ร่างเล็กโงหัวขึ้นจากแท่นนอนร่างกายร้าวระบมเจ็บแปลบยิ่งบริเวณท่อนล่างของร่างกายที่เจ็บแปลบปวดร้าวราวกับถูกฉีกออกเป็ชิ้น หันหลังมองแท่นนอนยับยู่ยี่กับรอยเืเปรอะเปื้อนเป็ด่างดวงอัปยศยิ่งนัก ผิดกับใบหน้าเปี่ยมสุข ของบุรุษหล่อเหลาที่แม้จะบอกว่าหล่อเหลาราวเทพ์ก็ยังน้อยไป หว่านอิงจำได้แม่นยำ
องค์ชายผู้ซึ่งเอาแต่ใจเหยียดหยามดูถูกหญิงไปเสียทุกคนยกเว้น หญิงที่เขาหมายปอง.. เสียนอวี้หลิง..คนนั้น แต่เมื่อคืนยาวนานที่ผ่านมาคนผู้นี้นะหรือที่ทรมานหว่านอิงจนแทบจะตายใต้ร่างสูงใหญ่ของเขา ขยับตัวเพียงนิดก็ถูกรั้งมาสำเร็จโทษร่างสูงใหญ่ภายใต้ผ้าห่มทำเอา จงหว่านอิงปวดมวนที่ท้องน้อยเมื่อระลึกได้ว่า ร่างกายของเขารุกล้ำร่างเล็กของหว่านอิงอย่างไม่ปรานีปราศรัย มิน่าเล่าจึงเจ็บแปลบแสนสาหัส นั่นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคือหยดเืแห่งความเ็ปของหว่านอิง
ปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลรินเ็ปไปทั่วสรรพร่างกายค่อยๆ เอื้อมมือคว้าอาภรณ์ขึ้นมาสวมตั้งใจจะเร้นกายออกไปจากที่นี่เสีย จะอยู่ให้เขารู้หรือไรว่าหว่านอิงเป็ของเขา
องค์ชายผู้ซึ่งไร้ซึ่งน้ำคำอ่อนหวานมีแต่วาจาถากถางผู้คน ด้วยนิสัยเอาแต่ใจเป็องค์ชายเพียงองค์เดียวที่ไม่มีใครอยากข้องแวะแต่กระนั้นไทเฮาก็เลี้ยงดูรักใคร่ราวไข่ในหิน แม้ว่าจะมีเื่บาดหมางกับคนอื่นไปทั่ววังหลวง จนใครต่อใครไม่เพียงแค่เกลียดชังแต่เข็ดขยาดกับความเอาแต่ใจปากร้ายและชอบใช้กำลังขององค์ชายใหญ่คนนี้
ยังไปทันได้สวมอาภรณ์ชั้นในด้วยซ้ำร่างเล็กที่บอบซ้ำก็ถูกเหวี่ยงลงบนแท่นนอนนุ่มยวบ
"เ้าจงใจเร้นกายไปไหน" ดวงตาคมกริบแข็งกร้าว
หว่านอิงขยับกายถอยห่างดวงตาเหมือนลูกกวางน้อยระวังภัย
ส่ายหน้ามาอยู่ต่อหน้าเขาแล้วยังดวงตาประดุจเหยี่ยวเช่นนี้ หว่านอิงเหมือนถูกตรึงไว้ไม่อาจขยับกายแค่เพียงส่ายหน้าไปมาเบาๆ
"เ้าต้องรับผิดชอบเ้าวางยาปลุกกำหนัดข้า"
หลีชงหยาง มองผิวขาวเกือบเปลือยตรงหน้า
เกือบเผลอกลืนน้ำลายด้วย ความรู้สึกเดิมๆ จากคืนที่ผ่านมาปลุกเร้า บางอย่างให้ปวดตึงขึ้นมาอีกครั้งดวงตาแข็งกร้าว กลับอ่อนแสงลงไล่สายตาจากปลายเท้าสูงขึ้นไปยังขาเรียวขาวผิวเนื้อเนียนละเอียดที่เขาเฝ้าโลมเลียไม่อิ่มหนำเมื่อคืน
"ให้ตายเถอะ เ้าวางยาปลุกกำหนัดข้าใช่ไหม"
ลุกขึ้นยืนเพื่อไม่ให้อาวุธประจำกายแสดงอิทธิฤิทธิ์ให้นางเห็นว่าเขากำลังจะยอมสยบให้นาง หว่านอิงแม้จะงงงันกับสิ่งที่ได้ยินแต่ยามนี้เอาตัวรอดก่อนจึงดี ะโแ่ลงจากแท่นนอน วิ่งแน่บออกจากห้องไปในตอนที่หลีชงหยางกำลังไม่เป็ตัวของตัวเอง
"องครักษ์จับนางไว้ อู่อ้ายจับนางให้ข้า"
เมื่อรู้สึกตัวก็สายไปเสียแล้วหว่านอิงใช้อาภรณ์พันกายวิ่งแน่บ ออกไปตามทางเดินทอดยาว
อู่อ้ายงัวเงียลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นๆ
"อะอะองค์ชาย กะกะกะเกิดอะไรขึ้น"
"เ้าอ่างเลิกติดอ่างได้แล้วไปตามจับนางมาให้ข้า"
ตวาดลั่นอู่อ้ายงงงงันยิ่งขึ้น หญิงร่างเล็กที่วิ่งแน่บพร้อมกับอาภรณ์พันกายเป็ใครแล้วเขาจะไปตามจับนางมาจากไหนป่านนี้นางคงวิ่งไปถึงแคว้นฮั่นแล้วกระมัง
"นะนะนะนางปะปะเป็คะคะใครขอรับ"
ก้มหน้าไม่กล้าเหลือบตามองร่างสูงใหญ่ที่เกือบเปลือยดึงเอา ผ้าผืนน้อยมาปิดจุดสำคัญไว้
"ไทเฮาเสด็จจจจๆๆๆๆ "
ร่างท้วมวัยเจ็ดสิบปีทว่ายังเดินเหินแคล่วคล่องไม่ยอมให้นางกำนัลพยุงเข้ามา แต่กระนั้นพวกนางต้องคอยจับตาตลอดกลัวว่าจะสะดุดล้มวันใดก็วันหนึ่ง
คิ้วสีขาวขมวดเข้าหากัน
"ฮ่าาาาา เป็เื่ดีเป็เื่ดีหยางหยางของย่า โอ้นี่รอยโลหิตนี้" ยืนจ้องรอยโลหิตเปรอะแท่นนอน
ชงหยางรีบะโเข้าคว้าผ้าปูแท่นนอนดึงขึ้นมาชักกระบี่ที่ข้างฝาห้องตวัดรวดเร็วก็กลายเป็เศษผ้าที่ร่วงมากองกับพื้น
ชงหยางเก็บกระบี่ไว้ในฝักเช่นเดิม
"อย่าอาย หยางหยางนั่นนับว่าเป็เื่ดีอาการป่วยของเ้าจึงแน่ใจว่ารักษาได้โดยหญิงคนนี้"
ดวงตาคมกลายเป็ดวงตาออดอ้อน
"เสด็จย่า ไม่เอาหลานไม่อยากข้องแวะกับหญิงใด"คิ้วขาวเลิกสูง
"หืมมม. .เมื่อกี้ย่ายังได้ยินว่าเ้าให้อู่อ้ายจับตัวนาง หรือว่าเพียงแค่จับนางมาลงทัณฑ์ทั้งๆ ที่เมื่อคืนนางเพิ่งจะรักษาอาการป่วยให้เ้า อู่อ้ายไปตามนางกลับมา"ไทเฮารับสั่งดังๆ
"พะพะย่ะค่ะไทเฮา"วิ่งไปสั่งการองครักษ์อีกทอด
"เสด็จย่าในใจหลานมีแต่อวี้หลิง"
น้ำเสียงมั่นคงไม่แกว่งไกว แต่อดคิดถึงบทรักเร่าร้อนเมื่อคืนที่ผ่านมาเสียไม่ได้
"อาการปวดแสบปวดร้อนทั่วทั้งร่างกายเมื่อแตะต้องเพศหญิงของเ้าหายไปแล้วหรือ"
ชงหยางเบิกตากว้าง เขาลืมไปเสียสนิทเมื่อคืนเขาคล้ายต้องมนตร์เฝ้าวนเวียนตักตวงรสสวาทจากร่างเล็กคล้ายดังคนบ้าคลั่ง
"นางวางยาหลาน
412
