" เวรเอ้ย ! เ้าพวกบ้านี่ !"
วาสด้าสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อเห็นว่าเทพปีศาจเพเรี่ยนเสริมกำลังด้วยขุนพลเทพปีศาจทั้งห้า ขนาดแค่รับมือกับเทพปีศาจเพเรี่ยนอย่างเดียวพวกเขาทั้งสิบก็หอบขึ้นคอมากแล้ว
หากต้องมารับมือกับขุนพลอีกห้าคนพวกเขาคงไม่อาจต้านเทพปีศาจเพเรี่ยนเอาไว้ได้นานแน่นอน
" พวกเราเอายังไงดี ?"
วาสด้าหันไปถามเพื่อนๆที่ร่วมต่อสู้มาด้วยกัน
" แยกคนออกไปต้านพวกเขาไว้ก่อนห้าคน จากนั้นที่เหลืออีกห้าคนเข้าไปโจมตีเพเรี่ยน ! "
วินเชอร์พูดด้วยน้ำเสียงสงบ แต่จิตใจของเขาตอนนี้ไม่สงบด้วยเลยแม้แต่น้อย แผนของพวกเขาพังไม่เป็ท่า เพราะการแทรกแซงของเหล่าขุนพลทั้งห้า พวกเขานึกว่าขุนพลทั้งห้าจะคอยคุมกองทัพในแต่ละทิศเสียอีก
ไม่คิดว่าจะละทิ้งการคุมกองทัพและเลือกที่จะเข้ามาสู้กับพวกเขาทั้งสิบแบบนี้ !
" แยก ! "
วินเชอร์ร้องะโเสียง จากนั้นแรงกดดันภายในร่างของเขาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เกราะสีแดงเืของเขาค่อยๆเรืองแสงสีแดงเข้มขึ้น พร้อมกับระดับพลังของเขาที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นเช่นกัน
ว่าแล้ววินเชอร์ก็พุ่งตัวเข้าไปปะทะกับเพเรี่ยนเพียงคนเดียว จากนั้นเพื่อนอีกห้าคนก็แยกกันไปต้านเหล่าขุนพล และเพื่อนอีกสี่คนคอยสนับสนุนวินเชอร์อยู่ไม่ห่าง
การต่อสู้กันของทั้งสองกลุ่มดำเนินไปอย่างดุเดือดเืพล่าน ! ทั้งสองกลุ่มต่างก็งัดเอาไพ่ที่ตนเองซ่อนเอาไว้ออกมาใช้ในาครั้งนี้ทั้งหมด ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมซึ่งกันและกัน
แต่ทางด้านของวินเชอร์นั้นพวกเขาเข้าขั้นวิกฤตแล้วในตอนนี้ เนื่องเพราะมีวินเชอร์เพียงผู้เดียวที่เข้าไปปะทะกับเทพปีศาจเพเรี่ยน ที่เขาสามารถต้านเทพปีศาจเพเรี่ยนเอาไว้ได้นานขนาดนี้ก็ถือว่าปาฏิหาริย์มากพอแล้ว !
โดยปกติไม่มีผู้เล่นคนไหนสามารถสู้ตัวต่อตัวกับบอสระดับนี้ได้ หากไม่มีคนคอยลดภาระและช่วยฮิลให้กับเขา ยิ่งเวลาผ่านไปมากเท่าไหร่วินเชอร์ก็เข้าใกล้ความตายมากขึ้นเท่านั้น แม้จะมีแลมด้าคอยฮีลให้ก็ตาม
" บ้าเอ้ย ! พวกเราจะไม่สามารถพิชิตมันได้จริงๆงั้นเหรอ !?"
โอเชี่ยนสุดยอดจอมเวทสาวสบถด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดและหัวเสียหน่อยๆ เธอพยายามแบ่งเบาภาระของวินเชอร์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว แต่ไม่ว่าเธอจะใช้อะไรไปก็ไม่สามารถทำให้พวกเขาจัดการเทพปีศาจตนนี้ลงได้อย่างง่ายดายเลย
ปั้ง !
ตอนนั้นเองที่ร่างของวินเชอร์ถูกส่งลอยกระเด็นออกไป วินเชอร์ตอนนี้นั้นทรุดโทรมและอ่อนแอเป็อย่างมาก เนื่องจากผลข้างเคียงของการใช้สกิลต้องห้าม
" ฮ่าๆๆ ยอมแพ้เสียเถอะ ! พวกมนุษย์มดปลวกโง่เง่า ! นี่คือผลที่บังอาจมาท้าทายข้าผู้นี้ !! "
สภาพของวินเชอร์ต่างจากเทพปีศาจเพเรี่ยนเป็อย่างมากเพราะตอนนี้มันดูเหมือนไม่ได้ผ่านการต่อสู้มาเลย ทั่วทั้งร่างและชุดเกราะที่สวมอยู่ ต่างก็อยู่ในสภาพดี จนคิดว่าพวกเขายังไม่ได้เริ่มสู้กันด้วยซ้ำ !
" อั่ก !"
วินเชอร์กระอักเืออกมาคำโต เนื่องจากผลของสกิลต้องห้าม
" บ้านา เป็ไปไม่ได้ ! มันจะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไงกัน.."
แลมด้าที่คอยฮีลให้กับวินเชอร์อยู่ตลอดเวลาของการต่อสู้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง ก่อนที่เข่าทั้งคู่ของเธอจะทรุดลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรง
" พวกเ้าทระนงตนมากเกินไปที่ริอาจเข้ามาท้าทายข้าทั้งที่พวกเ้านั้นยังอ่อนแอ ช่างไม่เจียมตัวนัก ! "
เทพปีศาจเพเรี่ยนค่อยๆเดินเข้ามาหาวินเชอร์ที่อ่อนแออย่างช้าๆ วินเชอร์ที่เห็นดังนั้นก็ใช้แรงที่มีทั้งหมดพุ่งเข้าไปโจมตีเทพปีศาจเพเรี่ยนที่เดินเข้ามา " ย๊ากก !!"
แคล้ง ~
เทพปีศาจเพเรี่ยนใช้มือซ้ายปัดดาบของวินเชอร์กระเด็นออกไปก่อนจะใช้มือขวาจับไปที่ลำคอของวินเชอร์อย่างแรง
หมับ !!
" อ่อก !"
" วิน ! " โอเชี่ยนที่เห็นว่าวินเชอร์กำลังตกอยู่ในอันตรายเธอก็พร้อมที่จะร่ายเวทช่วย
แต่ตอนนั้นเองเหมือนมีพลังงานบางอย่างเข้ามาปกคลุมร่างของเธอเอาไว้ ทำให้เธอไม่สามารถร่ายเวทได้ ไม่ใช่เพียงแค่เธอเท่านั้นแต่เพื่อนอีกสามคนก็เหมือนกับเธอ พวกเขาไม่สามารถขยับร่างกายได้ เหมือนมีพลังบางอย่างเข้ามาหยุดพวกเขาเอาไว้
" หึๆ เท่านี้ก็จบแล้วสินะ มนุษย์เอ๋ย.. ครั้งนี้จะเป็บทเรียนแก่พวกเ้าว่าไม่ควรท้าทายผู้ที่อยู่เหนือกว่าตนเอง หลังจบาครั้งนี้ โลกใบนี้จะถูกปกครองด้วยความมืด ! "
เปรึ้ยง !
พูดจบก็มีสายฟ้าเส้นหนึ่งผ่าลงมายังร่างของเทพปีศาจเพเรี่ยน เหมือนดั่ง์เบื้องบนไม่ยอมรับในตัวของเทพปีศาจเพเรี่ยน จึงส่งสายฟ้าทัณฑ์์ผ่าลงมายังร่างของเทพปีศาจเพเรี่ยน จนร่างของมันถูกปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงและกลุ่มควัน
ขณะเดียวกันร่างของวินเชอร์ก็กระเด็นออกมา โอเชี่ยนที่เห็นดังนั้นจึงรีบร่ายเวท จากนั้นร่างของวินเชอร์ก็ค่อยๆลอยมายังที่ที่พวกเธออยู่ เมื่อมาถึงวินเชอร์ก็ได้แลมด้าช่วยฮีลHPของเขาที่เสียไปให้กลับมาเต็ม
" ใคร !!?"
เทพปีศาจะโออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด กลุ่มควันที่ปกคลุมร่างของเทพปีศาจเพเรี่ยนอยู่ก็ค่อยๆจางหายไป ปรากฎร่างของเทพปีศาจเพเรี่ยนที่อยู่ในสภาพาเ็ มีเืสีดำทองไหลออกมาตามร่างกายของมัน
เปรี้ยง !
ตอนนั้นเองมีสายฟ้าอีกเส้นหนึ่งผ่าลงมายังร่างของเทพปีศาจเพเรี่ยนอีกครั้ง แต่คราวนี้เทพปีศาจเพเรี่ยนได้เตรียมพร้อมรับมือเอาไว้อยู่แล้ว ร่างของมันเรืองแสงสีดำทมิฬอมเขียวออกมา
ทันทีที่สายฟ้าถึงร่างของเทพปีศาจเพเรี่ยนสายฟ้าก็เหมือนถูกดูดหายไปในแสงสีดำทมิฬอมเขียวที่อยู่ทั่วร่างของเทพปีศาจเพเรี่ยน
" จริงๆแล้วฉันก็ไม่อยากจะเข้ามายุ่งกับาครั้งนี้นักหรอกนะ.. แต่ถ้าฝั่งปีศาจเป็ฝ่ายชนะ ชีวิตอันแสนสงบสุขที่ชั้นพึ่งจะสร้างขึ้นมาได้ก็จะจบลงทันที โลกคงจะวุ่นวายหากมันถูกปกคลุมไปด้วยความมืด.."
มีเสียงดังลงมาจากฟากฟ้า ตอนนั้นเองร่างในชุดเกราะสีเขียวอำพันก็ค่อยๆลอยลงมาจากเบื้องบน ซึ่งทางที่ร่างในชุดเกราะสีเขียวอำพันลอยลงมานั้นคือเส้นทางที่สายฟ้าเคยผ่าลงมาใส่เทพปีศาจเพเรี่ยนนั่นเอง
" ปี… ปีศาจะ.."
วินเชอร์เงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพูดออกมาเบาๆ ปีศาจะคือสุดยอดผู้เล่นลำดับที่10ที่พึ่งจะขึ้นมาเป็ลำดับที่10ได้ไม่นานมานี้ แทนที่แลมด้าฮีลเลอร์สาว ปีศาจะนั้นลึกลับเป็อย่างมาก
หลังจากที่เขาได้ท้าทายแลมด้าและสามารถเอาชนะเธอได้อย่างง่ายดายแล้วจากนั้นเขาก็ได้หายตัวไปอย่างลึกลับ จนเหล่าสิบสุดยอดผู้เล่นต่างใช้เส้นสายมากมายสืบค้นหาตัวตนของปีศาจะ
พวกเขาก็ได้พบกับความจริงบางอย่าง ปีศาจะเป็ผู้เล่นที่ไม่มีใครรับรู้ถึงเื่ราวในอดีตของเขาเลย มีเื่เล่าจากปากของผู้ที่เคยปะทะกับปีศาจะหลายครั้งและผู้ที่บาดหมางกับปีศาจะ
พวกเขาได้พูดออกมาเป็เสียงเดียวกันว่า ปีศาจะไม่มีวันตาย ! ไม่ว่าจะถูกฆ่าไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งเขาก็จะกลับฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง และการกลับมาของเขาในแต่ละครั้งความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มขึ้นไปหลายเท่าตัว
เพิ่มขึ้นชนิดที่ว่าผู้เป็ศัตรูจะต้องขนลุกขนพองและรู้สึกเสียใจอย่างแน่นอนที่ไปเป็ศัตรูของปีศาจะ
วูบ ~
ดาบพลังงานสีเขียวอำพันเล่มหนึ่งปรากฎขึ้นในมือของปีศาจะ ก่อนที่ร่างของปีศาจะจะหายไปและปรากฎอีกครั้งบนหัวของเทพปีศาจเพเรี่ยน
วูชชช !
เสียงอากาศสั่นะเืหลังจากที่ปีศาจะได้เหวียงดาบแสงของตนเข้าใส่เทพปีศาจเพเรี่ยน
" ฮ่าาา !"
เทพปีศาจเพเรี่ยนร้องะโก่อนจะใข้มือของตนเองรับดาบแสงของปีศาจะเอาไว้ โดยที่มือของเทพปีศาจเพเรี่ยนนั้นมีพลังงานทมิฬปกคลุมอยู่
ปั้ง !
คลื่นพลังงานของทั้งสองกระจายออกไปบริเวณโดยรอบ เกิดเป็รอยแตกคล้ายใยแมงมุมอยู่ตรงพื้นโดยมีร่างของทั้งคู่เป็จุดศูนย์กลาง
ปั้ง !
ในตอนนั้นเองร่างของเทพปีศาจเพเรี่ยนก็หายไปก่อนจะโผล่ออกมาข้างๆปีศาจะ มือข้างหนึ่งของเทพปีศาจเพเรียนชกออกไป โดยเล็งไปที่ใบหน้าของปีศาจะ
ตู้มม !!
ใบหน้าของปีศาจะถูกกระแทกอย่างแรงจนคอของปีศาจะแทบจะหลุดออกจากตัวมันบิดเป็เกลียว ก่อนที่ปีศาจะจะหันกลับมา พร้อมกับพลังงานแสงสีเขียวอำพันที่ห่อหุ้มแขนอีกข้างหนึ่งของเขาที่ว่างอยู่ ก่อนจะชกไปที่ใบหน้าของเทพปีศาจเพเรี่ยนเพื่อเป็การเอาคืน
" อ่อก !"
เทพปีศาจกระอักเืออกมาเป็ครั้งแรกหลังต่อสู้มานาน ใบหน้าของเทพปีศาจเพเรี่ยนมองไปยังปีศาจะด้วยความไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
" เ้ามดปลวก !"
ตู้มม !
ร่างของเทพปีศาจเพเรี่ยนะเิพลังอันมหาศาลออกมา จากนั้นร่างของปีศาจะก็แหลกเหลวกลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย พร้อมกับเสียงบางอย่างกระทบกันดังติดหลังมาด้วย
ร่างของปีศาจะกลายเป็ฝุ่นละอองหายไป หมายความว่าเขาได้ตายไปแล้วจากการโจมตีด้วยความเร็วระดับพระเ้าของเทพปีศาจเพเรี่ยน
การกลายเป็ฝุ่นนี้ทุกคนในเกมเอิร์ทออฟก็อดต่างก็รู้กันว่าผู้เล่นคนนั้นได้ตายไปแล้วและไปเกิดใหม่เรียบร้อยแล้ว
" บ บ้าน่า.. ตลอดเวลาที่ผ่านมามันไม่ได้เอาจริงเลยรึไง.." สิบสุดยอดผู้เล่นที่กำลังมองดูอยู่เกิดความสิ้นหวังขึ้นมาในใจ เมื่อเห็นว่าแม้แต่ปีศาจะผู้เป็ะก็ยังไม่รอดเมื่อต้องต่อสู้กับเทพปีศาจตนนี้
เปรี้ยง !!
ในตอนนั้นเองกลับมีสายฟ้าเส้นใหญ่ั์ผ่าลงมายังร่างของเทพปีศาจอีกครั้ง พร้อมกันนั้นร่างของปีศาจะก็ลอยลงมาจากฟ้าเหมือนก่อนหน้านี้
" ไม่คิดว่าแกยังจะมีสกิลเพิ่มพลังแบบนี้อีก หากฉันยังไม่ใช้ร่างจริงคงไม่สามารถต่อกรกับแกในตอนนี้ได้สินะ.."
กล่าวเสร็จร่างของปีศาจะก็หายไปจากบริเวณที่เขาอยู่ก่อนหน้า ซึ่งเทพปีศาจเพเรียนที่เห็นดังนั้นมันก็ไม่อยู่เฉย ร่างของมันก็ได้หายไปเช่นกัน
ปั้ง ! ปั้ง ! ตู้มม !! ตู้มม !
เสียงการปะทะกันตามที่ต่างๆดังขึ้นไม่หยุด ทุกที่ที่เกิดเสียงปะทะนี้ครั้งแรกก็ไม่มีอะไร แต่พอผ่านไปสองวินาทีพื้นที่แห่งนั้นก็กลายเป็หลุมเป็บ่อจากแรงะเิย้อนหลังไป นี่แสดงให้เห็นว่าการปะทะกันของทั้งสองคราวนี้รุนแรงและรวดเร็วเพียงใด
วินเชอร์และพวกที่ยืนดูอยู่รอบนอกต่างก็ไม่กล้าขยับตัวไปไหน เพราะหากพวกเขาขยับไปอยู่ในรัศมีการปะทะของทั้งคู่พวกเขาอาจตายหรือไม่ก็าเ็สาหัสได้เลย
หลังเวลาล่วงผ่านไปเนิ่นนานเมื่อวินเชอร์ฟื้นตัวเต็มที่แล้ว ร่างกายของเขาก็มีประกายแสงสีแดงเืกระจายออกมา เนื้อหนังบนร่างของเขากลับปรากฎเกล็ดสีแดงออกมาทั่วทั้งร่าง ดวงตาของเขากลายเป็ดั่งดวงตาของอสรพิษ
บนศีรษะของเขามีเขาคู่หนึ่งงอกออกมา จนมันนั้นทะลุหมวกเหล็กที่เขาสวมอยู่ออกมาได้อย่างง่ายดาย หลังจากเกล็ด เขา ก็มีห้างงอกตามออกมา จากนั้นก็กรงเล็บ
ปั้ง !!
ตอนนั้นเองที่แรงกดดันทั่วร่างของวินเชอร์เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมอย่างเทียบไม่ติด
" ไม่คิดเลยว่าชั้นจะต้องใช้ร่างนี้ในศึกครั้งนี้จริงๆ ว่างั้นมั้ยโอเชี่ยน หลงเทียน สึคายะ แลมด้า ?"
สิ้นคำพูดของวินเชอร์แรงกดดันจากร่างของทั้งสี่คนก็เหมือนเปลี่ยนไปเป็คนละคน พวกเขาต่างก็ใช้พลังที่ต้องแลกด้วยค่าตอบแทนอันมหาศาลเพื่อให้ได้มาซึ่งพลัง
จากนั้นร่างของวินเชอร์ก็ได้หายไปก่อนที่จะเกิดเสียงการปะทะขึ้นจากบริเวณไม่ไกล สิบสุดยอดผู้เล่นนั้นมีสกิลต้องห้ามด้วยกันทั้งนั้น เมื่อใช้แล้วพลังของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นจนกลายเป็คนละระดับจากเดิมเลย แต่พวกเขาจะต้องแลกมาด้วยค่าตอบแทนที่แสนสาหัส หากพวกเขาใช้สกิลนี้แล้วไม่ตายก็เหมือนตาย
พวกเขาไม่คิดเลยว่าจะต้องใช้สกิลต้องห้ามของตัวเองขึ้นมาจริงๆในศึกครั้งนี้ แต่หากพวกเขายังไม่ยอมใช้พวกเขาก็จะต้องเริ่มใหม่ และต้องมาสู้กับเทพปีศาจเพเรี่ยนอีกครั้ง ซึ่งมันเป็การเสียเวลาอย่างมาก พวกเขาในตอนนี้จึงไม่มีทางเลือก…
.
.
.
[ ประกาศจากระบบ ผู้เล่นสามารถเอาชนะกองกำลังของเทพปีศาจเพเรี่ยนได้สำเร็จ !]
[ ทางระบบจะทำปิดปรับปรุงตัวเกมเพื่อให้ผู้เล่นได้เข้าสู่แผนที่ใหม่ ผู้เล่นกรุณาออกจากระบบภายในเวลาสามชั่วโมง ]
[ ระบบจะทำการแจกจ่ายรางวัลต่างๆให้กับผู้เล่นแต่ละคนตามความร่วมมือของแต่ละคน โดยที่ยิ่งมีความร่วมมือมากของรางวัลที่ผู้เล่นจะได้รับก็มากตามไปด้วย ]
[ กลุ่มผู้เล่นที่สนับสนุนกองทัพเทพปีศาจเพเรี่ยนจะถูกลดค่าสถานะลง50%เป็เวลา1เดือน เนื่องจากเป็ฝ่ายพ่ายแพ้ในาครั้งนี้ ]
.
.
เสียงประกาศดังขึ้นในหัวของผู้เล่นทุกคนซ้ำกันสามครั้ง จากนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมไปทั่วทั้งเกม ก่อนจะมีเสียงเฮดังลั่นขึ้นมาทั่วทั้งเกมในเวลาไล่เรี่ยกัน
" เฮ้ !!!"
" พวกเขาทำสำเร็จ !"
" สมกับเป็เหล่าสุดยอดผู้เล่นจริงๆ !"
" น่าเสียดายที่ตอนท้ายการถ่ายทดสดถูดตัดไป เพราะลูกหลงของการต่อสู้ "
" ใช่ๆ แหม่ ~ พูดถึงแล้วก็เจ็บใจ ! ขนาดพวกเขาแอบถ่ายจากภายนอกตั้งสิบกิโลแล้วนะ ! ยังโดนลูกหลงตาย ! นี่พวกสิบสุดยอดผู้เล่นแข็งแกร่งขนาดไหนกัน ?"
เหล่าผู้เล่นที่รับรู้ถึงผลของาครั้งนี้แล้วต่างก็พูดคุยกันอย่างตื่นเต้น พวกเขาทันดูในตอนแค่เหล่าสิบสุดยอดผู้เล่นกำลังเสียเปรียบเทพปีศาจเพเรียนเท่านั้น
18K
![[จบ] การกลับมาของจอมเวทระดับ 8 [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1755503254_37753987.webp)