พันธุ์ระหํ่าหักเหลี่ยมคลั่ง

                                                      
ลูกน้องของเคน #1: เห็นอะไรผิดสังเกตุไหม?

ลูกน้องของเคน #2: ไม่เลย




บนดาดฟ้าตึกแห่งหนึ่งพวกเขาทั้งคู่กําลังใช้กล้องส่องมองพวกแก๊งไท่หลงที่เดินเพ่นพ่านอยู่กันหลายคน
พวกนั้นเดินปะปนไปกับผู้คนทั่วไปที่กําลังเดินไปมาอยู่ตามแหล่งสื่อบันเทิงภายในย่าน อากิฮาบาระ





คนของไท่หลง #1:    ขึ้น!  ขึ้น!  ขึ้น!




*เสียงกล่องหล่นจากที่คีบ*




คนของไท่หลง #1:  โธ่! แม่งเอ้ย…!

คนของไท่หลง #2:  ฮ่าๆๆ! บอกแล้ว! ยังไงก็พลาด!



ทั้งคู่กําลังเล่นตู้คีบกล่องอยู่ภายในร้านขายสินค้าอนิเมะซึ่งภายในนั้นมีโมเดลฟิกเกอร์ตัวละครหญิงจากอนิเมะชื่อดังอยู่



คนของไท่หลง #2:  ไปเถอะ! ยังมีอีกตั้งหลายร้าน

คนของไท่หลง #1:  เอ่อ…



ทั้งคู่เดินออกมานอกร้านก่อนจะเดินตรงไปหาพวกไท่หลงอีกกลุ่มนึง



คนของไท่หลง #3: ไปไหนกันมา?

คนของไท่หลง #2: ไปหาอะไรสนุกทํามา ไม่มีอะไรหรอก

คนของไท่หลง #3: เลิกเพ่นพ่านได้แล้ว  แผนการที่ท่านเชียนวางไว้จะเริ่มวันพรุ่งนี้แล้ว

คนของไท่หลง #1:  ห้ะ!? พรุ่งนี้เลยหรอ….? ทําไมเร็วจังว่ะ

คนของไท่หลง #3: ๻ั้๹แ๻่เ๱ื่๵๹ที่โกดังนั้น ท่านเชียนแกกลัวว่ามันจะเกิดขึ้นซํ้าอีก ก็เลยต้องรีบลงมือโดยเร็ว

คนของไท่หลง #1:  อืม….เข้าใจล่ะ

คนของไท่หลง #2: กี่โมง?

คนของไท่หลง #3: เที่ยงตรง  อย่ามาช้านักล่ะ




หลังจากคุยกันเสร็จพวกเขาก็แยกย้ายเดินกันไปคนล่ะทาง



ลูกน้องของเคน #1: พวกมันไปกันแล้ว….

ลูกน้องของเคน #2:  คุยเ๱ื่๵๹อะไรกัน….?




                                      ตึกสํานักงาน Naoka สาขาอากิฮาบาระ เวลา 10:27


หัวหน้าแก๊งพันธมิตร #1: ๻ั้๹แ๻่ที่คุณแบ่งเขตให้กับพวกไท่หลงไปครึ่งนึง…..พวกเราและรวมไปถึงแก๊งอื่นๆ
กําลังประสบปัญหารายได้อย่างหนักจนไม่สามารถที่จะแลกของหรือค้าขายกันได้




หัวหน้าแก๊งจากแต่ล่ะย่านกําลังประชุมกันอยู่ภายในห้องประชุมพร้อมกับ เคน และลูกน้องของเขา




เคน: อย่าว่าแต่พวกคุณเลย แม้แต่พวกผมเองก็เหมือนกัน

หัวหน้าแก๊งพันธมิตร #2: คุณคิดดีจริงๆแล้วหรือ….ที่ตัดสินใจให้กับพวกมัน?

เคน: ถ้าหากผมไม่ทํา…..ไม่แน่พวกมันก็อาจจะส่งคนมาเก็บใครซักคน…อาจจะเป็๲ผม…หรือไม่ก็พวกคุณ….
ผมไม่คิดจะเสี่ยงหรอก

หัวหน้าแก๊งพันธมิตร #2: . . .

หัวหน้าแก๊งพันธมิตร #1: . . .

คนของ Naoka #1:  แต่จะว่าไป…หลังจากที่เราแบ่งเขตให้กับพวกมันจนถึงตอนนี้
ก็ยังไม่มีวิแววว่าพวกนั้นจะก่อความรุนแรงขึ้นอีกเลย

เคน: แสดงว่าพวกนั้นยังคงรักษาคําสัญญาไว้

หัวหน้าแก๊งพันธมิตร #3: แต่ก็ไม่แน่...บ้างที่พวกมันอาจจะตะหลบหลังพวกเราเมื่อไรก็ได้

เคน: . . .

คนของ Naoka #1: แต่จะว่าไปเมื่อวันก่อน ผมได้ยินมาว่า โกดังเก็บคลังอาวุธของพวกมันถูกโจมตีจนพังเสียหาย

หัวหน้าแก๊งพันธมิตร #1: ?

หัวหน้าแก๊งพันธมิตร #2: จริงงั้นหรือ?




พวกเขาทั้งหมดหันไปมองชายคนนั้นและฟังเ๱ื่๵๹ราวที่เกิดขึ้น



คนของ Naoka #1: ผมแอบไปฟังพวกนั้นพูดคุยกัน เห็นบอกว่ามีผู้ชายคนนึงแอบบุกเข้าไปในโกดังเก็บคลังอาวุธ
ก่อนจะใช้ปืนลูกซองยิงจัดการพวกนั้นไปหลายศพและก็หลบหนีหายไป

หัวหน้าแก๊งพันธมิตร #3: มันเป็๲ใครกัน….?

เคน: จะใครก็ชัง เอาเป็๲ว่าในตอนนี้ เริ่มมีคนคิดที่จะเห็นต่างกับพวกมัน

หัวหน้าแก๊งพันธมิตร #1: ฮึ! ดีเลยสิ ฉันเองก็อยากจะเอาคืนมานานแล้ว

หัวหน้าแก๊งพันธมิตร #2: ช้าก่อน ครืนลงมือตอนนี้แล้วพลาดขึ้นมา พวกเราจะซวยไปเปล่าๆ

หัวหน้าแก๊งพันธมิตร #1:  *เฮ้อ*   นั้นสิ……




หัวหน้าแก๊งพันธมิตรทั้ง 3 เริ่มพูดคุยกัน




เคน:  คงไม่มีใครในแก๊งของพวกคุณที่จะกล้าบ้าเข้าไปคนเดียวแล้วจัดการพวกมัน






นอกเสียงจาก…….ฝีมือของหมอนั้น….





หลายนาทีต่อมา




ยูนะ:  พี่ค่ะ!

เคน:  ? 



ยูนะได้วิ่งเข้ามากอดพี่ชายของเธอทันทีหลัง




เคน:  ยูนะ?  เธอมาทําอะไรที่นี้?

ยูนะ:   ฮีๆๆ  *หัวเราะชอบใจ*

ลูกน้องของเคน: ตอนนี้เป็๲๰่๥๹ปิดเทอมฤดูร้อนของคุณหนูนะครับ นางคิดถึงคุณผมก็เลยพานางมาที่นี้

เคน:  ถึงอย่างนั้นก็น่าจะบอกฉันซ่ะก่อน

ลูกน้องของเคน:  ข  ขอโทษครับ!

ยูนะ:  นี้! อย่าไปว่าเขาสิ! หนูเป็๲คนเต็มใจมาเองนะ

เคน:  แต่ที่นี้ไม่ใช่ที่เธอจะมาเที่ยวเล่น เอาเป็๲ว่ากลับไปเล่นที่บ้านพักก่อนเถอะ ไว้เสร็จงานแล้วเดี๋ยวพี่ตามไป

ยูนะ: ได้ค่ะ  

เคน: ดูแลเธอด้วย

ลูกน้องของเคน: ได้ครับ

ยูนะ: ไว้เจอกันนะ!




ยูนะโบกมือลาพี่ชายเธอก่อนที่ลูกน้องของเขาจะพานางขึ้นลิฟท์ลงไปชั้นล่าง





ณ   โกดังร้างที่เกิดเหตุเมื่อวาน




คิริว:  เจออะไรบ้างไหม?

ตํารวจ: ไม่พบอะไรเลยครับ! แม้แต่คลังอาวุธของพวกมันก็ไม่มีเลยซักลัง

คิริว    เรามาช้าไปหรอเนี้ย…..                             



คิริวและตํารวจอีกสิบกว่านายกําลังตรวจสอบทั่วโกดังร้างที่เคยเป็๲แหล่งเก็บคลังอาวุธของพวกไท่หลง




คิริว: ?



ขณะนั้นเขาได้สังเกตเห็นรอยล้อรถบรรทุกเป็๲ทางยาวตรงไปด้านนอก



ตํารวจ:  มีอะไรหรอครับ…?

คิริว:  พวกมันย้ายคลังแสงไปไว้ที่อื่นแล้ว

ตํารวจ: !?




วันต่อมา




                                         ณ  บ้านพักตากอากาศส่วนตัวของ เคน เวลา 11:09

ลูกน้องของเคน:  คุณหนูครับ!

เคน: มีเ๱ื่๵๹อะไร?




ลูกน้องของเขารีบวิ่งครงมาหาเขาพร้อมกับโทรศัพท์ที่อยู่ในมือ




ลูกน้องของเคน:  พวกไท่หลง ส่งข้อความมาถึงพวกเราครับ

เคน: !?



เคนหยิบโทรศัพท์ของลูกน้องเขามาอ่านข้อความที่ส่งมาซึ่งได้ใจความว่า



 "เราได้ยินมาว่าพวกคุณมีโรงงานผลิตคลังอาวุธอันลํ้าสมัยอยู่พวกเราสนใจที่จะตกลงซื้อขายกับคุณ
มาเจอกันที่ด้านหลังโกดังร้างย่านอากิฮาบาระ เวลา 12:00 แล้วผมจะให้ของดีกับคุณ"




ลูกน้องของเคน:  เราไว้ใจพวกมันได้ไหมครับ…?

เคน: ……คงต้องลองดู

ลูกน้องของเคน: . . .  

เคน:  บอกทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม!  และจัดเตรียมสินค้าของเราด้วย

ลูกน้องของเคน:   ครับ!




10 นาทีต่อมา


 

ยูนะ พี่ค่ะ พี่ค่ะ

เคน: ?



ยูนะเดินเข้ามาหาเคนในขณะที่กําลังใส่ชุดสูท




เคน:  มีอะไร?

ยูนะ:  ไปสวนสนุกกันไหมค่ะ?

เคน:   สวนสนุก?

ยูนะ: ใช่ สวนสนุกล่ะ



ยูนะชักชวนให้พี่ชายไปเที่ยวสวนสนุกกับเธอพร้อมกับยืนตั๋วเข้างานให้ดู


 

เคน: ไม่ล่ะ วันนี้พี่มีธุระสําคัญ ไปด้วยไม่ได้หรอก

ยูนะ: โธ่…

ยูนะทํําหน้าเศร้าเมื่อรู้ว่าพี่ชายไปด้วยไม่ได้

เคน: อย่าเศร้าไปเลย…

เคนลูบหัวปลอบใจน้องสาวเขา

ยูนะ: !

เคน: เล่นคนเดียวไปก่อนล่ะกัน  ไว้คราวหน้าพี่จะไปด้วย

ยูนะ: สัญญานะ…?

เคน: อืม! พี่สัญญา *ยิ้ม*

ยูนะ: โอเค!  *ยิ้ม*

เคน: ฝากดูแลเธอด้วย

ลูกน้องของเคน #1: ได้ครับ

ยูนะ: เร็วเข้าสิ! ด้วยก็ไปไม่ทันหรอก

ลูกน้องของเคน #1: อ! รอก่อนสิครับ คุณหนู

ยูนะวิ่งนําออกจากบ้านไปทันที

ลูกน้องของเคน #2:  ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วครับ

เคน:  อืม เข้าใจล่ะ


 

                                          โกดังร้างแห่งหนึ่งในย่าน อากิฮาบาระ เวลา 11:59

รถเก๋งขององค์กร Naoka 4 คันจอดอยู่บริเวณด้านหลังโกดังร้างโดยที่พวกไท่หลงกําลังยืนรอพวกเข้าอยู่




*เสียงเปิดประตูรถหลายคัน*



เคนเปิดประตูลงมาจากรถพร้อมกับลูกน้องของเขาสวมแว่นกันแดดสีดํา



ลูกน้องของเชียน:  มาตรงเวลาดีนี่!

เคน:  หมอนั้นอยู่ไหน?

ลูกน้องของเชียน  เฮ้ย ใจเย็น! มาถึงก็ถามหาก่อนเลย…แล้วของที่สั่งไว้ล่ะ?

เคน:  *หันไปมองลูกน้องของเขา*

ลูกน้องของเคน:  *พยักหน้า*



เคนส่งซิกสัญญาก่อนที่ลูกน้องเขา 3 คนจะเดินถือกระเป๋า 6 ใบ ก่อนจะวางไว้ก่อไว้ต่อหน้าพวกนั้น



ลูกน้องของเชียน:  ของจริงหรือปล่าว?




*เสียงรูดซิปเปิด*




ลูกน้องของเคนเปิดกระเป๋าให้พวกนั้นดูซึ่งภายในมีอาวุธปืนอยู่หลายสิบกระบอกอัดอยู่ในนั้น




*เสียงเปิดประตูรถฝั่งแก๊งไท่หลง*



ลูกน้องของเคนทั้งหมด : ?

เคน: . . .




เชียน เวย เดินลงมาจากรถโดยที่มีมือขวาของเขาเดินถือกระเป๋าอยู่ด้านหลัง



เคน: *จ้องมอง*

เชียน:  *ปรบมือ*   คิดไว้อยู่แล้วว่าเชื่อใจพวกคุณได้




*เสียงเปิดกระเป๋า*



มือขวาของเชียนเปิดกระเป๋าใบนั้นให้พวกเขาดูภายในนั้นมีแบงค์ธนบัตรอยู่หลายใบ



เชียน: เงินทั้งหมดนี้มากพอที่จะเยียวยาคนของคุณกับเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นในตอนนั้น  เชิญรับไปได้เลย

เคน: . . .

ลูกน้องของเคน: . . .




ลูกน้องของเคนคนนึงตัดสินใจเดินเข้าไปรับเงินก้อนนั้นพร้อมกับยืนกระเป๋าอาวุธให้กับพวกนั้น



เชียน:  อ๋อ  แล้วก็มากพอ….ที่จะเป็๞ค่าทําศพให้กับพวกคุณ

เคน: !?




ปัง!



อ๊าาก!


ลูกน้องของเคนที่กําลังถือกระเป๋าเงินได้ถูกมือขวาของเชียนใช้ปืนพก [Springfield 1911] ยิงตายไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา



ลูกน้องของเคน:  สัสเอ๊ย!!




ทั้งสองฝ่ายต่างหยิบอาวุธปืนขึ้นมาเล็งใส่กัน





เชียน: คุณคาซากิ ผมนับถือความใจกล้าของคุณ แต่น่าเสียดาย ที่คุณไว้ใจคนง่ายไปหน่อย



เคน: !!



ปัง!



อ!


เคนกําลังจะใช้ปืนพก [Beretta 92FS] ยิงใส่เชียน เวย แต่ลูกน้องของหมอนั้นมารับ๷๹ะ๱ุ๞ไว้แทน
ก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะเริ่มเปิดฉากยิงปะทะกัน




ปัง!  ปัง!  ปังๆ!  ปัง!  ปัง!  ปังๆ! 


อ๊าาก!   อ๊าาก!    อ๊าาก!   อ๊าาก!



ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปังๆ!

 
อ๊าาก!   อ๊าาก! 



ลูกน้องของเคน:  หลบเร็ว!



ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปัง!



เชียนและมือขวาของเขารีบขึ้นรถหลบหนีไปก่อนที่ลูกน้องของเขาจะรีบวิ่งเข้าไปเก็บกระเป๋าอาวุธปืนของพวก Naoka




ปังๆ!  ปังๆ!  ปังๆ!  ปังๆ!  ปังๆ!



อ๊าาก!   อ๊าาก!  อ๊าาก!   อ๊าาก!  อ๊าาก!   อ๊าาก!





ลูกน้องของเคนทั้งหมด: !!?

เคน: !?



ปังๆ!   ปังๆ!  



ตู้ม!



แต่ถว่าพวกไท่หลงอีกกลุ่มได้มาดักอยู่ทางด้านหลังพวกเขาและใช้ปืนไรเฟิลจู่โจม [Type56]
กระหนํ่ายิงใส่ลูกน้องของเคนตายไปหลายคนพร้อมกับทําลายรถเก๋งของพวกเขาไปคันนึง



ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปัง!


อ๊าาก!   อ๊าาก!



ลูกน้องของเคน: ไม่ไหว! พวกมันมีกันเยอะไป!

เคน:  บอกทุกคนให้รีบขึ้นรถหนีเลย!



ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปัง!


อ๊าาก!   อ๊าาก!    อ๊าาก!   อ๊าาก!


ลูกน้องของเคนยังคงถูกพวกนั้นยิงตายไปเรื่อยๆ



ลูกน้องของเคน:  ทุกคนถอยก่อน!!  


ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปัง!  ปัง!


ทุกคนยิงสกัดพวกนั้นไว้ก่อนที่จะรีบขึ้นรถเก๋งขับหนีออกไปทันที



บึ้นนน บึ้นนนนนน



อ๊าาก!!    !!    !!?  



รถเก๋งคันหน้าขับชนพวกไท่หลงที่ยืนยิงอยู่ด้านหน้าไปหลายคนจนหนีฝ่าออกไปจากโกดังได้





ภายในรถเก๋งของแก๊งไท่หลงที่กําลังแล่นอยู่บนท้องถนน





*เสียงรูดซิปเปิดกระเป๋า*



ลูกน้องของเชียน: ยังอยู่ครบดีครับ 

เชียน:  ฮึๆ ดี 

มือขวาของเชียน: . . .





                                          ณ  บ้านพักตากอากาศส่วนตัวของ เคน เวลา 12:55


*เสียงเปิดประตูลงมาจากรถ*



ลูกน้องของเคน:  ถ้าคุณไม่บอกให้หนีนะตอนนั้นพวกเราคงไม่รอดแน่

เคน:  อืม ไม่เป็๞ไร



เคนและลูกน้องของเขาอีก 6 คนกลับมาถึงที่บ้านพักอย่างปล่อยภัยก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายไปทําธุระของตัวเอง



เคน: *ถอนหายใจยาว*



เคนเดินเข้ามาในบ้านด้วยอารมณ์โกรธขณะที่เขากําลังถอดชุดสูทออก




เคน:  แม่งเอ๊ย!!




*ตุ้บ!*



เคนโยนข้าวของทิ้งลงบนพื้นเพราะเครียดจากเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นในวันนี้ก่อนจะนั่งสงบใจพักอยู่บนโซฟา



ยูนะ:  พี่ค่ะ…

เคน: . . .



ยูนะเดินมาใกล้เขา




ยูนะ: เกิดอะไรขึ้น…?

เคน: ไม่มีอะไร แค่เครียดเ๹ื่๪๫งาน

ยูนะ:  เอ๋ จริงหรอค่ะ…? แต่ทําไมพี่ดูเหมือนโกรธใครมา…

เคน: พี่ไม่เป็๞ไร อย่าห่วงเลย

ยูนะ:  แต่ว่า…

ลูกน้องของเคน:  คุณหนูครับ ปล่อยให้พี่ชายคุณได้พักผ่อนเถอะครับ อย่าพึ่งรบกวนเขาตอนนี้เลย

ยูนะ: ค ค่ะ…



ยูนะเดินจากพวกเขาไปก่อนจะเข้าไปในห้องนอนตัวเอง



เคน: สารเลวนั้น… แม่งเล่นพวกเราจนได้!

ลูกน้องของเคน: . . . 

เคน: เราจะต้องเอาคืนกับพวกมัน…!




ขณะนั้นยูนะได้แงมประตูแอบฟังพี่ชายของเธอเล่าเ๹ื่๪๫เหตุการณ์ที่เขาพบเจอในวันนี้



ยูนะ: . . .