ปรมาจารย์เผยได้ยินมาว่าอักษรที่ซือเฟิงหลงประดิษฐ์ยังคงถูกเก็บไว้ในห้องของอาจารย์ใหญ่สำนักศึกษาจึงได้ถือโอกาสยามที่พาซือเฟิงหลงกลับไปเยี่ยมบ้านแวะไปดูครู่หนึ่ง
ยามที่อาจารย์ใหญ่สำนักศึกษากลับมาที่ห้องอีกครั้งถาดอักษรของซือเฟิงหลงก็หายไปแล้ว เหลือเพียงข้อความหนึ่งลอยค้างอยู่กลางอากาศ
ใจความว่า ‘คุณค่าของอักษรนี้ ศิษย์สำนักศึกหลวงคงมองไม่เห็น ข้าขอรับอักษรประดิษฐ์ของศิษย์ข้าไปละนะ’
เมื่อปราชญ์อักษรทราบข่าว เขาถึงกับคร่ำครวญเสียอกเสียใจอยู่นานบ่นฟ้า ตัดพ้อดิน ทอดถอนว่าคนขาดคุณธรรม ตำหนิมาถึงอาจารย์ใหญ่ทั้งที่มีการแข่งขันกันใหญ่โตเพียงนี้กลับไม่ออกหน้ารั้งตัวคนไว้ ตอนนี้ดีเลยคนกลายเป็ศิษย์สถานศึกษาอื่นแล้ว แม้แต่ผลงานที่ทิ้งไว้ก็ยังถูกฉกไปเหลือไว้เพียงผลงานระดับรองเท่านั้น
ลมเหมันต์พัดผ่านหยุนหนานอันกว้างใหญ่ทะเลสาบต้าไห่แผ่ไพศาล สายน้ำกว้างไกลประหนึ่งทะเลตะวันออก เถาฮวา(ดอกท้อ)ผลิแย้มวสันต์เยือนกลาย
หลังปีใหม่จำนวนเรือสำราญก็มีมากขึ้น บนผืนน้ำล้วนมีเรือสำราญผุดขึ้นราวกับหน่อไม่หลังฝนส่วนใหญ่จะล่องเลียบไปตามตลิ่ง ล่องนาวา ชมบุปผา ร่ายบทกวี
ใจกลางทะเลสาบยามนี้กลับมีเงาร่างสายหนึ่งปรากฏขึ้นไกลๆกำลังเคลื่อนที่เข้าหาฝั่งด้วยความเร็วสูง พริบตาต่อมาก็มีเงาของวัตถุอีกเงาหนึ่งตามมาด้านหลังจากนั้นจุดเล็กๆ อีกจุดก็ปรากฏขึ้นเหล่าสตรีบนเรือที่พบเห็นภาพเหตุการณ์อดรู้สึกหวั่นวิตกไม่ได้จึงพากันอุทานชี้ชวนให้ผู้คนหันไปมอง
ผู้คุ้มกันเรือมารวมตัวกันมือจับอาวุธพร้อมรับสถานการณ์ทุกเมื่อวิธีการของอีกฝ่ายบ่งบอกว่าเป็เหล่าเซียนบนูเาไม่ผิดแน่หากต้องสู้กันขึ้นมาจริงๆ คงไม่ต่างจากเอาเอาไข่ไปกระทบหินแม้ในใจเต้นระทึกแต่ไม่อาจละทิ้งหน้าที่วิ่งหนีเอาตัวรอดได้
ร่างที่พุ่งนำมาด้านหน้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเป็ดรุณสวมชุดขาวผู้งามสง่า เหยียบยืนอยู่บนกระบี่บินบินต่ำจนผิวน้ำแหวกออกเป็ทางด้านหลังคือเรือยันต์ลำน้อยลอยเหนือผิวน้ำครึ่ง่ตัว มีบัณฑิตหนุ่มสามคนยืนอยู่บนเรือท่วงท่าสง่างามไม่เปื้อนธุลี ด้านหลังกลับเป็ร่างเล็กๆของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งกำลังวิ่งบนผิวน้ำตามมาด้านหลังอย่างสุดกำลังปากก็ร้องะโไปพลาง
“ศิษย์พี่!ข้าจะหมดแรงแล้ว รอข้าด้วย!”
เบื้องหน้าของพวกเขาคือเรือสำราญลำหนึ่งผู้คนบนเรือล้วนพากันมามุงดูเหตุการณ์ในครั้งนี้เฉินเจียหลางจึงเชิดปลายกระบี่ขี้บินข้ามเรือไปโดยตรงส่งผลให้น้ำพุ่งตามราวกับเกลียวคลื่น สาดโดนคนบนเรือไปไม่น้อยบัณฑิตหนุ่มไม่ลืมประสานมือกล่าวขออภัย
“ขออภัยท่านทั้งหลาย ข้าขอผ่านทางแล้ว”
จากนั้นเรือยันต์ที่ตามมาด้านหลังก็ลอยข้ามไปอีกแม้น้ำจะไม่กระเด็นใส่ใคร แต่บัณฑิตหนุ่มทั้งสามก็ยังประคองมือคาราวะกล่าวว่า“ล่วงเกินแล้ว”
ผู้คนบนเรือยังอยู่ในอาการตกตะลึงบัณฑิตสี่คนก็บินผ่านศีรษะไปเช่นนี้เมื่อรู้ตัวอีกทีก็มีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งมาหยุดอยู่เหนือผิวน้ำยืนหอบหายใจราวกับม้าที่วิ่งมาพันลี้เขาแหงนหน้ามองเงาหลังของบัณฑิตก่อนหน้าอย่างท้อแท้ บ่นพึมพำว่า“พวกท่านใจร้ายเกินไปแล้ว ทิ้งข้าไว้เช่นนี้หรือ?”
เขาย่ำปลายเท้าลงบนผิวน้ำเบาๆร่างก็ดีดตัวขึ้นกลางอากาศ กำลังจะพุ่งตัวผ่านไปสายตาก็เหลือบไปเห็นบุรุษสตรีเบื้องล่าง ต่างมีเนื้อตัวเปียกมะลอกมะแลกพลันรู้สึกละอายใจจึงประสานมือกล่าวว่า “ขออภัยที่รบกวนความสำราญของทุกท่าน”
จากนั้นก็ซัดยันต์สี่แผ่นแปะลงบนกาบเรือสี่ด้านอุณหภูมิบนเรือพลันอบอุ่น ลมอุ่นพัดวนไปรอบตัวเรือจนทั่วราวกับสายลมคิมหันต์ทำให้เสื้อผ้าอาภรณ์ที่เปียกชื้นค่อยๆ แห้งลงจากนั้นกระดาษยันต์ก็กลายเป็ขี้เถ้ากองหนึ่ง
ผู้โดยสารบนเรืออุทานขึ้นพร้อมกันประหนึ่งเพิ่งฟื้นคืนสติ บัณฑิตขี่กระบี่บิน บัณฑิตขี่เรือบินบัณฑิตน้อยวิ่งบนผิวน้ำ
พวกเขาเพิ่งจะได้พบเซียนซือน้อยตัวเป็ๆแท้ๆ แต่กลับไม่ได้สนทนาปราศรัยด้วยสักคำ
“คงเป็ศิษย์ชั้นในของสถานศึกษาม่ออู๋หยาเป็แน่”
“เหตุใดข้าไม่เคยรู้ว่าสถานศึกษาม่ออู๋หยามีศิษย์อายุน้อยเพียงนี้”
“ท่านลืมไปแล้วหรือเมื่อสองปีก่อนมีการรับศิษย์ใน่เวลาพิเศษเด็กคนนั้นสามารถผ่านการทดสอบทั้งสามหัวข้อ กลายเป็ศิษย์ชั้นในที่อายุน้อยที่สุด!”
“ก็คือเด็กคนนั้น?”
ทุกคนต่างจดจำภาพบัณฑิตทั้งห้าคนไว้ภายในใจของพวกเขาล้วนมีภาพที่แตกต่างกัน
บ้างก็เป็ภาพของบัณฑิตหนุ่มรูปงามบนกระบี่บินบ้างก็คิดถึงบัณฑิตหนุ่มทั้งสามที่ยืนนิ่งๆ บนเรือบิน ความสง่างามนั้นเหนือสามัญคนอีกจำนวนมากที่รู้สึกตื้นตันใจที่บัณฑิตน้อยใช้วิชาเซียนทำให้อาภรณ์ของพวกเขาแห้งไปในเวลาอันรวดเร็ว
ูเาตงซานฉีตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเฉียงเหนือของทะเลสาบต้าไห่ ซือเฟิงหลงทะยานลมมาถึงตีนเขาด้วยสภาพเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าใบหน้าซีดเหลือง ดวงตาไร้ชีวิตชีวาราวกับปลาตายจากนั้นจึงค่อยเดินขึ้นเขาไปทีละก้าวผ่านกลุ่มนักเรียนชั้นนอกที่เพิ่งออกมาจากหอตำราต้องรับการคาราวะจากบัณฑิตที่อายุมากกว่ากลุ่มแล้วกลุ่มเล่า
“ศิษย์พี่”บัณฑิตหนุ่มทั้งหลายประสานมือทักทาย
ซือเฟิงหลงหยุดเดิน ประสานมือคาราวะกลับฝืนยิ้มซีดเซียวก่อนจะเดินต่อ
พอคล้อยหลังซือเฟิงหลงเหล่าบัณฑิตก็หันมาพูดคุยกันเอง “เหตุใดศิษย์พี่เฟิงหลงจึงดูกระเซอะกระเซิงนัก”
บัณฑิตอีกคนตั้งข้อสังเกตุ “ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้ศิษย์ชั้นในออกไปหาประสบการณ์ข้างนอกหรือจะพบกับคู่ต่อสู้ฝีมือฉกาจรับมือยาก”
“จริงสิ! นี่ก็ใกล้จะถึงกำหนดแข่งบัณฑิตชั้นในแล้วมิน่าเล่าข้าจึงได้เห็นศิษย์พี่ทั้งหลายทะยอยกลับมากันแล้ว”
เสียงของบัณฑิตชั้นนอกกลุ่มนั้นค่อยๆเบาลง เงาร่างของพวกเขากำลังมุ่งลงจากเขา เพื่อกลับไปยังยอดเขาชุ่ยจู๋ไห่อันเป็พื้นที่ของศิษย์ชั้นนอก
บัณฑิตหนุ่มสวมชุดขาวผู้หนึ่งก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ในอ้อมแขนอุ้มลูกสุนัขจิ้งจอกสีขาวหิมะไว้ตัวหนึ่ง ตามองตามเงาหลังของบัณฑิตกลุ่มนั้นไปจนลับตาก่อนจะหมุนกายทะยานร่างไปทางยอดเขาหนานว่างซิง พลางพูดกับจิ้งจอกน้อยเบาๆ “เ้าว่าคนที่เรียนกับปรมาจารย์ทั้งห้ามาสามปีแล้วแต่ขั้นพลังไม่ขยับขึ้นแม้แต่น้อยยังสมควรจะเรียกตัวเองว่าเป็ศิษย์ชั้นในอยู่อีกหรือ...เ้าก็คิดว่าไม่หรือ?เช่นนั้นการแข่งขันบัณฑิตปีนี้ข้าขอท้าสู้กับเขาคงได้สินะ”
ซือเฟิงหลงกระหืดกระหอบขึ้นมาถึงยอดเขาหลักในเวลาต่อมาก็พบว่าศิษย์พี่ทั้งสี่กำลังนั่งเล่นหมากล้อมอยู่ภายในศาลาแต่ละคนมีสีหน้าสดชื่นเบิกบาน แตกต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง ไม่รู้โทสะขุมหนึ่งผุดขึ้นมาจากที่ใดใจนึกอยากด่าคนขึ้นมาเต็มกำลัง
เสียงของมู่ซานเกิงพลันดังขึ้นราวกับรู้ว่าศิษย์น้องเล็กผู้นี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่“ศิษย์น้องจะโทษศิษย์พี่ไม่ได้นะ หากไม่พอใจ เ้าควรไปตัดพ้อต่อว่าท่านบรรพจารย์จึงจะถูก”
“แต่จะทำเช่นนั้นได้เ้าคงต้องวิ่งกลับไปที่เกาะจูเซวีย วิ่งไปแล้วก็วิ่งกลับ ถือเป็การฝึกฝน”หยวนไหวจงคลึงเม็ดหมากก่อนจะวางหมากลงเบาๆ
เฉินเจียหลางยกกาน้ำชาขึ้นรินใส่ถ้วยชาใบใหม่ ก่อนจะหันมาเรียก “เฟิงหลงเข้ามาดื่มชาเร็ว”
ซือเฟิงหลงลากขาเดินขึ้นบันไดไปนั่งลงบนเก้าอี้ว่างตัวหนึ่งรับถ้วยชามาพลางกล่าวว่า “ดีที่ยังเหลือศิษย์พี่ใหญ่ ที่ยังทำตัวเป็เป็ศิษย์พี่”
เจี่ยงฉงคล้ายทนฟังไม่ได้จึงพูดขึ้น“ศิษย์น้องเล็กเ้าห้ามถูกท่าทางเสแสร้งของเขาหลอกเอาเชียวนะ ลืมไปแล้วหรือเขาขี่กระบี่นำหน้าสุด ไม่หันมามองเ้าแม้แต่น้อย แต่ศิษย์พี่ฉงคนนี้ยังคอยลอบมองเ้ากลัวว่าเ้าจะวิ่งไม่ไหวน่ะนะ”
เฉินเจียหลางแสร้งไม่ได้ยินคำพูดของเจี่ยงฉงหันมาเอ่ยกับซือเฟิงหลงอย่างจริงจัง“การทดสอบบัณฑิตชั้นในจะเริ่มอีกครั้งหนึ่งแล้วการทดสอบนี้จะเป็ครั้งสุดท้ายของพวกศิษย์พี่ศิษย์น้องเล็กเ้าคิดว่าการประลองสนามต่อสู้ปีนี้จะมีผู้ใดกล้าท้าทายเ้าหรือไม่”
ซือเฟิงหลงจิบชาคำเล็กๆหลุบตาลงมองกระดานหมาก กล่าวว่า“ศิษย์พี่และท่านอาจารย์คงจะกลัวว่าปีนี้จะมีศิษย์ชั้นในบางคนท้าสู้กับข้าสินะจึงได้ขอให้ท่านบรรพจารย์ออกแรงช่วยแต่โชคร้ายที่การใช้พลังภายนอกมาผลักดันให้เลื่อนขั้นนั้นอันตรายเกินไปท่านบรรพจารย์จึงใช้วิธีให้ข้าตกอยู่ในสภาวะที่ต้องดึงเอาทุกสิ่งที่มีออกมาใช้ในการเอาชีวิตรอดเหนือผิวน้ำกลางทะเลสาบต้าไห่อันกว้างใหญ่ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังไม่อาจเลื่อนสู่ขั้นจู้จี้อยู่ดี พวกท่าน...”
หลังพูดประโยคสุดท้ายจบซือเฟิงหลงก็เงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาเหม่อมองกระดานหมากเนิ่นนานคล้ายตกสู่ภวังค์ปลายนิ้วที่คีบเม็ดหมากของมู่ซานเกิงและหยวนไหวจงนิ่งค้างอยู่เหนือกระดานหมากบรรยากาศตกอยู่ในความเงียบชวนอึดอัด
เจี่ยงฉงจึงโพล่งออกมาว่า“เลื่อนขั้นไม่เลื่อนขั้นอันใดเล่า ศิษย์น้องเ้าอยู่ในขั้นหลอมปราณก็จริงอยู่แต่ลองมองไปทั่วทั้งหยุนหนาน มีขั้นหลอมปราณคนใดวิ่งบนผิวน้ำ ทะยานลมเหยียบยอดไผ่ได้เช่นศิษย์น้องเล็กเ้าบ้างเล่าอย่างเ้านี้ต้องเรียกว่าอยู่ในขั้นขอบเขตไร้พันธนาการต่างหาก ”
“ไร้พันธนาการ...ไร้พันธนาการ”
ซือเฟิงหลงดวงตาเป็ประกายปากทวนประโยคนี้ซ้ำไปมา ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหมากดำวางลงบนกระดานหมาก จากนั้นจึงลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าประสานมือกล่าวว่า “ขอบคุณศิษย์พี่ที่เป็ห่วง”
เขายืดตัวขึ้นมือหนึ่งไพล่หลัง อีกมือกำหลวมๆไว้ด้านหน้า ยิ้มไร้เดียงสากล่าว “อย่างที่ศิษย์พี่รองกล่าว ข้าคงเป็ขั้นหลอมปราณที่แข็งแกร่งที่สุดไม่ผิดแน่ฟ้าไร้สิ้นสุด ขอบเขตก็พันธนาการข้าไม่ได้ แค่ขั้นหลอมปราณแล้วอย่างไร การแข่งขันบัณฑิตปีนี้ผู้ใดกล้าท้าสู้กับข้าคนผู้นั้นก็มาถึงคราวซวยแล้ว!”
เด็กหนุ่มเดินลงบันไดไปช้าๆ ทิ้งศิษย์พี่ทั้งสี่ไว้เื้ัแต่ละคนต่างก็มีสีหน้าผิดแผกแตกต่าง เฉินเจียหลางก้มหน้าใช้มือกุมขมับ อดใช้สายตาราวคมมีดปรายมองเจี่ยงฉงไม่ได้
เจี่ยงฉงเหมือนคนใบ้กินหวงเหลียนขมวดคิ้วถามว่า “เขาคงไม่ได้เชื่อที่ข้าพูดจริงๆ ใช่หรือไม่?”
เฉินเจียหลางพูดรอดไรฟัน “ต้องเชื่ออย่างไม่มีข้อแม้อยู่แล้วเ้าไม่เห็นใบหน้าลำพองนั้นหรือไม่ ในใจคงคิดว่าระดับขั้นต่ำแต่เอาชนะคนที่ขั้นบำเพ็ญสูงกว่ากำลังน่าสนุกสุดๆไปเลยต่างหาก หากศิษย์น้องเลื่อนขั้นไม่สำเร็จสักทีแล้วใจเกิดความเกียจคร้านคิดใช้วิธีอื่นมาสร้างความแข็งแกร่งให้ตัวเองละทิ้งการบำเพ็ญปราณ เ้าจะทำอย่างไร?”
หยวนไหวจงเอ่ยขึ้นช้าๆ “ในประวัติศาสตร์การบำเพ็ญพรตเคยมีคนผู้หนึ่ง พร์ในการบำเพ็ญของเขาธรรมดามากเลื่อนขั้นช้ามากจนตัวเขาคิดว่าเส้นทางนี้ช่างยากเย็นยิ่งกว่าการปีนขึ้นฟ้าเขาจึงละทิ้งหนทางการบำเพ็ญหันมาทุ่มเทเวลาให้กับการเรียน อ่านตำราหมื่นเล่มเดินทางหมื่นลี้ พบปะผู้คนหมื่นหมู่บ้าน หมื่นวิถีกลับมากันอย่างน่าอัศจรรย์ ก็ล้วนหนีไม่พ้นห้าธาตุประสานหยินหยาง ก่อเกิดการคิดคำนวณความเป็ไปในโลกได้ไม่สิ้นสุดการบรรลุธรรมของเขา ส่งให้พลังบำเพ็ญของเขาพุ่งทะยานอย่างต่อเนื่องสามารถใช้การหยั่งรู้มาสร้างเขตแดนกลายเป็ยอดคนบนูเา คือบรรพบุรุษของลัทธิหยินหยาง”
มู่ซานเกิงทิ้งหมากในมือลงโถใส่หมากกล่าวว่า “เ้าจะบอกว่า ศิษย์น้องอาจจะกลายเป็บรรพบุรุษลัทธิหมากล้อมหรือไรหมากนี้ทั้งข้าและเ้าล้วนโดยกินเรียบ!”
หยวนไหวจงหัวเราะ “ข้ากลับคิดว่าเขาอาจจะเป็เทพอักษร พู่กันเทวะ แซงหน้าเ้าไปอย่างไม่เห็นฝุ่นต่างหาก”
เฉินเจียหลางลุกขึ้นยืน กำลังจะเดินลงจากศาลาเจี่ยงฉงก็ถามขึ้น “นั่นเ้าจะไปไหน”
“การแข่งขันกำลังจะเริ่มข้าเป็อันดับหนึ่งมาทุกปี ปีสุดท้ายก็ยังต้องเป็เช่นนั้น”
กล่าวจบร่างในอาภรณ์ขาวราวหิมะก็พลิ้วกายจากไปเจี่ยงฉงตบโต๊ะจนเม็ดหมากกระเด็น “ข้าถูกคนผู้น้ำทำให้โมโหจะแย่แล้วปีสุดท้ายถ้าเ้าแพ้ข้า เ้าก็จะต้องเรียกข้าศิษย์ใหญ่ตลอดไปไม่ใช่หรือ!ข้าจะไปฝึกเช่นกัน!”
มู่ซานเกิงเก็บหมากกลับมาอย่างใจเย็นกล่าวว “พวกที่สมองมีแต่กล้ามเนื้อนี้ ความคิดไม่ซับซ้อนก็ดีเหมือนกันกี่ปีมาแล้วเขายังคิดจะเอาชนะเจียหลางได้อีกหรือ เจียหลางเพิ่งจะทะลวงสองขั้นติดเป็จิตตันขั้นกลางแล้ว เขาเพิ่งจะสร้างแก่นทองคำยังระษาระดับขั้นใหม่ไม่สเถียรเลยด้วยซ้ำ”
“นี่ศิษย์พี่สามแม้ท่านจะรู้สึกพึงพอใจกับตำแหน่งศิษย์พี่สาม แต่ข้ากลับไม่พอใจสักนิด”กล่าวจบหยวนไหวจงก็วางหมากเริ่มกระดานใหม่อีกครั้ง
ริ้วคลื่นพลันกระเพื่อมแผ่ออกไปก่อเกิดเป็ตารางหมากล้อมใหญ่โตโอฬาร พวกเขาทั้งคู่ ต่างก็เป็หมากตัวหนึ่ง
มู่ซานเกิงคลี่ยิ้ม ใช้ปลายนิ้วคีบเม็ดหมากแต่แทนที่จะวางลงบนกระดานเขากลับพลิกข้อมือคราหนึ่งทันใดนั้นบนตารางหมากั์ก็ปรากฏหมื่นอาชามีทหารม้าถือธงพร้อมรบปรากฏขึ้น
“ใครบอกว่าข้าพอใจกับฐานะศิษย์พี่สามกันปีนี้ข้าย่อมหวังจะกลายเป็ศิษย์พี่รอง!”
พลังปราณสองสายพลันะเิวาบออกมาจากจากศาลาม่ายเถิงก่อเกิดเป็ลมพายุซัดกระเพื่อมออกไปไม่หยุด ส่งผลให้กลีบบุปผาโปรยปรายราวกับม่านพิรุณ
ทันใดนั้นก็มีเสียงเดือดดาลของอาจารย์ใหญ่ดังขึ้น“ห้ามประลองนอกสนามประลอง รออีกสามวันให้หลัง ข้าจะไม่ห้ามพวกเ้า!”
เมฆดำพลันก่อตัว กลายเป็ัลอยตัวอยู่บนฟ้าอ้าปากกว้างสูบปราณสองสายที่กำลังปั่นป่วนไปทั้งยอดเขาลงท้องไปอย่างรวดเร็วราวกับวาฬสูบน้ำ
พลังอภินิหารใดที่บัณฑิตหนุ่มทั้งสองปลดปล่อยออกมาล้วนสลายหายไปสิ้นเมฆัหายไป ท้องฟ้าก็กลับมาสดใสอีกครั้ง มู่ซานเกิงกับหยวนไหวจงได้แต่ใช้ตามองจมูกจมูกมองใจ เมื่อสายตาสานสบกัน ต่างฝ่ายต่างก็สะบัดหน้าไปคนละทาง
3K
![[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665458723_61137173.webp)
