(มีE-BOOK เล่ม 1,2,3) ทะลุมิติกลับมาอยู่ที่เดิมยุค60

บ้านรองโจว‘ถุย! นังสะใภ้อกตัญญู ออกมาไปทำงานเดี๋ยวนี้นะ!’ เสียงนางหลี่ซื่อ แม่เลี้ยงของสามีดังขึ้น‘คุณย่าคะ แม่ฉันเพิ่งแท้งน้อง ให้คุณแม่พักเถอะนะคะ ฮือๆๆ’ เสียงโจวเอ้อร์นีลูกสาวคนโตของเธอร้อง ทำให้เหอเสี่ยวหงรู้สึกตัวทันทีตุ้บ ตุ้บ‘คุณแม่! อย่าตีหลานเลยนะคะ ฮือออ สะใภ้รองเพิ่งแท้งลูก คุณแม่อย่าใจร้ายกับหล่อนเลย’ ‘หน๊อยย เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!’‘เกิดอะไรขึ้น!!’‘น้องสามี!’ ‘โจวมี่!’ ‘คุณอาเล็ก!!’ภายในห้องเสียงวุ่นวายข้างนอกทำให้เหอเสี่ยวหงลืมตาขึ้นมองทันที เมื่อมองไปรอบๆก็เห็นลูกสาวอีกสามคนซุกตัวอยู่ข้างๆเตียงเตาของเธอ ตรงกันมีลูกสาวของสะใภ้ใหญ่เหอหรงหรงหรือก็คือลูกพี่ลูกน้องของเธอเองเหอเสี่ยวหงยิ้มทันที! หล่อนได้กลับมาหาลูกๆของหล่อนแล้ว! เหอเสี่ยวหงค่อยๆเอามือประกบท้องทันทีที่พยายามลุกขึ้นเพราะหล่อนเพิ่งแท้งลูกจึงทำให้เจ็บท้อง“ซะ...ซานนี” เหอเสี่ยวหงเอ่ยเรียกลูกสาวคนรองที่กำลังนั่งกอดน้องสาวอีกสองคน“แม่!!” โจวซานนีตะโกนทันทีที่เห็นแม่ของหล่อนตื่นนอกห้อง“ลูกสาวสามมาที่นี่มีอะไรหรอจ๊ะ” นางหลี่ซื่อเอ่ยถามที่นางหลี่ซื่อพูดดีกับโจวมี่ก็เพราะหล่อนยังมีประโยชน์ต่อพวกนางยังไงละ!โจวมี่ทำงานในโรงงานเย็บผ้า เงินเดือนเดือนละ 18 หยวน ส่งมาที่บ้านเดือนละ 3 หยวน บางทีก็จะส่งนม เนื้อหมู ไข่ มาให้ หล่อนจึงพูดดีด้วย“ฉันหย่ากับสามีแล้วน่ะค่ะ เลยกลับมา” โจวมี่เอ่ยเสียงเบา เพราะหล่อนก็รู้ว่าแม่เลี้ยงคนใหม่ทำดีกับหล่อนเพราะอะไร แต่เพราะหล่อนไม่มีทางเลือก หล่อนที่เพิ่งหย่ากับสามีจึงได้พาลูกสาวคนโตที่อายุ 6 ขวบ และลูกสาวคนเล็กอีกไม่กี่อาทิตย์จะ 2 เดือน กลับบ้านเดิมของหล่อนที่จริงแล้วไม่มีใครกล้าหย่าหรอก หากเพราะหล่อนไม่มีลูกชายให้ทางบ้านสามีเพราะแต่งเข้าไป 6-7 ปีแล้ว มีแค่ลูกสาว 2 คน จึงถูกบังคับหย่า เพราะพี่ชายคนโตที่เป็นทหารได้รับบาดเจ็บยังไม่ทันได้กลับมาบ้าน พี่ชายคนรองที่ถูกส่งตัวไปทำงานที่มณฑลอื่นอีก จึงทำให้บ้านหลี่ไม่เกรงกลัวบ้านเดิมของหล่อนสามีของหล่อนมีความสัมพันธ์ลับๆกับลูกสาวหัวหน้าแผนกของนาง! ทำให้นางไม่มีทางเลือกจึงเซ็นใบหย่า หากนางอยู่ในบ้านหลี่ต่อแล้วถูกไล่ออกจากที่ทำงานมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ!“อะไรนะ! แล้วแกจะกลับมาทำไม!!” นางหลี่ซือตกใจเพราะปกติเวลาลูกสามคนที่สามของสามีกลับบ้านเดิมก็ไม่ค่อยได้เอาอะไรมา และมาแปปเดียวก็กลับไม่ได้พาลูกสาวมาด้วยหล่อนจึงถาม “แม่ แต่นี้บ้านเดิมฉันนะ” โจวมี่ตอบ“ไม่ได้!! แกจะไปอยู่ไหนก็ไปเลยนะ! บ้านนี้น้องชายสี่ของแกเป็นเจ้าบ้าน! หลานสาวแกจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนที่ป้าหย่ากับสามีแล้วกับบ้านเดิม!!” นางหลี่ซือไม่ยอมหากพ่อโจวยังอยู่อย่าคิดเลยว่านางหลี่ซือจะมีอำนาจขนาดนี้ในบ้าน! เดิมทีพ่อโจวเป็นลูกชายคนที่สองของครอบครัวโจว พ่อโจวมีลูกชายทั้งหมด 3 คน ลูกสาว 1 คน มีลูกกับภรรยาคนแรก 3 คน คือลูกชายคนโต โจวจือหยวน ปีนี้อายุ 29 ปี เป็นทหาร แต่งงานแล้วมีลูกสาว 3 คนลูกชายคนรอง โจวเหวินหลง ปีนี้อายุ 26 ปี เป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงงานเย็บผ้าที่โจวมี่ทำงานอยู่ แต่งงานแล้วมีลูกสาว 4 คนลูกสาวคนที่สาม ลูกสาวคนเดียวคือโจวมี่ อายุ 23 ปี หล่อนทำงานในโรงงานเย็บผ้าและแต่งออกไปแล้ว 7 ปีก่อนคนสุดท้ายคือลูกชายของนางหลี่ซือ ชื่อ โจวกว่าง แต่งงานแล้วมี ลูกสาว 1 คน ลูกชาย 2 คนนางหลี่ซือเป็นลูกสาวของพี่ชายของแม่คุณพ่อโจว หรือก็คือ นางกับสามีเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน!! ตอนสามีอยู่ นางก็มีอำนาจแต่มันไม่เหมือนตอนนี้ แต่ก่อนลูกสะใภ้ทั้งสองไม่ต้องลงแปลงนา มีแต่นางกับสามีที่ต้องลง นางเครียดแค้นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้จึงต้องไปบอกแม่สามีเพราะแม่สามีคิดมาตลอดว่าที่ได้แต่งงานกับพ่อของพ่อโจวก็เพราะพี่ชายของนาง! จึงไม่กล้าขัดใจหลานสาวที่เป็นลูกสะใภ้ในตอนนี้ ทำให้นางไม่ต้องลงแปลงนาเมื่อสองเดือนก่อนพ่อโจวป่วยและจากไปทำให้ชีวิตของสองสะใภ้และลูกสาวเปลี่ยนไป! เพราะโจวจือหยวนที่บาดเจ็บไม่รู้จะได้กลับมาตอนไหน กับ โจวเหวินหลงที่ถูกย้ายไปทำงานมณฑลอื่นไม่ส่งเงินกลับมา!จากแผ่นแป้งที่ได้กินวันละ 3-4 แผ่น ตอนนี้ได้กินวันละแผ่น อย่าพูดถึงไข่ที่ได้กินอาทิตย์ละ 2-3 ครั้ง ก็ไม่ได้กิน! ต้องลงแปลงนา ซักผ้า ล้างจ้าน ทำอาหารให้นางหลี่ซือกับบ้านสามนั่งกินนอนกิน!ทำไมสองสะใภ้ไม่ไปบอกย่าโจว? ก็เพราะยิ่งไปบอกยิ่งไม่ได้กินอะไรเลยนะสิ! ย่าโจวตามใจลูกสะใภ้คนนี้มาแต่ไหนแต่ไร ไหนเลยจะฟังหลานสะใภ้ที่เจอกันแค่ช่วงมีเทศกาล!!ยิ่งบ้านใหญ่ บ้านรอง มีแต่หลานสาวให้ ไหนเลยจะดีกว่าบ้านสามที่มีลูกชายสองคน!!“ถ้าพี่ชายฉันอยู่ แม่คิดว่าจะเป็นยังไงคะ!” โจวมี่เริ่มมีปากเสียงตอนที่พี่ชายอยู่แม่เลี้ยงคนนี้แทบจะอุ้มนางเดินไปไหนมาไหนด้วย พอพี่ชายไม่อยู่กลับไล่นางออกจากบ้าน หลานสาวของหล่อนพึ่งจะ 2 ขวบ กว่าจะโต จะมีใครจะจำได้อีก เดิมทีหล่อนคิดว่าจะจ้างเลี้ยงลูกหล่อน ตอนนี้หล่อนไม่อยากจ้างเลี้ยงแล้ว!!“เธอคิดว่าพี่ชายเธอจะกลับมาอยู่เหรอหึ! ลูกเมียอยู่นี่แต่ไม่ส่งเงินมา ให้ฉันเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียให้ จะให้เลี้ยงแกกับลูกอีกเหรอฝันไปเถอะ!” นางหลี่ซือแค่นหัวเราะ“ฉันส่งเงินมาให้ทุกเดือนแม่ยังว่าฉันเป็นภาระอีกเหรอ” ถึงแม้หล่อนจะไม่ใช่ลูกแท้ๆแต่นางก็เลี้ยงหล่อนมาจนโต ย่อมผูกพันธ์กับนาง“ใช่! ออกไปเลยนะ!” นางหลี่ซือเริ่มไล่“งั้นพวกเราแยกบ้านกันเถอะค่ะ!!”“ฮือออ แม่!!”“สะใภ้รอง!!”“พี่สะใภ้!”เสียงร้องของหลายคนร้องดังขึ้นเพราะเห็นเหอเสี่ยวหงออกมา หล่อนเพิ่งแท้งลูกเมื่อคืนจึงไม่รู้สึกตัว“หึ คิดว่าฉันอยากเลี้ยงแกมากหรือไง!” นางหลี่ซือบอกเมื่อเห็นเหอเสี่ยวหงเดินออกจากห้องโดยมีโจวต้านีลูกสาวของบ้านใหญ่และโจวซานนีลูกสาวคนรองของหล่อนประคองหล่อนออกมา ตามหลังมาก็คือลูกสาวบ้านใหญ่และบ้านรองที่เหลือ“งั้นคุณแม่ก็แยกบ้านเถอะค่ะ เราจะได้ไม่เป็นภาระของคุณแม่ ต้านีไปเรียกเลขาธิการมา!” เหอเสี่ยวหงบอกแม่เลี้ยงก่อนจะหันไปบอกหลานสาว“ได้ค่ะ!” ต้านีบอกก่อนจะวิ่งออกจากบ้านไป“เธอจะอกตัญญูกับฉันเหรอ!” นางหลี่ซื่อเริ่มตื่นตระหนกเธอมองนางหลี่ซืออย่างดูแคลน นางหลี่ซือนั้นหน้าเหมือนคุณแม่เหออย่างกับคนเดียวกัน!! “ทำไมเหรอคะ สามีฉันไม่ใช่ลูกชายคุณ! ฉันต้องแท้งลูกเพราะทำงานให้พวกคุณ!” เหอเสี่ยวหงพูดเสียงดังในเวลานี้คนอื่นในหน่วยคอมมูไปลงแปลงนาทำให้หมู่บ้านเงียบ เมื่อเหอเสี่ยวหงตะโกน คนบ้านอื่นที่ไม่ได้ลงแปลงนาก็เดินออกมาดูทันที อย่างย่าโจวก็เดินออกมาเช่นกัน!!“สะใภ้รอง!!” นางหลี่ซือตะคอกกลับเพราะอีกไม่กี่วันการเก็บเกี่ยวฤดูนี้จะหมดลงแล้ว นางหลี่ซือกับบ้านสามที่ไม่ไปลงแปลงนาปล่อยให้บ้านใหญ่กับบ้านรองลงแปลงนารอส่วนแบ่งจากทั้งสองบ้านและจะไล่ทั้งสองบ้านออกจากบ้าน!! หากแยกบ้านตอนนี้พวกหล่อนจะมีอะไรกิน!“มีอะไรกันอาหลี่ซื่อ” เสียงย่าโจวเอ่ยถาม“โถ่ คุณแม่คะ ฉันเลี้ยงอาใหญ่ อารอง อาสามมาตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นก็หนีหายไปหมด ทิ้งลูกเมียให้ฉันเลี้ยงพวกหล่อนกลับอกตัญญู ฮือออ” นางหลี่ซื่อเริ่มบีบน้ำตา“พวกฉันจะแยกบ้านผิดตรงไหนคะ! สามีฉันไม่อยู่แล้วฉันจะอยู่ทำไม? ให้ฉันมาลงแปลงนาทำงานเลี้ยงบ้านสามงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!” เหอเสี่ยวหงแค่นยิ้มย่าโจวยังไม่ทันได้อ้าปากด่าหลานสะใภ้ เหอเสี่ยวหงก็พูดแทรกทันที“นี่มันเวรมันกรรมอะไรของฉัน!!” นางหลี่ซือรีบพูดออกมาเมื่อเห็นแม่สามียังไม่พูดอะไร“แฮ่ก แฮ่ก มาแล้วค่ะอาสะใภ้รอง” โจวต้านีที่รีบวิ่งไปเรียกเลขาธิการหมู่บ้านจากแปลงนามาก็หอบทันที“มาแล้วหรอ” เหอเสี่ยวหงยิ้มก่อนจะปรายตามองนางหลี่ซือในเวลานี้ผู้ชายไม่มีใครอยู่บ้านเพราะต้องออกไปลงแปลงนาเก็บแต้ม รวมถึงน้องชายคนเล็กของสามีที่เรียนมัธยมปลายไม่จบสักทีอยู่ในอำเภอ! ส่วนน้องสะใภ้สามและลูกสาวนั้นก็อยู่กับน้องชายสามที่เช่าห้องของญาติสะใภ้สามอยู่“คุณลุงหม่าคะ บ้านรองต้องการแยกบ้านค่ะ!” เหอเสี่ยวหงรีบบอกถึงแม้เธอจะบอกว่าพวกเธอจะแยกบ้านแต่ก็ไม่รู้ว่าเหอหรงหรงจะทำอย่างไรเพราะเธอไม่มีสิทธิ์ตัดสิน“บ้านใหญ่ด้วยค่ะ!” เหอหรงหรงรีบบอกเพราะหล่อนกับน้องสะใภ้รองเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน หากเหอเสี่ยวหงไม่อยู่หล่อนจะอยู่ทำไม!“สะใภ้ใหญ่!!” ในเวลานี้นางหลี่ซื่อตกตะลึง เพราะพี่ชายใหญ่เป็นทหาร เงินเดือนหนึ่งจึงมาก หล่อนจะปล่อยเงินทิ้งได้อย่างไร!“สะใภ้ใหญ่โจว สะใภ้รองโจวต้องการแยกบ้านหรอ” เลขาธิการหม่าเอ่ยถาม“ใช่ค่ะ” เหอเสี่ยวหงตอบ“ถ้าอย่างนั้นผมจะเขียนหนังสือแยกบ้านให้! พวกธัญพืชกับเงินมีเท่าไร” เลขาธิการหม่าว่าก่อนจะก้มลงเขียนหนังสือพร้อมกับถามต่อ“รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันไปเอาออกมาให้ค่ะ!!” เหอเสี่ยวหงบอกก่อนจะเดินเข้าห้องนางหลี่ซือไป“เธอจะทำอะไร!! เปิดเดี๋ยวนี้นะ!” นางหลี่ซือรีบเดินไปจะเข้าห้อง แต่เหอเสี่ยวหงลงกลอนประตูไว้ก่อน“เดี๋ยวฉันไปเอาธัญพืชมาเองค่ะ” เหอหรงหรงว่าก่อนจะเข้าครัวธัญพืชในครัวนั้นมีไม่เยอะเพราะนางหลี่ซือแยกไว้ในห้องจะเอาไปให้ครอบครัวลูกชาย จึงมีแค่ แป้งสาลี 3 ชั่ง แป้งมันเทศ 3 ชั่ง ถั่วเขียว 3 ชั่งส่วนในห้องของนางหลี่ซือนั้นมี ข้าวขาว 15 ชั่ง แป้งสาลี 9 ชั่ง แป้งมันเทศ 12 ชั่ง ถั่วเขียว ถั่วเหลือง ถั่วแดง อย่างละ 18 ชั่ง เงินอีก 2,379 หยวน!!“หม้อในบ้าน มี 2 หม้อ บ้านใหญ่กับบ้านรองขอเอาไป 1 อันค่ะ! ” เหอเสี่ยวหงที่เรียกลูกสาวและหลานสาวเข้าไปขนของออกมาแล้วก็เข้าครัวไปเอาหม้อที่พึ่งซื้อมาได้ไม่ถึงปีมา 1 ใบ!“ต่อจากนี้บ้านใหญ่ บ้านรอง บ้านสามโจวจะไม่มีความเกี่ยวข้องกัน! ยากดีมีจน ทางใครทางมัน ไม่ต้องให้เงินตอบแทน! ข้าวขาวบ้านละ 5 ชั่ง แป้งสาลีบ้านละ 5 ชั่ง ถั่วเขียวบ้านละ 7 ชั่ง ถั่วเหลือง ถั่วแดงบ้านละ 18 ชั่ง!! เงินทั้งหมด 2,379 หยวน ได้บ้านละ 792 หยวน” เลขาธิการหม่าสรุปออกมา“ไม่... ไม่ให้! ฉันไม่ให้!” นางหลี่ซือร้องออกมาหล่อนจะเอาของไปให้กับครอบครัวลูกชายในอำเภอ ถ้าให้ของกับพวกสะใภ้พวกนี้ลูกชายหล่อนจะกินอะไร?หล่อนจึงไม่ยอม หล่อนยังไม่ได้ไปแลกคูปองมาอีกด้วยซ้ำ ถ้าหล่อนให้เงินทั้งหมดไป หล่อนจะอยู่ไดัอีกกี่ปีกัน!“คุณจะเอาอย่างไรครับ! ผมไม่มีเวลาขนาดนั้น” เลขาธิการหม่าเริ่มหงุดหงิดเพราะเขาต้องไปดูแปลงนาอีก “ฉันกับพี่สะใภ้ใหญ่เซ็นเสร็จแล้วค่ะ” เหอเสี่ยวหงยื่นกระดาษให้เลขาธิการหม่า“คะ....คุณแม่” นางหลี่ซือรีบเรียกย่าโจว“อาหลี่ซะ...ซือ” ยังไม่ทันได้พูดอะไร ย่าโจวก็เจอสายตาของเหอเสี่ยวหงที่ทำให้ต้องหลบสายตา“คุณโจว..” เลขาธิการหม่าเมื่อถูกกดดัน นางหลี่ซือจึงทำได้เพียงปั๊มนิ้วลงบนกระดาษเพราะหล่อนไม่รู้หนังสือ“ผมต้องไปแล้ว หนังสือสัญญามีสี่ฉบับ กับผม บ้านใหญ่ บ้านรอง บ้านสาม คนละฉบับ” พูดเสร็จก็เดินออกไปทันที“สะใภ้รอง!!” ทันทีที่ย่าโจวเห็นหน้าลูกสะใภ้ที่ซีดเผือกก็หันไปจะจัดการกับเหอเสี่ยวหง“คุณย่ามีอะไรหรือเปล่าคะ? ถ้าไม่มีฉันจะพาน้องสามีฉัน ไปเก็บของไปอยู่บ้านฉันแล้ว!!” เหอเสี่ยวหงบอกบ้านที่เธอว่าก็คือบ้านเหอที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน บ้านเหอนั้นตอนนี้ไม่มีคนอยู่แล้วเพราะเมื่อสี่ปีก่อนถูกโจรปล้นฆ่าทั้งบ้าน ยังดีที่เหอเสี่ยวหงกับเหอหรงหรงนั้นแต่งออกมาแล้วจึงเหลือเพียงพวกเธอเท่านั้นที่เป็นคนบ้านเหอและเหอเสี่ยวหงกับเหอหรงหรงเท่านั้นที่สามารถเข้าไปอยู่กับครอบครัวได้เพราะที่ตรงนั้นเป็นของบ้านเหอ!!ย่าโจวตะลึง บ้านเหอนั้นเป็นบ้านที่มีฐานะระดับหนึ่ง หลานชายหลานสาวได้ร่ำเรียนทั้งหมดอย่างเหอเสี่ยวหงกับเหอหรงหรงนั้นก็เรียนจบมัธยปลาย!! บ้านหลังนั้นเป็นบ้านปูน 8 ห้อง มีครัวข้างบ้านและมีบ่อน้ำข้างครัว! ไหนจะพื้นที่ปลูกผักเลี้ยงสัตว์ได้อีกเยอะ! โต๊ะ เตียงเตา ก็มีครบเพราะเหอเสี่ยวหงเคยให้โจวเหวินหลงกับพี่สามีอย่างโจวจือหยวนไปดูแลตลอดทุกเดือน!แต่ก่อนบ้านรองโจวตอนพ่อสามียังอยู่ก็อยากจะไปอยู่ที่นั้นแต่นางหลี่ซือก็กลัวผีตระกูลเหอหากนางทำอะไรเหอเสี่ยวหงกับเหอหรงหรง!“ฉันไปแล้วค่ะ!! พี่สะใภ้ใหญ่ไปเก็บของกันเถอะ! เราะจะกลับบ้านเรากัน! เอ้อร์นี ซานนี อู๋นี ลิ่วนี ไปกันเถอะลูก” บอกย่าโจวก่อนจะหันไปบอกเหอหรงหรงและหันมาคุยกับลูกสาวบ้านเหอเหอเสี่ยวหงที่เก็บของเสร็จแล้วก็ขนของมาที่บ้านเหอไม่กี่รอบเพราะไม่มีของมากมายอะไร ก็มาเปิดบ้านก่อนเหอหรงหรง เพราะเหอเสี่ยวหงเห็นหลี่จวี่ หลานสาวคนเล็กวัยเกือบ 2 เดือนของสามีนั้นเริ่มจะร้องไห้เพราะหิวแล้ว“โจวมี่ เธอพาหลานสาวเข้ามาก่อนเถอะ!” เหอเสี่ยวหลงตะโกนเรียกน้องสาวสามีที่อยู่บนรถจักรยานหน้าบ้านให้เข้ามาบ้าน“ได้ค่ะ!” โจวมี่พาลูกสาวทั้งสองคนเข้ามาในบ้าน“เธอนั่งพักตรงนี้ก่อนนะ พี่ชายเธอเป็นคนทำขึ้นมาเลยนะ ฉันทำความสะอาดให้แล้วเดี๋ยวค่อยเข้าห้อง! ” เหอเสี่ยวหงบอก“ขอบคุณมากค่ะ พี่สะใภ้รอง!” โจวมี่ยิ้มของในบ้านหลังจากเกิดเรื่องหลายอย่างก็ใช้ไม่ได้แล้ว อย่างโต๊ะเหอเสี่ยวหงก็ให้สามีมาเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด เตียงเตาก็ก่อขึ้นใหม่ กำแพงห้องในบ้านก็ทำใหม่ทั้งหมด เรียกได้ว่าทำใหม่เกือบทั้งหมด! ถ้าถามว่าเอาเงินมาแต่ไหน แน่นอนว่าพวกเธอและสามีย่อมเก็บเงินไว้ส่วนหนึ่งและเข้ากองกลางส่วนหนึ่ง! และวันนี้ก็มาถึง วันที่พวกเธอเป็นอิสระ!