“เร็วเข้าๆ ฟ้าเริ่มมืดแล้วนะ”ยายโจเอ่ยขึ้นพร้อมกับจัดวางเซ่นไหว้บนโต๊ะให้เข้าที่
“เราจะได้พบท่านพ่อแล้วใช่ไหมจ๊าท่านยาย”อ้ายฉิงที่คิดว่าพ่อตัวเองจากไปแล้ว ตามที่ผิงอันได้มอบให้
“จ้าๆเรารีบนั่งคุกเข่าแล้วไหว้กันเถอะ เดี๋ยวพระจันทร์จะเลยหัวก่อนที่จะได้ไหว้เอานะ”ยายโจหยิบเซียงมาพนบเอาไว้ “ตั้งใจอธิษฐานในสิ่งที่้าอยากให้เกิดขึ้นมานะจ๊า”ยายโจหันมาเอ่ยพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มกับอ้ายฉิงและผิงอันทั้งสองได้แต่พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
‘ข้าขอให้ข้าได้ออกมาดูโลกภายนอก’อ้ายฉิงลืมตากว้างเมื่อคำขอของเธอ ถูกาาด้านในตัวเธอแย่งคำอธิษฐานไป คำอธิฐานที่คิดจะพูดมาโดยตลอดขอให้พ่อของข้ามาอยู่ตรงหน้าข้าด้วยเถิด แต่มันไม่ทันเสียแล้ว
“อึก อึกก อ๊ะ ท่านมะแม่ ทะท่านยายข้า อ๊าาา” อ้ายฉิงร้องออกมาอย่างเ็ปตามจมูกตาหูและปากมีเืสีแดงไหลออกมาไม่หยุดหย่อนอ้ายฉิงทำได้เพียงนำมือเล็กมาปิดปากเอาไว้ “ทะท่านแม่ ชะช่วย ข้าดะด้วย”ผิงอันที่กำลังอธิษฐานหันมามองก็เบิกตากว้างกับสิ่งที่เห็น
“อ้ายฉิงลูกเป็อะไร อ้ายฉิงลูกแม่เ้าเป็อะไร แม่นมโจได้โปรดช่วยอ้ายฉิงลูกข้าด้วย”ผิงอันอุ้มร่างของลูกมาอยู่ในอก มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับชายเสื้อมาเช็ดเืของอ้ายฉิงอย่างทุลักทุเลมือไม้สั่นไปหมด
“กลิ่นนี้มัน..ไม่ได้กาลละขืนปล่อยให้ท่านาากัวฟู่เฉิงออกมาตอนนี้ มีหวังบ้านเมืองต้องพินาศเป็แน่เ้ามาหลบอยู่หลังข้า” ยายโจใช้ฝ่ามือรวมพลังภายในที่กักเก็บไว้มานานวาดฝ่ามือที่มีแสงสีขาวไปทางอ้ายฉิง
“แม่นมโจ ทำแบบนี้แม่นมไม่อยากให้ข้าพบหน้าพวกท่านเหรอ”กัวฟู่เฉิงในร่างอ้ายฉิงค่อยๆลุกขึ้นยืน“อะไรนะอ้ายฉิง”กัวฟู่เฉิงเงียบฟังเสียงภายในตัว
‘ในนี้มันมืดมากเลยข้าไม่อยากอยู่ในนี้ ได้โปรดปล่อยข้าออกไป’ อ้ายฉิงแม้จะวิ่งไปไกลแสนไกลก็ยังไม่พบเจอกับแสงไฟเลยแม้แต่น้อยมีเพียงความมืดมิดที่อยู่รอบตัว
“ฮ่าฮ่า พ่อคงให้เ้าออกมาไม่ได้หรอก ฃ”น้ำสีแดงไหลออกมาตามปากของกัวฟู่เฉิงเมื่อยายโจ ใช้ผ่ามือฟาดมาที่ท้องและด้วยที่กัวฟู่เฉิงยังอยู่ในร่างเด็กจึงไม่สามารถต้านพลังนั้นได้
“หากเ้าออกมาในตอนนี้มีแต่จะทำให้เื่มันยุ่งยากขึ้น ท่านจงกลับเข้าไปในที่ของท่านเถิด” ยายโจตั้งท่าใช้พลังสะกดแต่ไม่ทันร่างเล็กของกัวฟู่เฉิงได้ะโขึ้นบินบนท้องฟ้าแล้ว
“นั่นตัวอะไรนะ/นั่นมันปีศาจ/กรี๊ดดด”เสียงทุกคนร้องดังลั่น เมื่อเปลวไฟขนาดั์ ลุกโชนไม่มีท่าทีว่าจะดับได้ ผู้คนจึงต่างพากันวิ่งหนีกรีดร้องด้วยเสียงหวาดกลัว บางเสียงก็เป็เสียงขอความช่วยเหลือ บางเสียงก็ร้องด้วยความเ็ป
‘ท่านหยุดเถิด ข้าขอร้อง ฮืออ’ อ้ายฉิงน้ำตาซืมเมื่อเสียงรอบข้างร้องดังลั่นเหมือนตัวเธอไปยืนอนู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย
“เรียกข้าว่าพ่อสิ อีกอย่างตอนนี้ พ่อเองก็กำลังล้างแค้นคนพวกนั้นให้แก่เ้าที่วันๆเอาแต่ทำร้ายเ้าจนได้รับาเ็” ร่างเล็กค่อยๆขยายขึ้นทีละเล็กทีละน้อยตามพละกำลังที่ปล่อยออกไปยิ่งใช้พลังมากความเป็ปีศาจก็ยิ่งถูกครอบงำมากขึ้น
‘ข้าไม่ได้้าอย่างนี้’
“กัวฟู่เฉิง ท่านจงหยุดเสียเสียเถิด” ยายโจลอยตัวขึ้นไปแตะปีกข้างซ้ายของกัวฟู่เฉิงแล้วมันก็หายไปเหลือเพียงปีกอีกข้างที่ยังบินได้ กัวฟู่เฉิงจึงออกแรงบินไปยังกลางหมู่บ้าน
“ได้โปรด ใครก็ได้ช่วยลูกข้าที” เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้น“ได้โปรด ลูกข้าถูกไฟไหม้” ยายโจรีบะโลงไปช่วย เพราะรู้ดีว่าคนธรรมดาไม่อาจดับไฟของาาปีศาจได้ยายโจจึงใช้พลังดับไฟตามเปลวไฟที่กัวฟู่เฉิงได้จุดขึ้น
“ขอร้องละอ้ายฉิงอย่าฆ่าข้าเลย”เสียงเด็กผู้ชายเอ่ยขึ้นต่อหน้ากัวฟู่เฉิง ที่ในมือมีเปลวเพลิงขนาดเล็กอยู่
“ขอร้องตอนนี้มันก็สายเกินไปเสียแล้วละเ้าเด็กน้อยเพราะข้าไม่ใช่อ้ายฉิงผู้อ่อนแอที่พวกเ้าคอยปาหินใส่พวกเ้ารู้ไหมว่าแผลที่พวกเ้าทำ มันทำให้ข้าเจ็บใจไปด้วยคนที่หนักผืนแผ่นดินอย่างพวกเ้าทุกคนก็เช่นกัน” เสียงดังตวัดลั่น พร้อมกับมือที่ชี้ไปยังทุกคน“จ้องแต่จะรังแกคนไม่มีทางสู้ หากเป็พวกเ้าที่โดนกลั่นแกล้งบ้างจะเป็ไรหลังจากนี้จงกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ปซะ” เปลวไฟสีแดงแปรเปลี่ยนเป็เปลวไฟสีน้ำเงินที่ไม่มีความร้อนอะไรมันค่อยไปขยายใหญ่ขึ้นในอุ้งมือของกัวฟู่เฉิงจนมีขนาดเท่าตัวของอ้ายฉิง
‘ท่านาาได้โปรดหยุดเถิดท่านกำลังทำให้ข้ากลัว ฮึกฮือ’ อ้ายฉิงร้องไห้ออกมาดังลั่น แต่มีเพียงกัวฟู่เฉิงคนเดียวที่สามารถได้ยินมัน
“จะให้ข้ากลับใจตอนนี้มันก็ไม่ทันแล้วละนะเพราะข้าเกลียดคนพวกนั้นทุกคน ไม่อยากได้ยินแม้แต่เสียงเอะเดียว” ใบหน้าที่เริ่มเปลี่ยนค่อยๆฉีกยิ้มกว้างจนน่ากลัวส่วนคนที่อยู่ด้านล่างแม้จะวิ่งไปทางไหนก็เจอกับเปลวไฟที่ถูกล้อมเอาไว้
“คิดจะหนีเหรอเ้าพวกมนุษย์หน้าโง่” เสียงดังก้องตะหวัดจนทุกคนที่ได้ยินตัวสั่นเทาไปหมด
“พอได้แล้วกัวฟู่เฉิงส่งตัวอ้ายฉิงมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ท่านก็รู้ว่าท่านอยู่ในร่างนี้ได้ไม่นานอีกอย่างถ้าท่านอยู่ต่อจิติญญาของอ้ายฉิงก็จะน้อยลงและดับหายไป” ยายโจที่ะโขึ้นมายืนข้างกายเอ่ยขึ้นอย่างกังวล
“ข้ารู้เพราะข้ารู้ไงว่าข้าอยู่ได้ไม่นาน จึงจะเผาคนในหมู่บ้านแห่งนี้ให้หมดก่อน” ยายโจแกล้งฟังก่อนจะเอื้อมมือไปด้านหลังแล้วใช้พลังสะกดร่าง ที่ยังมีพลังไม่มากของกัวฟู่เฉิง เข้าไปอยู่ข้างในเหมือนเดิม และร่างของอ้ายฉิงก็สลบไป
………………………………………………………………
เ้านาย : ฮ้าวววววว สวัสดีค้าาาา ่นี้อาจจะมาลงช้าหน่อยนะคะแต่ก็จะมาลงเรื่อยๆค่ะ
ซูซี่ : ทำไทล่ะ เมี๊ยววว
เ้านาย : ก็่นี้ต้องสอบน่ะสิ ปวดหัวจะแย่แล้วเนี่ย
ซูซี่ : ออ ที่เ้านายท่องทุกคืนเลยใช่มั๊ย เมี๊ยวววว
เ้านาย : ใช่แล้ว
ซูซี่ : ขนาดนอนยังละเมอเลย เมี๊ยววววว
เ้านาย : ใช่เหรอ ไม่น้าาาาาาาา
676
