“ ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง กำลังทำการโหลด 5 4 3 2 1 ติดตั้งเสร็จเรียบร้อย ระบบเริ่มทำงานได้ สวัสดีครับ คุณผู้หญิง ” จู่ๆก็มีเสียงเด็กผู้ชายดังขึ้นภายในหัวของเธอ เฉิงลู่จื้อใมากจึงหันไปมองรอบๆห้องและไม่เห็นมีใครสักคนนอกจากเธอ เธอรีบลุกออกจากโซฟาสีเทาเพื่อเดินสำรวจทั่วๆห้อง
“ คุณคือผู้โชคดี ทะ… ” เสียงพูดของเด็กผู้ชายดังขึ้นอีกแล้ว เธอจึงะโเสียงดังเพื่อขัดจังหวะเสียงปริศนาที่กำลังพูดประโยคต่อมาเสียก่อน
“ ใครน่ะ ใครกำลังพูดอยู่ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ” เฉิงลู่จื้อส่งเสียงพูดอย่างดัง เธอหยิบไม้กวาดที่อยู่ข้างๆเพื่อเป็อาวุธป้องกันตัวเอง แม้จะไม่มีใครอยู่ในห้องแต่อาจจะเป็สิ่งที่มองไม่เห็นก็ได้ การมีอาวุธอยู่ในมือเพื่อความสบายใจของเธอนั่นเอง
“ ผมคือ ASW01 คุณคือผู้โชคดี หมายเลข 230897 ที่กำลังทะลุมิติไปยุค70 โปรดเตรียมตัวให้พร้อม คุณเหลือเวลาอีก 1 สัปดาห์ ติ๊ด ! ติ๊ด ! ติ๊ด ! หมายเลข 230897 คุณเฉิงลู่จื้อ เพศหญิง อายุ 27 ปี ได้รับของขวัญระดับ S จาก ASW01 เริ่มนับเวลาถอยหลัง…… ” เสียงโอเปอเรเตอร์ดังขึ้นภายในหัวด้วยประโยคเดิมๆสามครั้ง
ณ ขณะนี้ใจของเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สีหน้าของเธอซีดขาวด้วยรู้สึกหวาดกลัว มันเหมือนกับนิยายแนวทะลุมิติที่นักเขียนชอบเอามาเขียนกันและเธอชอบอ่านเล่นๆเมื่อมีเวลาว่างจากการทำงาน การอ่านนิยายสำหรับเธอเป็การพักผ่อนและผ่อนคลายจากความเครียดและแรงกดดันต่างๆ
“ ฉันกำลังจะทะลุมิติไปยุค70 เป็เื่จริงเหรอเนี่ย ” เธออุทานเสียงดังลั่นห้องพักของเธอ โชคดีอะไรกัน บ้าบอคอแตกที่สุด ยุค70 ฉันจะบ้าตาย นั่นมันยุคข้าวยากหมากแพง เครื่องอุปโภคบริโภคขาดแคลนสุดๆ ทำไมชีวิตฉันถึงลำบากลำบนอย่างนี้ อุตส่าห์ไปเรียนถึงต่างประเทศเพื่อจะนำความรู้ต่างๆกลับเปิดธุรกิจแบรนด์เสื้อผ้าเป็ของตัวเอง ชีวิตกำลังจะดีขึ้น ความฝันใกล้จะเป็จริง ทำไม !! ทำไมกัน !!!
จริงสิ ของขวัญระดับ S มันคืออะไร ไหน อยู่ไหน เธอรีบมองดูหารอบๆตัวเธออย่างลุกลี้ลุกลนแต่ไม่พบเจออะไร หรือว่า….
เธอตั้งสติและสงบอารมณ์ ใจเย็นๆ หลับตานึกถึงมิติ ภายในจิติญญาของเธอปรากฏพื้นที่มิติขนาด 1,600 ตารางเมตร ช่างเหมาะสมกับชื่อของขวัญระดับ S จริงๆ มิติมีพื้นที่ขนาดใหญ่มากสำหรับเธอ ถ้าไปยุค70 เธอน่าจะเอาตัวรอดได้และไม่ใช่แค่เอาตัวรอด เธอจะต้องมีเงินเยอะๆเพื่อทำธุรกิจเมื่อเวลานั้นมาถึง เหลือเวลาแค่ 1 สัปดาห์ ปัจจุบันเธอมีทรัพย์สินได้แก่ เงิน 205,000 หยวน , ของแบรนด์เนมต่างๆ และสุดท้ายคือห้องพััก
เธอตัดสินใจขายของแบรนด์เนมต่างๆและห้องพัก เมื่อเธอไปยุค70แล้ว ทรัพย์สินเหล่านี้ก็ไม่ได้สำคัญ เธอจึงเปลี่ยนพวกมันทั้งหมดเป็เงินหยวน เธอถ่ายรูปสินค้าแบรนด์เนมต่างๆลงในแอปและขายถูกครึ่งหนึ่งของราคานั้นๆ แม้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้างเพราะเธอรู้ดียิ่งสินค้าเป็กระแสหรือหายากยิ่งมีราคาแพงแต่เธอไม่มีเวลารอนาน
99
