S Family Love Story

Sol  xx Mifa 2 

วันถัดมา

“รีบไปไหนเนี่ย” ริคเข้ามากอดคอไว้ไม่ยอมให้ออกจากห้องอย่างที่ต้องการ

“แกล้งอะไรเนี่ย ปล่อยก่อน” ฉันร้องพร้อมทั้งพยายามจะออกจากวงแขนเพื่อนตัวร้าย แต่มันยิ่งรัดแน่นขึ้นเมื่อฉันดิ้น เพื่อนคนอื่นก็ไม่มีทีท่าจะเข้ามาช่วยเลยสักนิดกลับกันพวกมันหัวเราะอย่างพอใจที่เห็นฉันถูกแกล้งแบบนี้

“จะไปไหนบอกก่อน” ริคถามย้ำ

“มีนัด” ฉันตอบ

“มีแฟนเหรอ? แกจะไปหาแฟนใช่ไหม” แฟงถามย้ำ พอแฟงถามมาแบบนั้นทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนมีสายตาทิ่มแทงจากด้านหลังก็ไม่รู้นะ หรือฉันจะคิดมากเกินไป? น่าจะเป็นแบบนั้นนั่นแหละ

“ไม่ใช่....”

“เด็ก ๆ เล่นอะไรกันอยู่” เสียงทุ้มแหบเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเรียน ทุกคนในห้องนิ่งเงียบไปไม่ใช่เพียงกลุ่มเพื่อนฉันแต่หมายถึงเพื่อนคนอื่น ๆ ในห้องเรียนที่ยังไม่ได้ออกจากห้อง ทุกคนต่างหยุดนิ่งราวกับตกอยู่ในภวังค์เมื่อได้ยินเสียงและเห็นใบหน้าของเจ้าของเสียงนั้น

“พี่มีตังค์สวัสดีครับ” มาร์ชได้สติคนแรกเอ่ยทักทายคนตรงหน้าและยกมือไหว้อย่างมีมารยาท พี่ชายทั้งสองของฉันคนละสไตล์กันเลย พี่มีเงินจะดูอบอุ่นใจดี แต่พี่มีตังค์นิ่ง ๆ ดูดุมากแต่สำหรับฉันพี่ทั้งสองคนใจดีมาก ๆ เลยล่ะ

“สวัสดีครับ พี่มารับมีฟาน่ะ มีคุยงานกันต่อหรือเปล่า” พี่มีตังค์ถาม

“อ้อไม่มีครับ ผมแค่แกล้งรั้งฟาไว้เฉย ๆ ” ริคหัวเราะอาย ๆ เมื่อรู้ว่าคนทั่นนัดไว้คือพี่ชายของฉันเอง ใช่แฟนอย่างที่ทุกคนคิด

“ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วพี่ขอพาฟากลับก่อนนะครับ ว่างก็ไปกินข้าวด้วยกันที่บ้านนะแม่คิดถึงพวกเราทุกคนเลย”

“ได้เลยค่ะพี่ตังค์!”

“ครับ งั้นพี่ไปก่อนนะ ฟาไปกัน” พี่มีตังค์ยิ้มให้เพื่อนฉันเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้ามาช่วยถือกระเป๋านักเรียนจากนั้นก็เดินนำออกจากห้อง ฉันรีบโบกมือลาเพื่อน ๆ แล้ววิ่งตามหลังพี่มีตังค์ไป ขายาวเกินไปแล้วแทบจะวิ่งตามไม่ทัน

“พี่ตังค์” เมื่อวิ่งเข้าไปใกล้ก็เอ่ยเรียกพี่ชายไว้ทันที

“หือ?”

“ไม่ไปทำงานเหรอ?” เมื่อวานตอนกลับไปถึงบ้านพี่ก็หลับไปแล้วเลยยังไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก

“ปิดงานแล้ว พักหนึ่งสัปดาห์”

“ดีจัง หนูต้องอ่านหนังสือสอบแล้วอะ”

“ก็อ่าน ตั้งใจอ่าน เข้าคณะที่อยากเข้าจริง ๆ ไม่ใช่เข้าเพราะมีใครมาชวน...”

“อื้อ จะเข้าที่อยากเข้าแล้ว ไม่ตามแล้ว”

“จริงอะ?” พี่ตังค์หันกลับมามองอย่างไม่เชื่อหูที่ได้ยินฉันบอกไปแบบนั้น

“ไม่เชื่อก็ได้ แต่จะทำให้เห็น ถ้าสอบติดขอรางวัลด้วยนะ”

“ทำได้แล้วบอก พร้อมเปย์” คนตรงห้ายักไหล่อย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรที่จะต้องให้รางวัลแก่ฉันถ้าหากฉันสอบติด

“ตังค์หมดกระเป๋าแน่ ๆ ” ยิ้มทะเล้นใส่พี่ชายคนรองจากนั้นก็วิ่งไปหาพี่ชายคนโตที่ยืนรออยู่หน้าประตูทางเข้าโรงเรียน เพราะกฏของโรงเรียนสามารถให้ผู้ปกครองเข้าไปได้เพียงคนเดียวพี่มีเงินเลยต้องรออยู่ข้างนอกสินะ

“สวัสดีค่ะ”

“ครับ ไปขึ้นรถกัน พี่ร้อน” พี่มีเงินยกแขนกอดคอพาเดินขึ้นรถมราจอดอยู่ไม่ไกล ฉันนั่งที่เบาะด้านหลังโดยมีพี่มีเงินเป็นคนขับรถ ส่วนพี่มีตังค์นั่งอยู่เบาะด้านหน้าข้าง ๆ คนขับ ขึ้นรถมาได้สักพัก พี่ชายทั้งสองก็คุยอะไรกันสักอย่างน้ำด้วยเสียงที่สะใจไม่น้อย ส่วนฉันก้มหน้ามองโทรศัพท์ที่ตอนนี้มีข้อความจากซอลดังเข้ามาถี่ ๆ อ่านผ่านหน้าจอที่เด้งขึ้นแจ้งเตือนก็พบว่าไม่น่าจะมีเรื่องด่วนอะไรเลยยังไม่ได้กดเข้าไปอ่านข้อความของเขาอย่างที่เป็นเหมือนเมื่อก่อน

“ดูไว้หรือยังอยากได้รุ่นไหน?” พี่มีเงิน พี่ใหญ่ของบ้านเอ่ยถามระหว่างที่เรากำลังเดินผ่านช็อปโทรศัพท์มือถือแบรนด์ดังหลายแบรนด์ แต่ฉันอยากได้รุ่นที่ซูมได้หนึ่งร้อยเท่านู่นเลย หวังว่าพี่มีเงินจะยอมซื้อให้นะ

“ตังค์ ดูไว้หรือหยัง” พี่คนโตของบ้านเอ่ยถามพี่มีคนรอง

“ดูไว้แล้ว พาน้องไปเลือกรอเลยเดี๋ยวตามไป”

“อือ ตามมาแล้วกัน ไปตัวแสบไปเลือกโทรศัพท์กัน”

“ได้เลย พี่ซื้อให้หนูด้วยนะ” ระหว่างที่เรากำลังเดินไปที่ซ็อปฉันก็รีบเอ่ยอ้อนผู้เป็นพี่ชายทันที กลัวพี่เจอราคาแล้วไม่ยอมซื้อให้อ่ะ

“ได้ แล้วนี่เริ่มอ่านหนังสือหรือยัง ใกล้เปิดรับรอบแรกแล้วนี่”

“ค่ะ เริ่มอ่านแล้ว”

เริ่มอ่านแบบนับหนึ่งใหม่ตั้งแต่ต้น...

“ฟา ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม?” หลายวันถัดมาซอลที่มีโอกาสใกล้ฉันจึงรีบเอ่ยบอก ตั้งแต่วันที่แฟนเขาต่อว่าให้ฉันแบบนั้นฉันเองก็ไม่ได้คุยหรือติดต่อซอลไปเลยสักครั้งไม่ว่าจะเรื่องทั่วไปที่เขามักจะชวนคุยหลังเลิกเรียนหรือแม้กระทั่งเกี่ยวกับเรื่องเรียนฉันก็ไม่ค่อยตอบเขาหากไม่สำคัญจริง ๆ ฉันไม่สบายใจที่จะคุยกับเขาเหมือนเมื่อก่อน

“อื้อ เอาสิ มีอะไรหรือเปล่า” ฉันตอบกลับพยายามทำเสียงและสีหน้าให้เป็นปกติมากที่สุด ซอลมองอย่างชั่งใจแต่ก็ยอมเอ่ยพูดประโยคต่อมา

“เรื่องวันนั้นขอโทษที่เตยพูดแบบนั้น” เรื่องแฟนเขาสินะที่เขาอยากจะคุย ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องแคร์แฟนเขาสินะ ฉันนี่ก็บ้าจังแอบคิดอะไรเข้าข้างตัวเองไปเรื่อย ตื่นได้แล้วมีฟา

“อ้อ ไม่เป็นไรหรอก”

“เรื่องคณะเราอยากให้ฟาไปด้วยกันจริง ๆ นะ” เขาจะอยากให้ฉันไปด้วยทำไมกันล่ะ แค่คนเคยเป็นเพื่อนที่สนิทกันแค่นั้น หากวันหนึ่งเขามองว่าฉันไม่ใช่เพื่อนและเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น ถึงตอนนั้นฉันควรจะทำยังไงล่ะ จะมองหน้าเขาได้หรือเปล่า

“เราคงไม่ไปแล้วล่ะ”

“ฟา...”

“หือ? เราไม่ได้โกรธนายกับแฟนนายหรอกนะ แต่ถ้าไม่พอใจเรา มาพูดกับเราตรง ๆ ดีกว่า เราเองก็ไม่สบายใจนักหรอกที่มารู้ว่าเพื่อนไม่สบายใจที่เราไปจะสอบด้วย” ฉันบอกกับอีกฝ่ายไปตรง ๆ ซอลมองหน้าอย่างกังวลพร้อมกับขยับเข้ามาใกล้ส่วนฉันนั้นพอเห็นอีกฝ่ายขยับเข้ามาก็รีบก้าวถอยหลังออกห่าง

“เรากับเขาไม่ใช่แฟนกัน...” อีกฝ่ายพยายามอธิบาย

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องอธิบายให้เราฟังก็ได้ ถ้าไม่มีอะไรแล้วเราขอตัวก่อนนะ” ฉันโบกมือลาซอลก่อนจะรีบเดินออกจากห้องเรียน เพื่อนฉันหลายคนเริ่มมีเรียนพิเศษหลังเลิกเรียนเพื่อเตรียมตัวสอบเข้าคณะที่อยากเรียน ส่วนฉันไม่ติว ฉันขออ่านหนังสืออยู่บ้านดีกว่า เลิกเรียนก็อยากรีบกลับบ้านมากกว่าไปนั่งเรียนจนถึงดึกดื่น อีกประมาณหนึ่งเดือนคณะที่ฉันสนใจก็จะเปิดสอบแล้ว ฉันสมัครเข้าเพื่อสอบแล้วเรียบร้อยตอนนี้ก็อ่านหนังสือเพิ่มเติมและไปสอบในวันที่ทางมหาวิทยาลัยกำหนด ฉันกับกลุ่มเพื่อนต่างเก็บเงียบคณะที่สนใจไว้สอบติดค่อยบอกกันว่าสอบติดที่ไหน หากบังเอิญสอบติดที่เดียวกันก็ดีไปแต่ถ้าติดคนละที่ก็ไม่กังวลเพราะไม่ว่ายังไงเราก็จะติดต่อและเป็นเพื่อนกันตลอดไป

“เย็นนี้ไปร้านหมูกระทะด้วยกัน จะสอบแล้วคลายเครียดกันหน่อย” ริคเอ่ยชวน

“ไป ๆ อยากเม้าส์กับพวกแกมาก” มิลเอ่ยเสริม เพื่อนไปกันหมดแบบนี้ฉันจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ

“เราไปด้วย ร่างกายต้องการสามชั้น” ฉันบอกพร้อมกับรอยยิ้ม

“แกล่ะไปไหมซอล”

“ไป” แฟงก็นะ ยังจะใจดีเอ่ยถามซอลอีก ซอลเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนเลยล่ะตั้งแต่วันที่แฟนเขาไปเจอเราที่ร้านหมูกระทะครั้งก่อน เพื่อน ๆ เองก็ไม่ได้พูดอะไรให้ขุ่นเคืองใจกัน ส่วนฉันก็ขยับออกห่างจากซอลมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน

“งั้นไปด้วยกันหมดเลยนะ อ้อ เหนือ วันนี้ไปได้หรือเปล่า อยากให้ไปนะ”

“ไปได้ เดี๋ยวเราโทรบอกพี่ก่อน”

“เยี่ยม! เอาละ ขึ้นห้องเรียนกันเถอะ”

“ไป ๆ เออ เดี๋ยวเอาประกาศโควตาของมหาลัย...ให้ดูนะ เผื่อมีใครสนใจ”

“สอบวันไหน?” ซอลชะลอเท้าลงมาเดินข้าง ๆ ฉันทั้งยังเอ่ยถามเสียงเบา

“สิ้นเดือน”

“ทำไมไม่พร้อมกันล่ะ” ซอลถามอย่างไม่เข้าใจ แต่จะให้สอบพร้อมกับเขาได้ยังไงกันฉันไม่ได้สอบเข้าคณะเดียวกับเขานี่นา

“ไม่รู้ ตารางออกมาแบบนี้”

“ก็ได้ แล้วไปยังไง ให้ไปเป็นเพื่อนไหม”

“ไม่เป็นไร เราไปกับพี่น่ะ”

“ฟา เย็นนี้ไปพร้อมเรา” ซอลเอ่ยชวน ฉันที่กำลังจะเอ่ยปฏิเสธก็ชะงักค้างเมื่อครูประจำวิชาเคมีเดินยิ้มเข้ามาใกล้พร้อมกับเอ่ยทัก

“ฟา ตามครูไปที่ห้องพักนะเดี๋ยวครูจะเอาหนังสือให้”

“ค่ะครู”

“เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน” ซอลอาสา

“ไม่เป็นไร ไปรอที่ห้องเรียนก็ได้ เดี๋ยวเราตามไป ฝากบอกเพื่อนด้วยถ้าเพื่อนถาม” อีกหน่อยฉันกับเขาจะต้องแยกกันเรียนคนละที่ เวลาว่างก็จะไม่ตรงกัน ฉันไม่อยากให้เขาทำแบบเดิมเพราะกลัวตัวเองจะชินกับการที่มีเขา พอแยกกันกลัวจะทนคิดถึงเขาไม่ไหว

====

วันนี้วันพิเศษ วันเกิดลูกชายคนเล็กอย่าง น้องแบมแบม GOT7 เค้าเลยเข้ามาอัพให้อีกตอน enjoy reading นะคะ