ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]

       จุนห่าวเห็นว่า หานรุ่ยกับจุนเช่อหายไปสามวันแล้ว ยังไม่กลับมาก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย คอยตั้งตารออยู่ในบ้านกับจุนฟาน ก่อนที่จะเข้าป่า หานรุ่ยได้บอกกับเขาว่าคงไม่ได้ไปแค่วันสองวัน เพราะต้องรอยาออกฤทธิ์ก่อน แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะไปนานขนาดนี้ตอนนี้ก็เข้าสู่วันที่สี่แล้ว ใบสั่งยาของจุนห่าวได้ปรับปรุงจนเสร็จสมบูรณ์แล้วหากหานรุ่ยยังไม่กลับมา เขาตั้งใจว่าจะเข้าป่า เพื่อตามหาหานรุ่ย

       จุนฟานเดินวนไปวนมารอบบ้านด้วยความวิตกกังวล แต่เมื่อมองดูใบหน้าที่ดูไม่ยินดียินร้อนของจุนห่าวเขาก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่า ภายใต้ใบหน้าที่ดูไม่ร้อนรนของจุนห่าวนั้นที่จริงแล้วจิตใจของจุนห่าวกระสับกระส่ายขนาดไหน เพียงแค่เขาไม่ได้แสดงอารมณ์ที่แท้จริงของเขาออกมาจึงดูเหมือนเขาสงบและมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งจนคาดเดาไม่ถูก จุนห่าวจะเผยความรู้สึกที่แท้จริงของเขาต่อหน้าหานรุ่ยเท่านั้นในบางทีเขาก็ชอบทำตัวน่ารักตาใสกับหานรุ่ย

        “น้องสี่ นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว พี่รองกับน้องสะใภ้ยังไม่กลับมาเลย พวกเขาจะไม่เป็นอันตรายใช่ไหม”จุนเช่อกล่าวอย่างเป็นกังวล แม้ว่าป่าหลานอูจะไม่ได้อันตรายเท่าไหร่นัก ทว่าบริเวณป่าชั้นในมีสัตว์อสูรที่มีพลังปราณสูงส่งอยู่หากหานรุ่ยและจุนเช่อเผอิญได้พบกับสัตว์อสูรเหล่านั้นออกมาเดินเล่นพอดีละก็ พวกเขาอาจจะตกอยู่ในอันตรายก็เป็นได้

        “ไม่มีเรื่องอันใดหรอก ข้าเชื่อใจเสี่ยวรุ่ย” จุนห่าวพูดพลางมองไปที่ทิศทางของป่าแม้ว่าเขาจะรู้สึกเป็นกังวลอยู่มาก แต่เขาก็เชื่อใจหานรุ่ย เหมือนกับคำพูดของเขาหานรุ่ยไม่ใช่นักพรตธรรมดา เขาเคยก้าวข้ามประตูของผู้ฝึกลมปราณระดับสูงมาแล้ว เขาสามารถไปถึงจุดนั้นได้ตั้งแต่อายุยังน้อยและได้พบกับอันตรายมามากมาย อีกทั้งป่าหลานอูก็ไม่ใช่สถานที่ที่มีอันตรายระดับสูงมากคงไม่เป็นปัญหาสำหรับหานรุ่ยเท่าไหร่

        “ถ้าไม่มีอะไรก็ดีแล้ว” จุนฟานบ่นพึมพำไม่หยุด เมื่อได้ฟังจุนห่าวแล้วจุนฟานก็รู้สึกวางใจอยู่ไม่น้อย ที่บัดนี้เกิดเรื่องยุ่งยากขึ้น ก็เพราะเขาเป็นต้นเหตุหากมีใครเป็นอะไรไป เขาย่อมรู้สึกทรมาน เพราะความละอายใจเป็นแน่

        “ท่านพ่อ ท่านแม่ไปไหน ข้าคิดถึงท่านแม่ คงไม่ได้เป็นเพราะข้ากับท่านพี่กินเก่งเกินไปเลยทำให้ท่านแม่ไม่ต้องการพวกเราแล้วใช่ไหม” จุนหนานร้องไห้จนดวงตาพร่าเลือน พลางถามจุนห่าวจุนหนานคิดในใจว่า ตั้งแต่เขาเกิดมาจนถึงบัดนี้ เขาไม่เคยห่างกับท่านแม่มาก่อน มีแต่ท่านพ่อที่มักจะออกไปข้างนอกฉะนั้นหากเป็นจุนห่าวที่หายไปหลายวัน เขาก็คงไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่

        พอได้ฟังจุนหนาน จุนตงก็เชิดหน้าขึ้น พร้อมมองไปทางจุนห่าวอย่างตึงเครียดเพราะเขาเองก็คิดถึงแม่เช่นกัน

        จุนห่าวมองดูใบหน้าเล็ก ๆ ที่ละม้ายคล้ายคลึงกันของลูกทั้งสอง คนหนึ่งร้องไห้จนดวงตาพร่าเลือนส่วนอีกคนเชิดหน้าขึ้น แต่ก็มองออกว่า กำลังตึงเครียดอย่างยิ่ง เขารับรู้ว่า เด็กๆ ต่างคิดถึงหานรุ่ย มันไม่ง่ายเลย ที่จะพูดอะไรที่ทำให้พวกเขาต้องรู้สึกผิดหวังเขาจึงพูดไปว่า “ท่านแม่ของพวกเจ้าออกไปทำธุระ เดี๋ยววันนี้ก็กลับแล้วพวกเจ้าไม่ต้องร้อนใจไป พ่อก็เคยออกไปทำธุระ เพียงไม่กี่วันก็กลับมาแล้วไม่ใช่หรือ?”ตั้งแต่ที่เด็ก ๆ เริ่มโตขึ้น ยามจุนห่าวออกจากบ้าน ก็เป็นเวลาหลายวันกว่าจะกลับไม่ใช่เพราะจุนห่าวไม่คิดจะกลับมา แต่เพราะเขากลับมาไม่ได้จริง ๆ

        “พวกเขากลับมาแล้ว! น้องสี่เจ้ารีบดูเร็วน้องสะใภ้และพี่รองกลับมาแล้ว” จุนฟานพูดพลางมองทั้งสองคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ “จุนหนาน จุนตง แม่พวกเจ้ากลับมาแล้ว ดีใจไหม?”

        จุนตงและจุนหนานมองตามไปทางที่จุนฟานชี้ เมื่อเห็นหานรุ่ย จุนหนานก็วิ่งออกไปด้วยความดีใจแม้ว่าจุนตงจะไม่ได้วิ่งไปด้วย แต่ก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขายืนนิ่งอยู่ตรงประตูใหญ่อย่างใจจดใจจ่อและแอบคิดในใจว่า เขาก็คิดถึงท่านแม่เช่นกัน แต่เขาไม่อาจเผยความรู้สึกออกมาได้หมดและไม่อาจออดอ้อนท่านพ่อกับท่านแม่ได้อย่างจุนหนาน

        เมื่อหานรุ่ยเดินมาถึงหน้าประตู จุนตงที่ยืนนิ่งอยู่ตรงประตูใหญ่ก็พูดกับหานรุ่ยว่า“ท่านแม่ ท่านกลับมาแล้ว” จากนั้นก็มองจุนหนานที่อยู่ในอ้อมกอดของหานรุ่ยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง

        “ใช่ แม่กลับมาแล้ว แม่ทำให้จุนตงเป็นห่วงเสียแล้วสินะ”หานรุ่ยกล่าวพร้อมลูบหัวจุนตง เมื่อหานรุ่ยเห็นสายตาของจุนตง แม้ว่าแขนข้างซ้ายของเขาจะโอบกอดจุนหนานอยู่แต่เขาก็กางแขนขวาออกและสวมกอดเขาไว้

        “ท่านแม่ ข้าโตแล้วนะ” จุนตงพูดในขณะที่ปลายหูของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อในอ้อมกอดของหานรุ่ย

        หานรุ่ยรู้มานานแล้วว่า จุนตงมักจะปากไม่ตรงกับใจเสมอแกล้งทำตัวเป็นผู้ใหญ่มาตลอด เขาพูดด้วยความรักที่มีต่อจุนตงว่า “แม่รู้ว่า เสี่ยวตงโตแล้วไม่ต้องให้แม่กอดก็ได้ แต่แม่อยากกอดเสี่ยวตงนี่ เราไม่ได้เจอกันหลายวันเลยแม่คิดถึงเสี่ยวตง เสี่ยวตงทำตามความต้องการของแม่ได้ไหม?”

        “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นข้าจะทำตามความต้องการของท่านแม่ก็แล้วกัน”จุนตงพูดพร้อมทำหน้ามุ่ย เพราะเขาเป็นลูกกตัญญู เขาจึงทำตามความต้องการของท่านแม่ ปล่อยให้ท่านแม่กอดไปคงไม่เป็นไรหรอก

        “ท่านแม่คิดถึงแต่ท่านพี่ แล้วข้าล่ะ ท่านไม่คิดถึงข้าหรือ?” จุนหนานเรียกร้องบ้าง “อีกอย่าง ข้าก็โตแล้วเหมือนกัน ข้าไม่อยากให้ท่านแม่กอดแล้ว”จุนหนานงอแงกับหานรุ่ย พอนึกถึงตอนที่เขากางแขนทั้งสองข้างวิ่งไปหาท่านแม่เมื่อครู่นี้เขาก็รู้สึกอายขึ้นมาเล็กน้อย ที่เขาเป็นฝ่ายให้ท่านแม่โอบกอดก่อน ไม่เหมือนกับท่านพี่ที่ท่านแม่เป็นฝ่ายโอบกอดเอง

        “แม่ก็คิดถึงจุนหนานเหมือนกัน พวกเจ้าเป็นดั่งดวงใจและจิตวิญญาณของแม่”หานรุ่ยพูดกับลูกทั้งสองที่อยู่ในอ้อมกอด ตั้งแต่มีลูก หานรุ่ยก็ไม่ได้เก็บซ่อนความรู้สึกเหมือนเมื่อก่อนแล้วบางครั้งก็มีแสดงออกด้วยท่าทางใกล้ชิดกับเด็ก ๆ ทั้งสองบ้าง