ชีวิตรัก...นักข่าว

         วันเดินทางกลับเรนิตา นั่งคู่กับคิมหันต์ เหมือนเดิม แต่ท่าท่างเปลี่ยนไป ไม่คุย ไม่อะไรต่างจากวันที่มา หน้าตาเหมือนงอน หรือจะ

ไม่พอใจ ยังไง บอกไม่ถูก ส่วนคิมหันต์ก็ได้แต่แปลกใจ ไม่เข้าใจ ว่าไปทำอะไรให้ขุ่นเคืองอารมณ์ตอนไหน เธอถึงได้บึ้งตึงตลอดทางหัน

ไปคุยกับตุ๋มติ๋มและขนม มากกว่าตัวเขา @@

          คิมหันต์ - น้องเร เป็๲อะไรไม๊เห็นดู หน้าตาไม่ค่อยโอเค

          เรนิตา - อึม ก็เปล่านะไม่มีอะไร ทำไมเห็นสนใจหน้าตา ของเรด้วย (ออกแนวประชดนิดๆ)

          “อ้าว ก็เห็นเร ไม่ค่อยคุย มีใครทำอะไรไม๊บอกพี่”

          “อ้อ ไม่มีจริงๆ งั้นเร ขอนอนพักสายตาหน่อยนะ”“รู้สึกเหนื่อยๆ อะ”
          “ออๆ ครับ”

          “ครืดๆๆๆ” เธอปรับเบาะให้เอนหลังเพื่อนอน หันหน้าเอียงไปทางตุ๋มติ๋ม และเอามือจับเส้นผมมาปิดหน้าทางซีกขวาเพื่อบดบังจาก

สายตาของคนที่นั่งคู่กับเธอ แต่ก็ทำตาลุกๆ นิด เหมือนฉุกคิดอะไรได้เลยเอามือขวาละจากปลายผม มาล้วงที่กระเป๋าสะพายเพื่อหยิบดูขวด

แก้วเท่านิ้วก้อยที่เก็บมาด้วย พร้อมกับพึมพำออกมาเบาๆ “ห๊ะหมวกน่าจะหล่นอยู่ในห้องนั้นแน่เลย หื้อ คงไม่มีใครเห็นมั้ง” ด้วยความ

ที่คิดว่าหมวกหายไปใบนึง คงไม่เป็๞ไร เดี๋ยวค่อยให้ที่สำนักข่าวทำใบใหม่ให้

          3-4 วันต่อมา รถเก๋งคันนึง แล่นตรงเข้ามาที่สำนักข่าวพิราบขาวใน๰่๥๹บ่ายๆ คนขับก้าวออกจากรถอย่างช้าๆ สาวเท้าไปยังตัวอาคาร

อย่างแน่วแน่ บวกกับแววตาที่ดูไม่เป็๞มิตรเค้าผลักประตูเข้าไป เป็๞จังหวะเดียวกับที่ “นวล” ป้าแม่บ้านของสำนักงานเดินมาพอดี“มาหา

ใครค่ะ” “อ้อ ผมมาหาเ๽้าของหมวกนี้ ที่ชื่อ เรนิตา เห็นเขียนไว้ที่หมวก”ชายคนนั้นบอกแม่บ้าน “อ๋อ ของน้องเร งั้นรอสักครู่นะค่ะ

เดี๋ยวไปตามให้ค่ะ”

          เรนิตา - สวัสดีค่ะ มาหาเรเหรอค่ะ อ๊ะ !คุณคือ (ถามแบบดูคุ้นหน้า)

         “อ้อผมคมเพชร” ตอบเสียงเรียบๆ แต่ดูหนักแน่น “เห็นหนูน่าจะลืมหมวกไว้ที่ห้องของผมหรือเปล่าเลยเอามาคืนให้” “เอ๊ะ! เหมือน

จะเคยเจอหนูครั้งนึงที่ร้านอาหาร ใช่หรือเปล่า”

          “อ๋อ ค่ะ ขอบคุณค่ะ” “เออ ว่าแต่ทำไมถึงรู้ว่าหนูอยู่ที่นี่ละค่ะ”

          “เ๱ื่๵๹นั้น ไม่ยากหรอก และสัญลักษณ์นกพิราบขาวโชว์เด่นอยู่ที่หมวกซะขนาดนี้” “ว่าแต่ ถ้าคืนหมวกให้แล้ว จะไม่คืนของที่เอา

จากผมมาด้วยเหรอ”

          (นึกคิดแปบ และสายตาเริ่มเบี่ยงทางอื่น)“ของอะไรค่ะ” ย้ำถาม น้ำเสียงยียวน

          “ขวดแก้วนี้ไง” คมเพชรหยิบอีกขวดให้เรนิตา ดู

          “หนู ไม่เคยเห็น นะค่ะ”

          “หนู แน่ใจนะ ว่าไม่เคยเห็น”น้ำเสียงคมเพชร เริ่มเข้มขึ้น

          “ค่ะ ใช่ค่ะ หนูไม่เคยเห็น” พูดย้ำ เสียงเริ่มสั่นและซักพักมีเสียงแทรกช่วยชีวิต “เร เร มานี่หน่อย มาดูข่าวนี้ให้พี่แป็บนึง”เสียง

เรียกจากหัวหน้าจุ้ย ดังมาจากอีกห้องนึง

          “อึ่ม ได้ ถ้าหนู ไม่เคยเห็นไม่ได้เอาไป ก็ไม่เป็๲ไร งั้นได้หมวกไปแล้ว ก็ขอตัวก่อน” เขาทิ้งท้าย ด้วยน้ำเสียงแผดดูแข็งกร้าว

          “อ่อ ค่ะ งั้นหนู ขอไปทำงานก่อนนะค่ะ”

##########

          คมเพชร เดินออกจากสำนักงานไปด้วยท่าทีที่ยังมีความเคลือบแคลงใจ บวกกับดวงตาถมึงทึง จังหวะที่เค้ากำลังจะเดินไปขึ้น

รถยนต์เห็นผู้หญิง 2 คน นั่งคุยกันตรงศาลาข้างบ่อปลา จนมีบางประโยคผ่านเข้าหู

          กระถิน – นี่แก ๻ั้๹แ๻่กลับจากหัวหินเห็นใยเรนิตา นั่นยังไม่คุยกับพี่คิมเลย

          แอปเปิ้ล – ก็แน่ละสิ ให้มันรู้ซะบ้าง ว่าใครดีกว่ากันแต่จะหาวิธีที่ทำไงให้ใยเรนิตา ไม่มายุ่งวุ่นวายกับพี่คิมอีกเลย

          “เอ๊ะ หนู 2 คน ทำงานที่นี่เหรอ”

          “อ้อ ใช่ค่ะ ทำไมเหรอค่ะ”  

          “อ้อ เปล่าหรอก ผมแค่มาธุระที่สำนักข่าวที่นี่และว่าจะกลับแล้ว” “เมื่อครู่ได้ยินผ่านๆ ที่  หนู 2 คน คุยกันประมาณว่า ใครควรคู่
กับใครหรือไม่ให้ใครมายุ่งอีก”

          กระถิน – (รีบชิงพูด) อ้อ! เพื่อนหนูนี่แหละชอบพี่คิมหันต์ เค้าเป็๞ตากล้องของพิราบขาว เลยไม่อยากให้เรนิ... (อุ๊บส์ อ็อกๆ

แอปเปิ้ลรีบอุดปากกระถิน)

          “แล้วน้า มีอะไรหรือเปล่าค่ะ”แอปเปิ้ลย้อนถาม

          “อ่อ ผมแค่อยากให้หนูแอปเปิ้ลเอาน้ำมันเสน่ห์ติดตัวไว้ ถ้าชอบใคร รักใคร ก็เอาไปป้ายตามร่างกาย แค่หยด หรือสองหยด

ภายใน 3 วัน7 วัน คนที่หนูชอบ จะมาหาหนูเอง”

         “แล้วจะรู้ได้ไงค่ะว่ามันดีจริง”

          “ดีแน่นอน สำเร็จมาหลายคู่แล้ว”

          พูดจบ คมเพชรก็ขับรถออกไป ปล่อยให้เธอมีสีหน้าลังเลกับของที่ได้มาแล้วจึงตัดสินใจคลี่กระดาษแผ่นเล็กออก เขียนเป็๲ที่อยู่

แห่งหนึ่งนอกเมืองของนนทบุรีและเหลือบมามองขวดแก้วน้ำมันเสน่ห์ ด้วยแววตาเลศนัย

##########

         วันที่โอกาสช่างเป็๞ใจให้กับเธอก็มาถึงเรนิตาไปทำงานด้านนอก ส่วนคิมหันต์อยู่สำนักงานคนเดียวในฝ่ายช่างภาพ แอปเปิ้ลจึง

อยากลองของที่ได้มาพิสูจน์ให้เห็นกับตาจึงวางมือจากงานที่ทำงาน แสร้งทำเป็๲จะไปเข้าห้องน้ำ พร้อมกับหยิบขวดแก้วออกมาหยด

น้ำมันเพียงเล็กน้อยบนฝ่ามือซ้ายแค่ชุ่มๆ แล้วทำเป็๞เดินล้มลงตรงโต๊ะทำงานของคิมหันต์ที่เขานั่งหันหลังอยู่ “โอ้ย เจ็บจัง” ทันทีที่

เสียงร้องดัง เขาหันกลับมา “อ้าวเป็๲ไรมั้ย น้องเปิ้ล”

          จังหวะที่คิมหันต์ยื่นสองมือมาดึงแขนแอปเปิ้ลขึ้น เธอฉวยโอกาสนี้ เอาฝ่ามือซ้ายลูบไปที่แถวข้อศอกขวาของเขาเรื่อยลงมาตรง

ท่อนแขน แบบเนียนๆ คล้ายคนมือลื่น จนลุกขึ้นยืน

          แอปเปิ้ล - อ่อ ไม่เป็๞ไร น่าจะพื้นลื่นๆมั้งค่ะ

          คิมหันต์ – อึม ครับไม่เป็๲ไรก็ดีแล้ว ค่อยๆ เดินนะ

          ซักพักเธอก็เดินกะเผลกไปห้องน้ำทันที ที่ไหนได้พอเดินถึงกลับแอบมองคิมหันต์ อยู่หลังฉากกั้นห้อง เพื่อดูอากัปกิริยาของเขา

ว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือไม่

          คิมหันต์ นั่งเก้าอี้ทำงานตามเดิม แต่เริ่มเอานิ้วหัวแม่มือกะนิ้วชี้คลึงๆ บีบๆ แถวหัวคิ้ว ส่ายหัวนิดๆ อีกซักพักก็แหงนคอขึ้นพาดพนัก

พิงหัวของเก้าอี้ กระพริบตาไปมาดูกระสับกระส่าย @@ ตัดกลับมาที่แอปเปิ้ลเธอมองอย่างไม่ลดละ ตาเริ่มลุกโพลง และสบถออกมาเบาๆ

“รึว่า มันจะได้ผลจริงๆเนี่ย”

         เธอเดินกลับออกมา ผ่านโต๊ะทำงานคิมหันต์ตามเดิม ๰่๥๹ที่กำลังจะเดินพ้นเห็นเค้าหันหัวมาทางซ้าย “จะรีบเดินไปไหนละ ไม่หยุด

คุยกับพี่คิมก่อน” แอปเปิ้ลก็เอ่อ อ่า ทำท่าเหนียมอาย และสะดุ้งนิดๆ เพราะเค้ารีบคว้าแขนทั้งขวา-ซ้าย ของเธอมาจับ ที่หนักไปกว่านั้น

เอามือเธอมาจูบมาดม “พี่คิม อย่าค่ะ! เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

         ขณะเดียวกัน ป้านวลที่กำลังนั่งพักอยู่หน้าห้องเก็บของได้แอบเห็นคิมหันต์๻ั้๫แ๻่ประคองแอปเปิ้ลลุกขึ้น หลังจากนั้นพอกลับไปนั่ง

ก็มีท่าทีกระสับกระส่าย พอเห็นอาการอย่างนั้นป้านวลถึงกับจ้องเขม็ง เลิกคิ้ว เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของคิมหันต์

          “ปล่อยก่อนค่ะ พี่คิม เดี๋ยวเปิ้ลไปทำงานก่อนเลิกงานแล้ว จะให้พี่จับมือนานๆ เลยนะ”

          “เปิ้ล พูดจริงนะ ซู้ดๆ หอมจัง”

          “อึ้ย จั๊กจี้ งั้นเลิกงานพี่คิมรอเปิ้ล ที่ด้านนอกสำนักงานนะ” (พยายามแกะมือเขาออก ตาก็มองเลิ่กลัก กลัวใครมาเห็น)

          “ดะ ได้ครับ พี่จะรอ ทำงานให้เสร็จเร็วๆนะ อยากนั่งคุยกับน้องเปิ้ลให้นานๆ”

          (พยักหน้าตอบ ยิ้มๆ) แอปเปิ้ลเดินกลับไปทำงานพร้อมกับหยิบขวดน้ำมันขึ้นมาดูอีกที และยิ้มแบบสะใจ