2
องค์หญิงใหญ่กับการเลี้ยงดูเด็กชายแฝด
5 วันนี้ที่องค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นเว่ยมาอยู่ในยุค70 ร่างกายของเธอค่อยๆดีขึ้นจนในที่สุดก็หายจากอาการเจ็บป่วย เธอเรียนรู้คำพูดความเป็อยู่ของคนในยุคนี้ผ่านความทรงจำของเว่ยหนานฮวาคนก่อนแม้มันจะลำบากอยู่ไม่น้อย จากองค์หญิงที่มีนางกำนัลคอยรับใช้อยากได้หรือ้าสิ่งใดเพียงแค่เอ่ยปาก ต้องมาทำทุกอย่างด้วยตนเอง
เว่ยหนานฮวา สำรวจในบ้าน ห้องครัวรอบๆบ้าน พบว่าบ้านหลังนี้มีเนื้อที่ราวๆ 2หมู่ มีกำแพงไม้ไผ่ล้อมรอบ ไม่ไกลจากตัวบ้านนั้นมีห้องเก็บฟืนหลังบ้านมีบ่อน้ำ พื้นที่ด้านข้างนั้นมีหญ้าขึ้นมาดูรกนิดหน่อย
ด้านหลังมีต้นพุทรา แล้วก็ต้นพลับหน้าบ้านมีต้นดอกท้ออยู่สองต้น บรรยากาศรอบๆถือว่าใช้ได้ติดที่ตัวบ้านนั้นดูทรุดโทรมไปหน่อย แต่ดูแล้วก็สะอาดสะอ้านใช้ได้
ในห้องครัวนั้นเหลือแค่แป้งข้าวโพดเนื้อหยาบกับเกลืออยู่อีกนิดหน่อย ทำไมถึงได้ยากจนเช่นนี้เว่ยหนิงฮวานั้นพบว่าในตู้เสื้อผ้านั้นมีกล่องไม้ ในนั้นมีเงินอยู่ราวๆสองร้อยหยวน
การซื้อของในยุคนี้ต้องไปซื้อที่สหกรณ์ซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านเล่ออันราวๆ 5 ลี้แต่บางอย่างก็ต้องใช้คูปองควบคู่ไปด้วย ซึ่งตอนนี้เธอไม่มีคูปองอาหารเหลืออยู่เลยในกล่องไม้มีแค่คูปองผ้า คูปองนมผง อยู่อย่างละสามใบเท่านั้น
เว่ยหนานฮวาถอนหายใจออกมาทำไม์ถึงได้ใจร้ายกับเธอแบบนี้ จากองค์หญิงใหญ่มาเป็ยุวชนที่แสนจะยากจน อาหารเช้ามื้อนี้คงไม่พ้นแป้งข้าวโพดย่างอีกตามเคย
ยังดีที่ตอนนี้เป็ฤดูใบไม้ผลิต้นเดือนสี่ อากาศนั้นอบอุ่น ไม่หนาวเย็นเธอยังมีเวลาอีกนานพอสมควรในการซ่อมแซมหลังคาบ้านแต่ก่อนที่จะไปถึงการซ่อมแซมหลังคาบ้านตอนนี้เธอต้องแก้ไขปัญหาปากท้องของเธอและเด็กแฝดที่ผอมแห้งก่อน
ถึงแม้จะเป็องค์หญิงใหญ่มีนางกำนัลคอยรับใช้แต่เธอก็เป็สตรีก็ถูกเลี้ยงดูราวกับสตรีในห้องหอ ไม่ว่าจะเป็ ดนตรี บทกวีร่ายร่ำ งานบ้าน งานเรือน งานเย็บปัก งานครัว เธอได้รับการสั่งสอนมาเป็อย่างดี
เช้านี้เว่ยหนานฮวาเตรียมอาหารเช้าซึ่งก็มีเพียงแป้งข้าวโพดย่าง 6 แผ่น เด็กๆตื่นขึ้นมา พวกเขาล้างหน้าล้างตา นั่งกินอาหารเงียบๆ
"แม่ครับผมกับน้องจะไปเก็บผักป่านะครับ" โจวอี้เหลียนบอกกับผู้เป็แม่ั้แ่แม่หายป่วย พวกเขารู้สึกว่าแม่ดูแปลกไป ดูมีเื่ให้คิดอยู่ตลอดเวลา
"อืมเอาแผ่นแป้งย่างไปด้วยหรือจะกลับมากินที่บ้านก็ตามใจ"เว่ยหนานฮวาบอกกับลูกชายฝาแฝด พวกเขาเป็เด็กที่รู้ความ เธออยู่กับพวกเขามา 10วัน พวกเขาไม่งอแง ช่วยเหลือตัวเองได้
ถึงจะใส่เสื้อผ้าที่ดูมอมแมมไปบ้างแต่หน้าตาก็ดูดี คงเพราะพ่อแม่เองก็รูปร่างหน้าตาดี ทำให้ลูกๆนั้นหน้าตาดีไปด้วยถ้ามีเนื้อหนัง ใส่เสื้อผ้าดีๆ เด็กสองคนนี้คงดูดีราวกับลูกขุนนางอย่างแน่นอน
"พวกเราจะกลับมากินที่บ้านครับแม่"โจวอี้หลานบอกกับผู้เป็แม่ จากนั้นพวกเด็กๆก็พากันไปเก็บผักป่าเธอเคยเอ่ยถามว่าทำไมถึงออกไปเก็บแต่เช้าเด็กๆบอกกับเธอว่าหากไปสายจะถูกชาวบ้านเก็บไปหมด
ลูกชายทั้งสองคนช่างรู้ความอายุก็เพียงแค่ 4 ขวบถึงจะได้แค่ไม่กี่แต้ม แต่ถ้าหากเก็บทุกวันมันก็เป็แต้มสะสมเรื่อยๆเมื่อสิ้นฤดูเก็บเกี่ยว เมื่อเข้าฤดูหนาวฝ่ายผลิตก็จะแบ่งปันธัญพืชให้ตามแต้มที่ทำงาน ฝ่ายผลิตจะแจกจ่ายเนื้อหมูให้กับชาวบ้านก่อน่วันปีใหม่เรียกได้ว่าได้กินเนื้อปีละครั้งก็ว่าได้
"งั้นก็รีบไปรีบกลับมา"เว่ยหนานฮวาบอกกับลูกชาย วันนี้เธอตั้งใจจะไปซื้อของที่สหกรณ์อย่างน้อยก็ขออะไรที่มันดีกว่าแป้งข้าวโพดหยาบๆ
เว่ยหนานฮวาเดินไปตามทางที่มุ่งหน้าไปที่ตัวตำบลซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านเล่ออันราวๆ5 ลี้ ใช้เวลาเดินราวๆ 2เคอ ไม่สิ 30 นาทีก็ถึง
เมื่อมาถึงเว่ยหนิงฮวาก็มุ่งหน้าไปที่สหกรณ์เว่ยหนานฮวาเดินดูข้าวของในยุคนี้ เธอสำรวจราคาและของที่ขายในสหกรณ์มีของขายไม่มาก แตงโม 1 ลูกลูกไม่ใหญ่เลยด้วยซ้ำราคา 3 หยวน แพงมาก
เว่ยหนานฮวาเดินอยู่พักหนึ่งก็เลือกซื้อเกลือ2 จิน แป้งสาลี 2จิน น้ำตาลทราย 2 จิน ข้าวสารเกรดต่ำ 6 จิน ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีเข้ม 2 พับ ทั้งหมดเป็เงิน 20 หยวน
ผ้าราคาพับละ 7 หยวน เธอซื้อมาถึงสองพับส่วนอุปกรณ์การเย็บเธอเห็นว่าที่บ้านนั้นยังเหลือมีอยู่มันเพียงพอสำหรับการตัดเย็บชุด
เมื่อได้ของตามที่้าแล้ว เธอก็รีบมุ่งหน้ากลับไปยังหมู่บ้านเล่ออันมาถึงบ้านก็พบว่าลูกๆของเธอกลับมาที่บ้านแล้วเว่ยหนานฮวาเตรียมตัวเข้าไปในป่าเพื่อหาของป่า ต้องมีผักไม่ก็ผลไม้ที่เป็อาหารได้บ้าง ตอนนี้ร่างกายก็หายจากการเจ็บป่วยแล้วถึงเวลาที่จะไปสำรวจป่าแหล่งอาหารที่ไม่ต้องเสียเงินหยวน
"แม่ครับผมไปด้วยได้ไหม"อี้เหลียนบอกกับผู้เป็แม่ แม่พึ่งจะหายป่วย เขาไม่อยากให้แม่เข้าป่าเพียงคนเดียวหลังจากที่แม่ป่วยครั้งนี้แม่ดูแปลกไป แต่อี้หลานก็ชอบที่แม่เป็แบบนี้ปกติแม่ไม่ค่อยสนใจพวกเขาเท่าไหร่ เพราะต้องทำงานในแปลงนา ตื่นเช้ามาก็ต้องไปทำงานพอค่ำกลับจากทำงานแม่คงเหนื่อย
แต่แม่ก็ยังทำอาหารให้ไว้ให้พวกเขาและปล่อยให้พวกเขาดูแลตัวเอง
"นะครับแม่ให้พวกผมไปด้วย"อี้หลานอยากเข้าป่าไปกับแม่
เว่ยหนานฮวาจ้องมองเด็กชายฝาแฝดก่อนจะพยักหน้าตอบตกลงเด็กๆดูจะดีใจเป็อย่างมากที่ได้เข้าป่าไปพร้อมกับเธอเว่ยหนานฮวาเอาแผ่นแป้งข้าวโพดย่างไปกินด้วยเพราะตอนนี้เพิ่งจะ 10 โมงกว่าๆ
เมื่อเตรียมตัวเสร็จ 3 คนแม่ลูกก็เดินทางเข้าไปในป่าเว่ยหนานฮวาสังเกตป่ารอบนอกนั้นผักป่าถูกเก็บไปจนหมดแล้วเธอเลยพาลูกๆเข้ามาในป่าชั้นในลึกเข้ามาที่นี้ไม่ค่อยมีชาวบ้านเข้ามา มาที่นี่ยังคงอุดมสมบูรณ์ ไม่นานเธอก็พบกับต้นมันเทศ
เว่ยหนานฮว่าคิดว่า์ยังคงไม่ใจร้ายใจดำกับเธอมากไปมันเทศคลานเครืออยู่เป็บริเวณกว้าง เว่ยหนานนั้นมีแค่มีดและเสียมแต่เด็กนั้นไม่มีอะไร เว่ยหนานฮว่าให้มีดตัดไม้และใช้มีดทำให้ไม้นั้นมีปลายแหลมเพื่อให้ง่ายต่อการขุด
"อี้เหลียน อี้หลาน มาช่วยแม่ขุดพวกมันเร็วเข้า" เว่ยหนานฮวาบอกกับลูกๆจากนั้นยื่นไม้ที่มีปลายแหลมให้กับเด็กชายทั้งสองจากนั้นเด็กๆก็ช่วยกันขุดมันเทศด้วยความดีใจ อี้เหลียงและอี้หลานช่วยกันขุด
"แม่ครับหัวมันใหญ่มากเลยครับ" อี้หลานบอกกับผู้เป็แม้เขาชูหัวมันเทศที่ขุดได้ให้ผู้เป็แม่ดู
"แม่ครับเย็นนี้เรากินมันเผากันดีไหมครับผมจะเผาให้แม่เอง" อี้เหลียนบอกกับแม่ รสชาติของมันเทศเผาจะต้องหอมหวานอร่อยอย่างแน่นอน
"หัวใหญ่ก็ช่วยกันขุดไปให้หมดเครือมันพวกนี้เอากลับไปที่บ้านด้วย" เว่ยหนานฮวาบอกกับเด็กๆเธอจะเอามันไปปลูกไว้ที่บ้าน จะได้มีมันเทศเอาไว้เป็เสบียงตอนเข้าหน้าหนาว
"อี้เหลียง อี้หลานพวกลูกขุดมันเทศอยู่ตรงนี้นะแม่จะไปดูรอบๆหน่อย" เว่ยหนานฮวาบอกกับลูกๆตอนนี้เธอนั้นเป็แม่ของพวกเขา ตลอดเวลา 5 วันที่เธอได้ใช้ชีวิตอยู่กับพวกเขาให้เธอรู้สึกเอ็นดูเขาอยู่ไม่น้อยอาจจะเป็เพราะความทรงจำและความรู้สึกของเว่ยหนานฮวาคนเก่าด้วยส่วนหนึ่ง
"ครับแม่"ทั้งสองขานรับพร้อมกัน
เว่ยหนานฮวาปล่อยให้เด็กๆขุดมันเทศส่วนเธอเดินออกมาสำรวจใกล้ๆแถวนี้ก่อนจะพบเข้ากับต้นสมุนไพรอย่างกระเทียมและขิงป่า เธอขุดพวกมันใส่ตะกร้าที่เตรียมมาพอขุดพวกมันจนหมดแล้วเธอก็รีบกลับมาหาลูกๆที่ขุดมันม่วงอยู่ส่วนป่าที่ลึกเข้าไปเอาไว้คอยมาสำรวจวันหลังเธอตรวจดูแล้วว่าแถวนี้ยังไม่มีรอยเท้าสัตว์ใหญ่
กลับไปเธอคงต้องทำอาวุธเอาไว้ล่าสัตว์ด้วยสิ่งที่ทำงานที่สุดก็คือ ธนู เอาไว้ก่อนออกจากป่าเธอจะหาไม้ไปทำธนู ครั้งหน้าเข้าป่าจะได้มีอาวุธติดตัว
เด็กสองคนช่วยกันขุดอย่างขยันขันแข็งเวลาผ่านไปราวๆ 1 ชั่วโมงมันเทศก็เต็มตะกร้าของเด็กทั้งสอง เว่ยหนานฮวาให้เด็กมาพักกินมื้อเที่ยวเพราะเวลานี้คงเข้า่บ่ายแล้ว
"แม่ครับ ผมอิ่มแล้ว"อี้เหลียนบอกกับผู้เป็แม่
"อืม อิ่มแล้วก็ดื่มน้ำแล้วนั่งพักให้หายเหนื่อย จากนั้นเราจะกลับบ้านกัน" เว่ยหนานฮวาบอกกับเด็กๆวันนี้ขุดมันเทศได้มาสองตะกร้าเว่ยหนานฮวาแบ่งมันเทศในตะกร้าของอี้เหลียนและอี้หลานมาใส่ในตะกร้าของเธอจากนั้นเอาเครือมันเทศวางใส่ไว้ในตะกร้าของเด็กๆทั้งสอง
"แม่ครับแต่ว่าเรายังขุดมันเทศไม่หมดเลยนะครับ"อี้หลานบอกกับผู้เป็แม่
"ไว้พรุ่งนี้ค่อยเข้ามาขุดแต่เช้า"เว่ยหนานฮวาบอกกับเด็กๆ ทั้งสองก็พยักหน้าถึงแม้จะมีสีหน้าไม่ยินยอมเพราะเด็กทั้งสองนั้นอยากจะขุดพวกมันกลับไปให้หมดเขากลัวว่าหากปล่อยไว้จะมีคนมาขุดมันไปก่อน
พอกลับมาถึงที่บ้านเว่ยหนานฮวาให้ลูกชายทั้งสองคนไปนั่งพัก ดื่มน้ำให้หายเหนื่อยจากนั้นให้ลูกๆมาช่วยแยกมันเทศที่ขุดมาได้
"เอาหัวเล็กๆ ออกมาแยกไว้หัวใหญ่เอาเก็บไว้กิน" เว่ยหนานฮวาบอกกับลูกชายทั้งสองเด็กพยักหน้าเข้าใจและทำตามที่ผู้เป็แม่บอก
วันนี้เว่ยหนานฮวาทำโจ๊กมันหวานเป็อาหารมื้อเย็นเด็กนั้นกินกันจนเกลี้ยงชามเว่ยหนานฮวาเห็นเด็กๆกินอย่างเอร็ดอร่อยก็ยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูไม่น่าเชื่อเลยว่าเด็กๆจะทำให้เธอยิ้มได้ เป็รอยยิ้มที่ออกมาจากใจไม่ใช่รอยยิ้มที่แสร้งเหมือนตอนที่เธอเป็องค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นเว่ยที่ต้องแบกรับอะไรหลายๆอย่าง
ตอนนี้เธอเป็เพียงคนธรรมดาที่ต้องดิ้นรนให้มีชีวิตรอด ไม่มีตำแหน่งองค์หญิงใหญ่ ไม่ต้องคอยระวังกริยาไม่ต้องห่วงว่าในสายคนอื่นจะมองเธอยังไง เว่ยหนานฮวาคิดว่าเป็แบบนี้ก็ดีเหมือนกันแต่เธอก็อดที่จะเสียดายพลังปรานของเธอไม่ได้ กว่าที่เธอจะฝึกมาได้ถึงระดับแปดนั้นยากลำบากมากจริงๆ
เว่ยหนานฮวาพยายามปลอบใจตัวเองตอนนี้สิ่งสำคัญก็คือความเป็อยู่ของเธอและลูกๆพรุ่งนี้เธอต้องพาลูกๆไปเก็บผักป่าเพื่อแลกแต้มตอนนี้เธอไม่คิดกลับไปทำงานที่แปลงนา เพียงแค่เก็บผักสะสมแต้มไปก่อน
ไม่ใช่ว่าเธอนั้นอยากทำแต่มันเป็กฎของการอยู่ในยุคนี้ ทุกบ้านจะต้องทำงานแลกแต้มเพื่อที่ตอนเสร็จสิ้นฤดูเก็บเกี่ยว ทุกบ้านจะได้ส่วนแบ่งธัญพืชมาเป็เสบียงและมันจะถูกแบ่งให้ตามจำนวนแต้มของแต่ละบ้าน
ตอนเช้าวันนี้เว่ยหนานฮวานั้นทำหมั่นโถวมันเทศกลิ่นหอมของอาหารนั้นปลุกให้เด็กๆตื่นมาในเช้ามืดวันนี้
"แม่ครับ หอมมาก"อี้หลานออกจากบ้านแล้วเดินมาที่ครัว
"ไปล้างหน้าล้างตาแล้วมากินมื้อเช้า" เว่ยหนานบอกกับลูกๆ พวกเขาเชื่อฟังที่เธอบอกนั้นทำให้เว่ยหนานฮวาพอใจ ช่างเป็ดี ไม่งอแง รู้ความเป็อย่างมาก เอาไว้ให้ความเป็อยู่ดีขึ้นมากกว่านี้เธอจะสอนพวกเขาคักอักษร ท่องกวี
เมื่อกินมื้อเช้าเรียบร้อยเว่ยหนานฮวาก็พาลูกๆมาเป็ผักป่าแต่เช้าเพราะยังเช้ามากทำให้สามคนแม่ลูกนั้นเก็บผักป่าได้จำนวนมาก
เว่ยหนานฮวามองจำนวนผักป่าที่เก็บมาได้ตอนนี้ก็สายมากแล้ว เธอและลูกๆเก็บได้ สีตะกร้าเต็มๆเว่ยหนานฮวาพาลูกๆเดินไปส่งผักป่าเพื่อใช้เลี้ยงสัตว์กับทางฝ่ายผลิต
ฝ่ายผลิตจะมีคนมาบันทึกชื่อสะสมแต้มเก็บเอาไว้เมื่อเสร็จเรียบร้อยเว่ยหนานฮวาพาลูกๆมาที่บ้าน นั่งพักดื่มน้ำพักหนึ่งเว่ยหนานฮวาก็เตรียมตะกร้าสะพาย วันนี้เธอเอาธนูและลูกศรไม้ที่เธอทำเมื่อวานตอนเย็นๆไปด้วยเพื่อว่าในป่าจะมีไก่ป่า หรือกระต่ายป่าให้เธอล่ามาเป็อาหาร
อี้เหลียงและอี้หลานเมื่อเห็นแม่เตรียมตัวเข้าป่าพวกเขาก็นำตะกร้าและกระบอกไม้ไผ่มาใส่น้ำไปดื่ม ตอนนี้เป็เวลา 11 โมงแล้วเว่ยหนานฮวานั้นเตรียมหมั่นโถวที่เธอทำเอาเมื่อเช้าไปด้วยพอเข้าถึงป่าด้านในก็คงเที่ยงพอดี เธอและลูกๆจะได้กินมื้อเที่ยง แล้วหาของป่าต่อ
เว่ยหนานฮวาพาลูกเข้ามาป่าด้านในวันนี้เว่ยหนานฮวาให้เด็กๆนั้นขุดมันเทศให้หมด เด็กๆนั้นคิดเอาไว้อยู่แล้วพวกเขาขุดอย่างรวดเร็ว เว่ยหนานฮวานั้นปล่อยให้ลูกๆขุดมันเทศอยู่ตรงนี้
เธอกำชับลูกๆว่าให้อยู่แค่บริเวณนี้ห้ามเดินออกไปไหนเมื่อขุดเสร็จให้รอเธออยู่ตรงนี้จนกว่าเธอจะกลับมา จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปสำรวจป่าด้านใน
เธอเห็นต้นหยางเหมย มันออกลูกจนเต็มต้นมีทั้งลูกสีแดงและลูกสีม่วงเข้ม เว่ยหนานฮวาเก็บมากิน เขาพบว่ารสชาติมันหวานอมเปรี้ยวนิดๆรสชาติกำลังดี เธอเลยเก็บมันไปจำนวนหนึ่ง
จากนั้นเธอก็พบกับหัวไซร้เท้าป่าเว่ยหนานฮวาขุดพวกมันใส่ตะกร้าไปจนหมดก่อนจะกลับออกไปเธอก็เห็นไก่ป่าตัวหนึ่งกำลังกกไข่ของมันอยู่ที่กอหญ้าถ้าไม่สังเกตดีๆจะมองไม่เห็นเลย
เว่ยหนานฮวายกยิ้มออกมา มือของเธอคว้าธนูและลูกศรขึ้นมาเว่ยหนานฮวาพยายามเดินอย่างเบาฝีเท้า พอได้เข้าใกล้แม่ไก่ป่าได้ระยะที่เธอ้าเธอก็ยิงธนูออกไปอย่างแม่นยำ
นอกจากจะได้ไก่ป่ามาหนึ่งตัวเธอยังได้ไข่ไก่ป่ามาอีก 8 ฟองจากนั้นเธอก็กลับไปหาลูกๆของเธอ นี้เธอเข้าป่ามาเกือบสองชั่วโมงแล้ว ลูกๆของเธอน่าจะขุดมันเทศเสร็จแล้ว
และมันก็จริงอย่างที่เธอคิดตอนนี้นั่งรอเธออยู่ ในตะกร้ามีของทั้งสองมีมันเทศเต็มทั้งสองคน
"อี้หลาน อี้เหลียนแม่กลับมา" เว่ยหนานฮวาบอกกับเด็กๆ
"แม่ครับ แม่มาแล้ว"อี้เหลียนเมื่อเห็นแม่กลับมาแล้วก็ดีใจ เขาและน้องชายนั้นเป็ห่วงแม่เป็อย่างมากเห็นแม่แล้วเขาก็เบาใจ
"มากินนี้รองท้องตอนกลับออกมาแม่เก็บผลไห่ถางมาด้วย เอาไว้พรุ่งนี้แม้จะพาลูกๆไปเก็บ"เว่ยหนานฮวาบอกกับลูกๆ เธอวางตะกร้าไม้ไผ่ของเธอลงก่อนจะนำเอาลูกไห่ถางมาให้ลูกชาย นอกจากไห่ถางเธอยังมีลูกหยางเหมยด้วย
เด็กนั้นก็รับผลไม้ป่าจากแม่มากิน
"อ่ำๆ แม่ครับหวานมากครับอี้หลานชอบ" อี้หลานบอกกับผู้เป็แม่
"อี้เหลียนก็ชอบครับแม่ไม่กินด้วยกันหรือครับ"อี้เหลียนนั้นเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นแม่กินผลไห่ถางเหมือนกับพวกเขา
"แม่กินมาจนอิ่มแล้วแล้วลูกเหนื่อยไหม ขุดมันเทศตั้งเยอะ" ยังไงเด็กๆก็พึ่งจะ 4 ขวบไว้ความเป็อยู่ของเธอดีขึ้นกว่านี้เมื่อไหร่เธอจะไม่ให้ลูกๆต้องทำงานหนักแต่ตอนนี้ได้แค่ช่วยกันหาอาหารให้อิ่มท้องสามคนแม่ลูกไปก่อน
---TBC---
527
