหน้าทหารหลวงมองเห็นหญิงสาวที่นั่งหน้าซีดอยู่ภายในรถ จึงพยักหน้ารับคำอย่างเข้าใจในทันที:
"เข้าใจแล้วครับ! พวกคุณหนูเร่งนำทางคนเจ็บไปรักษาตัวก่อนเถอะครับ เื่ทางนี้เดี๋ยวทางเราจัดการตามขั้นตอนเอง แล้วจะเข้าไปสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมกับทางตระกูลเบลลาโดน่าในภายหลังครับ!"
เมื่อได้รับอนุญาตให้ผ่านทาง คนขับรถม้าก็สะบัดบังเหียนควบรถม้าตรงดิ่งเข้าสู่เขตบ้านใหญ่ของตระกูลเบลลาโดน่าทันที
เมื่อรถม้าจอดสนิท ท่านแม่ฟลอร่าที่อยู่บริเวณนั้นก็ก้าวเข้ามาดูทันที
ฟลอร่า: "เกิดเื่อะไรขึ้น...! ช่วยกันประคองมีอาลงมาจากรถเร็ว พ่อบ้าน! ไปตามหมอประจำตระกูลให้มาที่นี่ด่วนที่สุด!"
ไอวี่และเซเลสช่วยกันประคองร่างที่ไร้สติของมีอาลงจากรถม้าด้วยความทุลักทุเล ท่ามกลางความวุ่นวายที่เกิดขึ้น
ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ท่านหมอประจำตระกูลก็มาถึงและเริ่มรักษาาแให้แก่มีอาทันที ท่ามกลางสายตาที่เฝ้ามองด้วยความเป็ห่วงของท่านแม่ฟลอร่า เซเลส และไอวี่
เมื่อทำแผลเสร็จสิ้น ท่านหมอก็หันมาแจ้งอาการ:
"าแพาดเฉียงจากหัวไหล่ถึงเนินหน้าอกของมีอานั้นเป็รอยจากการถูกเฉี่ยวถากครับ แม้เืจะไหลออกมามากจนทำให้เธออ่อนเพลีย แต่โชคดีที่ได้รับการห้ามเืที่ถูกวิธีมาตลอดทาง อาการโดยรวมปลอดภัยดีครับ จำเป็ต้องให้นอนพักผ่อนนิ่ง ๆ เพื่อฟื้นฟูร่างกายสักระยะหนึ่งครับ"
เมื่อได้ยินว่าปลอดภัยดี ท่านแม่ฟลอร่าก็สั่งคนส่งสารให้นำจดหมายแจ้งข่าวไปยังตระกูลของเซเลสทันที เพื่อให้ซาร่าผู้เป็มารดาได้รับทราบและสบายใจ
ในวันเดียวกันนั้น ยามบ่ายคล้อย นายทหารหลวงกลุ่มหนึ่งได้เดินทางมาถึงบ้านใหญ่ตระกูลเบลลาโดน่าเพื่อสอบถามเื่ราวที่เกิดขึ้นอย่างเป็ทางการ
ภายในห้องรับรอง ท่านแม่ฟลอร่านั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ เคียงข้างด้วยเซเลสและไอวี่ ส่วนมีอานั้นยังคงนอนพักรักษาอาการอยู่ภายในห้องพักชั้นบน
ภาพเหตุการณ์ภายในห้องดำเนินไปอย่างราบเรียบแต่จริงจัง ไอวี่และเซเลสเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตามความเป็จริงทุกประการให้หัวหน้าทหารหลวงได้รับทราบ โดยมีท่านแม่ฟลอร่าคอยรับฟังด้วยความสงบนิ่ง
หัวหน้าทหารหลวงตั้งใจฟังพลางบันทึกถ้อยคำลงในเอกสารอย่างเคร่งเครียด ก่อนจะก้มศีรษะกล่าวลาท่านหญิงฟลอร่าและขอตัวกลับไปปฏิบัติหน้าที่ต่อ โดยแจ้งว่าในตอนนี้ทางกองกำลังกำลังเร่งดำเนินการจัดการเื่กลุ่มโจรตามขั้นตอนของกฎหมาย
สิ้นคำกล่าวลา ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องรับรองไปชั่วขณะ ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง โดยเฉพาะเื่ราวของชายปริศนาผู้ทรงพลัง ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็ปมปริศนาชิ้นสำคัญที่ทิ้งความอัศจรรย์ใจและข้อกังขามากมายไว้เื้ัเหตุการณ์ในวันนี้
หลังจากเหล่านายทหารเดินพ้นประตูไป ท่านแม่ฟลอร่าที่ยังคงนั่งสงบนิ่งอยู่ก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันมามองเด็กสาวทั้งสองด้วยแววตาที่อ่อนโยนลง ทว่ายังคงไว้ซึ่งความภูมิฐานตามแบบฉบับนายหญิง เธอยกมือขึ้นลูบหัวไอวี่เบา ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายขึ้น
ฟลอร่า: "เอาละ... เื่ทหารก็เรียบร้อยแล้ว พวกลูกสองคนเหนื่อยกันมาทั้งวัน ไปล้างเนื้อล้างตัว ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายกายเถอะ แล้วค่อยไปอยู่เฝ้าไข้ดูอาการของมีอาที่ห้องพักชั้นบน"
ไอวี่: "รับทราบค่ะท่านแม่... เซเลส ไปกันเถอะ ชุดของเธอขาดวิ่นหมดแล้ว เดี๋ยวฉันจะพาไปเลือกชุดสวย ๆ ในห้องของฉันเองนะ!"
เซเลสพยักหน้ารับคำพลางก้มมองสภาพของตัวเอง ชายกระโปรงหรูหราผืนงามบัดนี้ขาดแหว่งจากการที่เธอออกแรงฉีกมันเพื่อนำไปใช้ห้ามเืให้มีอา ซ้ำยังเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเืสีเข้ม เด็กสาวก้าวเดินตามไอวี่ขึ้นไปยังห้องพักชั้นบนอย่างว่าง่าย
หลังจากได้ชำระล้างร่างกายและผลัดเปลี่ยนมาอยู่ในชุดกระโปรงตัวเก่งของไอวี่ ทั้งสองก็พากันเดินตรงไปยังห้องพักฟื้นข้ารับใช้
บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบ มีเพียงสายลมบางเบาที่พัดผ่านผ้าม่านเข้ามา
เซเลสและไอวี่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง เฝ้ามองร่างของพี่เลี้ยงสาวที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงหนา
ในความเงียบนั้น ไอวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางกอดอก ขมวดคิ้วมุ่นเหมือนมีเื่อัดอั้นใจมานาน ก่อนจะเปิดประเด็นเปรยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแ่เบา
ไอวี่: "เซเลส... ฉันนั่งคิดทบทวนเื่เมื่อเช้ามาั้แ่เมื่อกี้แล้วนะ ว่าสรุปแล้วชายคนนั้นเขาเป็ใครกันแน่? ท่าทางเขาดูประหลาดพิลึกชะมัด"
ทันใดนั้น มีอาที่นอนหลับอยู่ก็เริ่มขยับตัว เธอค่อยๆ พยายามยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างยากลำบาก ท่ามกลางความเ็ปจากาแที่่ไหล่
เซเลส: "พี่มีอา! อย่าเพิ่งขยับตัวเลยดีกว่าค่ะ พี่เพิ่งฟื้นตัว อย่าฝืนนั่งเลยเดี๋ยวแผลจะฉีกเอาได้นะ!"
มีอาหยุดชะงักและเอนตัวลงพิงหมอนด้วยสีหน้าอ่อนเพลีย แต่ดวงตายังคงมีความสับสนฉายชัดออกมา
มีอา: "คุณหนู... ชายคนนั้น... มีอาเหมือนจะคุ้นหน้าเขาเหลือเกิน เหมือนจะเคยเห็นเขาที่บ้านเราครั้งหนึ่ง... นานมากแล้ว ตอนนั้นดูเหมือนจะเป็่ที่คุณหนูป่วยหนัก... ่ที่..."
พูดมาถึงตรงนี้ มีอาก็ชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างขึ้นราวกับนึกถึงเหตุการณ์เลวร้ายบางอย่างที่ฝังใจ เธอเริ่มแสดงท่าทีลุกลี้ลุกลน มือที่จับผ้าห่มสั่นเทาเล็กน้อย
เซเลส: "่ที่ข้าป่วย... งั้นเหรอ?"
ไอวี่ที่สังเกตเห็นท่าทางของมีอาอยู่แล้ว พอเห็นเซเลสเริ่มนิ่งอึ้งและจมดิ่งลงไปในห้วงความคิดถึง่เวลานั้น ไอวี่ก็รีบขยับตัวเข้ามาขวางหน้าเซเลสทันที เธอส่งสัญญาณมือดุๆ ให้มีอาหยุดพูด แล้วรีบหันมาทำหน้าทะเล้นใส่เซเลสเพื่อเปลี่ยนเื่แบบกะทันหัน
ไอวี่: "โอ๊ย! เลส! ดูสิ พี่มีอาคงเพลียมากจนละเมอเพ้อพกไปใหญ่แล้ว! แผลโดนเฉี่ยวขนาดนั้นคงเบลอๆ ไปบ้าง... เลส! เธอเองก็เถอะ เลิกทำหน้าเครียดเื่คนแปลกหน้าได้แล้ว ปล่อยให้พี่เขาพักผ่อนเถอะนะ!"
ไอวี่ส่งสายตาเชิงบังคับให้มีอาพักผ่อน ก่อนจะรีบคว้าข้อมือเซเลสแล้วลากตัวออกจากห้องพักฟื้นทันที
เวลาล่วงเลยผ่านเข้าสู่่ดึก ภายในห้องนอนส่วนตัวอันอบอุ่น ทั้งสองในชุดนอนตัวนุ่มนอนเคียงข้างกันบนเตียงใหญ่ ท่ามกลางแสงจันทร์รำไร
ไอวี่นอนตะแคงข้างเท้าแขนมองหน้าเซเลส แล้วเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มจางๆ
ไอวี่: "นี่เลส... พอมานอนมองหน้าเธอแบบนี้แล้ว จู่ ๆ ฉันก็นึกถึงตอนที่เราเจอกันครั้งแรก... วินาทีที่เธอส่งรอยยิ้มบริสุทธิ์มาให้ฉันในวันนั้น เชื่อไหมว่าหัวใจฉันโดนเธอตกเข้าอย่างจัง ั้แ่วันนั้นมาฉันเลยตั้งใจว่าจะเป็เพื่อนซี้และปกป้องเธอให้ได้ เพราะฉะนั้นมีอะไรต้องแชร์กัน ห้ามแอบไปนั่งเศร้าคนเดียวเด็ดขาด... เข้าใจไหม?"
คำสารภาพของไอวี่ทำให้เซเลสรู้สึกอบอุ่นจนอิ่มฟู ภาพความสับสนจากเื่ชายปริศนาถูกปัดเป่าออกไปชั่วคราว เหลือไว้เพียงมิตรภาพอันบริสุทธิ์ของเพื่อนแท้
เด็กสาวพยักหน้ารับพร้อมระบายยิ้มบางๆ ด้วยความซาบซึ้ง ก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะทำให้เปลือกตาของทั้งคู่หนักอึ้งและหลับใหลไปด้วยกันในที่สุด
136
