จินดาพรอาบน้ำเสร็จแล้วก็นั่งรอทิพรดาที่พึ่งเข้าไปอาบน้ำเมื่อสักครู่นี้ จินดาพรเธอจึงนั่งมองดูรอบๆห้องของทิพรด่าเป็ยังไง ซึ่งมันแตกต่างจากห้องของเธอที่บ้านมาก ห้องนอนของทิพรดาดูเหมือนว่าจะน้อยกว่าห้องน้ำที่บ้านของเธอซะอีก ถึงแม้ว่าจะเป็ห้องเล็กๆแต่ก็เป็ห้องที่น่ารักมากเลยทีเดียว ที่ของในห้องนั้นมีแต่สีฟ้าเต็มไปหมดไม่ว่าจะเป็ ผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน โคมไฟ แก้วน้ำ ผ้าเช็ดตัว พรมเช็ดเท้า หรือแม้แต่เทียนหอมก็ยังเป็สีฟ้า จินดาพรเธอจึงคิดว่าทิพรดานั้นชอบสีฟ้าแน่ๆเลย ถึงได้มีแต่อะไรที่เป็สีฟ้าเต็มไปหมดอย่างนี้
“ชอบสีฟ้าขนาดนี้ชุดชั้นในคงไม่เป็สีฟ้าไปด้วยหรอกนะ”จินดาพรเธอเผลอพูดขึ้นมาอย่างที่เธอนั้นไม่ได้คิดเลยว่าจะพูดคำนี้ออกมา
“พูดอะไรเนี่ยเรา กระปุกออมสินก็ยังเป็สีฟ้าอีก แต่ทำไมไม่เก็บใบห้าสิบบาทไว้ล่ะ ใบห้าสิบบาทเป็สีฟ้านี่”จินดาพรเธอพูดกับกระปุกออมสินของทิพรดา เธอจึงจับกระเป๋าของตัวเองออกมาดูว่ามีธนบัตรใบละห้าสิบบาทหรือเปล่า เธอจะได้เอามาหยอดกระปุกออมสินให้ทิพรดา
“มีแค่ใบเดียว เอาไปแค่นี้ก่อนนะเ้าหมีน้อย ถ้าเ้าของของเธออนุญาตฉันฉันจะเอามาใส่เพิ่มให้นะ”เธอเอาเงินที่จับออกมาจากกระเป๋าแล้วก็ใส่ลงไปกระปุกออมสินหมีสีฟ้าของทิพรดา แต่เธอก็คิดว่าทิพรดาคงไม่ยอมรับแน่ๆถ้าเธอให้ตรงๆ
“ทำอะไรคะหมอ”ทิพรดาเธอเปิดประตูห้องน้ำออกมาแล้วถามจินดาพรด้วยความสงสัย ที่ดูเหมือนว่าจินดาพรนั้นกำลังนั่งมองดูอะไรอยู่
“ดูกระปุกออมสินหมีของดอกบัวน่ะ”
“ทำไมหรอคะ หมออยากได้หรอคะ เออไม่ใช่สิ...กระปุกออมสินดอกบัวมีอะไรหรือเปล่าคะ”ทิพรดาเธอสงสัยก็เลยเดินไปนั่งลงข้างๆจินดาพร แล้วก็สำรวจดูข้างในกระปุกออมสินว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า ถ้าผิดปกติก็คงเป็เงินในกระปุกนี้ลดน้อยลงไปนั่นแหละ แต่สิ่งที่เธอเห็นก็คือมีแบงค์ใบห้าสิบอยู่ในนั้น ซึ่งเธอจำได้ว่าเธอจะไม่เก็บเงินแบงค์ห้าสิบไว้ในนี้เด็ดขาด
“หมอเอาเงินใส่ไปในนี้หรอคะ เอาใส่ไปแบบนี้ไม่ได้นะคะหมอ ดอกบัวขอบคุณหมอนะคะที่อยากช่วยดอกบัว ถึงหมอเอาใส่ไว้เป็พันแบงค์มันก็หายไปอยู่ดี”ทิพรดาเธอพูดกับตัวเองเบาๆว่าเธอนั้นรู้ดีว่าไม่มีทางที่จะเก็บเงินให้อยู่ในนี้ได้เหมือนเดิม นอกจากเศษเหรียญเท่านั้นที่มันสามารถอยู่ในกระปุกนี้ได้ เธอจึงเอาเงินแบงค์ห้าสิบที่จินดาพรใส่ลงไปออกมา
“ทำไมถึงเอาออกมาล่ะ”
“ก็เพราะว่า...”ทิพรดาเธอหันหน้าไปจะตอบจินดาพร แต่กลายเป็ว่าใบหน้าของเธอนั้นหันไปปลายจมูกของเธอชนเข้ากับปลายจมูกของจินดาพรพอดี จึงทำให้ทั้งคู่อึ้งไปเลยที่ใบหน้าของเธอชิดติดกันอย่างนี้ ต่างคนก็ต่างมองตากันอย่างไม่รู้ตัว เพราะว่าใบหน้าหวานของกันและกันนั้น มันทำให้ดึงดูดความสนใจของทั้งคู่ขึ้นมาเลยทันที จินดาพรเธอค่อยๆขยับใบหน้าหวานเข้าไปใกล้กว่าเดิมอีก เพื่อที่อยากจะลองััที่ปากอวบอิ่มของทิพรดา ก่อนที่เธอจะรู้สึกตัวแล้วขยับถอยห่างออกจากทิพรดา
“ตอนนี้ก็ดึกแล้วนะ นอนได้แล้วพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน”จินดาพรเธอบอกทิพรดาแล้วก็ขยับไปนอนตรงที่ทิพรดาจัดไว้ให้ ทิพรดาเองทำตัวไมค่อยถูกเหมือนกันที่ได้ยินเสียงของจินดาพรบอก แล้วเธอก็เดินงงๆไปปิดไฟแล้วก็มานอนที่นอนของตัวเอง ซึ่งเหตุการณ์เมื่อกี้นี้มันยังทำให้ทิพรดานั้นยังรู้สึกงงๆอยู่ ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้รู้สึกแล้วก็คิดแบบนั้นกับจินดาพรได้
“ฝัน...ฝันดีนะคะหมอ”
“อื้อ...ฝันดีเหมือนกันนะ”ในตอนนี้ความรู้สึกของเธอทั้งสองคนก็ยังงงๆกับเหตุการณ์เมื่อกี้นี้กันอยู่ ก่อนที่เธอทั้งสองคนจะหันหลังให้กัน ทิพรดาเธอยกมือขึ้นมากัดที่ปลายนิ้วของตัวเองเบาๆ เพราะยังรู้สึกทำตัวไม่ถูกกับเมื่อสักครู่นี้อยู่ ภาพที่จมูกของเธอชนกับจมูกของจินดาพร มันยังทำให้เธอนั้นรู้สึกหายใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน แล้วเธอก็พยายามข่มตาให้นอนหลับเร็วๆ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่าน
ทิพรดาเธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในกลางดึก เธอจึงลุกไปเข้าห้องน้ำแล้วก็กลับมานอนต่อ แต่สายตาของเธอนั้นหันไปเห็นจินดาพรที่นอนอยู่ เทียนหอมที่ทิพรดาจุดไว้นั้นทำให้แสงสว่างในห้องมีอยู่บ้าง ทิพรดาเธอจึงหันไปมองจินดาพรที่กำลังหลับอยู่ หันหน้ามาทางเธอทิพรดาเธอจึงขยับเข้าไปดูใบหน้าหวานของจินดาพรใกล้ๆ เพราะภาพเหตุการณ์เมื่อก่อนนอนนั้นมันลอยเข้ามาในหัวของเธอ ทิพรดาเธอจึงจ้องมองดูที่ริมฝีปากของจินดาพร ที่ความรู้สึกในตอนนั้นมันรู้สึกอยากจะลองััดู
“...............”ทิพรดาเธอเผลอยกมือไปจับที่ริมฝีปากของจินดาพรเบาๆ โดยที่เธอไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆเธอถึงได้รู้สึกอยากจะััริมฝีปากนุ่มๆของจินดาพร เธอลูบไล้เกี่ยไปมาเบาๆด้วยความที่เธอรู้สึกว่าเนียนนุ่มน่าัั
“บ้าน่ะดอกบัว…คิดอะไรของเธอเนี่ย”ทิพรดาเธอต่อว่าให้ตัวเองก่อนที่จะนอนลงที่ของตัวเอง แล้วก็หันหลังให้กับจินดาพรอีกครั้งหนึ่ง แต่ใจของเธอก็ยังกระวนกระวายพลิกตัวหันหน้าไปมองจินดาพรอีกครั้ง แล้วก็จ้องมองดูใบหน้าหวานของจินดาพรที่ตอนนี้เ้าตัวนอนหลับไม่รู้สึกตัวอยู่
“เวลาหลับก็ยังสวยนะคะหมอ”ทิพรดาเธอพูดออกมาเบาๆเมื่ิอเธอจ้องมองดูใบหน้าหวานของจินดาพรแล้วรู้สึกว่าจินดาพรนั้นสวย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้จ้องมองจินดาพรอย่างนี้เลย
“ฝันดีนะคะหมอ”ทิพรดาเธอขยับตัวเข้าไปจูบที่ปากของจินดาพรด้วยความเร็วแล้วก็รีบหันหลังนอนให้กับจินดาพรอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ทิพรดาเธอรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงหลังจากที่จูบจินดาพรแล้ว ทิพรดาเธอส่ายหน้าไปมาแล้วก็พยายามหลับตานอน ไม่ให้คิดฟุ้งซ่านกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเมื่อกี้นี้
เช้าวันต่อมาจินดาพรเธอก็รู้สึกตัวตื่นก่อนทิพรดา เธอก็เข้าไปอาบน้ำเพื่อที่จะได้ไปทำอาหารเช้าให้ทิพรดากับทิพกา แต่พอจินดาพรเข้าไปอาบน้ำทิพรดาก็รู้สึกตัวตื่นพอดีเหมือนกัน เธอจึงรีบลุกไปทำอาหารเช้าเลยเพราะยังรู้สึกยังไม่อยากเจอหน้าจินดาพรตอนที่เ้าตัวอาบน้ำเสร็จแล้ว เพราะพอเธอตื่นขึ้นมาภาพเหตุการณ์เมื่อคืนนี้มันก็ลอยเข้ามาในหัวของเธอทันที เธอจึงต้องหลบหน้าจินดาพรก่อนเพื่อที่เธอจะได้ทำตัวตามปกติ ทิพรดาเดินออกมาจากห้องก็เห็นกุลจิราเดินเข้ามาในบ้านพอดี เหมือนกับว่ากุลจิรานั้นพึ่งกลับมาถึงบ้าน
“นี่อีดอกบัว มึงทำอาหารเช้าให้กูเสร็จไปปลุกกูด้วยนะ”
“..............”ทิพรดาเธอไม่ได้ตอบแต่เดินไปที่ครัวทันที เธอไม่อยากพูดด้วยเดี๋ยวก็มีเื่กันอีก ถึงแม้ว่าเธอนั้นอยากจะตอบไปว่าไม่ทำตามที่เ้าตัวบอกก็ตาม
“อย่าช้านะโว๊ยกูหิว”กุลจิราพูดจบเธอก็เดินไปที่ห้องนอนของตัวเองทันที สภาพของเธอตอนนี้แทบจะดูไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เพราะทั้งเสื้อผ้าแล้วก็ผมยุ่งเหยิงไปหมด ทิพรดาเธอก็ไม่ได้สนใจหรอกว่ากุลจิราไปทำอะไรมา เพราะว่าไม่ใช่เื่ของเธอแล้วเธอก็ไม่อยากยุ่งกับกุลจิราด้วย
“ไหนดูสิว่ามีอะไรให้ทำบ้าง”ทิพรดาเธอจัดการมองของสดที่อยู่ในตู้เย็น ที่จินดาพรนั้นซื้อให้เธอเมื่อวานนี้ถึงแม้ว่าเธอไม่อยากให้จินดาพรต้องมาลำบากเพราะเธอก็ตาม เธอก็เลยคิดว่าจะทำอาหารตอบแทนที่จินดาพรนั้นดีกับเธอแล้วก็แม่ของเธอ
“ทำอาหารเช้าดอกบัวทำอาหาร”ทิพรดาเธอส่ายหัวไปมาเมื่อภาพที่เธอแอบจูบจินดาพรมันลอยเข้ามาในหัวของเธออีกแล้ว แล้วเธอก็จับผักมาหั่นเพื่อไม่ให้ใจของตัวเองคิดเื่ของจินดาพรอีก ทิพกาที่ตื่นแล้วก็ลุกมาดูจินดาพรว่าตื่นแล้วหรือยัง เมื่อกี้เธอได้ยินเสียงของกุลจิรากลับมาบ้านแล้วด้วย เธอก็หวังว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไรเกิดอีกเพราะจินดาพรให้เงินไปแล้ว
“ทำอาหารเช้าให้คุณหมอเขาด้วยนะลูก แล้วคุณหมอตื่นยังดอกบัวเมื่อคืนคุณคงลำบากน่าดู”
“แต่หนูว่าไม่น่าจะลำบากนะคะแม่ นอนหลับสบายเลยแหละ”ก็ใช่นะสิเมื่อคืนนี้เธอจูบปากเ้าตัวเ้าตัวยังไม่รู้ตัวเลยว่าเธอทำอะไร
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว”ทิพกาเธอก็เอามีดกับเขียงมาอีกอันเพื่อที่จะช่วยทิพรดาจะได้เสร็จเร็วๆ ไหนทิพรดาจะได้ไปทำงานอีก
“แม่จ๊ะแม่ แม่ไม่ต้องทำหรอกนะเดี๋ยวดอกบัวทำเอง แม่นั่งให้กำลังใจดอกบัวก็พอแล้วนะ”ทิพรดาเธอไม่อยากให้ทิพกาต้องจับนั่นหยิบนี่แล้วก็เดินไปเดินมาอีก สุขภาพของทิพกาไม่ค่อยดีเท่าไหร่เธอจึงไม่อยากให้ทิพกาเหนื่อยด้วย
“แต่แม่ว่าช่วยกันจะได้เสร็จเร็วๆนะลูก”
“ไม่เป็ไรค่ะแม่ แม่นั่งบอกดอกบัวเฉยๆก็พอแล้วจ๊ะ”ทิพรดาเธอจึงค่อยๆพาทิพกาให้ไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆเธอ ทิพรดาเธอก็ต้องยอมถ้าหากว่าทิพรดาไม่ยอมให้เธอทำ ซึ่งก็นานแล้วเหมือนกันที่เธอนั้นไม่ได้นั่งมองดูทิพรดาอย่างนี้ ทิพรดาก็โตขึ้นมากมีความเป็ผู้ใหญ่มากขึ้นด้วย ทิพกาเธอรู้สึกภูมิใจในตัวของทิพรดามากพอแล้ว ที่รู้จักอดทนและทำงานเป็ถ้าเธอไม่อยู่แล้ว เธอก็ไม่เป็ห่วงทิพรดาแล้วที่รู้จักเอาตัวรอดได้
จินดาพรอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเธอก็กำลังจะออกไปทำงาน เธอจึงเอากระเป๋ากับเสื้อของเธอวางไว้ที่โต๊ะกินข้าว แล้วก็เดินเข้าไปหาทิพรดาที่อยู่ในครัว ที่ตอนนี้กำลังเตรียมอาหารเช้าใส่กล่องให้จินดาพรอยู่ แต่กุลจิราที่รู้สึกหิวแล้วเธอจึงลุกออกมาจากห้อง เธอจึงเห็นกระเป๋าของจินดาพรวางอยู่ เธอจึงรีบเข้าไปดูทันทีว่ามีเงินหรือเปล่า พอเห็นเงินแล้วเธอก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที เพราะมีเงินอยู่ในกระเป๋าของจินดาพรตั้งหลายพัน
“กูเอาให้หมดเลยดีกว่า แค่นี้เดี๋ยวมันก็หาได้ใหม่”เธอรีบจับเอาเงินใส่ในกระเป๋ากางเกงของเธอจนหมดทันที แล้วสายตาของเธอก็หันไปเห็นโทรศัพท์ของจินดาพรอีก
“โอ๊ยรุ่นนี้แพงมาก ถ้าเอาไปขายคงได้เงินหลายพันแน่ๆ”เธอก็กดปิดเครื่องแล้วก็เอาโทรศัพท์ของใส่ในกระเป๋ากางเกงตัวเอง แล้วก็ค่อยๆออกจากบ้านไปอีกรอบ เพราะถ้าเธออยู่ต่อก็ต้องถูกจับได้แล้วก็เอาเงินคืนไปหมดแน่ๆ แต่ก็เป็่จังหวะที่จินดาพรเดินออกมาพอดี จินดาพรเธอเห็นกุลจิรารีบออกจากบ้านไปด้วยความเร็ว จินดาพรเธอจึงมองที่กระเป๋าของตัวเอง
“เอาไปจนหมด...”จินดาเธอรู้สึกไม่พอใจกุลจิราที่ทำอย่างนี้เป็อย่างมาก แต่เธอก็ไม่เอะอะโวยวายอะไรเพราะรู้ว่าถ้าพูดไปยิ่งทำให้ทิพกาคิดมาก ไหนจะทิพรดาที่ยิ่งคิดมากเื่เงินอยู่แล้ว เธอจะยังไม่บอกทิพรดาตอนนี้แต่เธอจะค่อยบอกทีหลัง
“มีอะไรหรือเปล่าคะหมอ
“เปล่าไม่มีอะไรหรอก ดอกบัวรีบเข้าไปแต่งตัวเถอะนะ เดี๋ยวฉันไปส่งที่ร้านเอง”
“ขอบคุณนะคะหมอ”ทิพรดาเธอยกมือไหว้ขอบคุณแล้วก็รีบเข้าไปแต่งตัวในห้อง
“รบกวนคุณหมออีกแล้วนะคะ”ทิพกาเธอรู้สึกเกรงใจจินดาพรที่ดีกับทิพรดาแล้วก็เธออย่างนี้
“ไม่เป็ไรค่ะคุณป้า ไม่ได้รบกวนอะไรหนูเลยค่ะ ดีออกนะคะหนูจะได้มีเพื่อนนั่งรถไปด้วย”จินดาพรเธอยิ้มให้ทิพกาอย่างยินดีที่จะไปส่งทิพรดาที่ทำงาน จินดาพรเธอเริ่มที่จะเข้าใจแล้วว่าทำไมทิพรดานั้นถึงเก็บเงินไม่ได้สักที เพราะคนในบ้านของเ้าตัวนั่นเองที่ทำให้ชีวิตเป็อย่างนี้
“นี่มึงยังไม่กลับอีกหรอ บ้านกูไม่ใช่โรงแรมนะโว๊ย”ขจรที่กลับเข้าบ้านมาเขาก็โวยวายไม่พอใจทันที ที่ยังเห็นจินดาพรอยู่ในบ้านของตัวเอง
“เดี๋ยวคุณหมอเขาก็กลับแล้วนะพี่โทน คุณหมอรอให้ดอกบัวไปด้วยกัน”
“กูไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นี่มันวันใหม่แล้วเอาเงินค่าบ้านมา”
“อย่าไปสนใจเลยนะคะคุณหมอ ป้าว่าคุณหมอไปรอดอกบัวที่หน้าบ้านดีกว่านะคะ”ทิพกาเธอไม่อยากให้มีเื่กันเธอจึงพาจินดาพรออกไปข้างนอกดีกว่า
“ไม่จ่ายเงินแล้วก็จะคิดหนีไปก่อนใช่ไหม”ขจรเขาไม่ยอมเพราะเขาจะเอาเงินกับจินดาพรให้
“พี่โทนฉันขอนะพี่ คุณหมอเป็แขกของฉันนะ”ทิพกาเธอคิดว่ามันมากเกินไปที่จะทำแบบนี้กับแขกที่มาค้างบ้านตัวเอง
“แขกแล้วยังไง น้ำที่ใช้ไปไฟที่ใช้ไปก็ต้องจ่ายเงิน”
“ฉันคงจ่ายให้คุณไม่ได้หรอกนะคะ เพราะว่าลูกสาวของคุณขโมยเงินฉันไปหมดแล้ว รวมทั้งโทรศัพท์มือของฉันด้วย ถ้าฉันจำไม่ผิดนะเงินสดน่าจะเกือบหมื่น แล้วก็โทรศัพท์ฉันอีกเครื่องนั้นเอาไปขายก็น่าจะขายได้หลายพันอยู่เหมือนกัน ถ้าคุณอยากได้คุณก็ไปเอากับลูกสาวคุณเองแล้วกันนะคะ นี่ฉันก็คิดว่าจะไปแจ้งความอยู่เหมือนกัน”
“จริงหรอคะคุณหมอ ลูกสาวของป้าขโมยเงินแล้วก็โทรศัพท์ของคุณหมอไปจริงๆหรอคะ”ทิพกาเธอได้ยินอย่างนี้เธอก็อึ้งไปเลยเพราะไม่คิดว่ากุลจิราจะทำอย่างนี้ จินดาพรเธอก็ไม่อยากจะบอกความจริงหรอก แต่เธอเห็นขจรในสภาพแบบนี้แล้วเธอก็รับไม่ได้จริงๆ เธอก็อยากรู้ด้วยว่าขจรนั้นจะทำยังไงกับลูกสาวของตัวเอง
“กูไม่เชื่อ กูจะไปถามลูกกูเอง”ขจรเขาเดินออกไปจากบ้านแล้วก็รีบโทรหากุลจิราทันที เื่แจ้งความเขาไม่สนใจหรอกแต่เขาสนใจเงินที่กุลจิราขโมยไปได้มากกว่า
“คุณหมอคะป้าขอโทษแทนลูกสาวป้าด้วยนะคะ”
“ป้าอย่าคิดมากนะคะ หนูไม่ได้สนใจหรอกนะคะที่เขาเอาเงินของหนูไป เพราะเขาไม่ใช่ลูกสาวของป้าจริงๆ ป้าไม่ต้องรู้สึกผิดต่อหนูหรอกนะคะ หนูสัญญาว่าจะไม่แจ้งความถ้าหนูแจ้งป้าก็ต้องลำบากหาเงินไปประกันตัวเขาออกมาอยู่ดี”
“ป้าเสียใจที่เกิดเื่แบบนี้ ป้าขอบคุณคุณหมอมากนะคะที่ไม่เอาเื่ ถ้าลูกสาวป้ากลับมาป้าจะตักเตือนไม่ให้ทำแบบนี้อีกนะคะ”ทิพกาเธอรู้สึกผิดแทนจริงๆถึงแม้ว่ากุลจิราจะไม่ใช้ลูกสาวของตัวเองจริงๆก็ตาม
“ป้าเคยบอกหนูว่าป้าอยากจะออกไปจากที่นี่ใช่ไหมคะ ถ้าหนูหาที่อยู่ให้ป้าได้ใหม่ป้าสัญญากับหนูได้ไหมคะว่าคุณป้าจะย้ายออกไปจากที่นี่ ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับดอกบัวที่อื่น”
“ไม่เป็ไรหรอกนะคะคุณหมอ ป้าอยู่ที่นี่ไม่เป็ไรค่ะ”
“ถ้าป้าอยากให้ดอกบัวมีอนาคตที่ดี ป้าควรจะออกไปจากที่นี่นะคะ หนูรู้ค่ะว่ามันไม่ใช่เื่ของหนูที่จะทำแบบนี้ แต่การที่ดอกบัวไม่มีจุดหมายเลย หนูคิดว่ามันไม่เป็ผลดีต่อดอกบัวนะคะ”จินดาพรเธออยากให้ทิพรดาได้มีชีวิตใหม่ เธอจะเป็คนช่วยทิพรดาเอง เธอจะส่งให้ทิพรดาเรียนหมอตามที่เ้าตัว้าด้วย
“.............”ทิพกาเธอคิดตามที่จินดาพรพูดก็เป็เื่จริง ทิพรดาควรมีอนาคตที่ดีไม่ใช่อยู่อย่างไม่มีจุดหมายอย่างนี้ นับวันขจรกับกุลจิราก็ยิ่งนิสัยแย่มากขึ้นทุกวัน ถ้าเป็อย่างนี้ทิพรดาก็จะไม่มีวันได้เรียนต่ออย่างที่ตั้งใจไว้แน่ๆ เพราะนั่นมันคืออนาคตของทิพรดาที่ตั้งใจไว้ด้วย
“แหวนตอนนี้ลูกอยู่ไหน”
“ฉัน...ฉันอยู่บ้านเพื่อนจ๊ะพ่อ พ่อมีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ”
“ไม่มีอะไร เอ็งเอาเงินมาแบ่งให้พ่อเดี๋ยวนี้”ขจรเขาถามหาเงินทันทีเพราะว่าเงินนั้นเป็หมื่น เขาก็หวังที่จะเอาไปเข้าบ่อนแล้วก็กินเหล้าอีกตามเคย เพราะเงินที่ได้จากเมื่อคืนนี้เขาก็ใช้มันหมดไปแล้ว
“เงิน เงินอะไรจ๊ะพ่อ ฉันไม่มีหรอก”
“อย่ามาโกหกพ่อ เอ็งขโมยเงินแขกของอีดอกบัวมา ทั้งเงินทั้งโทรศัพท์ตั้งเป็หมื่นกว่าบาท รีบเอามาให้พ่อเดี๋ยวนี้”
“พ่อรู้ได้ยังไง ฉันไม่ได้ขโมยนะ”
“เอ็งอย่าโกหกพ่อ ก็อีนางนั่นมันพูดเองแล้วมันก็จะไปแจ้งความด้วย เอาโทรศัพท์มาให้พ่อเดี๋ยวพ่อจะเอาไปขายเอง”เขาก็ยังพยายามบอกให้กุลจิราเอาเงินหรือว่าโทรศัพท์มาให้เขา
“เอ็งจะเอามาให้พ่อดีๆหรือว่าอยากจะเจอพ่อจัดการเอ็งห๊ะ”
“เอ้อก็ได้ พ่อออกมาที่ปากซอยแล้วกัน ฉันไม่เข้าไปบ้านตอนนี้หรอก”สุดท้ายกุลจิราเธอก็ต้องยอเมเพราะไม่อยากถูกขจรตี เพราะเวลาที่ขจรโกรธไม่พอใจเธอขึ้นมา เธอก็ถูกขจรตบตีเหมือนกันถ้าหากว่าเธอขัดใจ ขจรวางสายแล้วเขาก็รีบเดินไปหากุลจิราทันที พอรู้ว่าจะได้เงินใช้เขาก็มือไม้สั่นด้วยความดีไปแล้ว เงินเยอะขนาดนี้มันทำให้เขาไม่อยากกลับบ้านไปหลายวันเลยทีเดียว จนกว่าเงินเขาจะหมดถึงจะกลับบ้านแล้วก็มาขอเงินทิพกาใช้ต่อ
ทิพรดาเธอนั่งรถมากับจินดาพรด้วยแต่ว่าจินดาพรนั้น ดูเหมือนว่ากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่แล้วก็ไม่พูดอะไรกับเธอสักคำเลย มันก็เลยทำให้เธอนั้นรู้สึกเกร็งๆที่จินดาพรเงียบอย่างนี้ ซึ่งจินดาพรเธอกำลังคิดเื่ของทิพรดานี่แหละว่าจะเอายังไงดี เธอจะไปหาที่อยู่ใหม่ให้หรือว่าจะให้ไปอยู่ที่บ้านของเธอดี แต่เธอก็ต้องไปขออนุญาตแล้วก็คุยกับพ่อแม่ของเธอซะก่อน ว่าท่านทั้งสองคนนั้นจะอนุญาตไหมถ้าหากว่าเธอจะให้ทิพรดากับแม่ไปอยู่ที่บ้านด้วย แล้วอีกอย่างทิพกาก็ได้มีคนดูแลด้วยเวลาที่ทิพรดาไปทำงาน
“หมอเป็อะไรหรือเปล่าคะ ฉันเห็นหมอเงียบั้แ่ออกมาจากบ้านแล้ว”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่มีเื่ให้คิดน่ะ”จินดาพรเธอจะยังไม่บอกทิพรดาในตอนนี้ เธอจะต้องไปถามพ่อแม่ของเธอให้แน่ชัดซะก่อน
“ฉันไม่เคยเห็นหมอนิ่งแบบนี้เลยนะคะ”
“ทำไมหรอ กลัวหมอหรอ”จินดาพรเธอหันหน้าไปมองทิพรดาเล็กน้อยแล้วก็หันไปมองทางต่อ
“เปล่าค่ะ ฉันแค่ไม่เคยเห็นหมอในลุคนี้น่ะค่ะ”
“แทนตัวเองว่าดอกบัวสิ หมอชอบให้แทนตัวเองแบบนั้นมากกว่า แบบนี้เราดูห่างเหินกันยังไงก็ไม่รู้”
“เออ...วันนี้หมอจะกินอะไรดีคะ ฉัน...เออดอกบัวจะจัดการไปส่งให้เลย หมอจะได้ไม่ต้องเปลืองค่าโทรศัพท์”ทิพรดาเธอจึงต้องเปลี่ยนเื่คุยกับจินดาพร เพราะเมื่อกี้จินดาพรหันหน้ามายิ้มให้กับเธอ ทิพรดาเธอก็เผลอคิดถึงตอนที่เธอแอบจูบจินดาพรทันที เธอจึงต้องหันหน้าหนีไม่มองหน้าจินดาพรอีก
“ยังคิดไม่ออกเลย ถ้าคิดออกจะบอกแล้วกันนะ แล้วนี่ดอกบัวมีวันหยุดไหม”
“ไม่มีวันหยุดค่ะ นอกจากจะมีธุระสำคัญแล้วค่อยลาได้”การที่ไม่มีวันหยุดนั้นทิพรดาเธอก็คิดว่าดีเหมือนกัน เพราะว่าเธอจะได้ทำงานทุกวันจะได้มีเงินสักที
“แล้วอย่างนี้ไม่เหนื่อยแย่หรอ”
“ไม่เลยค่ะ ได้ทำงานดอกบัวว่ามันสนุกกว่าอยู่บ้านเฉยๆนะคะ”ยิ่งเธออยู่บ้านเธอก็ยิ่งถูกโขกสับจากสองพ่อลูกนั้นมากขึ้น วันหยุดของเธอก็เหมือนไม่ใช่วันหยุดนั่นแหละ เธอจึงเลือกที่จะทำงานมากกว่าที่จะหยุดอยู่บ้าน
“ดอกบัวอยากไปอยู่ที่อื่นไหม”
“คะ...”ทิพรดาเธอหันไปถามจินดาพรด้วยความสงสัยที่จู่ๆจินดาพรก็ถามเธออย่างนี้ขึ้นมา
“อยากย้ายไปอยู่ที่อื่นกับแม่แค่สองคนไหม”
“ทำไมหมอ...ถึงได้ถามแบบนี้คะ”
“ไม่มีอะไรหรอก หมอก็แค่ถามไปเรื่อยนั่นแหละ หมอไม่มีอะไรจะถามน่ะ”ทิพรดาเธอก็พยักหน้าว่าเข้าใจในสิ่งที่จินดาพรพูด หลังจากนั้นจินดาพรก็ไม่ได้ถามอะไรทิพรดาอีก แล้วก็ตั้งใจขับรถไปส่งทิพรดาที่ทำงาน เธอก็ค่อยขับรถไปที่โรงบาลทำงานของตัวเอง แต่ในใจของเธอนั้นก็คิดเื่ของทิพรดาอยู่ตลอดเวลา ว่าจะทำยังไงให้ทิพรดากับทิพกามีชีวิตที่ดีขึ้นกว่านี้
จบตอน
594
