ร้อยดาวตะวันเดียว [My DayLight]

        เกือบเก้าโมงเอมิกาถึงลืมตาตื่นขึ้น พร้อมอาการปวดหนึบที่หัว จนต้องยกสองมือกุมขมับ อาทิตยาเองก็ตื่นเมื่อเพื่อนเคลื่อนไหวจนตัว

        “ไปอาบน้ำสิ แล้วออกไปซดกาแฟขมๆ สักแก้ว จะได้สร่าง”

        “กินก่อนค่อยอาบน้ำไม่ได้เหรอ” ยังมีต่อรอง

        “ไม่ได้ อาบน้ำแล้วแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนค่อยออกไป เร็วเข้าเหม็นเหล้าจะตายแล้ว”

        คนบอกรีบลุกแล้วจัดการพับผ้าห่มไล่ไปในตัว เพื่อนถึงหน้างอเดินเข้าห้องน้ำ แล้วรีบออกมาแต่งตัวเพราะอยากได้กาแฟสักแก้วจะได้หายปวดหัว อาทิตยาเองก็รีบเข้าห้องน้ำแล้วรีบแต่งตัวออกตามไปในเวลาไม่นานนัก พบว่าคนอยู่ชุดรับแขกยังหลับสบายอยู่

        “มาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ”

        คำถามแรกผุดออกมาจากปากคนเพิ่งสร่าง

        “เมื่อคืนดึกๆ”

        เอมิกาจ้องมองหน้าเพื่อนขณะจิบกาแฟ แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ ก่อนแหย่

        “แล้วทำไมหล่อนถึงได้โง่เข้าไปนอนบนเตียงกับฉันล่ะ ไม่นอนข้างๆ เขา เพื่อนกันไม่ต้องสร้างภาพหรอกน่าของมันรู้ๆ กันอยู่”

        อีกคนกระซิบตอบทันควัน

        “บ้า!!! ฉันกับเขาไม่ได้มีอะไรกันนะ และไม่มีวันจะมีด้วย จำไม่ได้เหรอว่าเงื่อนไขของฉันเป็นยังไง”

        “แหม!!! กฏบางอย่างมันต้องมียืดหยุ่นบ้างสิยะ”

        อาทิตยาไม่ตอบ นอกจากทำตาโตใส่

        “อยากกินอเมริกันเบรคฟาสต์จังเลย รอนะ! เดี๋ยวออกไปซูเปอร์ก่อน และขากลับจะเคาะประตูดังๆ ให้สัญญาณ เผื่อเขาจะตื่นขึ้นมากุ๊ดมอนิ่งคิสบ้างหล่อนจะได้ตั้งตัวทัน”

        เอมิกาจึงกระซิบกระซาบตรงท้ายประโยค แล้วย่องออกไปอย่างเงียบกริบ แต่เสียงประตูปิดเข้าก็ไม่วายปลุกให้คนหลับตื่นอยู่ดี เขาไม่ได้ทักทายเจ้าของห้อง

        นอกจากรีบคว้าเสื้อผ้าเดินเข้าไปอาบน้ำ กลับออกมาในสภาพที่เรียบร้อย แม้ไม่เนี้ยบแต่ก็ดูดีในสายตาอาทิตยาที่กำลังเตรียมจะทำไข่ดาวรอเพื่อนกลับ

        “อรุณสวัสดิ์ครับ”

        ไข่ในมือบางเกือบหลุดเพราะความตกใจเมื่อมีสองแขนโอบกอดจากด้านหลัง แก้มก็ถูกหอมอย่างรวดเร็ว แต่เจ้าของแก้มไม่ได้ตำหนิติเตียนแต่อย่างใด นอกจากหันกลับมายิ้มให้

        “รอสักครู่นะคะ มี่กำลังไปซื้อของมาทำมื้อเช้าอยู่ค่ะ”

        “งั้นผมเช็คเมล์รอก็แล้วกันนะ”

        เขารีบผละออกจากร่างเล็ก เมื่อเดาไม่ออกว่าคนไปข้างนอกจะกลับมาเมื่อไหร่ แล้วหันไปหางานในแล็ปท็อปที่มีงานรออยู่เต็มทันที จนลืมว่ามีสองสาวอยู่ในห้องด้วย

        “คุณจิณคะเชิญค่ะ” กระทั่งเสียงเอมิการ้องเรียกถึงได้วางมือจากงานเดินไปหาโต๊ะ

        “กินกันไปสองคนเลยนะคะ มี่ขอกลับไปกินที่ห้องและเก็บกวาดก่อนค่ะ รกยังกะรังหนู”

        ว่าแล้วเอมิกาก็ยกจานของตัวเองเดินตัวปลิวออกไปอย่างรวดเร็ว อาทิตยาแค่หันมายิ้มให้เขาที่มองด้วยความสงสัย แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไงว่าที่เพื่อนรีบเผ่นนั้นก็เพื่อหมายจะเปิดโอกาสให้เธอและเขาได้อยู่ด้วยกันตามลำพังมากกว่า

        “บ้านผมเป็นยังไงบ้าง น้องๆ ทำเรื่องให้คุณปวดหัวอีกหรือเปล่า คุณแม่ใช้งานคุณหนักมั้ย แล้วคุณพ่อกลับมานอนบ้านทุกคืนหรือเปล่า”

        เขาเลือกถามอย่างเป็นการเป็นงานระหว่างนั่งกินด้วยกัน อาทิตยาเองก็บอกความไปตามความจริงทุกอย่าง และนั่นทำให้เขาเบาใจไม่น้อยเลย ที่เวลาห่างบ้านก็ยังมีคนคอยเป็นหูเป็นตาให้

        “ผมแวะไปดูยัยแอ๊ฟที่ฝรั่งเศสมาด้วย”

        เขาเองก็ไม่ปิดบัง

        “แล้วเป็นยังไงบ้างคะ”

        อาทิตยาตื่นเต้นที่จะได้รู้ข่าวสาวหนีร้อนไปพึ่งเย็นทันที

        “ก็คงจะลืมเรื่องร้ายๆ ได้บ้างแล้วมั้ง เห็นช่วยงานในไร่อองเดรแก้เบื่อแก้เหงา ได้ค่าจ้างแพงเหมือนกัน พอว่างจากงานอองเดรก็สอนภาษาฝรั่งเศสให้ด้วย”

        และอีกสองสามเรื่องที่ทั้งคู่หยิบยกขึ้นมาพูดคุยกัน จากนั้นจิณณวัตรก็นั่งทำงานอยู่หน้าจอเงียบกริบ อาทิตยาไม่อยากอยู่กวนจึงชวนเอมิกาไปเดินซื้อของสดมาไว้ทำอาหารเที่ยงกับเย็น

        แต่ก็ช้อปเพลินกลับมาอีกทีสี่โมงเข้าไปแล้ว กลัวคนรอจะหิวแทบแย่ แต่เห็นยังนั่งทำงานเฉยๆ อยู่ ข้างกายก็มีชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปวางไว้

        “อุ๊ย!!!”

        เจ้าของห้องหมายจะไปเก็บชามมาล้าง ก็ถูกเขาคว้าเอวคอดไว้จนเสียหลักตกไปอยู่บนตักอย่างง่ายดาย แก้มก็ถูกหอมทันควันเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มและอารมณ์ดี

        “มื้อเย็นจะทำอะไรให้ผมกินเหรอ แต่ต้องอร่อยกว่าบะหมี่ชามนั้นนะ หายไปตั้งนานรอกินเที่ยงด้วยไม่ไหว เลยต้องพึ่งอาหารญี่ปุ่นก่อน”

        “ตอนแรกว่าจะทำสุกี้กินด้วยกันค่ะ แต่มี่เกรงใจคุณก็เลยจะมาช่วยทำแล้วแบ่งไปกินที่ห้อง”

        อาทิตยาตอบไม่เต็มเสียงนัก เพราะอายเหลือกำลังที่ต้องนั่งอยู่บนตักเขา

        “ทำไมล่ะ กินหลายๆ คนสิอร่อยออก พูดแล้วก็อยากกินเหมือนกันนะ ผมจำไม่ได้แล้วว่ากินสุกี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ น่าจะก่อนไปเมืองนอก ไปบอกคุณมี่มาอวดฝีมือให้ผมชิมทีเถอะนะ ไม่งั้นผมต้องรู้สึกผิดแน่ๆ ที่กลายเป็นตัวแทรกระหว่างคุณสองคน ถ้าคุณมี่ไม่ยอมมาคุณก็ขู่ว่าผมจะหนีกลับนะ”

        อาทิตยาหันไปมองหน้าคนพูดเพื่อค้นหาว่ามาจากใจหรือแค่ตามมารยาท แต่เห็นรอยยิ้มอย่างเต็มใจแล้วก็ยิ้มตอบ แล้วรีบลาจากตักเขาไปเคาะประตูเรียกเพื่อน ส่วนเขาก็ยังคงนั่งจ้องหน้าจออยู่อย่างนั้น จนสองสาวต้องเรียกให้ไปนั่งโต๊ะ เขาถึงได้ปิดแล็ปท็อป

        “ถ้าไม่อร่อยอย่าบ่นนะคะคุณจิณ เพราะมี่ไม่ได้ทำนานแล้วค่ะ”

        เอมิการีบออกตัว เมื่อนั่งอยู่ตรงหน้าหม้อกำลังเดือดปุดๆ มือก็เด็ดผักลงไปในอย่างไม่รีบร้อน จิณณวัตรยิ้มให้สาวตรงหน้าอย่างสุภาพก่อนเอ่ย พร้อมกับเหล่ตาไปหาคนข้างๆ

        “แต่ดูหน้าตาแล้ว ผมว่าคงจะอร่อยกว่าฝีมือคนแถวๆ นี้อยู่นะครับ”

        เอมิกาหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ แต่อาทิตยากลับค้อนนิดๆ ให้ทั้งสอง จนเขาต้องเอาใจเพื่อลบล้างความผิดด้วยการลวกกุ้งตัวโตๆ ให้ ถึงได้ยิ้มบางๆ จากใบหน้าสวย

        “นี่ของคุณมี่ครับ”

        เอมิกาให้ประทับใจในตัวจิณณวัตรไม่น้อยที่แสดงความเป็นสุภาพบุรุษด้วยการตักอาหารให้อาทิตยาไม่ขาด และยังเผื่อแผ่มาถึงตัวเองอย่างเต็มอกเต็มใจทุกครั้ง

        ผิดกับชายไทยหลายต่อหลายคนที่มักจะเอาอกเอาใจแต่แฟนตัวเอง รวมทั้งหนุ่มใหญ่เมียเผลอด้วย ที่ไม่เคยเลยจะยอมคบค้าสมาคมกับเพื่อนคู่นอนอย่างเธอ

        มาหาทีก็จะหมกอยู่แต่ในห้อง หรือไม่ก็จะชวนกันออกไปกินร้านหรูหราเพียงสองคน ไปเที่ยวก็จะจำกัดแค่สองคน ไม่เคยถามไถ่ถึงคนอื่นแม้แต่พ่อแม่ของเธอเอง นอกจากให้เงินส่งไปใช้เท่านั้น ผิดกับจิณณวัตรที่ยังมีน้ำใจอุตส่าห์ถามถึง แม้เพิ่งจะเคยนั่งกินข้าวด้วยกันเป็นครั้งแรกก็ตามที

        น้ำตาของสาวบาดเจ็บทางใจแทบจะไหลรินออกมา เมื่อเห็นเพื่อนกับคนรู้ใจช่วยกันเก็บโต๊ะ ยืนเคียงข้างกันล้างถ้วยชาม จนต้องรีบพาตัวออกห่าง เมื่อชายที่ตัวเองรักไม่เคยมีเวลามาทำเรื่องแบบนี้ด้วยเลย

        “มี่ไปดูละครก่อนนะ”

        อาทิตยาหันมายิ้มให้ แต่ไม่ได้ทักท้วงเพราะรู้ดีว่าเพื่อนไม่อยากกวนเวลาอันเป็นส่วนตัว ทว่าค่ำคืนนี้ตัวเองกลับต้องการเพื่อนอยู่ด้วยอย่างที่สุด ด้วยไม่รู้ว่าจะหักห้ามตัวเองได้ไปอีกกี่มากน้อย หากมีเขาอยู่ใกล้ๆ คอยกอดคอยหอมอยู่อย่างนี้

        “ผมนอนในนี้ด้วยได้หรือเปล่า เมื่อคืนนอนขดจนปวดหลังเลย”

        แล้วเขาก็แจ้งความจำนงออกมาอย่างที่คาดคิดไว้ไม่มีผิด ทำให้รู้สึกอึดอัดจนคนถามรู้สึกได้ จึงยิ้มออกมาด้วยความขำก่อนอธิบาย

        “ผมหมายถึงว่า นอนพื้นห้องน่ะไม่ใช่บนเตียง ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเกินเลยกว่าที่เป็น ถ้าคุณไม่พร้อม แต่ผมก็อยากอยู่ใกล้ๆ คุณบ้าง เพราะมะรืนต้องบินไปอีสานค้างสองสามวันด้วย งานก็เยอะจนไม่มีเวลาว่างจะได้เจียดมาอยู่กับคุณได้ นอกจากคืนนี้”

        ค่อยโล่งใจขึ้นมาไม่น้อย อาทิตยาจึงผละออกจากการโอบกอดของเขา ไปเปิดตู้ดึงเครื่องนอนที่น้องๆ มักจะใช้เป็นประจำเวลามาค้าง แล้วเอาไปปูไว้ข้างเตียง จัดหมอนจัดผ้าห่มให้เรียบร้อย จิณณวัตรรีบนั่งลงใกล้

        “ขอบคุณครับ ขอหอมทีได้หรือเปล่า”

        คนไม่คิดจะรอคำอนุญาตรีบรวบร่างนุ่มเข้ามากอดแล้วหอมหนักๆ ลงไปทันที

        “คุณถึงจัง แล้วคุณคิดถึงผมหรือเปล่า”

        อีกครั้งที่เขาไม่รอคำตอบ แต่รีบก้มลงไปประทับจูบกระจับนุ่มทันที เพราะวันนี้อยากจะอยู่ใกล้ อยากกอดอยากหอมอยากจูบใจจะขาด แต่โอกาสและเวลาไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย

        +++++

E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ 

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ

ร้อยดาวตะวันเดียว [My Daylight]กันเกราwww.mebmarket.comอ้อ!!! บีบน้ำตาด้วย บอกแล้วไงว่ากับผมไม่ต้องบิ้วมากหรอก แค่นี้น้องชายผมก็ตื่นจะแย่แล้วอยากจะเถียงหรือด่าทอกลับเต็มกำลัง

****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็นกำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในครอบครองอยู่แล้วค่ะ ******

ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

        และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง


เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้

        ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

        

        

สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗

ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น